தாரணி

சங்கர் ‘நொஸ்க்’ வகுப்பிற்குப் பிந்திவிடுவேன் என்கின்ற தவிப்பில் மின்னல் வேகத்தில் வழுக்கும் பனியில் சறுக்கும் நடனம் பயின்ற வண்ணம் சென்றான். சில காலம் பின்லான்ட்டின் வடக்குப் பகுதியிற் குடியிருந்த பழக்கத் தோஷத்தில் வந்த நல்ல பயிற்சி அது. பின்லான்டை நினைத்த பொழுது சுருக்கென்று இதயத்தில் ஊசி ஏறிய ஒரு வேதனை அவனைத் தாக்கியது. நெஞ்சை அழுத்திப் பிடிக்க தன்னிச்சையாகக் கை சென்றது. அந்த நாட்டில் வாழ்ந்த ஒரு வருசக் கனவு வாழ்க்கை நினைவில் வந்து போயிற்று. அது தனது விதியை நிரந்தரமாக மாற்றியதை இன்னும் அவனால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அவன் வாழும்வரை அவனோடு வாழப் போகும் நிரந்தர மாற்றம் அது. அதை இனி ஆண்டவனுக்கும் மாற்றும் வல்லமை கிடையாது என்பது இன்றைய உலக யதார்த்தம். அந்த உண்மை இயமதேவனின் எருமை வாகனமாக முன்னே எப்போதும் சவாரி செய்கிறது. ஆயுள் நீட்டிக்கப்பட்ட மரண தண்டனைக் கைதியான ஒரு அவஸ்தை அவனை எங்கும் விட்டுக் கலைக்கிறது. விருப்பமில்லாத எண்ணங்கள் சிலவேளைகளில் மனிதன் விரும்பாவிட்டாலும் மூளையில் விரிந்து விடுகின்றன. எதற்கு இப்பொழுது எண்ணப் பிடிக்காதவற்றை எண்ணுகிறேன் என்கின்ற வெறுப்போடு சங்கர் தெருவை வெறித்துப் பார்த்தான். அங்கே ஒரு அழகு நடந்தது. நீண்ட கருங்கூந்தல். நான்குமுழ நாகப்பாம்பு படமெடுத்தபடி சந்திரனைக் கௌவ்விய பின் தோற்றம். உடுக்கின் இடுப்பும்… சீ வேண்டாம் அபாரப் புளுகு, துள்ளும் பின்னழகு. முன்னும் பாரென ஆசை அவனை மூர்க்கம் கொள்ள வைத்து. சந்திர வதனமா? குட்டிச் சாத்தான் கோரமா? துள்ளும் கொங்கையும், துடிக்கும் விழியும், செல்லில் தேனும் கொண்டவளா? எட்டிப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்கின்ற திடீர் ஆசை அவனுக்கு.

சங்கரை அதிஸ்ரம் தேடி வந்தது. தாரணியின் அறிமுகம் அவனைத் தானாகவே நாடி வந்தது. முன்னே நடந்து சென்ற தாரணி குதியுயரக் குளிர் காலச் சப்பாத்து அணிந்திருந்தாள். அங்குல ஆழத்தில் பூவுள்ள சப்பாத்து அணிந்த சங்கரே தனது சமநிலையைப் பேணப் போராட வேண்டியதாகிற்று. ஒரு கணம் பிழைத்தால் மறு கணம் புவியீர்ப்பு தனது வேலையைக் கச்சிதமாய்ச் செய்வதில் தவறாது. சங்கர் சறுக்கலில் நடனமாடினாலும் கண்கள் அவளை மேய்ந்தன. அதிசயம் நடந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்த பொழுது அப்படித்தான் எண்ணிக்கொண்டான். அன்னப்பேட்டின் அழகோடு சின்னப் பேடாக அசைந்த தாரணியைக் குதியுர்ந்த சப்பாத்து மோசம் பண்ண, புவியீர்ப்பு அவள் மீது மோகம் கொள்ள, திடீரென சத்தத்தோடு அன்னப்பேடு சேற்றுத் தாராவாகியது. அது தரையில் சுழியோடியது. சங்கர் தனது கலாரசனையைத் தூக்கி எறிந்து விட்டு, அவசரமாக அவளிடம் ஓடிச் சென்றான். சீ வழுக்கிச் சென்றான். வேதனையில் சுருங்கிய அவள் வதனமே அவனிடம் காம வேதனையைக் கிளறும் கவர்ச்சி காட்டிற்று. சங்கர் தன்னை அந்தச் சிற்றின்ப நினைவில் இருந்து விடுவித்துக் கொண்டு,
அடிபட்டிட்டுதோ?’ என்றான். சங்கரின் குரலில் நளினம் இருப்பதான உணர்வு அவளுக்கு.
விழுந்தா அடிபடாமல் இருக்கிறதுக்கு இது என்ன சந்திர மண்டலமே?’ என்றாள்.
‘இல்ல சிலருக்கு விழுந்தாலும் அடிபடாது. வேற கலக்சியில இருந்து அப்பிடியான மனிசர் வருவினமாம்.’
‘ஒ ஸ்பிறிங் கட்டியிருந்தா அடிபடாது. பகிடி விடுகிறியளாக்கும். பெரிய அறிவாளி எண்ட நினைப்பே உங்களுக்கு? உங்கட கடிய விட்டிட்டுக் கையைத் தாரீங்களா?’
அதுக்குத்தானே காத்திருக்கிறன்.’
‘என்ன?’
‘ஒண்டும் இல்லை.’

சங்கர் அவசரமாகக் கையைத் துடைத்துவிட்டுக் கொடுத்தான். அவள் முறைத்து விட்டு அதைப் பற்றிக்கொண்டு எழுந்தாள்.
‘சீ… சினோ இப்பிடி மோசம் செய்து போட்டுது.’ என்றாள் தாரணி தோல்வியோடு.
‘இல்லை. உங்கட சப்பாத்துத்தான் அந்த வேலையைச் செய்திருக்குது.’ சங்கர் காலைப் பார்த்த வண்ணம் கூறினான்.
‘பகிடியா உங்களுக்கு?’ மீண்டும் கேட்டாள் தாரணி.
‘பகிடியில்ல உண்மையத்தான் சொல்லுறன்.’
‘சரி.. சரி… காணும். நீங்களும் எங்க நொஸ்க் படிக்கவே போறியள்?’
‘சரியாய்க் கண்டு பிடிச்சிருக்கிறியள்.’
‘ம்… குரங்க மனிசனாக்கிற டீஎன்ஏ விஞ்ஞானமா? புத்தகப் பையோட இதுக்க அலையிறவை யுனிவர்சிற்றிக்கோ போவினம்? இது பெரிய கண்டுபிடிப்புத்தானே?’
‘நேரம் போகுது எட்டி நடவுங்க.’
‘கால் நோகுது. வழுக்கல் பயமா இருக்குது.’
‘அப்ப நான் தூக்கிக்கொண்டு போகட்டுமே?’
இவற்ற கதையப் பாருங்க. உங்களுக்கு வாய் நீட்டு. அறிமுகமே இல்லை. என்ன கதை கதைக்கிறியள்? இதுக்குத்தான் அறிமுகம் இல்லாத மனிசரோட கதைக்கக் கூடாது எண்டு சொல்லுறது.’

‘சொறி சொறி. நான் அதை மீன் பண்ணேல்ல. சும்மா பகிடிக்குத்தான். ஆனா நீங்கள் சொல்லுற ஒரு விசயம் பிழையா இருக்கே.’
‘என்ன அது?’
‘அறிமுகம் இல்லையெண்டு சொன்னதைச் சொல்லுறன். நீங்கள் விழுந்து, நான் தூக்கி விட்டது, உங்களோட கதைச்சது, இது அறிமுகத்தைவிட அதிகம் இல்லையா?’
‘ஐயோ… இது பெரிய அறிமுகம்தான்.’

சங்கரின் அதிஸ்ரம் தாரணி மீண்டும் பனியில் நிலை தடுமாறிச் சாங்கரைச் சட்டெனப் பற்றிக் கொண்டாள். அதன் பின்பு அவன் கையைப் பிடித்த வண்ணமே பாடசாலை வரையும் நடந்து சென்றாள்.

சங்கருக்கு அது பிடித்துக் கொண்டது. பெண்ணின் தொடுகை மன்மதக் கிரக்கம் தந்தது. பாடசாலைக்குள் இருவரும் ஒருவாறு வந்து சேர்ந்தார்கள். சங்கர் சிறிது பயந்தவாறே,
உங்கட ரெலிபோன் நம்பர் என்ன?’ என்று கேட்டான்.
‘அது என்னத்துக்கு உங்களுக்கு? துணிவுதான் உங்களுக்கு. உங்கட நம்பரை முதல் தாங்க பாப்பம்?’ என்றாள் தாரணி. விரும்பாதவள் போலக் காட்டிக்கொள்ளும் விரும்பும் நடப்பு என்பது சங்கருக்குப்
விளங்கியது.

சங்கர் துணிவோடு தனது எண்ணைச் சொன்னான். தாரணி அதைத் தனது அலைபேசியில் குறித்துக் கொண்டாள். அத்தோடு நிற்காது மிஸ்கோல் கொடுத்து உறுதி செய்துகொண்டாள்.

‘வாடி வா.’ எனச் சங்கர் மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டான்.

*

சங்கருக்குத் தனிமை வெறுத்தது. தரணியோடு தனக வேண்டும் என்பது மனதில் இனித்தது. அதனால் அவளைத் தேநீர் அருந்த அழைத்தால் என்ன என்கின்ற குறுகுறுப்பு மனதிற்குள்ளே எழுந்தது? சிலவேளை கோபித்துக் கொண்டு தன்னுடன் கதைக்காது விட்டால் என்கின்ற பயமும் அடிக்கடி எட்டிப் பார்த்தது. அன்று நோர்வே மொழி படிக்கும் பொழுது ஒரு பழமொழியை அறிய முடிந்தது. ‘இன்தெத் வோகர் இன்தெத் வின்னர்.’ என்பதுதான் அது. அதன் அர்த்தம் துணிவு அற்றவனுக்கு வெற்றிகள் கைகூடுவதில்லை என எடுத்துக் கொள்ளலாம். சங்கருக்கு அது இப்பொழுது ஞாபகம் வந்தது. அவன் மனதிற்குள் ‘இன்தெத் வோகர் இன்தெத் வின்னர்.’ என்று சொல்லிக் கொண்டான். அலைபேசியைக் கையில் எடுத்தான். மறுமுறை உயிர் பெற்றுக் கொண்டது. இதயம் இடியாக முழங்கியது. உள்ளங்கை வியர்த்தது. என்றாலும் ‘இன்தெத் வோகர் இன்தெத் வின்னர்.’ என்பதை மனதில் இருத்திய வண்ணம் கதைக்கத் தொடங்கினான்.

‘நான் சங்கர்.’
‘தெரியும் பெயர் எழுதித்தானே நம்பர் குறிச்சு வைச்சிருக்கிறன். என்ன திடீரெண்டு ஞாபகம் வந்து இருக்குது?’
‘வரக்கூடாதா?’
‘வரலாம். வரலாம். ஏன் வரக் கூடாது?’
‘நான் ரீ குடிக்க வேணும்.’ தான் உளறுவது சங்கருக்குப் விளங்கியது. புதிராக இருந்தது.
‘அதுக்கு ஏன் போன் பண்ணுறீங்க? கேத்திலத் தட்டிவிட்டா தண்ணி கொதிக்குது. தேயிலைப் போட்டு கொஞ்சம் சீனியும் போட்டுக் கலக்கி ஆறுதலா இருந்து குடிக்கிறதுதானே?’
‘அது இல்லை.’
‘ரீ இல்லையா? கோப்பி போடப்போறியளே?’
‘நான் சொல்லுறதைக் கேளும்.’
‘சரி சொல்லுங்க சேர்.’
‘நாங்கள் ரெண்டுபேரும் ஒரு ரெஸ்ரண்டில சந்திச்சு ரீ குடிக்க வேணும். அதைத்தான் சொல்ல வந்தன். ஓகேயா?’
‘ஆ… நல்ல கதையிது… துணிவுதான் உங்களுக்கு.’

அதன் பின்பு மறுமுனை அமைதியாகியது. சங்கருக்கு அது அவஸ்தையாகியது.

‘ரீ தானே பிளீஸ்.’ என்றான் சங்கர்.
‘நிறையக் கொழுப்பு.’
ரீயில கொழுப்பு இல்லையே?’
‘உங்களுக்கு நிறையக் கொழுப்பு.’
பிளீஸ் தனிமை வெறுக்குது. கொஞ்ச நேரம் மட்டும்.’
‘நான் யோசிக்க வேணும். யோசிச்சிட்டு பிறகு உங்களுக்குப் போன் பண்ணுறன்.’

என்று கூறிவிட்டு அவள் போனைத் துண்டித்துக் கொண்டாள். சங்கருக்கு வெற்றியும் தோல்வியும் ஒரே நேரத்தில் கிட்டியதான அனுபவம். அவளுடன் கதைக்க முடிந்ததில் அவனுக்கு வெற்றி. சாதகமான பதில் கிடைக்காததில் தோற்றதான கவலை. சங்கர் அவஸ்தையாக சில நாட்களைக் கழிக்க வேண்டியதாகிற்று.

சில நாட்கள் கழித்து போன் பண்ணிய தராணி தனது வீட்டிற்குச் சங்கரை வரச் சொன்னாள். சங்கரால் அதை சில கணங்கள் நம்ப முடியவில்லை. விடுதியைவிட வீட்டில் சந்திப்பது நெருக்கமானதாய் சங்கருக்குத் தோன்றியது. அது அவனுக்கு மிகவும் பிடித்துக்கொண்டது. சங்கர் தன்னை நன்கு அலங்கரித்துக் கொண்டான். பின்பு பூக்கடைக்குச் சென்று ரோஜா ஒரு கட்டு வாங்கிக் கொண்டான். அவனுக்குப் பதட்டம் தணியவில்லை. இதயம் அவஸ்தையாக ஓசை எழுப்பியது. சங்கர் அவள் சொன்ன முகவரிக்குச் சென்று கதவில் இருந்த ஆழியை அழுத்தினான்.

கதவு திறந்து கொண்டது. சங்கரைப் பார்த்த தாரணி ‘வாவ்.’ எனத் தன்னை மறந்து கூறியவள் பின்பு ‘உள்ள வாங்க.’ என்றாள்.
தாரணியும் மெல்லிய அலங்காரத்தோடு தாரகையான தோற்றம். அவளைப் பார்த்த பொழுது தான் கொஞ்சம் அதிகமாக அலங்கரித்துக் கொண்டேனோ என்கின்ற எண்ணம் சங்கருக்கு உண்டானது.

அவன் ஒரு நெளிவோடு அவளைப் பார்த்து,
என்னத்துக்கு வாவ் எண்டனியள்?’ என்றான்.
‘இல்ல பெம்பிள பார்க்க வந்த மாதிரி வெளிக்கிட்டு வந்து இருக்கிறியள்.’ என்றாள் தாரணி.
‘நீங்கள் பெம்பிள தானே?’
‘உங்களுக்கு வாய் எப்பவும் நீளுது.’
உண்மையத் தானே சொன்னான். நீங்கள் பெம்பிளதானே?’
‘ஓம் இருக்கட்டும் உள்ளவாங்க.’
உங்களப் பாக்கத்தானே நான் இங்க வந்திருக்கிறன்.’
‘ஓம்… ஓம்…’
‘அப்ப பெம்பிள பாக்கத்தானே வந்திருக்கிறன்?’
‘சரி… சரி… உங்கட பைத்தகிராஸ் நிரூபணம் காணும். இதுக்கும் அதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்குது. ஜக்கெற்றத் தாங்க கொளுவி விடுகிறன்.’
‘தரணி?’
‘ம்.’
‘ஒண்டு சொல்லட்டுமா?’
‘ஐயோ! நீங்கள் என்ன சொல்லப் போறியளோ எண்டு எனக்குக் கொலைப் பயமா இருக்குது. உங்கட வாய முதல்ல தைக்க வேணும்.’
‘அப்ப வேண்டாம்.’
‘சரி பருவாய் இல்லச் சொல்லுங்க.’
‘இவ்வளவு கொஞ்ச நாளில நான் யாரோடையும் இந்த அளவுக்கு அன்னியோன்னியமாய்ப் பளகினது இல்லை. உம்மப் பார்த்ததில இருந்தே ஏதோ ஏற்கனவே பழகின மாதிரி ஒரு உணர்வு. கானகாலம் சேர்ந்து இருந்த மாதிரி ஒரு பீலிங்.’
வாவ். இப்பிடி வசனத்தால எத்தின பேரை விழுத்தினியள்? என்னிட்ட உந்தப் பருப்பெல்லாம் அவியாது. அதோட இரண்டும் ஒண்டுதான்.’
‘எது?’
‘உணர்வும் பீலிங்கும். நல்லாப் பூ சுத்துவியள் போல இருக்குது. என்ர இந்தக் கொண்டை அதுக்குக் காணாது போல இருக்குது.’ தாரணி தனது கொண்டையை ஆட்டிக் காட்டினாள்.

சங்கருக்கு ஏமாற்றம். அவன் சோகமாக, ‘நம்பேல்லையா?’ என்றான்.
‘சரி… சரி… நம்புறன். மூஞ்சை சுருங்கிப் போச்சுது. எனக்கும் அப்பிடி ஒரு மெல்லிய உணர்வுதான். ஆனா கொஞ்சம் தள்ளியே நிண்டு கொள்ளுங்க.’
‘ஏன்?’
சிலவேளை போன பிறப்பில அண்ணன் தங்கச்சியா இருந்து இருப்பமோ என்னவோ? பாசமலர் சாவித்திரி சிவாஜிகணேசன் போல…’
சோதப்பாதையும் தாரணி.’
‘அப்ப?’
‘இது பாசமலர் உறவா இருந்திருக்க முடியாது.’
ஆங்… உங்களுக்கு அதுதான் பிடிக்குமாக்கும். அப்பிடி ஒரு கற்பனை உங்கட மனதில இருக்கா?’
பிளீஸ் தாரணி என்னோடை விளையாடாதீர்.’
‘அப்ப யாரோடா விளையாடலாம்?’
‘அப்ப விளையாடுவம்.’
‘சரி இவ்வளவும் போதும். வந்து சோபாவில இருங்க. நான் ரீவைச்சாரன். குடிச்சிட்டு வந்த வழியப் பாத்து நடையக் கட்டுங்க.’
‘தாரணி… உமக்கு விளையாட்டுத்தான்.’
‘சத்தியமா? வேற என்ன ஐடியா உங்களுக்கு?’
‘மனிதர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியாத புனிதமான உறவு.’
‘தூ சொந்தமா ஒரு வசனம் தெரியாதா? ம்… யோசிப்பம்.’

அவள் சிரித்த வண்ணம் சமையலறைக்குச் சென்றாள்.

*

பழக்கம் காதலாகிப் பாலும் தேனுமாய் கலக்கத் தொடங்கிய நாட்களில், அவர்கள் காதல் காமம் என்னும் வலையில் வீழ்ந்து, உடலுறவு என்னும் அக்கினிப் பிரவேசம் செய்யாது புனிதம் காத்தது.

தாரணி வழுக்குவதற்குத் தயாராகிவிட்டாலும் சங்கார் அதைப் பின்போட்டுக்கொண்டே வந்தான். தாரணிக்குச் சிலவேளை அவன் செயலைப் பார்க்க வியப்பாக இருக்கும். ஆண்கள் என்றால் சந்ததி பெருக்கும் சிந்தையில் அலைபவர்கள் என்பதுதான் தாரணியின் முன்னைய கருத்து. அதைச் சங்கர் தலைகீழாகப் புரட்டியதான அவஸ்தையான அனுபவம். சங்கர் முத்தம் தரும்போதுகூடப் பட்டும் படாமல் முத்தமிடுவது அவளுக்கு அவன்மீது கோபத்தோடு காமத்தையும் தூண்டிவிடும். அவள் நெருங்கும் போதும் அவன் ஒதுங்கிக்கொள்வது அவள் உடலை காமத்தீயில் எரியப்பண்ணும். தரணி முடிவு செய்துகொண்டாள். பிற்பகல் சென்றால் இரவு காரியம் முடித்துக்கொண்டு வரும் நாடு இது. தன்னை எவ்வளவு காலம் சோதிப்பதாய் சங்கருக்கு உத்தேசம் என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை.

சிலவேளை திருமணத்திற்குப் பின்புதான் இது எல்லாம் என்று சங்கர் நினைத்து இருக்கிறாரோ என்கின்ற எண்ணமும் அவளுக்கு அடிக்கடி வருவது உண்டு. இன்று அதைக் கேட்டு விடவேண்டும் என்று முடிவு செய்து சங்கர் வீட்டிற்கு வந்தாள். சங்கர் பீச்சா செய்தான். பின்பு அதைக் கொண்டு வந்து மேசையில் வைத்துவிட்டுத் தொலைக்காட்சியை இயக்கினான். தாரணி அவனிடம் இருந்து றீமொல்ற் கொன்றோலைப் பறித்தாள்.

‘என்ன தாரணி ரீவி பார்க்க வேண்டாமே?’
‘பார்க்கலாம். பார்க்கலாம். அதுக்கு முதல் நான் ஒண்டு கதைக்க வேணும்.’
‘சரி மகாராணி செப்புங்கள். நீங்கள் கூறுவதைக் கிரகிக்க நான் மிக்க சிரத்தையோடு காத்திருக்கிறேன்.’
பகிடிய விடுங்க. நான் சீரியஸ்சா கதைக்க வேணும்.’
‘சரி சொல்லும்.’
‘நாங்கள் எவ்வளவுகாலம் இப்பிடியே இருக்கிறது?’
எவ்வளவுகாலம் எண்டாலும் இருப்பமே. இதையேன் குளப்பிறாய் தாரணி? பேராசை பெரும் நஸ்ட்டம். மனிதர்கள் புரிந்துகொள்ள முடியாத தெய்வீகக் காதல் இது. அது காமத்தால் மாசுபடக்கூடாது.’

‘நல்லா இருக்குது உங்கட வியாக்கியானம். நான் ஒண்டும் குளப்பேல்ல. இது பேராசையும் இல்லை. இன்னும் ஒருபடி மனிதர்களாக மேல போகலாம் எண்டு நினைக்கிறன். அது மட்டும்தான் எனக்கு வேணும்.’

என்றாள் தாரணி.
தங்கட மேல போறது எண்டதுக்கு என்ன அர்த்தம்?’
றியிஸ்றர் பண்ணுவம் முதல்ல.’
ஓவ்ஒவ்… நிப்பாட்டு.’
‘ச்… ஏன்?’
‘வேண்டாம் தாரணி. என்னோட இப்பிடியே இருந்திட்டுப் போ. எனக்கு அது போதும் தாரணி. உன்னோட இருக்கிறது சந்தோசம் தாரணி. அந்தச் சந்தோசம் போதும் தாரணி எனக்கு.’
‘இல்ல… இப்பிடி எவ்வளவு காலம் இருப்பம்? எங்களுக்கும் ஆசையும், உணர்ச்சி இருக்குதுத்தானே? நாங்களும் இரத்தம், சதை, நரம்பு எண்டு நடமாடுற மனிசர்தானே? குஞ்சுகளைப் பார்க்க ஆசையிருக்கும்தானே?’

‘அப்பிடியான ஆசை உனக்கு இருந்தா என்ன விட்டிடு தாரணி.’ சங்கர் கோபமாகிவிட்டது போலத் தாரணி உணர்ந்தாலும் இன்று முடிவு தெரிய வேண்டும் என்பதில் அவள் உறுதிகாட்டினாள்.
‘நீங்க என்ன சொல்லுறியள்?’ அவள் முகம் சிவந்து விம்மத் தொடங்கினாள். தலையைக் கால்களுக்குள் புதைத்து விசும்பினாள். பெண்ணின் பாசை மெதுவாகப் பேசினாள். சங்கரால் தாரணியை இப்பொழுது எதுவும் செய்ய முடியும். அவள் அடிமை போல விழுந்து கிடக்கிறாள். சங்கர் அவளை மனதால் மட்டும் காதலித்துவிட்டான். அந்தக் காதலின் உயிர் அவளையே அவனது உயிராக்கிவிட்டது. அந்த உயிருக்குத் தானே கெடுதல் விளைவிக்க அவன் விரும்பவில்லை.சங்கர் தாரணியைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். அவள் அழுவதைப் பார்த்த அவனுக்கும் கண்கள் கரைந்தன. இதயம் வலித்தது. மனது புழுவாய்த் துடித்தது. தன்னைச் சமாதியாக்கி அவளை வாழவைக்க வேண்டும் என்கின்ற ஓர்மம் பிறந்தது. அதற்கு மேல் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதவனாய் தனது படுக்கை அறைக்குள் சென்றான்.திரும்பி வந்தவனின் கையில் மருந்துக் கடைப் பையிருந்தது. அவன் அந்த மருந்துகளைத் தாரணியின் முன்பு மேசையில் கவுட்டுக் கொட்டினான். தாரணி அவனை என்ன என்பது போலப் பார்த்தாள்.

‘நல்லா வாசிச்சுப்பார்.’ என்றான்.

தாரணியின் அழுகை சடுதியாக நின்றது. அவள் அவசரமாகப் புறப்பட்டு புயலாக வெளியே சென்றாள்.

சங்கரின் கண்களில் இருந்து வழிந்த கண்ணீரின்சுவை அவனுக்கு உப்பாகக் கரித்தது.

புகையின் பின்

பக்கத்தில் இருந்த அமுதனின் கையை வினோதன் சுரண்டினான். வேலை முடித்துப் போகும் களைப்பில் அந்தரித்த அமுதனுக்குக் கோபம் பற்றிக் கொண்டு வந்தது. இன்று மத்தியானம் அவன் சாப்பிட நேரம் கிடைக்கவில்லை. ஒரு நாளும் மறக்காத, மீறாத செயலை இன்று அமுதன் மீறிவிட்டான். அது அவனுக்குத் தன் மீதே அளவு கடந்த கோபத்தைத் தந்தது. கோபத்திற் குமைந்தவனை வினோதன் சுரண்டினான். அந்தச் சுரண்டல் ரௌத்திரமாய்ப் பற்றிக் கொண்டது.

எரிச்சலோடு ‘என்னடா?’ என்ற வண்ணம் வெறுப்பும் கோபமும் இறுகிப் பிணைந்த பார்வை ஒன்றை அவன் மீது அனல் தெறிக்க வீசினான். அமுதனுக்கு நுனி மூக்கில் கோபம் என்பதுவினோதனுக்குத் தெரியும். அவன் அமுதனின் கோபத்தை அலட்சியப் படுத்திய வண்ணம் கண்ணால் வெளியே பார்க்குமாறு சைகை காட்டினான்.

அந்த நீலநிற றாம் தரிப்பில் நின்றது. றாம் வந்து நின்றவுடன் சாரதி இறங்கும் முன்பே வினோதனும் அமுதனும் அதற்குள் ஏறிவிட்டார்கள். அதன் பின்பு சாரதி இயந்திரத்தைநிறுத்திவிட்டார். இயந்திரத்தை நிறுத்திவிட்டால் கதவுகள் மூடிக்கொண்டுவிடும். மீண்டும் இயந்திரம் இயங்கும் போதுதான் அவை திறக்கும். அது ஓர் பெரிய மருத்துவமனைக்கு முன்பு இருக்கும்தரிப்பிடம். இங்கு இரண்டு பாதையால் செல்லும் வேறு வேறு எண்களைக் கொண்ட றாம் தரித்து நிற்கும். இப்பொழுது பதினேழு வந்து நின்றவுடனேயே அமுதனும் வினோதனும் பாய்ந்துஏறிவிட்டார்கள். கதவு சாத்தப்பட்ட பின்பு இருக்கையில் இருந்த வண்ணம் இருவரும் விடுப்புப் பார்த்தார்கள். அப்பொழுது வினோதன் எதையோ கண்டுவிட்டான். அத்தால் அமுதனின் கையை அவன் சுரண்டினான்.

மருத்துவமனைக்கு முன்பு நிற்கும் இந்த றாம்களில் பயணிக்கும் பலவித மனிதர்கள். அதில் யாரைக் கண்டதால் வினோதன் சுரண்டினான் என்பது அமுதனுக்கு விளங்கவில்லை. பசியில் கோபம் மட்டும்பாம்பு சீறுவதாய்ச் சீறியது.இந்த றாமில் ஏறுவதற்கு சூட்கேஸ் பெட்டிகளுடன் காத்திருக்கும் சில நோயாளிகள். அவர்கள் சில நாட்கள் தங்கியிருந்து வைத்தியம் செய்ததற்கான அடையாளம் அது. அன்று வந்து அன்றேசெல்லும் நோயாளிகள் பலர். வருத்தமான பிள்ளைகளைக் கூட்டிவரும் பெற்றோர்கள் பலர். முதியோரைக் கூட்டிவரும் தாதிகள் சிலர். மருத்துவமனையில் வேலைசெய்யும் மனிதர்கள் பலர். அவர்கள் மட்டுமே ஐந்தாயிரத்தைத் தாண்டும் என்கிறார்கள். இந்த மனிதர்களின் கலவை றாம் கதவு திறப்பதற்காய் காத்திருந்தது.

இயந்திரம் நிறுத்தப்பட்டு றாம் கதவு பூட்டிய பின்பு அது புறப்படுவதற்கு எழு நிமிடங்கள் இருப்பதாக மின் எண்களை நேர அட்டவணைப் பலகை காட்டியது. அந்த அவகாசத்தில் அவசர அவசரமாய் புகையை இழுத்து விடும் மனிதர்கள். மருத்துவமனைக்குள் புகைபிடிக்க முடியாது. இதுதான் அவர்களுக்கு இன்று கிடைத்த முதல் சந்தர்ப்பம் போன்ற அவதி அவர்களிடம்.

வினோதன் மீண்டும் அமுதனின் கையைச் சுரண்டினான்.

‘ச்…’ என்கின்ற எரிச்சலோடு அமுதன் அந்தத் திசையை திரும்பிப் பார்த்தான்.

அங்கே நின்றவர்களில் அனேகர் சுதேசிகள். அவர்கள் புகைப்பது ஒன்றும் விசித்திரம் இல்லை. ஒரு ஆபிரிக்காப் பெண்ணும் புகைத்தாள். அதுவும் அடிக்கடி பார்க்கும் காட்சிதான். அதற்கு மத்தியில் ஒரு தமிழ்ப் பெண். அவளை இரண்டாவது முறையாக அவன் இந்தக் கோலத்தில் பார்க்கிறான். இந்த மருத்துவமனையில் பல தமிழ்ப் பெண்கள் வேலை செய்கிறார்கள். குங்குமப் பொட்டு மறந்த முகங்களை அவன் அதிகம் கண்டதில்லை. குங்குமப் பொட்டுடன் ஒரு முகத்தைப் பார்த்தாலே அவனுக்குச் சகோதர உணர்வு வந்துவிடும்? அவர்கள் முகங்களில் நாம் நாடு கடந்தாலும் எங்கள் விழுமியங்கள் குங்குமப் பொட்டுக்களாய் நிலைத்திருந்தன. பொட்டு வைத்தால் இங்கு கேள்வி பிறக்கும். அதற்கு என்ன அர்த்தம் என்று சுதேசிகள் கேட்பார்கள். அந்த அசௌகரியத்திற்காய் பொட்டு வைக்காத தமிழிச்சிகளும் உண்டு. பொட்டுக்குப் பின்னும் பூதங்கள் பதுங்கலாம் என்கின்ற எண்ணமும் சிலவேளை அவனுக்கு வருவதுண்டு. அப்படி என்றால் யாரைத்தான் நம்புவதென தனக்கு தானே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்வான் அமுதன்.

இரண்டு ஆசனம் தள்ளி அமர்ந்து இருந்த தேவி அமுதனை பார்த்துச் சிரித்தாள். அவள் புகை பிடிப்பதில்லை. குங்குமப் பொட்டு இல்லாமல் வேலைக்கு வந்தது கிடையாது. அவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அமுதனுக்குச் செல் விழுந்து செத்த அக்காவைப் பார்ப்பது போலவே இருக்கும். அமுதனும் சிரித்தான்.

வெளியே நிற்பவளுக்கு என்ன பெயர் என்பது அமுதனுக்குத் தெரியாது. முதல் நாள் அவளை அந்தக் கோலத்தில் பார்த்தது தொடக்கம் அவளைப் பார்க்கவே அமுதனுக்குப் பிடிப்பதில்லை. அவளும் யாருடனும் வலிய வந்து கதைப்பதில்லை. சிகரெட் புகைக்கும் தமிழ் பெண்ணோடு மற்றைய தமிழ்ப் பெண்கள் நட்பை விரும்புவதில்லை. தங்களையும் அவளைப் போல் பார்த்து விடுவார்களோ என்கின்ற நடுக்கம். அந்தப் பெண் தனது சுதேசத் தோழியோடு மட்டும் ஏதோ கதைப்பாள். இப்பொழுதும் ஏதோ சுவாரசியமாய் கதைத்துக் கொண்டு நிற்கிறாள்.

அவள் நல்ல நிறம். அழகிய வட்ட முகம். துரு… துருவெனப் பாயத் துடிக்கும் மீன்கள் போன்ற அவள் கருவிழிகள். சிகரெட் புகையால் கறுக்கப் போகும் அவள் சிவந்த மெல்லிய இதழ்கள்.

கயிறாகத் திரித்து வைத்திருக்கும் தலைமுடி. ஜீன்ஸ். முழங்கால் வரையும் நீண்ட ஜெக்கெற். அதற்குள் என்ன அணிந்திருக்கிறாள் என்பது அமுதனுக்குத் தெரியாது. அப்படியான பூதக்கண்ணாடி அவன் கையில் இப்போது இல்லை. குதி உயர்ந்த சப்பாத்து. நெற்றியில் பொட்டுக் கிடையாது. கலியாணம் செய்தவளா? செய்யாதவளா? அதுவும் வெளிச்சமில்லை. என்னவாக இருந்தால் எனக்கு என்ன? என அமுதன் எண்ணினாலும் அவளைப் பார்ப்பதை வெறுத்தாலும், பார்வை அவளை அடிக்கடி நோட்டமிட்டது. அதை அவனால் தடுக்க முடியவில்லை.

வினோதன் காட்டிய திசையில் அவள் நின்றாள். கையிலும் வாயிலும் புகை. இறங்கிச் சென்று மென்னியில் குத்தவேண்டும் போன்ற கோபம் முதலில் வந்தது. நோர்வேக்கு வந்தவுடன் இவர்களுக்கு தாங்களும் ஐரோப்பியர் என்கின்ற நினைவு. காகம் பாலிற் குளித்துக் கொக்காகும் முயற்சியென அமுதன் தனக்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.

அவள் காசு, அவள் சுதந்திரம். அவள் புகைத்தால் என்ன? குடித்தால் என்ன? எண்ணிய அமுதன் தனது வெப்பியாரத்தை மறைக்க வினோதன் மீது பாயத் தாயாரானான்.

‘என்னதான் நோர்வேக்கு வந்தாலும் நாங்கள் தமிழர் எண்டதை மறந்து ஆடக்கூடாது.’ என்றான் வினோதன்.
ஆடினா உனக்கு என்ன? உன்னால என்ன செய்ய முடியும்?’
‘நான் என்ன செய்ய முடியும். எங்கட கலாச்சாரம்…?’

வினோதனுக்குத் தொண்டை கட்டிக்கொண்டது போன்ற அதிர்ச்சி. அழுது விடுவானோ என அமுதனுக்குப் பயமாக இருந்தது. வினோதன் நாட்டிற்காக வீரமரணத்திற்குச் சென்றவன். வீரமரணம் சந்திப்பதற்கு முன்பே விலகி வந்து விட்டான். காணாமல் போகும் கல்லறைகளில் ஒன்றாக அவன் சரித்திரம் முடியவில்லை. இந்த மருத்துவமனையின் களஞ்சியம் அவனது வேலைத்தளம் ஆகியது. இனி நோர்வேயில் கல்லறை அவனுக்காக எழும். இன்று எங்களுக்கு நாடில்லை. உரிமை இல்லை. எங்களுடன் கொண்டு வந்த கலாச்சாரமும் சாயம் கலையும் பழைய உடுப்பாகிப் போய்விட்டது என்கின்ற அந்தரம் அவனுக்கு.தமிழீழக் கற்பனையில் வாழ்ந்த அவனால் தமிழர் என்கின்ற அடையாளத்தையே காற்றில் பறக்கவிடும் நாள் வந்த ஆற்றாமை. அதுவும் எங்கள் கண்முன்னே எங்கள் குலப் பெண்களால் அழிக்கப்படுவதான சினம். ஆண்கள்? அவன் அவர்கள் பற்றி கதைப்பதில்லை. அவனும் ஆணாய் இருப்பது அதற்குக் காரணமாய் இருக்கலாம்.

மண்டையில போடோணும்.’ என்று முணுமுணுத்தான் வினோதன். கண்ணகிப் பார்வை ஒன்றை அமுதன் வினோதன் பக்கம் செலுத்தினான்.’மண்டையில போட்டு யாற்ற மயிரப்பிடுங்கினியள்? எங்களை நாங்களே மொட்டையடிச்ச மாதிரி ஒரு போராட்டம். அதுல படிச்சிருக்கிற ஒண்டே ஒண்டு இந்த மண்டேல போடுகிறதுதான்.’
‘அது பெரிய விசயம். அதைவிடு அமுதன். இவள் இப்பிடிச் செய்யலாமே?”கோழி களவெடுத்தவனுக்கெல்லாம் மண்டையில போட்டதைவிட இது ஒண்டும் பெரிய விசயம் இல்ல.’ என்றான் அமுதன். அமுதன் விடாது வினோதனின் ரோச நரம்புகளைச் சுண்டினான். அவன் கோபம்யாரில் என்பது வினோதனுக்கு விளங்கவில்லை.

‘நீங்கள் எல்லாம் அவங்களைப் பற்றிக் கதைக்கக் கூடாது. வேலையால போற நேரம் உன்னோட நான் கதைச்சிருக்கக் கூடாது.’ வினோதனிடம் கோப நாதம் கொஞ்சம் எழுந்தது.’எல்லாத்துக்கும் தொடர்புண்டு.’ என்றான் அமுதன்.
‘அவள் பத்துறத்துக்கும் எனக்கும்?’ வினோதன் விளங்காது கேட்டான்.
‘ம்…’

வினோதன் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். மீண்டும் அமுதனை விசித்திரமாய்ப் பார்த்தான். அவள் சுதேசப் பெண்ணொருத்தியுடன் நின்ற வண்ணம் புகைப்பதும் கதைப்பதுமாய் சந்தோசித்தாள். அவள் ஒரு முறை ஓரக் கண்ணால் இவர்களைப் பார்த்தாள். இவர்கள் தன்னைப் பார்ப்பதையும் குசுகுசுப்பதையும் அவள் அவதானித்துக் கொண்டாள். நீங்கள் யார் என் சுதந்திரத்தில் தலை நுளைக்க என்பதான திமிருடன் அவள் ஆழமாய் புகைத்தாள். இரசனையோடு அதை வெளியே விட்டாள்.வினோதன் மீண்டும் புகைந்தான். அமுதனிடம் வாய் திறந்தால் மீண்டும் வள்ளென்று விழுவான் என்பது தெரியும். றாம் சாரதி தனது ஆசனத்திற்கு வந்தான். உயிர் பெற்றுக்கொண்ட றாம் கதவுகள் திறந்தன. அவள் அவசரமாகச் சிகரெட்டின் தலையை நசித்துக் கொலை செய்தாள். பாய்ந்து வந்து றாமில் ஏறிக்கொண்டாள். இங்கு அண்ணை றைற் சொல்லுவதற்கு ஆள் கிடையாது. கதவுகள் சாத்தப்பட்டதும் றாம் புறப்பட்டது. இந்த றாமில் இரண்டு நிறுத்தங்கள் மட்டும் பிரயாணம். அதன் பின்பு சுரங்க இரதத்திற்கு மாறவேண்டும்.

வேலை அவசரத்தில் மத்தியானம் அமுதன் சாப்பிடவில்லை. கட்டாயம் சாப்பிட்டிருக்க வேண்டும். அமுதனுக்குத் தலை சுற்றுவது போல இருந்தது. மயக்கம் வருவதான அவஸ்தை. வினோதனை கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டான்.

‘தலை சுத்துதடா?’ என்றான்.
‘மத்தியானம் சாப்பிட்டியா?’
‘இல்லை. தலை சுத்துதடா.’

வினோதன் தேவி அக்கா என்றான். அவள் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவனுக்குக் கோபம் வந்தது. பல்லை நறுமிக் கொண்டான். அமுதன் அவஸ்தைப்பட்டான். அவள் இவர்களை நோக்கி வந்தாள். வினோதன் அவளைப் பார்த்தான். மனதிற்குள் முதேவி என்றான். அவள்,

‘நான் சீக்கபிளையர். இவருக்கு என்ன வருத்தம் இருக்கெண்டு தெரியுமா?’ என்றாள்.
‘ம்… சுக்கர் சீக். மத்தியானம் சாப்பிடேல்ல.’ என்றான் வினோதன்.
அவள் அவசரமாக ஒரு மிட்டாய் எடுத்து அமுதனின் வாயில் திணித்தாள்.

றாம் அடுத்த நிறுத்தத்தில் நின்றது.

தேவி அக்கா அவசரமாக இறங்கி ஓடினா. புருசா சேவகம் செய்வதற்கான ஓட்டமா? கொக்கென்று நினைத்தாயா என்கின்ற கேள்வியா? வினோதன் வெறுப்போடு தேவியக்கா ஓடுவதைப் பார்த்தான். அவள் அமுதன் றாமைவிட்டு இறங்குவதற்கு உதவி செய்தாள். அமுதனின் நிலைமை சகஜம் ஆகியது. அமுதனை அவள் பார்த்தாள். பின்பு சிரித்த வண்ணம்,

‘அண்ண ஒரு இனிப்புப் பக்கேற் வாங்கிப் பொக்கெற்றுக்க வைச்சிருங்கோ.’ என்று சிரித்த வண்ணம் கூறினாள். அமுதனின் கைக்குள் இன்னும் ஒரு இனிப்பைத் திணித்தாள்.

வளையா முதுகுகள்

வினோதன் மாவெட்டையில் உள்ள தங்கள் வயலை நோக்கி அவசரமாகச் சென்றான். தப்பு ஆர்வக் கோளாற்றில் அதை நோக்கி ஓடினான். வாய்க்காலில் நீர் கரை புரண்டு கடல் நோக்கித் தீரக்காதலில் மூர்க்கமாக ஓடியது. வெள்ளை கடற்கரை, மேற்கு கடற்கரையென மழைநீரில் கொள்ளை ஆசையோடு வாயைத் திறந்த இரு கடல்கள். எவ்வளவு சென்றாலும் குடித்து ஏப்பம்விட்டு அலைகளாகக் கூத்தாடும் கோலம். உப்பு நீரோடு நன்னீரும் கலந்து உப்பாகும் உவர்க்கும் உண்மை. கரைகளில் நிற்கும் தென்னைகளும் பனைகளும் அலைகளின் அதிகாரத்திற்குப் பயந்து தலையாட்டும் வாலாயம். இந்த வெள்ளம் கடலுக்குப் போக வேண்டியதே என்பதாக வினோதன் எண்ணினான். வயல் தடவி வந்த காற்று வினோதனுக்குக் கூதல் தந்தது ரோமம் குச்செறியச் செய்தது. வரம்பில் கிடந்த சாரைப் பாம்பு வயலில் இறங்கி நீந்தியது. நாகப் பாம்பும் உலவும். தவளை, எலி பிடித்துத் தின்னும். தவளைகள் சிலவேளை காலில் மிதிபடும். வினோதன் மேலில் சட்டையில்லாது சென்றான். அவதியில் அதை மறந்துவிட்டான். கூதல் கண்ட அவன் உடம்பு நடுங்கியது. மாவெட்டையில் பயிர் மழையில் படுத்தது விட்டது. கூதலில் மனிதனின் மயிர் குற்றிட்டது.

பருவம் தப்பிய மழை இது. பொன்னாய் விளைந்து குலுங்கிய நெற் கதிர்கள் இப்போது பூமியோடு சாய்ந்த வேதனை. ஐப்பசியில் விதைத்த நாள் தொடக்கம் ஒவ்வொரு நாளும் வந்து வயலைச் சுற்றிப் பார்த்துவிட்டுப் போவது அவன் வழக்கம். நெல்லில் இருந்து முளை வந்து, அது சிறு பயிராகி, மழை பெய்து, அதில் அது நீந்திப் பிழைத்து, பசளை இட்டுப், பச்சையாகி, உயர்ந்து வளர்ந்து, குடலைப் பிடித்து, கதிர்கள் தள்ளி, அதில் பால் பிடித்து, பால் முற்றி, நெல்லாகி, அந்த நெல்லின் வாசம் குதுகலம் தரும் வரையும், ஒவ்வொரு நாளும் அவன் தனது பிள்ளைகளைக் காண்பது போல, வாஞ்சையோடு, ஓடி ஓடி வந்து அவற்றைப் பார்த்து இன்பம் கொள்வான். தை பூசத்திற்குப் பிள்ளையாரும் வந்து பார்த்துவிட்டுப் போனார். அவருக்குச் சக்தியில்லை? அல்லது புக்கையில் விருப்பமில்லை? இனிப் பீச்சா கேட்டாலும் கேட்பாரோ?

இன்னும் சிலநாட்களில் அருவி வெட்டுவதாய்த் திட்டம். அதற்கிடையில் வங்கத்தில் சூல் கொண்ட சூறாவளி, கடலை உறிஞ்சிக் கார்மேகங்களாகி, காற்றோடு ஈழம் வந்து, காலம் தவறிய மழையை வானம் திறந்து ஊற்றி விட்டது. எங்கும் வெள்ளக்காடு. சீனாவின் மஞ்சள் நதி திடீரென எங்கள் தீவில் மூர்க்கமாக ஓடியது.

தலைக் கனத்தில் பெண் போல தகதகக்கும் பொன் நிறத்தில், குனிந்த பயிர் இயற்கையின் கோரம் தாங்காது மண்ணோடு மண்ணாகப் படுத்துவிட்டன. அதன் மேல் வெள்ளம் பாய்கிறது. வினோதனுக்குத் தங்கள் வயலில் சிலவேளை வெள்ளம் நிற்காதோ என்கின்ற நப்பாசை. அவன் அவசர அவசரமாக வயலை நோக்கி நடந்தான். இல்லை. முடியவில்லை. ஓடினான். முடியும்வரை, மூச்சு இரைக்க, கால்கள் சறுக்கச் சறுக்க, பாம்புகளை, தவளைகளைப் பார்க்க அவகாசம் இல்லாதவனாய், மாவெட்டையை நோக்கி ஓடினான். எங்கும் மஞ்சள். வெள்ளமும் பயிரும் மஞ்சள். மஞ்சள் நதியல்ல மஞ்சள் கடலான மாவெட்டை. அதில் தங்கமான நெல்மணிகள் அடித்துச் செல்லப்டுமோ என்கின்ற அலமலக்கம்.

வினோதன் பள்ள வயலை வந்து பார்த்தான். வெள்ளம் கண்ணுக்குத் தெரிந்தவரை மஞ்சள் கடலாக நின்றது. மனது சோர்ந்து போயிற்று. விளைந்த குலுங்கிய வயல் இன்று ஆழியான காட்சி. ஏக்கத்தோடு மேட்டு வயலை நோக்கி ஓடினான். முழுமையாக ஆக்கிரமிப்பு செய்ய முடியாத வெள்ளத்தின் தோல்வி.

வினோதன் வீட்டிற்குத் திரும்பி ஓடி வந்தான். வேலைக்காரர்களைப் பிடிக்க அவர்கள் குடியிருப்பு நோக்கி ஓடினான். அவர்கள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். கோமாளியே அவர்கள் குடியிருப்புத் தேடி வந்ததாகக் குமுறிக் குமுறிச் சிரித்தனர். பின்பு வேலைக்காரர்கள் கூதல் என்றுவிட்டு கொட்டிலுக்குள் புகுந்தனர். கருப்பட்டியும் தேயிலையும் மட்டும் போதும் என்றனர். அருவி வெட்ட யாரும் வரவில்லை. அநியாயம் உப்பட்டி. அவன் மனது துவண்டது. இம்முறை சூடு மிதிப்பு இல்லை. செத்தல் மிளகாய் பொரித்துத் தேங்காய்ப் பாலில் கரைத்துவரும் கஞ்சி குடிக்கும் பாக்கியம் இல்லை. கள் வாங்கலும் இல்லை. சரி போகட்டும். வினோதன் சோரவில்லை. அண்ணனோடு மீண்டும் வயலுக்கு வந்தான். வெள்ளத்தில் அருவி வெட்டும் வேடிக்கை தொடங்கினான். வெட்டியதை வரப்பில் தண்ணி படிய வைத்தார்கள். மஞ்சள் ஆற்றில் வண்டில்விட முடியாது. உப்பட்டியைச் சிறு சிறு கட்டுகளாய் கட்டித் தலையில் சுமந்து சென்றார்கள்.

நாச்சியார் வீடா? நாற்சுவர் வீடா? நான்கு விறாந்தை. நடுவில் சீமேந்து முற்றம். நெல்லுப் போடத் தாராளமான இடம். எலிகள் வளையில் சேர்ப்பதான இவர்கள் போராட்டம். வீட்டில் போரடித்து நெல்லுக் காயப் பண்ணியது அவர்கள் கெட்டித்தனம். வினோதனுக்கு அம்மா கஞ்சி கரைத்துக் கொடுத்தா. ஆனால் மாட்டிற்கு மாத்திரம் வீட்டிற்குள் வருவதற்கு அனுமதியில்லை. கோமயம் பருவாய் இல்லை. கோசலத்தைத் தாங்க முடியாது. அம்முறை சூடு மிதிக்க முடியாது போனமை அவனுக்கு வருத்தம்தான்.

இப்போது வினோதனுக்கு நாற்பத்து மூன்று முடிகிறது. விகரனுக்கு பதின்நான்கு தொடங்குகிறது. விகரன் இங்கே (ஐரோப்பாவில்) பிறந்து, இங்கே வளர்ந்து, தரம் பார்த்து, பெயர் பார்த்து, விலை பார்க்காது, ஆடைகளும், காலணிகளும், கணினிகளும், அலைபேசிகளும், அவர்களின் வளையா முதுகுகளும்…

குளிர்காலம் முடிந்து கோடை காலம் பிறந்தது. கார்களும் தங்கள் காலணிகளை மாற்றிவிடச் சொன்னது. வினோதன் மகனைப்பார்த்து,

‘அந்த ரயர்களை எடுத்து வந்து தா விகரா. நான் அதை மாத்தோணும்.’ என்றான்.

‘இங்க பிள்ளையள் அப்பா அம்மாவுக்கு ரயர் மாத்தவெல்லாம் உதவி செய்யிறேல்ல. உது பெரியாட்களின்ர வேலை. உங்களுக்கு இதுவும் தெரியாதே? நீங்களே அதை மாத்துங்கோ. நான் இப்ப அலுவலா இருக்கிறன்.’ என்றான் விகரன்.

வினோதனை அம்மா வயலைப் போய் பார்த்துவா என்று சொன்னதாக அவனுக்கு ஞாபகம் இல்லை.

மீள்வு

சுவாசிக்கும் காற்றே நுரையீரலை அறுப்பதான குளிர். அது ஒஸ்த்மார்க்காவின் நடுப்பகுதி. பச்சைமரங்கள் வெள்ளையாகிப் பனி துருத்திக்கொண்டு நிற்கும் கோலம். வெள்ளைக்குள்
ஒளிக்கவேண்டிய வில்லங்கமான நேரம். அவர்கள் தங்கி இருந்த இடத்தில் இருந்து ஐம்பது மீற்ரர் தொலைவில் உலாச் செல்லும் பாதை. அந்தப் பதை தெரியாதவாறு சிறிய குன்றும் மரங்களும்
மறைப்பாக. இவர்கள் தங்கும் இடத்திற்குப் பக்கத்தால் ஒற்றையடிப் பாதை ஒன்று. அந்த ஒற்றையடிப் பாதையோடு ஒட்டிய மறைவான இடத்தில் இவர்கள் இரகசிய இருப்பு. இப்படி இருப்பதுதான் இன்று பாதுகாப்பு தரும் என்று சுதன் எண்ணிக்கொண்டான். சுதனுக்குச் சலிப்புத் தட்டியது. நாட்டில் இருந்து ஓடத்தொடங்கிய கால்கள் இன்னும் ஓயவில்லை. சில ஈழத்தமிழருக்கு ஓடுவதே வாழ்க்கை ஆகிவிட்டது. தானும் அதில் ஒருவன் என்கின்ற ஆற்றாமை அவனுக்கு.

சொரு சொரு என்று தோல் உறைந்து போகும் வேதனை. உறைந்த தோல் வெடிப்பதான உணர்வு. வீட்டில் குசன் மெத்தையில் டீனரைப் போர்த்துக்கொண்டு படுக்க வேண்டிய நேரம். தலையைக்கூட மூடிக்கொண்டு படுப்பது அபினேசின் பழக்கம். இங்கு பிறந்து வளர்ந்தாலும் அவனுக்குக் குளிர் என்றால் ஒருவித பதட்டம். நிறைய உடுப்பு அணியாது அவன் வெளியே புறப்படுவதில்லை. இன்று காரில் உலாப் போவதுதானே என்கின்ற எண்ணத்தில் வழமையாக அணியும் ஆடைகளில் அரைவாசி அவன் அணிந்திருந்தது மாலதிக்குக் கவலை தந்தது. சுதன் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தான். தனது மகனையும் மனைவியையும் மற்றவர்கள் போல் வாழ வைக்க முடியாத அதிஸ்ரத்தை எண்ணி அவன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். வாழ்க்கை என்பது சிலருக்கு விபத்துகளாய் இருக்கும். சிலருக்கு அதிஸ்ரலாபச் சீட்டைப் போல இருக்கும். சுதனது வாழ்க்கை விபத்தாகியது. அதில் அவனது மொத்தக் குடும்பமும் சிக்கிக் கொண்டது. அதிஸ்ரம் வரும் என்கின்ற அவன் நம்பிக்கை உறைந்து போய்விட்டது. சூது விளையாடிய ஈழத்தமிழினமும் அதில் பிறந்த நாங்களும் என்பதாகச் சுதன் அலுத்துக் கொண்டான்.

அந்த நடுக்காட்டில்கூட அங்கும் இங்குமாக மனித நடமாட்டம். இயற்கையை விரும்பும் இந்த மனிதர்கள் எங்கும் கால்பதித்த தடங்கள். இருட்டிய பின்பும் பயமற்று உலாப் போகும் உல்லாச மனிதர்கள். அவர்கள் போகும் சத்தத்தைக் கேட்க சுதனுக்கு மருட்சி. யாராவது கண்டு காவலோடு தொடர்பு கொண்டால் தங்கள் வாழ்க்கையே தலைகீழாக மாறிவிடும் என்கின்ற கிலி. அவன் சிறிது பின்னால் நகர்ந்து கொண்டான்.

அபினேசைப் பார்த்த சுதன் தனது மேலங்கியைக்  கழற்றி அவனுக்கு அணிவித்தான். அபினேஸ் அதற்கு மறுப்புத் தெரிவித்தான். அதை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. குளிர் சய பதின்மூன்றில்
நின்றிருக்கும். அது உடலின் வெப்பத்தை உறிஞ்ச இரத்தம் குளிர்ந்து போவதைச் சுதனால் உணர முடிந்தது. கால்கள் விறைக்கத் தொடங்கிவிட்டன. மலைப்பாம்பு போல குளிர் அப்படித்தான் விழுங்கத் தொடங்கும். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் நாங்கள் நினைத்தாலும் அதில் இருந்து தப்பிவிட முடியாது. ஒரு அங்குலம்கூட நகர்ந்து கொள்ள முடியாது. மலைப்பாம்பு காலை சுற்றத் தொடங்கியது.

நடந்து திரிந்தால் உடல் சூடாக இருக்கும். மரங்களின் பின்னால் ஒளிந்து இருக்கும் இடத்தை விட்டுவிட்டு வெளியே செல்லச் சுதனுக்குப் பயமாக இருந்தது. இந்தப் பாதுகாப்பான இடமும் பறிபோனால் என்கின்ற பதட்டம் அவனிடம்.

இருட்டிய பின்பு வெளிநாட்டவர்கள் காட்டிற்குள் நிற்பது சந்தேகத்தைத் தரலாம். இன்று யார் கண்ணிலும் படாமல் இருப்பதுதான் மிக முக்கியமெனச் சுதன் எண்ணிக் கொண்டான்.

ஒரு நல்ல வாழ்வைத் தனது குடும்பத்திற்குக் கொடுக்க முடியாத வருத்தம் அவனுக்கு. தனது மகனையாவது பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவனது ஆதங்கம். இன்றைய இரவு இந்தக் குளிரில் உயிர்வாழ வேண்டும் என்கின்ற எண்ணம் மீண்டும் அவனைப் பயமுறுத்தியது. பனியைத் தோண்டிக் குகை அமைத்துத் தங்கி இருக்கலாம். அதற்கும் சவள் கொண்டு வரவில்லை.

இப்படியும் நடக்கலாம் என்று எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். எதிர்பார்க்கவில்லை. அசண்டையீனமாய் இருந்துவிட்டாய் என்கின்ற குற்ற உணர்வு அவனை நோண்டியது. குகையமைத்துத் தங்கினால் குளிர் அதிகம் பாதிக்காது. திறந்த வெளியில் தங்குவது ஆபத்து. அதற்கு மாற்று வழி காணமுடியாதவனாய் அவன் தவித்தான்.

சுதன் தங்கி இருந்த வீட்டிற்கு அவர்கள் திடீரென்று வந்து நிற்பார்களென எவரும் எதிர் பார்க்கவில்லை. நல்ல வேளையாகச் சுதன் மகனோடும் மனைவியோடும் கடைக்குச் சென்றிருந்ததால்
பிடிபடவில்லை. அவர்கள் வந்து போன பின்பு அமுதன் போன் பண்ணி அந்தச் சுரங்கரத நிலையத்திற்கு வந்து தன்னைச் சந்திக்குமாறு கூறினான். அவன் வீட்டிற்கு இவர்கள் திரும்பிப் போக முடியாது. அது ஒருவருக்கும் சாதகமாய் அமையாது.

அந்தச் சுரங்கரத நிலையத்தில் அவனைச் சந்தித்த போதுதான் அவர்கள் தேடி வந்ததையும், இனி தனது குடும்பம் அங்கே தங்குவது பாதுகாப்பில்லை என்பதையும் சுதனால் அறிய முடிந்தது. இன்று அமுதனுக்குப் பின்னேர வேலை. வேலைக்குப் போகவேண்டி அவதியில் அவன் நெளிந்தான். வீட்டில் தங்குவது ஆபத்து. அதனால் இரவுப் பொழுதை வேறு எங்காவது இரகசியமாய் கழிக்க வேண்டும் என்பதாக அவன் அறிவுரை கூறினான். நாளைக் காலை வந்து மூவரையும் அழைத்துச் சென்று துறண்கெய்ம்மில் உள்ள தனது நண்பன் வீட்டில் விடுவதாக உறுதியளித்தான். பின்பு எல்லோருமாய் சேர்ந்து எப்படி இதைச் சமாளிக்கலாம் என்று யோசிப்போமென அவிப்பிராயப்பட்டான்.

சுதனுக்கு முதலில் ஒன்றும் விளங்கவில்லை. பின்பு அவன் கூறுவதில் உள்ள உண்மை விளங்கியது. அடுத்த நாள் காலை ஒன்பது மணிக்கு அமுதனை அதே சுரங்கரத நிலையத்திற்கு வருமாறு கூறினான். பின்பு அங்கிருந்த கடையொன்றில் சாப்பிடுவதற்கு வணிசும் குடிப்பதற்குக் கோலாவும் வாங்கிக்கொண்டான்.

பிரதான சாலையைத் தாண்டி காட்டுப்பக்கம் நடக்கத் தொடங்கினார்கள். வெளி நாட்டவர் இங்கே காட்டிற்குள் உலாப் போவது இலங்கையில் வெள்ளைக்காரரை வயலில் பார்ப்பது போல. மூவரும் நடந்தார்கள்.

நடக்கும் போது குளிரவில்லை. உலாத்து நன்றாகவே இருந்தது. நடையை நித்திய பின்பு அந்த உல்லாசம் தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

வாங்கிவந்த கோலா இப்போதே அரைவாசி உறைந்து போயிற்று. வணிஸ் மென்மை இழந்து கல்லாகிப் போனது. மாலதி சாப்பிடவில்லை. சுதனாலும் சாப்பிட முடியவில்லை. அபினேஸ் சிறிது
சாப்பிட்டான். கோலா குளிர்ந்ததால் குடிக்கவில்லை. நெருப்பு மூட்ட முடியாது. அதுவே தங்களைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும் என்கின்ற பயம். குளிர் மலைப் பாம்பாக காலை விழுங்கி மேலே நகரத் தொடங்கியது. சுதன் காலை உதறிக்கொண்டு எழுந்து, நின்ற இடத்தில் நின்றபடி லெப் றைற் போட்டான்.

இப்படி இன்று இங்கே ஒளிந்திருக்கத் தேவையில்லை. எல்லாம் அரசியல். நோர்வேயின் உச்ச நீதிமன்றம் பிள்ளைகள் இங்கே பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும் அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பலாம்
என்று தீர்ப்புக் கூறியிருந்தது. அதற்குப் பிறகுதான் கோழி பிடிப்பது போல அகதிகளைப் பிடிக்கிறார்கள். பிள்ளைகள் இங்கே பிறந்ததோ, அல்லது நோர்வேயை தாய் நாடக எண்ணிப்
பல ஆண்டுகளாக வாழ்வதோ அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டாகப் படவில்லை. இந்தப் பிள்ளைகளுக்கு தெரிந்த ஒரேயொரு மொழி நேர்வே மொழிதான். இந்த பிள்ளைகளுக்குத் தெரிந்த ஒரேயொரு
கலாச்சாரம் நோர்வேக் கலாச்சாரம்தான். அதைக்கூட ஊத்தொய்யாவிற்காக அழுத மனிதர்கள் மறந்து போய்விட்டார்கள். அரசியலுக்காய் கண்ணீர் விடுபவர்கள் மனிதாபிமானத்தின் மேல்
வெந்நீர் ஊற்றுகிறார்கள்.

இந்தப் பிள்ளைகளை எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஏதோ ஒரு நாட்டிற்கு நாடுகடத்தலாம் என்று உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பெற்றோர்கள்
மட்டும்தான் கவலைப்பட வேண்டும் என்கிறது அது. வாக்கு வேட்டையில் விழுந்த அரசியல்வாதிகள் மனிதத்தையே தொலைத்து விட்டார்கள். வெறுப்பு என்னும் விசம் மெல்லப் பரவுகிறது. நீதித்தராசில் மனிதாபிமானம் நிறையற்றுப் போய்விட்டது. நீதிபதிகளுக்கும் சட்டத்தை வளைத்து மனிதம் காண்பதில் இன்று சலிப்பு உண்டாகிவிட்டது.

இன்றைய இரவுப் பொழுது விரைவாகக் கழிந்துவிட வேண்டும். எங்கு ஒளிந்து இருப்பது என்றாலும் பருவாய் இல்லை. இப்படித் திறந்த வெளியில் குளிருக்குள் அகப்பட்டிருக்கக் கூடாது. காலம் சரியில்லை. அலமலக்கத்தில் மூளை நன்றாக வேலை செய்யவில்லை. அகப்பட்டாயிற்று. சமாளித்துக்கொள்ள வேண்டுமெனச் சுதன் எண்ணிக்கொண்டான். மாலதியும் நல்ல உடுப்பு போடவில்லை. கடைக்குப் போகும் போது அமுதனின் மனைவி அவர்களை காரில் அழைத்துச் சென்றாள். வரும்போது மட்டும்தானே என்கின்ற அலட்சியத்தில் அவள் மெல்லிய சுவேட்றர் அணிந்துகொண்டாள். அவளது மேலங்கியும் மலிவு விற்பனையில் வாங்கிய மட்டமான பொருள். இந்தக் குளிரைத் தாங்காது என்பது புரிந்தும் தாங்க வேண்டும் என்பது அவன் பிரார்த்தனை ஆகிற்று.

‘என்ர ஜக்கெற்றப் போடுங்கப்பா. ஜக்கெற் இல்லாமல் எவ்வளவு நேரம் நிப்பியள்? விறைச்செல்லே சாகப்போறியள்.’
‘ம்… உன்ர கன்சரே உனக்கு ஒழுங்கா இல்லா. நீ மாத்திரம் ஜக்கெற்றில்லாமல் படுப்பியே? என்ர கன்சர் எண்டாலும் பருவாய் இல்ல. பேசாமல் படு. காலக் கையை ஆட்டிக்கொண்டு படு… குளிர் ஏறாமல் இருக்கும்.’
‘உங்க ஏதும் கித்தை இருக்காதே அப்பா?’
‘அவன் படுத்திட்டான். எங்க இருக்குமோ தெரியாது. யாரும் கண்டாலும் சந்தேகப் படுவினம்.’
‘எனக்கு ஏதோ பயமா இருக்கப்பா. இந்தக்குளிரிக்க… இந்த காட்டிற்க…. எவ்வளவு நேரம்…?’
‘பயப்பிடாத இன்னும் ஒரு ஆறு எழு மணித்தியாலம். விடிஞ்சா எழும்பி நடந்து திரிவம். அப்ப கொஞ்சம் உடம்பும் சூடா இருக்கும்.’
‘நல்ல காலம் பனிகொட்டேல்ல.’
‘அதுக்குப் பதிலா திறந்த வானமா இருக்குது. அதுதான் இப்பிடிக் குளிருது.
ஒண்டில்லாட்டி இன்னொண்டு பிரச்சனையா இருக்குது. சீ எங்களுக்கு எல்லாமே பிரச்சனையாத்தான் இருக்குது.’
‘ஓமப்பா… நீங்கள் சொல்லுறது உண்மை. முதல் இந்த இரவு விடியோணும்.’
‘ம்… போசாதையும். வாயத் திறந்தாலே உடம்பின்ர வெக்கை போயிடும்.’
‘ம்… ஒன்பது ஓட்டை.’
‘ம்…’

அதன் பின்பு அவர்கள் பேசிக் கொள்ளவில்லை.

இரவு நெடியதாக… கொடியதாக…

அடுத்த நாள் காலை…

காடே அதிரும்படி அபினேசின் ஓலம் கேட்டது.

புதிய ஆத்மாக்கள்

எள்ளும் நீரும் எனக்கு இறைக்கப்படமாட்டாது. கூடுவிட்டுப் பிரிவதற்கு எனக்காகக் கோ வரவில்லைள, அது தானமாகத் தரப்படவில்லை. சேடம் இழுக்கும் போது உயிரை நிறுத்தச் சுற்றியிருந்து சுற்றம் பாலூற்றவில்லை. பஞ்சில் நனைத்த ஏதோவொரு கொழுப்பு என் உதட்டில் பூசப்பட்டது. காதிற்கும், மனதிற்கும் இனிய தேவாரம் பாடப்படவில்லை. பிதிர்க்கடன் கொடுக்கும் பிள்ளைகள் என் கால்மாட்டில் நிற்கவில்லை. பிதிர் என்கின்ற சொல்லின் அர்த்தம் தெரியாத பிள்ளைகள், பாசம் என்கின்ற பிணைப்பு அறுத்து, தூரதேசத்தில் வாழ்கிறார்கள்.

கூடுவிட்டுப் பிரியும் நாள் நெருங்குவதை அறிந்தபோது நான் கோதானம் வேண்டாம், எள்ளும் நீரும் வேண்டாம், என் மக்களைப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று தசரதனின் புத்திர சோகத்திற்கு ஒப்பாய் ஏக்கமெடுத்து இழைத்தேன். இணையத்தால் மனிதர்களுக்கான இடைவெளி தொலைந்து, பூமியின் மறுகரையில் இருப்பவனுக்கு நொடியில் செய்தி பறக்கிறது. நவீன யுகத்தில்… ஐரோப்பிய வாழ்வில்… நாங்கள் அகதிகள் என்றிருந்த முகவரியைக்கூடத் தொலைத்து விட்டோம். சிரிக்காதீர்கள். என்பிள்ளைகளின் முகவரி என்னிடம் இல்லை. என் முகவரி என் பிள்ளைகளிடம் இல்லை. நாங்கள் சந்திக்க முடியாத திக்குகளில் சமுத்திரத்தில் வேவ்வேறு திசைகளில் பயணிக்கும் கட்டுமரங்கள் போல. கரை சேருமா. கரை சேர்ந்தாலும் ஆளையாள் கண்டுகொள்வோமா? கூடுவிட்டுப் பிரியும் எனது முடிவிற்கூட அவர்கள் பயணித்த கோடுகள் என்னைச் சந்திக்கவில்லை. சந்திக்காத சமாந்தரக் கோடுகள் ஆகிவிட்ட இயந்திர வாழ்வில் இதயமற்ற மனிதர்களாய் நாங்கள் உலாவி வருகிறோம்.

நான் கூடுவிட்டுப் பிரிந்தாலும், அமைதி கொள்ளமுடியாத மனிதத்தின் எச்சமா? குளிர்ப் பெட்டியில் உறையப்போட்ட கூட்டைச்சுற்றி உறக்கமில்லாது அலைகிறேன். எனக்கு யாரும் கொள்ளிவைப்பார்களா? இங்கு கொள்ளி வைக்க மாட்டார்கள், எரியும் போறணைக்குள் தள்ளி விடுவார்கள். என்னைத் தள்ளிவிடப் போவது யார்? கிடங்கு வெட்டித் தாட்டுவிடப் போவது யார்? நான் எதையும் எழுதிவைக்க வில்லையே. இப்பொழுது கூடில்லாத பறவையான என்னால் எதையும் எழுத முடியாதே? எரிப்பார்களா? புதைப்பார்களா? மீண்டும் ஒருமுறை எனது கூட்டிற்குள் சென்று எனது கடைசி ஆசையை எழுதி வைத்துவிட்டு வந்தால். அப்படி இனி எழுதமுடியாது. இயற்கையை வெல்ல முடியாது. இறைவன் எனக்கு வரம்தரமாட்டார். விஞ்ஞாம் நிறுவியதைப் பொய்யாக்க முடியாது. கூடுவிட்டுப் பிரிந்த எனக்குக் கூடு கிடைக்கும் பாக்கியம் கிடையாது. இறந்தவரை உயிர்ப்பிற்கும் வித்தை இவ்வுலகில் செல்லுபடியாகாது. எனக்கு உமையவள் வந்து ஞானப்பால் தரப்போவதில்லை. எடுத்த உயிரை இயமன் கூட்டிற்குள் திருப்பி விடப்போவதில்லை. எனக்காக எந்தச் சாவித்திரியும் இயமனோடு போராட வரவில்லை. அகதியாய் வந்த என்னாத்மா அகதியாய்ப் போய்விட்ட அவலம்.

பதினைந்து நாட்கள் விறைக்கப்போட்ட என்கூட்டை விட்டுவிட்டுப் போக மனம் இல்லாது இங்கேயே பதுங்கி இருக்கிறேன். என் மகன் கையால் எள்ளும் நீரும் இறைக்காது நான் போக மாட்டேனா? வறட்டுப் பிடிவாதத்தால் நிரந்தரமாக ஆவியாக அலையும் அவிப்பிராயம் என்னிடம் இல்லை. எங்கள் ஆசைகள் நிராசைகள் ஆகின. எங்கள் வாழ்க்கையே அலைச்சலாகியது. சொந்தம் துறந்து… பந்தம் அறுத்து… விழுமியம் மறந்து… இலட்சியம் இல்லாத பயணத்தில் ஏதோ உயிர்வாழ்ந்து… அந்த உயிரையும் இயமன் பறித்த பின்பு… பிதிர்கூடக் கிடைக்காத பிண்டங்களாய்… ஐயோ… ஐயோ என்னைப் போல்… என் இனத்தைப் போல்…எத்தனைக் கூடுகள் நித்தமும் இங்கு வருகின்றன? குழந்தைகள், சிறுவர்கள், இளைஞர்கள், நடுத்தர வயதினர், முதியவர். மனிதன் சொந்தம் கொண்டாடும் கூடு, நீயே உனக்கு இல்லை என்கின்ற ஞானத்தைப் புகட்டுகின்ற பிணவறை. நீயே நீ இல்லை. எங்கிருந்து வந்தாய் என்பது புரிந்தாலும் எங்கே போகிறாய் என்பது புரியப்போவது இல்லை. சொல்லாமல் கொள்ளாமல் பறிக்கப்படும் என்பது புரியாத மாயையில், சாகா வரம் பெற்றதாகப் பறக்கும் மனிதர்கள். அழகு பார்த்து வந்த கூடு ஆத்மா கூடு நீங்கிய கணத்தில் இருந்து அழுகிப் போகும் மாறாத யதார்த்தம். ஒரு கணத்தில் உங்கள் கூடுகள் உங்களுக்கச் சொந்தமில்லாது போக… நீங்கள் ஆவியாக அலையவிடப் படுவீர்கள் என்கின்ற உண்மை.

அன்று ஒரு நாள் நிர்வாணமாக்கப்பட்ட அழகிய இளம் பெண்ணொருத்தியின் கூடு இங்கே வந்தது. அவளைக் கொண்டுவந்தவன் கண்ணால் கற்பழித்த பின்பே ஒரு குளிர்ப் பெட்டிக்குள் உறைவதற்குத் தள்ளிவிட்டான். அவள் ஆன்மா துரே நின்று அழுவது கேட்டது. ஏன் அது அழுதது என்பது எனக்குப் புரியவில்லை. தன் நிர்வாணத்தைப் பார்த்தா? நிரந்தரம் அற்றுப் போன வாழ்வை எண்ணியா? ஆவியில்லாத கூட்டின் மேற்கூட அற்ப மனிதனுக்குக் காமம் என்கின்ற கொடுமையைக் கண்டா. எல்லாமே பொய்யாகிப் புழுத்துப் போவதைப் பொய்யாக்க உறைய வைப்பவனுக்குக்கூட ஏது ஞானம் என்கின்ற தவிப்பிலா?

என் மண்ணிலே வாழ்ந்திருந்தால் எனக்கு எள்ளும் நீரும் கிடைத்திருக்கும். இரக்கத்திலாவது நான்குபேர் என்னைக் காவியிருப்பார்கள். சுடலையில் எரித்து… கேணியில் குளித்து… பிதிர்க்கடன் தீர்ந்து… பரலோகம் போவென்று வழியனுப்பி வைத்திருப்பார்கள். என்னைப் போலவே கூட்டை விட்டு ஆவி பிரிந்த பின்பு நாறிப்போகும் கூட்டை விட்டு நகரமுடியாத அவஸ்தையுடன் பல ஆத்மாக்கள்…

வாழ்க்கை அடியோடு மாறியது. நிலையில்லாப் பணம் என்னையும் ஏமாற்றிச் சென்றது. பழம் தின்னும் கிழியாக என் நண்பர்கள் இலையற்ற மரமான என்னைத் திரும்பிப்பார்க்க மறந்தார்கள். பிள்ளைகள் பரதேசம் பறந்து போனார்கள். தனிமை. என் தனிமை என்னை வாட்டியதில்லை. ஞானம் வளர்க்கும் யாக காலமாய் அதை நான் மாற்றி அமைத்துக்கொண்டேன். முனிவனுக்கும் மோட்சம் பற்றிய ஆசையுண்டு. எனக்குப் பிதிர்க்கடன் பற்றிய ஆசை கூடு பிரிந்த பின்பும் குன்றாது இருக்கிறது. வீடு பெறுவதற்கு வாயலாக் கூட்டின் தகனத்தை அது பார்க்கிறது. ஆவி பிரிந்தபின் கூட்டிற்காக அழுவதேன் என்பதை மறுத்து நிற்கிறது.

சூ சத்தம் போடாதீர்கள். என்கூட்டை எடுத்துக்கொண்டு செல்ல யாரோ வருகிறார்கள். பாருங்கள்… பாருங்கள்… என்னுடலை எடுத்துச் சென்று அலங்கரிக்கிறான். பின்பு அதைப் பெட்டியில் வைக்கிறான். என்னை அலங்கரிப்பவன் நித்தமும் இதைச் செய்பவனாக இருக்கவேண்டும். எந்தவித சலனமும் இல்லாது மரப் பொம்மையைச் சோடிப்பது போல என்னை அலங்கரித்துப் பெட்டியில் வைத்து, பின்பு ஒரு வண்டியில் வைத்து, என்கூட்டைத் தள்ளிக்கொண்டு செல்கிறான். எங்கே கொண்டு செல்கிறான்? என்ன செய்யப் போகிறான்? இதுதான் என் கடைசி யாத்திரையாக இருக்குமா? என்னோடு வாருங்கள். என்ன நடக்கப் போகிறது என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.என்னை சீ என்கூட்டை அவன் வண்டியில் தள்ளிச் சென்று லிப்றில் ஏற்றுகிறான். நீங்களும் வாருங்கள். இது ஒரு சிறிய தேவாலயம். இங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டு அவன் சென்று விட்டான். மீண்டும் தனிமை. யாருக்காகவோ எனது கூடு காத்திருக்கிறது. சற்றுப் பொறுங்கள் ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது. வெள்ளைத்தேவனாகக் குருவானர் ஒருவர் வருகிறார். இந்துவாய்ப் பிறந்து, இந்துவாய் வாழ்ந்தேன். பிதிர்க்கடன் கிடைக்குமா என்று இப்பொழுதும் ஏங்குகிறேன். என் ஆசைகள் எவர் காதிலும் விழவில்லை. என்னை யாரும் சொந்தம் கொண்டாடவில்லை. எனக்கு ஞானஸ்தனாம் நடக்கவில்லை. தீட்சை கேட்டுத் திரும்பவும் பிரால் சட்டி தேடிய ஞாபகம் இருக்கிறது. அதற்கான தண்டனைகள் இனி அளந்து தரப்படுமா? சரி அந்தத் தலையிடி உங்களுக்கு வேண்டாம். அங்கே அவர்கள் அதற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். இங்கே என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம். குருவானவர் இறுதிக்கடன் செய்யத் தொடங்குகிறார்.

கும்பம் வைத்து… மந்திரம் சொல்லிப்… பூசை செய்து… பாட்டுப்பாடிச் சுண்ணம் இடித்து… பேரப்பிள்ளைகள் பந்தம் பிடித்து… பறையடித்து, மாதரெல்லாம் மார்பு நோக அடித்து வசையாகவும்,இசையாகவும் ஒப்பாரி வைத்து… ஐயோ எதுவும் இல்லை. எனது அடையாளங்கள் எல்லாம் என்னைவிட்டு எப்பொழுதோ தொலைந்து போனது? தேசம் தொலைத்த நாங்கள் அடையாளமும் தொலைத்து, முகவரியற்ற அகதிகளாகி… கொஞ்சம் பொறுங்கள். குருவானவர் ஏதோ சொல்லுகிறார். மண்ணால் உருவாகி மண்ணாய் போய்… இல்லையே குருவானவரே! நாங்கள் நீராலே பிறந்து நீரிலே சங்கமிக்கும் முறையைப் பின்பற்றுபவர் அல்லவா?நீராலே பிறப்பது இன்னும் மாறவில்லை. நீரிலே சங்கமிப்பது மாறுகிறதா? என் சங்கமிப்பு மாறிவிட்டது. கங்கையில் கரைக்கப்படாவிட்டாலும் வடகடலில் கரையக்கூட எனக்குக் கொடுத்து வைக்கவில்லை.

குருவானவர் அவசரமாக ஏதோ சொல்லுகிறார். அவரைவிட ஒருவன் அந்த மூலையில் நிற்கிறான். அவன்தான் எனது இறுதிக்கடனுக்கு வந்தவனா? எனக்காகவும் ஒருவன் வந்து இருக்கிறானா?குருவானவர் தனது கடமையைச் செய்து முடிப்பதில் அவசரம் காட்டுகிறார். அவர் தனது அலுவலை முடித்துவிட்டு அந்த மனிதனைப் பார்த்து கையைக் காட்டிவிட்டுச் செல்கிறார். அந்த மனிதன் என்கூட்டை நோக்கிச் சென்றான். வண்டிலோடு என்கூட்டை வெளியே தள்ளிச் செல்கிறான். என்ன செய்யப் போகிறான்?

ஓ என்கூட்டைக் கொண்டு போகும் வாகனம் அதுவா?

எள்ளும் நீருமற்று… நீரிலே சங்கமிக்காது… ஏக்கத்தில் மிதக்கும் புதிய ஆத்மா நான். இல்லை நாங்கள். நாங்கள் விட்டுவந்த தேசத்து ஞாபகம் இன்னும் மாறாது…

அல்லல்

ஏற்றமான இடமொன்றில் பரந்து விரிந்து கிடந்த சீக்கயெம்மின் (முதியோர் இல்லம்) கண்ணாடிக் கதவுகள் செல்வியை உள்ளே விட்டுத் தாளிட்டுக் கொண்டன. தாளிட்டதான அந்தச் சுதந்திரத்தைப் பிடுங்கும் உணர்வு நிம்மதி திருடிச் சென்றது. ஆரம்பக் காலங்களில் தோன்றாத இந்த உணர்வு இப்போது வாட்டும் நோயாகிய பரிணாமம். தாதி வேலைக்குப் படித்துவிட்டு வேலை இல்லாது வீட்டில் இருக்க இங்கு விடமாட்டார்கள். படித்த வேலையைச் செய்யும் போது ஏற்படும் மனவழுத்தங்களையும் இலகுவாகப் புறம் தள்ள முடிவதில்லை. வேலை என்பது ஐரோப்பிய வாழ்வின் உயிர் நாடி. அது நின்றுவிட்டால் குடும்பம் என்னும் சிகரம் சரிந்து, ஆழ்கடலில் அமிழ்ந்து விடலாம். தலையில் இடி விழுந்தாலும் வேலை செய்தாக வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தவளாக உள்ளே சீருடை மாற்ற, விரும்பாத கால்களை இழுத்துக் கொண்டு வில்லங்கத்திற்குச் சென்றாள்.

செல்வி இப்பொழுது ஒஸ்லோவில் இருக்கும் பெரியதொரு சீக்கயெம்மில் வேலை செய்தாள். ஆரம்பக் காலத்தில் நோர்வேஜிய வயது வந்தவர்கள் மாத்திரம் இங்கு இருந்தார்கள். அவர்களின் தனிமை, வெறுமை, ஏக்கங்கம், மனவுளைச்சல் என்பன இவர்களின் கலாச்சாரத்தின் பக்க விளைவு என்பதாய்… தொழில்ரீதியான நோக்கோடு மனிதர்களைப் பார்ப்பதும், கடமையைச் செய்வதுமாக கவலை இன்றிக் காலத்தைப் போக்கினாள். எப்பொழுது வேலை செய்யும் இடத்தின் வாசலைத் தாண்டுவாளோ, அந்தக் கணமே, அந்த இடத்தை மறந்து, தானும் தனது வீடும்; நண்பர்களும் என்று சந்தோஷமாய் இருந்தாள். அப்போது இது மூளைக்கு ஆக்கினை இல்லாத வேலை என்பதில் அவளுக்கு ஏக திருப்தி. அந்தத் திருப்தியும் நிம்மதியும் தொலைந்து போயிற்று. இன்று எஞ்சி இருப்பது சஞ்சலம், அவஸ்தை, மனவுளைச்சல், தப்பு செய்கிறோமோ என்கின்ற ஆதங்கம்.

செல்விக்கு இப்போதெல்லாம் வேலைக்குப் போகாது நின்று விட்டால் நல்லது போன்று இருக்கும். சேர்ந்து வேலை செய்பவர்கள் செல்விக்கு ஒரு போதும் பிரச்சனையாக இருந்தது கிடையாது. நினைவுகள் அவளைத் துரத்துகின்ற ஆக்கினையில் இருந்து நிம்மதி பெறுவதற்கு அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. ஆரம்பத்தில் அப்பா அம்மாவின் பாதுகாப்பில், இளமையின் துள்ளலில், எந்தக் கவலைக்கும் வித்திடாத சுதந்திரத்தில் நிம்மதியாக இருந்தாள். அது கால ஓட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. நரையும் முதுமையும் நினைவிலும், கனவிலும் ஆட்சி செய்யலாயிற்று. முதுமை அவர்களை மெதுவாக அரிக்க, நெஞ்சு படபடக்கத் தொடங்கியது. நிம்மதி எங்கோ குடிபெயர்ந்து போய்விட்டதான தவிப்பு நிரந்தரமாகிற்று. வேலைக்குப் போய் வந்தால் அது மேலும் அதீத சக்தியோடு அவளைத் துவட்டி எடுக்கிறது.

எங்கு இருந்தாலும் அவளுக்கு அவர்கள் நினைவாக இருக்கிறது. அது இங்கு வந்துவிட்டால் அதிகம் பெருக்கெடுக்கிறது. காலத்தோடு கோலங்கள் மாறத்தான் செய்கின்றன. விரும்பியோ விரும்பாமலோ, பொருளாதார அழுத்தத்தாலோ, எங்கள் கலாச்சாரம் நொய்ந்து, அவர்கள் கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியையாவது தழுவ வேண்டியது கட்டாயமாகிற்று.

அப்பா அம்மா போன்றவர்கள் யன்னலை வெறித்த வண்ண அழுது கொண்டு இருக்கும் போது, செல்விக்கு இதயம் அறுந்து விழுவதாக வலிக்கிறது. ஓ வென்று அழுது கொண்டு சீக்கயெம்மை விட்டு ஓட வேண்டும் போல் இருக்கிறது. ‘இன்று யார் எப்படி இருப்பார்கள்?’ அவளுக்கு விளங்கவில்லை. சீருடையை எடுத்தாலும் அணிவதற்கு விருப்பம் இல்லாதவளாய் சிறு கணம் நின்றாள். பின்பும் சொந்த ஆசாபாசத்தை அடக்கி இங்கு தொழில்ரீதியாக நடக்க வேண்டுமென தனக்குத் தானே கூறிய வண்ணம் சீருடையை மாற்றச் சென்றாள்.

செல்வி சீருடையை மாற்றிவிட்டு அறிக்கை எடுப்பதற்காகக் கண்காணிப்பு அறைக்குச் சென்றாள். அங்கே நீனா, கன்ன, அஸ்திரி ஆகியோர் இருந்தார்கள். நீனாதான் இந்த பகுதிக்குப் பொறுப்பான தாதியாக இருக்கிறாள். வேலை வேண்டுவதிலும் கதைப்பதிலும் மிகவும் கெட்டிக்காரி. காலையில் வேலைத் தொடங்கினால் தானும் சேர்ந்து வேலை செய்வாள். பின்பே அலுவலக வேலைக்குச் செல்வாள். மிச்சம் பிடிக்க வேண்டும் என்கின்ற ஆசையில் சாப்பாட்டிலேயே சிலவேளை மிச்சம் பிடிப்பதும் உண்டு. செல்விக்குச் சாப்பாட்டில் மிச்சம் பிடிப்பது வயிற்றைப் பிரட்டும். அதை நேரடியாகச் சொன்னால் முக முறிவாகிவிடும் என்கின்ற அச்சத்தில் அதை அவள் எப்போதும் பின்போட்டுக் கொண்டு வந்தாள்.
உள்ளே சென்ற செல்வியைப் பார்த்து,
‘உங்களைப் பார்ப்பதே சந்தோஷம்.’ என்றாள் அஸ்திரி.
‘அது மிகவும் உண்மையே.’ என்றாள் நீனா.
‘ஏனப்பிடி?’ என்று செல்வி கேட்க,

‘நீயும் இல்லை என்றால் எங்களுக்குப் பெரிய மொழிப் பிரச்சனையாக இருந்திருக்கும். உனக்கு அது நன்றாகத் தெரியும். இப்பொழுது தமிழ் ஆட்கள், பாக்கித்தான்காரர் எல்லோரும் இங்கே வருகிறார்கள். அர்களுக்கு நொஸ்க் அதிகம் தெரியாது என்பதும் உமக்கு நன்றாகத் தெரியும். நீர் இருப்பதால் எங்களுக்கு உதவியா இருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் நாங்கள் பெரிய சிக்கலில் மாட்டுப்பட்டிருப்போம்.’ என்றாள் நீனா.
‘தமிழராக இருந்தால் மட்டும்தான் நான் உதவி செய்ய முடியும். அது சரி அப்படி என்றால் என்னுடைய சம்பளத்தைக் கூட்டச் சொல்லிச் சிபாரிசு செய்யலாம் தானே?’ என்றாள் நீனாவைப் பார்த்து.
‘அதுக்கு இன்னும் இரண்டு மாதம் இருக்கிறது. நேரம் வரும்போது நிச்சயமா செய்கிறேன் செல்வி.’ என்றாள் நீனா.
செல்வியும் அங்கே இருந்த கதிரை ஒன்றில் இருந்த வண்ணம்,
‘கேட்க நன்றாக இருக்கிறது. நன்றி. நீங்கள் என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்லுங்கள்.’ என அதற்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தாள்.

‘சூல்வையை இன்று அம்புலன்ஸ்சில் உல்லவோல் மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறோம். அவளுக்குக் காலை நெஞ்சு வலி அதிகமாகப் போய்விட்டது. அந்த அறையில் இப்போது ஒருவரும் இல்லை.’ என அஸ்திரி தொடங்கினாள்.

ஒவ்வொருவராகச் சொல்லி முடியக் கடைசியாக நீனா கதைத்தாள்.

‘106 இல புதிதாக ஒரு தமிழ் ஆள் வந்து இருக்கிறார். இராமசந்திரன் முருகமூர்த்தி என்று அவருக்குப் பெயர். சந்திரன் என்று அழைக்கலாமென அவர்கள் கூறினார்கள். அதுவே சுலபமாகத் தோன்றுகிறது. இல்லாவிட்டால் தமிழ் பெயரை உச்சரிப்பது கடினம். மகனும் மருமகளும் அவரோடு இருக்கிறார்கள். பிரச்சனை என்னவென்றால் அவரின் கோபம். அவர் அவர்களோடு கதைக்கின்றார் இல்லை. எங்களுடனும் கதைக்கின்றார் இல்லை. அவர் மிகவும் தெளிவாகச் சிந்திப்பார், கதைப்பார் என்று மகன் சொல்லுகிறார். நடை குறைந்து போய்விட்டதாம். படியால் ஏறி இறங்கமாட்டாராம். இரவில் சிறுநீர் கழிப்பதற்குப் போத்தல் வேண்டுமாம். அத்துடன் சில வேளை இங்கே வந்தது அவருக்குப் பிடிக்காமல் இருக்க வேண்டும். மருமகளின் கதையைப் பார்க்க அப்பிடிதான் தோன்றுகிறது. இது முடிந்தவுடன் நீர் ஒரு முறை அந்த அறைக்குப் போய் அவரை அறிமுகம் செய்து கொள்ளுவதோடு அவரைச் சமாதானமும் செய்ய வேண்டும். நீ அதில் கெட்டிக்காரி. தமிழ் வேறு உனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.’

‘நான் அதில் கெட்டிக்காரியோ இல்லையோ நீ கெட்டிக்காரி… கொப்பில் ஏத்திவிட்டு வேலை வேண்டுகிறதில் மாகா கெட்டிக்காரி.’ எனச் செல்வி மனதில் எண்ணிக் கொண்டாள்.

‘என்ன நான் சொல்வது சரியே?’ என்றாள் நீனா தனது கட்டளையை உறுதி செய்து கொள்ள.

‘ஓ… அது சரி. நான் அவருடன் கதைத்துப் பார்க்கிறேன்.’
‘நல்லது… வேறு இன்று அதிகமாக ஒன்றும் நடக்கவில்லை. நீர்தான் பின்னேரம் மருந்தும் கொடுக்க வேண்டும்.’ என்றாள் நீனா.
‘சரி.’ என்றாள் செல்வி.
‘சரி… நாங்கள் புறப்படுகிறோம்.’ என்ற வண்ணம் கன்ன புறப்பட, அவளோடு அஸ்திரியும் புறப்பட்டுச் சென்றாள். அவர்களுக்குக் ‘காத.’ சொல்லிவிட்டுச் செல்வி முதலில் கோலும் சமையல் அறையும் இருந்த பகுதிக்குச் சென்றாள். அங்கே மாலைக் கோப்பி தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்ட பின்பு மெதுவாக 106 அறையை நோக்கிச் சென்றாள். வயிற்றுக்குள் ஏதோ அழைவது போன்று இருந்தது. கட்டாயம் அவளைப் பிடரி பிடித்துத் தள்ளியது. கால்கள் ஒன்றுக்குள் ஒன்று கொளுவிப் பின்னடித்தன.

அறைக் கதவை மெதுவாக மூன்று முறை தட்டிவிட்டுச் சிறிது தாமதித்து கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றாள். ‘கொம் இன்.’ என நோர்வேஜிய மொழியில் குரல் வந்தது. உள்ளே அவர்கள் நிறைய உடுப்புகளைப் பிரித்து அடுக்கினர். அவர்கள் நோர்வேஜிய தாதியை எதிர் பார்த்து இருக்க வேண்டும். ஒரு தமிழ் பெண் வந்தது ஒருவித நெருக்கத்தைத் தந்ததான உணர்வில் மருமகள் பெண் ‘நீங்கள் தமிழ்தானே?’ எனத் தமிழிலேயே கேட்டாள்.
‘ஓம்.’ என்ற செல்வியின் பார்வை சந்திரன் என்கின்ற அந்த மனிதர் மேல் பதிந்தது. அவரது கைகள் சாதுவாக நடுங்கின. வெளியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவரின் பார்வை தமிழ்க் குரலைக் கேட்டவுடன் சடுதியாக செல்வியில் சிறு கணம் பதிந்து மீண்டும் வெளியே நிலை குத்திற்று.

‘உங்களுக்கு என்ன பெயர்?’ என்றாள் அந்தப் பெண்.
‘செல்வி. உங்களுக்கு?’
‘சுலோசனா… அவருக்குக் குமரன். நீங்கள் கனகாலம் இங்க வேலை செய்யிறியளோ? எப்பிடி இங்க எல்லாம் நல்லாப் பார்ப்பினமே?’
‘சொந்த உறவை உங்களாலேயே பார்க்க முடியவில்லை. கூலிக்காக வேலை செய்பவர்கள் நன்றாகப் பார்ப்பார்களோ இல்லையோ என்கின்ற கேள்வி வேறு?’ மனதுக்குள் நினைத்ததை மனதிற்கு உள்ளேயே இரகசியமாக அடக்கம் செய்துவிட்டு,
‘ஓ நல்லாப் பார்ப்பினம்.’ என்றாள். குமரன் செல்வியைப் பார்த்து ஒரு முறை புன்னகைத்தான். செல்வியும் பதிலுக்குப் புன்னகைத்தாள். பின்பு அவன் உடுப்புக்களை அடுக்குவதும் மணிக்கூட்டைப் பார்ப்பதுமாக அலமலக்கப்பட்டான். ஏதோ அவசரத்தில் அவன் இருப்பதாய் செல்வி எண்ணிக் கொண்டாள்.

‘மாமாவுக்கு இங்க வாறது பிடிக்கேல்லப் போல இருக்குது. ஒண்டும் சொல்லாமல் வெளியவே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறார். எங்களுக்கும் வேலை வேலையெண்டு அலைய வேண்டி இருக்குது. கடன் இருக்கிறதால அவர் இரண்டு வேலை செய்ய வேண்டி இருக்குது. பிறகு பிள்ளையள விளையாட்டுக்கு, நீச்சலுக்கெண்டு கூட்டிக் கொண்டு போக வேணும். அப்பவெல்லாம் இவர் தனிச்சுப் போயிடுவார். நேரத்திற்கு நாங்கள் சாப்பாடும் குடுக்க முடியாமல் இருக்குது. நாங்கள் சமாளிப்பம். அவர் கஸ்ரம்தானே? அதோட மாமாவால இப்ப ஒழுங்காக நடக்கேலாது. நாங்கள் இல்லாத நேரத்தில விழுந்து கைகால் முறிஞ்சாலும் ஆபத்து எண்டுதான் இங்க கொண்டு வந்தம். அவருக்கு அது பிடிக்கேல்லப் போல இருக்குது. இங்க நிறையக் காலம் இருக்க வேண்டி வரும் எண்டு நிறைய உடுப்பும் கொண்டு வந்தம்.’ கரிசனை வழிய வழிய அவள் கதைத்தாள்.

‘அப்பா அம்மாவைவிட காரும் வீடும் அதற்கு வாங்கும் கடனுமாய் வீட்டிலே இருப்பதற்குக்கூட நேரம் இல்லாது ஓடியோடி உழைப்பது இவர்களுக்கு முக்கியமாகிப் போய்விட்டது. ஊரிலே சுதந்திரமாய் திரிந்த மனிதர்களை இங்கே கூட்டிவந்து கூட்டிற்குள் அடைத்துவிட்டு அவர்களோடு கூடவும் இருக்காது மனிதம் தொலைத்த மனிதர்களாக பணத்தைத் தேடும் பிணங்களாக… எங்கள் சமுதாயம் மனிதாபிமானத்தை விற்றுப் பொருளாதாரத்தையே வாங்குவது அருவருப்பை ஊட்டுகிறது.’ எனச் செல்வி மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.
‘என்ன பேசாமல் நிக்கிறீங்கள்?’ சுலோசனா கேட்ட போதுதான் தன் நிலைமையை உணர்ந்தவளாக,
‘நீங்கள் சொல்லுறது விளங்குது. நீங்கள் உடுப்புகளை அடுக்கி மாமாவோட இருந்து கதைச்சிட்டுப் போங்க. போகேக்க வந்து ஓபீசில இல்லாட்டிக் ஹோல்ல சொல்லிப் போட்டுப் போங்க. நான் அதுக்குப் பிறகு வந்து மாமாவைப் பார்க்கிறன்.’
‘ஆங்… சரி.’ என்றாள் மருமகள். செல்வி மெதுவாக வெளியே வந்தாள். சத்தி வரும் போல இருந்தது. அவள் கழிப்பறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

செல்வி மீண்டும் ஹோலுக்கு வந்தபோது அன்ன வந்து காப்பியும் கேக்கும் முதியவர்களுக்குக் கொடுத்தாள். செல்வியைக் கண்டவுடன்.

‘ஏதாவது புதிதாக நான் அறிய வேண்டியது இருக்கிறதா?’ என்றாள்.
‘பெரிதாக ஒன்றும் இல்ல. 106 இல் புதிதாக ஒரு தமிழ் ஆள் மட்டும் வந்து இருக்கிறார்.’
‘ஓ… அப்ப நீர்தான் அவரைப் பார்க்க வேண்டும். அதுதான் சுலபம். நீங்கள் வயது போன ஆட்களைப் பார்ப்பதில் உண்மையிலேயே கெட்டிக்காரர். எவ்வளவோ தமிழ் ஆட்கள் இருந்தும் இங்கே வருகின்ற வயது போன ஆட்கள் ஒரு சிலர்தானே? உண்மையிலேயே உங்களைப் பார்த்து நாங்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.’
‘எங்கட சனத்தின்ர சுயநலம் உனக்கு எப்பிடித் தெரியும்? உண்மை பாதி பசப்பு மீதி.’ மனதிற்குள்ளே எண்ணியவள் அந்த ஊத்தையை வெளியே கொட்ட விரும்பாதவளாய்,
‘மனிதர் என்றால் எல்லா விதமாயும் இருப்பார்கள். எல்லாச் சமுதாயத்திலும் பெற்றோரை நன்றாகப் பார்ப்பவர்களும் இருப்பார்கள், பார்க்காமல் விடுபவர்களும் இருப்பார்கள். தமிழர் ஒண்டும் வித்தியாசம் இல்லை.’ என்றாள் செல்வி.
‘ஓ.. அப்பிடியே? அதுவும் உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.’

செல்வி மேற்கொண்டு அங்கே நிற்க வில்லை. மாலையில் கொடுக்கப்படும் மருந்துகளை எடுத்துச் சிறிய பிளாஸ்ரிக்கப்பில் போட்டுப் பெயர் எழுதி வைப்பதற்காகப் போனாள். இப்படிச் செய்வது உண்மையில் தவறாக இருந்தாலும் நேரம்போதாமையால் இது தவிர்க்கமுடியாத வழமையாகப் போய்விட்டது. எங்கும் பணத்தை மிச்சம் பிடிக்க வேண்டும்என்கின்ற கட்டாயத்தில் மனிதர்களின் பாதுகாப்பு சுய விருப்பு, வெறுப்பு, மனச்சாட்சி என்பன பலியாக்கப்படுவது தவிர்க்கமுடியாததாய் போய் விடுகிறது. புத்தகத்தில் கோடி கோடியாய் பணம் புரண்டாலும் சாப்பாட்டில் மிச்சம் பிடிக்கவைக்கும்பொருளாதார விதிகளை எண்ணும் போது செல்விக்கு அனல்கக்கும் கோபம் உண்டாகும். கடைசியில் ஆற்றாமையால்அவள் வாடி வதங்கிப் போய்விடுவாள்.

சிறிது நேரத்தில் குமரனும் சுலோசனாவும் செல்வியைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார்கள். செல்வி மருந்து எடுப்பதைநிறுத்திவிட்டு அவர்களைப் பார்த்தாள்.

‘நாங்கள் போயிட்டு வரப்போகிறம். தயவு செய்து அப்பாவை ஒருக்காப் போய் பாருங்கோ. அவர் தொடர்ந்தும் எங்களோடகதைக்க மாட்டன் எண்டுறார். அப்பாவுக்குக் கோபம் வந்தா இப்பிடித்தான். கொஞ்ச நாளைக்குப் பேசாமல் இருப்பார். பிறகுவளமைக்குத் திரும்புவார். இதுவும் அப்பிடிதான் இருக்கும். நாங்கள் அடுத்த முறை வரேக்க எங்களோட நல்ல வாரப்பாடக்கதைப்பார். அவர் எங்களில ஒரு நாளும் கோபம் வைச்சிருக்கிறேல்ல. அப்ப நாங்கள் வாறம். அப்பாவைக் கொஞ்சம்பார்க்கிறியளே?’
‘ஓ… இதெல்லாம் நீங்கள் சொல்லோணுமே? இதுதானே எங்கட வேலை. நான் அவரைச் சமாதானப் படுத்துறன். நீங்கள்போயிட்டு வாங்கோ.’

அவர்கள் நீண்ட நடைபாதை வழியாக நடந்து மறையும் வரை அப்படியே பார்த்த வண்ணம் செல்வி நின்றாள். அவளுக்குஇதயத்தில் சிறிதாக வலிப்பது போன்று இருந்தது.

செல்வி மருந்துகளை மீண்டும் எடுத்துப் பெயர் எழுதி வைக்கும் வேலையை முடித்துக் கொண்டு, வண்டிலைப் பூட்டித்திறப்பை எடுத்துக் கொண்டாள். பின்பு 106 அறையை நோக்கி நடந்தாள். சந்திரன் வெளியே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார். சத்தம் கேட்டதும் இவளை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் யன்னலூடாக வாழ்வின் தத்துவங்களைஆராய்வது போன்ற பாவனையில் இருந்தார்.

‘அப்பா என்ன வெளியால அப்பிடிப் பாக்கிறீங்க. எனக்கும் சொன்னீங்கள் எண்டா நானும் சேர்ந்து பார்ப்பன்.’
அவர் செல்வியை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தார். அவர் முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் சற்று குறைந்ததாய் அவளுக்குத்தோன்றியது. அடிமேல் அடிவைத்தால் அம்மியும் நகரும் என்பதை நம்பியவளாக,

‘எங்களோட உங்களுக்கு என்னப்பா கோவம்? நாங்கள் இங்க வேலைக்கு வந்து இருக்கிறம். நீங்கள் எங்களோடகதைக்காட்டி நாங்கள் எங்கட வேலைய ஒழுங்காச் செய்யேலாது. அப்பிடிச் செய்யாமல் விட்டாலும் தமிழர் வேலையஒழுங்காச் செய்கினம் இல்லை எண்டுதானே சொல்லுவினம். அப்பிடிச் சொல்லுறது உங்களுக்கு விருப்பம் எண்டா நீங்கள்பேசாமல் இருக்கலாம்.’
‘அப்பிடி இல்லப் பிள்ளை. அவனில இருந்த கோபத்தில கதைக்கேல்ல. அவ்வளவுதான்.’
‘அது அவரிலதானே உங்களுக்குக் கோபம். அதுக்கு எங்களோட கோபிக்காதேங்க.’
‘சரியம்மா… நான் உன்னோட கோபிக்கேல்ல.’
‘தக் அப்பா.’
‘இதுக்கெல்லாம் எதுக்கு நன்றி. உண்மையா நான்தான் உனக்கு நன்றி சொல்லோணும்.’
‘ம்… நீங்க பார்க்க என்ர அப்பா மாதிரி இருக்கிறீங்கள். அதால உங்கள அப்பா எண்டு சொல்லுறன். நோர்வே காறர் எண்டாப்பெயர் சொல்லித்தானே கூப்பிடுவம். அப்பிடி உங்களக் கூப்பிட மனம் வரேல்ல.’ என்றாள் செல்வி.
‘சரி நீ விரும்பினமாதிரிக் கூப்பிடம்மா.’
‘நான் உங்களிட்ட ஒண்டு கேட்கலாமே அப்பா?’
‘ஓ… தாராளமாகக் கேளு பிள்ளை.’
‘உங்கட மகன்மேல ஏன் அவ்வளவு கோபம்?’
‘என்னப் பார்க்கேல்ல எண்டதவிடத் தன்னையே பார்க்கிறான் இல்லை எண்டுறதுதான் எனக்கு இருக்கிற கோபம். யாருக்காக பெரிய வீடு, புதிய வென்ஸ் காரெல்லாம் வாங்கோணும்? விரலுக்கு ஏற்பதானே வீக்கம் இருக்கோணும்? அதைவிட்டிட்டு கடனுக்கு எல்லாத்தையும் வாங்கிப்போட்டு இரண்டு மூண்டு வேலை செய்யிறதே அவன்ர வாழ்க்கையாப்போயிட்டுது. வீடு, கார், கித்தை எல்லாம் வாங்கி வைச்சிருக்கிறான். ஆனா அதை அனுபவிக்கிறதுக்கு அவனுக்கு நேரம்இல்லைப் பார். அதை நினைச்சா எனக்கு எப்பவும் நெஞ்சுக்க வலிக்குது அம்மா. போகேக்க ஒண்டும் கொண்டு போறேல்ல. அதை விளங்காமல் மொக்குப் பெடி பாய்ஞ்சு பாய்ஞ்சு உழைச்சு என்ன பிரயோசனம்? அதைவிடத் தனக்கே நேரம் இல்லாதவன் எப்பிடியம்மா எனக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியும்? அந்திம காலத்தில கிடந்து அலையக்கூடாதெண்டுசொல்லுறது இதுக்குத்தான் போல இருக்குது.’
‘அப்பிடியெல்லாம் இல்லை. நீங்கள் பயப்பிடாதேங்கோ. மகன் இல்லாட்டியும் மருமகள் இருக்கிறாதானே?’
‘சொந்தப் பிள்ளையே பார்க்குதில்லையாம். ஊரான் வீட்டுப் பிள்ளையைப் பார் எண்டு எப்பிடிக் கேட்கிறது?’
‘நாங்கள் இருக்கிறம்தானே.’ எனச் சொல்ல வேண்டுமென எண்ணியவள் அதன் ஆத்ம சுத்தியை எண்ணி மௌனித்தாள். ‘ம்… அதுவும் சரிதான் அப்பா. அது சரி எவ்வளவு நேரம் வெளிய பார்ப்பியள்? ரீவியப் போடட்டுமே?. அதைப் பார்க்கிறியளே?’ என்றாள்.
‘அதுவும் சரிதான் பிள்ள. ரீவியைப் போடு.’
‘அப்பாட்ட இன்னும் ஒண்டு கேட்கோணும்?’
‘என்னம்மா அது?’
‘பின்னேரம் என்ன சாப்பிடப் போறியள் எண்டு சொன்னா நான் அதை எடுத்து வந்து தருவன்.’
‘எனக்கு ஒண்டும் வேண்டாம் பிள்ள.’
‘அப்பிடி இல்லையப்பா. ஏதாவது சாப்பிடோணும். பிறகு நாளைக்கு காலமைதானே சாப்பாடு தருவினம்.’
‘ம்… அதுவும் அப்பிடியே? சரி பாணுக்கு ஜாம் பூசிக்கொண்டு வாவன் பிள்ள.’
‘சரி ரீக்கு சீனி போட்டுக் கொண்டுவரவா?’
‘ஓ… பாலும் விட்டா பிள்ள.’
‘சரி நீங்கள் ரீவியப் பார்த்துக்கொண்டு இருங்கோ. நான் கொஞ்ச நேரத்தால வாறன்.’

வெளியே வந்தவளுக்குச் சற்று நிம்மதியாக இருந்தது. தனது வேலையைச் செய்ய முடிந்ததில் சந்தோசம். நடையில்துள்ளல் குடிபுகுந்து கொண்டது.

அன்று சந்திரனைப் படுக்க வைக்கவேண்டிய பொறுப்பையும் செல்வி ஏற்றுக் கொண்டாள். அவருக்கு உடுப்பு மாற்றிக்கட்டிலில் படுக்க வைக்கும் போது ஏதோ சங்கடப்பட்டவராய்
‘பிள்ள?’ என்றார்.
‘என்னப்பா?’ என்றாள் செல்வி.
‘இங்க கிட்டவாம்மா.’ என்று அழைக்கச் செல்வி கிட்டே சென்றாள். செல்வியின் கையை மெதுவாகப் பிடித்தவர்,
‘எனக்கு இப்பிடி ஒரு மகள் இல்லையே எண்டு ஏக்கமாக இருக்குதம்மா.’
‘அப்பிடி இல்ல… உங்களுக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறா எண்டு நினையுங்க அப்பா.’ சொற்களின் உயிர்த்தன்மை பற்றிய கேள்விஒன்று அவளைப் பார்த்து நகைப்பதாகிற்று.
‘இது போதும் அம்மா. நான் இப்ப சந்தோசமாக இருக்கிறன். இன்னுமொரு உதவி செய் பிள்ள.’
‘என்னப்பா?’
‘இரவில எழும்பிப் போய் யூரின் பாஸ்பண்ணேலாது.’
‘அது ஒரு பிரச்சனையே இல்ல. நான் போத்தல் எடுத்து வந்து தாறன் அப்பா.’ கூறியவள் கழுவும் இயந்திரங்கள் இருக்கும்அறைக்குச் சென்று கழுவி வைக்கப் பட்டிருந்த இரு போத்தல்களை எடுத்துவந்து இரவு மேசையில் வைத்தாள். பின்பு இரவுவணக்கம் சொல்லிவிட்டு மின்விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு வெளியே வந்தாள். செல்வி தான் அன்று செய்த வேலையில்திருப்தி கண்டவளாக அலுவலகத்தை நோக்கிச் சென்றாள்.

*

அடுத்த நாள் பின்னேரம் வேலைக்கு வரும் போது அந்த முதியோர் இல்லத்தில் இருந்து அம்புலன்ஸ் வண்டி ஒன்றுதிரும்பிச் சென்றது. ஒவ்வொரு நாளும் அம்புலன்ஸ் வண்டி வருவதும் போவதுமாக இருக்கும். அதில் ஒன்றுதான் இதுவும்என்பதாய் எண்ணியவள் அந்த நினைவை அத்தோடு புறம் தள்ளிச் சீருடை அணிந்து வருவதற்குச் சென்றாள்.
சீருடை அணிந்து கொண்டு அலுவலகத்திற்கு வந்த போது நீனா அங்கே வந்தாள். அவள் ஏதோ பரபரப்பில் இருப்பதைச்செல்வியால் உணர முடிந்தது.
‘என்ன நீனா… ஏன் இவ்வளவு பரபரப்பாய் இருக்கிறீர்கள்?’ என்றாள்.
‘ஓ அதுவா… சந்திரன் இறந்துவிட்டார் தெரியுமா?’
‘என்ன?’ செல்வி துள்ளி எழும்பினாள்.
‘மன்னிக்க வேண்டும் செல்வி. உனக்கு முதலில் சொல்லி இருக்கவேண்டும். மாரடைப்பால் அவர் காலை மோசம்போவிட்டார். பேப்பர் வேலையில் நான் மறந்து போய்விட்டேன். போய் வேண்டும் என்றால் பார். அறைக்குள்தான்இருக்கிறது. மகனும் மருமகளும் நிற்கிறார்கள். மருத்துவர் வருவதற்கு நேரம் ஆகும் என்று நினைக்கிறேன்.’
செல்வி அதற்கு மேல் அங்கே இருக்க முடியாதவளாய் அவசர அவசரமாய் 106 நோக்கிச் சென்றாள். உள்ளே சென்றதும்…

செல்வியைக் கண்ட குமரன் ‘அப்பா என்னோட பேசாமலே போயிட்டாரே?’ என மூஞ்சையில் அறைந்து அழுதான். சிலகணங்கள் நின்ற செல்விக்கும் அழுகை வருவது போல இருந்தது. அவள் மெதுவாக வெளியே வந்தாள்.

இதயம் அவளுக்கு இலேசாக மீண்டும் வலித்தது. இந்த வேலை எனக்கு வேண்டுமா என்கின்ற கேள்வி பிறந்தது.

நீனாவின் முன்பு போய் நின்ற செல்வி அவளைப் பார்த்து,

‘நான் இந்த வேலையை விடப்போகிறேன் நீனா.’ என்றாள்.
‘என்னது?’
‘என்னால் தாங்க முடியவில்லை. ஒவ்வொருவருடைய கவலையையும் பார்க்கப் பைத்தியம் பிடிக்கும் போல இருக்கிறது.’ கூறிய வண்ணம் செல்வி சோபாவில் இருந்தாள்.
‘ஓ செல்வி… இது எங்கள் தொழில். இதை நாங்கள் எங்கள் சொந்த உணர்ச்சியாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஆயிரம்பேர்ஆயிரம் விதமான குப்பையை கொண்டு வந்து கொட்டுவார்கள். நாங்கள் அதைத் தட்டி விட்டிட்டுப் போய்க்கொண்டு இருக்கவேண்டும். இதையெல்லாம் சொந்தத் துக்கமாக எடுத்தால் உலகத்தில் நாங்கள் வாழ இயலாது. சொந்த மகனுக்கே அப்பாவைப் பார்க்க நேரமில்லாத உலகம் இது. நாங்கள் பணத்துக்காக சேவை செய்கின்ற தாதிமார்? அவர்களின் துக்கங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லலாம். அதையே தூக்கிக்கொண்டு அலையக் கூடாது. நான் வேண்டும் என்றால் உன்னைவகுப்புக்கு அனுப்புகிறேன். உன் மனசைத் தேவையில்லாமல் குழப்பிக் கொள்ளாதே. விளங்குகிறதா? சொந்த உணர்ச்சிவேறு. தொழில் கருணை வேறு. இரண்டையும் குழப்பக்கூடாது.’ என்றாள் நீனா.
செல்வி யோசித்த வண்ணம் நின்றாள்.

குமரன் அவசரமாகக் கடிகாரத்தைப் பார்த்த வண்ணம் அலுவலகத்தைக் கடந்து ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றான். அவன்போவதைப் பார்த்த செல்வி எழுந்து வெளியே சென்றாள்.

வப்பு நாய்

நன்றியுள்ள, என்றும் நம்பிக்கையான நட்பிற்கு அடையாளம் நாய்? விசுவாசத்தின் மறுபெயராகப் பூலோகத்தில் அவதாரமாகிய வைரவரின் வாகனம். ஐந்தரை அறிவு படைத்தாலும் ஆறறிவை மிஞ்சிய அற்புதம். சுந்தரன் சிறுவனாக இருந்த போது குட்டி நாய் ஒன்று அவன் வீட்டில் வளர்ந்தது. அதனுடன் கலையில் எழுந்து விளையாடுவது அவனது அலாதியானது இன்பம். ஆட்டுப் பாலைக் கறந்து வைத்தால் அது குடிக்கும் விதமே தனி. உருசி கண்ட பூனையாகச் சுந்தரனுக்கு நாயைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் கொள்ளைப் பிரியம் பொங்கி வரும். குழந்தைப் பிள்ளை போல் அள்ளி உச்சி முகர உள்ளம் துடிக்கும். பழைய ஞாபகங்கள் புதிய அனுபவம் தேடித் துடிக்கும்.

நந்தினிக்கு மிருகம் என்றாலே வயிற்றைப் பிரட்டும். நாய் என்றால் நாற்றம் என்பது அவள் அகராதியின் அடுத்த அர்த்தம். பூனையென்றால் ரோமத்தால் வீடு நாசம் என்பது அவளின் மறு பொருள். ஊரில் என்றாலும் பருவாய் இல்லை. செல்லப் பிராணிகளை வீட்டிற்குள் அடுக்கத் தேவையில்லை. இங்கு அடைத்துக் கட்டிய வீடு. காற்றுகூடக் களவாக உறவாட முடியாத இறுக்கம். இங்கே நாய்க்கும் எங்களுக்கும் சம உரிமை. சில வீடுகளில் பிள்ளைகளுக்கு இல்லாத சலுகை செல்ல நாய்களுக்குக் கிடைப்பது வழமை. சில தாய்மார்களின் அன்பு முகப்புத்தகத்தில் முகமில்லாத மனிதர்களுக்குக் கிடைக்கிறதாம் அல்லது நாய்க்குக் கிடைக்கிறதாம். சில வீடுகளில் தாம்பத்தியத்தைப் பார்க்கும் சுதந்திரம் அவற்றிற்கும் இருக்கிறதாம். அதுக்கு மேல் அவர்களின் உரிமை பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை. நீங்கள் வளர்ந்தவர்கள்… புரிந்து கொள்வீர்கள். கட்டிலில், சோபாவில், காருக்குள் சிலவேளை அவர்களுக்குத்தான் முதலிடம். நந்தினி வேண்டாம் என்றாள். சுந்தரன் வேண்டும் என்றான். நாய் வளர்ப்பு அவர்களுக்குள் நாய் இழுபாடாகியது.

சுந்தரனுடைய பச்சைநிற வசந்தமாளிகை. பேஸ்மன்ற் அவனுக்குச் சொந்தமானது. அவன் தனது இரகசிய அலுவலகத்தை அங்கே வைத்திருந்தான். நாய் இல்லாத குறைக்கு முகப்புத்தகத்தில் முகம் தெரியாத மனிதர்களை வம்புக்கு இழுப்பதில் பொழுது போக்குவான். நந்தினி இந்த சில்லெடுப்பிற்கு வருவதில்லை. பேஸ்மன் மேலே கோலும் சமையல் அறையும். நந்தினி சமைப்பாள். பின்பு தொலைக்காட்சி பார்ப்பாள். அவள் இராஜாங்கம் அந்தத் தளத்தில். அலுப்படித்தால் அதற்கு மேலே படுக்கை அறை இருக்கிறது. அங்கே ஏதாவது செய்வாள். படுப்பாள். இடைக்கிடை ஏதாவது சூடாகச் சுந்தரனுக்குக் கொண்டுவந்து கொடுப்பாள். தன்னோடு இல்லாது கீழே குடியிருப்பதையிட்டுச் சூடாகப் பார்த்துவிட்டுச் செல்வாள். ஏன் என்று கேட்பதில்லை. வாவென்று சொல்வதில்லை. அது அவர்களுக்குள் உள்ள எழுதப்படாத ஒப்பந்தம். ஒட்டியும் ஒட்டாத உறவின் நடனம்.

சுந்தரன் நீல நிற மேலங்கிக்குள் ஆமையாக. ஆமையின் தலையில் குளிரேறாது கறுத்தத் தொப்பி. தொழ தொழக்கும் சாம்பல் நிற பூமா ஜீன்ஸ். சுந்தரன் சுதந்திரமாக நடந்தான். நந்தினி காட்டிற்குள் சுற்றுலாப் போவதற்கு வரமாட்டாள். சுந்தரனுக்குக் காட்டிற்குள் சுற்றுலா போவதென்றால் குசி. சுதந்திரம். கற்பனைகள் தொகை மயிலாகக் கூத்தாடும் அவன் பயணம். சுத்தமான காற்று. இயற்கையின் ஓசை. அழகான அருவி. வானை முட்டும் ஊசியிலை மரங்கள் நிறைந்த காடு. மலை. நீண்டு செல்லும் ஏரி. கூடிச் செல்லும் மனிதர்கள். ஓடிச் செல்லும் மனிதர்கள். ஒண்டியாகச் செல்லும் மனிதர்கள். சைக்கிளில் காற்றைப் பிளந்து செல்லும் மனிதர்கள். விதம் விதமான நாய்களைப் பாக்கும் பாக்கியம். நாய்களும் குழந்தைகளும் விளையாடியபடி செல்லும் காட்சி. சுந்தரன் அந்த அற்புதத்தை அனுபவித்தான்.

நாய்களைக் கொண்டு செல்பவர்கள் அதன் எச்சத்தை அள்ளுவதற்கு ஒரு பொலித்தீன் பையும் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். காடுதானே என்று சிலர் கவனமெடுப்பதில்லை. நாய்க்கு மோப்பம் வேண்டும். சிலவேளை முகரக் கூடாததையும் முகர்ந்து பார்க்கும். அது போல் மோப்பம் கொடுக்கும். அடிக்கக்கூடாத இடம் எல்லாம் சுதந்திரமாக அடித்து வரும். எவ்வளவுதான் நல்ல சாப்பாடு கொடுத்தாலும் மலத்தை மணந்து பார்க்கும் அதன் குணம் மாறி விடுவதில்லை. அது மாத்திரம் சுந்தரனுக்குப் பிடிப்பதில்லை. நாய் ஏன் அப்படிச் செய்கிறது? மில்லியன் வருடங்களாக நிறமூகூர்த்தத்தில் பதியப்பட்ட தன்னிச்சையான செயலா?

சுந்தரன் நடந்தான். எங்கும் வெண்மை. வைரப்பொடிகளில் பட்டுத் தெறிக்கும் வெள்ளி ஊசிகளின் கூர்மை சூரியக் கதிர்களுக்கு. கண்களைச் சிலவேளை திறப்பதில் சங்கடம். இயற்கையைத் தழுவும் மனிதரின் ஆவல். நாய்களை உலாத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டிய கட்டாயம். சனிக்கிழமைகளில் காட்டுக்குள் திருவிழாக் கோலம். பல நாய்கள் தங்கள் எசமானர்களோடு உலாத்திச் சென்றன. எத்தனை வகையான நாய்கள்? பூனைக்குட்டி அளவில் இருந்து மாட்டுக்கண்டு அளவு வரையும். நிறங்களும் தோற்றங்களும் இயற்கையின் பரிசோதனை எவ்வளவு பரந்துபட்டது என்கின்ற உண்மையை விளம்பும். இயற்கை அற்புதம். எல்லாவற்றிலும் வகை வகையாகப் படைத்த அற்புதம். மனிதனை இயற்கை விளங்கி அவனுக்கு இந்த வாழ்வு கொடுத்தது. மனிதன் இயற்கையை விளங்கவில்லை. தன் வாழ்வைக் கேள்விக்குறியாக்கிவிட்டான். இது சுந்தரனின் சுதந்திரமான விளக்கம். இயற்கை மீண்டு கொள்ளும் என்கின்றனர். மனிதன் மீள்வானா?

சுந்தரனுக்கு முன்பு இருவர் தங்களது செல்லப் பிள்ளைகளோடு போனார்கள். நாய்களின் சேட்டையால் அவர்கள் வேகம் குறைந்தது. அதில் ஒன்று சின்ன வெள்ளை நாய். மற்றையது கறுப்பு பெரிய நாய். கறுத்த நாய் சின்ன நாயை பார்த்துக் குரைத்தது. அதை வெருட்ட முயற்சித்தது. சின்ன நாய் பயப்படவில்லை. கடுகு சிறிது என்றாலும் காரம் பெரிது என்றது. அது கறுத்த நாயைப் பார்த்து உறுமியது. பின்பு திடீர் சமாதானம். இரண்டும் சேர்ந்து ஓடின. ஒன்றை ஒன்று கலைத்தன. கறுத்த நாய் அதிகாரமாய் சின்ன நாயை விட்டுக்கலைத்தது. சின்ன நாய்க்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. சின்ன நாய் திரும்பி கறுத்த நாயைப் பார்த்து உறுமியது. கறுத்த நாய் அனுங்கிவிட்டுப் பின்வாங்கியது. ஓ வெளித்தோற்றங்கள் சிலவேளை மாயைதான்.

வழியில் குதிரையின் எச்சம் திட்டுத் திட்டாக. அதைக் கண்ட கறுத்த நாய் ஓடிப்போய் முகர்ந்து பார்த்தது. வெள்ளை நாய் அதைப் பார்க்காது முன்னே சென்றது. நந்தினி இந்த நாய் செய்ததைப் பார்த்திருந்தால் நாயைப் பற்றி கதைப்பதையே அனுமதிக்க மாட்டாள். அதன் பிறவிக்குணம் அப்படித்தான். அதைப் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டியது நாங்கள்தான். சுந்தரனுக்கு அந்த வெள்ளை நாயை இப்போதே வீட்டிற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கின்ற ஆசை. அது பௌவ்வியில் வாய் வைக்கவில்லை என்பது மட்டும்தான் தெரியும். யாரையும் எதையும் பார்த்தவுடன் விளங்கிக் கொள்ள முடியாது. பதுங்கியிருக்கும் குணங்கள் வெளிவர நாளாகும். வெள்ளை நாயிடம் வேறு என்ன குணம் இருக்கும்? சுந்தரனுக்கு அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கப் பொறுமை இல்லை.

வெள்ளை நாயின் சொந்தக்காரன் சுந்தரனைப் பார்த்து நட்பாகச் சிரித்தான். அவன் ஒரு சுதேசி. ஆறடி உயரம். பொன்னிறக் கேசம். வழக்கத்திற்கு மாறாக மீசை அவன் முகத்தில். நீல நிறத்தில் உடலோடு ஒட்டியிருக்கும் ஓடும்போது அணியும் ஆடை. தோலோடு ஒட்டிய நிர்வாண மறைப்பு. அவன் சுந்தரனை கனிவோடு பார்த்தான். உருவத்திற்கும் அவன் பார்வைக்கும் சம்பந்தம் இல்லை. சுந்தரனுக்கு அது போதுமாயிற்று. அவனோடு கதைக்கத் தொடங்கினான்.

‘நல்ல அழகான நாய்… இது என்ன வகை நாய்?’ என்றான் சுந்தரன். அவனுக்கு நந்தினியைப் பார்ப்பதைவிட நாயைப் பார்ப்பது இனித்தது. நந்தினி அறியாமல் மட்டும் அப்படி எண்ணுவது உண்டு.

இதுவா? இது ‘அமெரிக்கன் எஸ்கிமோ டொக்‘(யுஅநசiஉயn நுளமiஅழ னுழப). இதற்கு ஒரு சகோதரியும் அதன் குட்டியும் எங்களிடம் உள்ளன. அவளும் பால் வெள்ளை அழகாக இருப்பாள். அவள் இவளை விடக் கொஞ்சம் கட்டை. பின்புறத்தை ஆட்டி ஆட்டி அழகாக நடப்பாள். மிகவும் சாதுவாக இருப்பாள். அதிகம் குரைக்க மாட்டாள். பழக்கம் இல்லாவிட்டால் ஒதுங்கி இருப்பாள். எல்லா நேரங்களிலும் அப்படி இருக்கமாட்டாள். அவள் அதி புத்திசாலி என்பது என்கருத்து. ஆண்களைக் கண்டால் மாத்திரம் அவள் கட்டுப்பாட்டை இழந்து விடுவாள். பெண்ணென்று வெட்கப்படாமல் இச்சைக்குத் தயாராகிவிடுவாள். பக்கத்து வீட்டு அல்சேசனுடன் சேர்ந்த குட்டி பெற்றிருக்கிறாள். இப்போது அல்சேசனுடன் அவளுக்கு நட்பில்லை. எங்களுக்கு இவளே போதும். அவளையும் அவளது குட்டியையும் நாங்கள் விற்பதற்கு நினைத்து இருக்கிறோம். எல்லோரையும் கவனிப்பது எங்களுக்குச் சங்கடமாய் உள்ளது. அவளை என் நண்பி நாயிற்றுக் கிழமையில் உலாத்திற்குக் கூட்டிப் போவாள். வீட்டிற்கு வரும்போது பேசிக்கொண்டு வருவாள். இவளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்று கவலைப்படுவாள்.’

என்று பெரியதொரு விளக்கம் கொடுத்தார் அவர்.

‘எனக்கு நாய் வளர்ப்பது என்றால் கொள்ளை ஆசை. எனக்கு நீங்கள் அந்த நாயையும் அவள் குட்டியையும் தருவீர்களா?’ என்று சுந்தரன் கேட்டான்.

அந்த மனிதர் சுந்தரனிடம் இருந்து இவ்வளவு விரைவாக அந்தக் கேள்வி வரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. சற்றுத் திகைத்தார். பின்பு தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு,

உங்களால் அவளைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ள முடிந்தால் நான் அவளையும் அவளது குட்டியையும் உங்களுக்குத் தருகிறேன். அது சரி உங்கள் அயல் வீட்டில் ஆண் நாய்கள் இருக்கின்றனவா?’ என்று கேட்டார்.
‘ஏன்?’ என்றான் சுந்தரன்.
இப்போதுதானே சொன்னேன். அவள் ஆண்களைக் கண்டால் தொந்தரவாகிவிடும். விவஸ்தை இல்லாது வீட்டிற்குள் கூட்டிக்கொண்டு வருவாள். அல்லது அவர்களோடு ஓடிவிடுவாள்.’
‘அவளுக்கு நலமடிக்க முடியாதா?’ என்றான் சுந்தரன் அப்பாவியாக.

‘ஆண் நாய்களுக்குச் செய்யலாம். இரசாயன முறையில் செய்யலாம். அதைவிடப் பழைய முறைதான் மிகவும் பாதுகாப்பானது. இவற்றைச் சட்டப்படி செய்ய முடியாதாம். பெண் நாய்களுக்கு எப்படி என்று தெரியவில்லை. அது ஒரு பிரச்சனைதான். அதைப் பற்றி அறிய வேண்டும். அறிந்தால் சொல்கிறேன். அவளது குட்டிக்கு ஏதோ வருத்தமாக இருக்க வேண்டும். அவள் வயதை மீறிய தோற்றம்.’ என்றார் அவர்.
‘நீங்கள் கோர்மோன் கொடுப்பதில்லைத்தானே?’ என்றான் சுந்தரன்.
‘இல்லை. நாங்கள் அப்படி ஏதும் இயற்கைக்குப் புறம்பாகக் கொடுப்பதில்லை. கடையில் வாங்கும் சாப்பாட்டில் ஏதும் கலக்கிறார்களோ தெரியாது. அவள் குட்டிக்கு ஒழுங்காகப் பால் கொடுக்கவில்லை. நாங்கள் பெட்டிப் பால் கொடுத்துத்தான் வளர்த்தோம்.’

‘பருவாய் இல்லை. நான் அவளையும் குட்டியையும் வாங்க வேண்டும்.’

அந்த மனிதர் சுந்தரனைப் பார்த்து ஒருவிதமாகச் சிரித்தார். எதற்கு அவர் அப்படிச் சிரிக்கிறார் என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. தன் அவசரம் தன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கிறது என்பது அவனுக்குப் விளங்கியது. என்றாலும் அவள் வேண்டும் என்கின்ற ஆசை அவன் மூளையைச் சிந்திக்கவிடாது ஆக்கிரமித்தது. நிதானம் பறிபோனது. அவதி புகுந்து கொண்டது.

‘அப்படியா? அதற்குக் கொஞ்சம் செலவாகும், பருவாய் இல்லையா?’ என்றார் அந்த மனிதர்.
‘இல்லை எவ்வளவு நான் உங்களுக்குத் தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?’ என்றான் சுந்தரன். பேரம் பேசுவதா இல்லையா என்கின்ற தடுமாற்றம் அவனிடம்.
உங்களைப் பார்த்துச் சந்தைவிலை சொல்ல மனம் வரவில்லை. நீங்கள் அவளுக்குப் பத்தாயிரம் குரோணர்களும், குட்டிக்கு ஐயாயிரம் குரோணர்களும் தந்தால் போதும். பின்பு நீங்கள் குட்டியை விற்றுக்கொள்ளலாம்.’

சுந்தரனுக்கு அது சராசரியைவிடக் குறைந்த விலை என்பது விளங்கியது. அவன் பேரம் பேசும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டான்.

‘சரி நான் தருகிறேன். எப்போது அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு வரலாம்?’ என்று கேட்டான். சுந்தரனின் அவசரத்தை அவர் நன்கு இரசித்தார். அதற்கு இன்னும் ஒரு அழுத்தம் கொடுக்க,
‘என்ன அவசரம்? உங்களுக்கு இப்போதே அவள் மீது அன்பு வந்து விட்டது போல இருக்கிறது. அவள் அழகாக இருப்பதோடு தந்திரமான கள்ளி. அவளை அவதானமாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.’ என்றார் அவர்.
‘நிச்சயமாகப் பார்த்துக் கொள்வேன்.’ என்றான் சுந்தரன்.
‘நல்லது.’
‘எப்போது வரவேண்டும்?’ சுந்தரன் மீண்டும் கட்டுப்படுத்த முடியாதவனாய் கேட்டான்.
‘நீங்கள் விடமாட்டீர்கள் போல் இருக்கிறது. வருகின்ற சனிக்கிழமை பத்துமணிக்கு திவைத்தா சென்ரரில் இருக்கும் றீமி கடைக்கு முன்பு வந்து நில்லுங்கள். நான் அங்கே அவளையும், குட்டியையும் அழைத்து வருகிறேன்.’ என்றார் அவர்.
‘நல்லது. உங்கள் தொலைப்பேசி எண்ணைத் தரமுடியுமா?’ என்றான் சுந்தரன்.
‘நீங்கள் உசாராகத்தான் இருக்கிறீர்கள்.’ என்று கூறியவர் தனது எண்ணைச் சுந்தரனுக்குக் கொடுத்தார். சுந்தரனும் தனது எண்ணை அவருக்குக் கொடுத்துவிட்டு அந்தச் சந்திப்பு நேரத்தைத் தனது அலைபேசியில் பதிந்தான். பின்பு,

‘அடுத்த சனிக்கிழமை பத்து மணிக்கு திவைத்தா சென்ரரில் சந்திப்போம்.’ என்றான். அதற்கு அந்த மனிதர்,

‘இவ்வளவு கதைத்துவிட்டோம் நாங்கள் எங்களை அறிமுகம் செய்யவில்லையே?’ என்றார்,
‘ஓ மன்னிக்கவும்… சுந்தரன்.’ கூறிய வண்ணம் சுந்தரன் தனது கையைக் கொடுத்தான். அவரும் அதை வலுவாகப் பற்றி,
தொம் கன்சன்.’ என்றார்.

அதன் பின்பு அந்த மனிதர் சிரித்துக் கொண்டு போய்விட்டார். சுந்தரனுக்கு இப்போது நந்தினியின் நினைவு வந்தது. ஒரு நாய்க்கே அவள் சம்மதிக்க மாட்டாள். இப்போது தாயையும் மகளையும் அழைத்துச் சென்றால் விவாகரத்து கேட்பாளோ தெரியாது என்கின்ற எண்ணம் வந்தது. எப்படி என்றாலும் இந்தப் பிரச்சனையை சந்தித்தாக வேண்டும். அவளையும் மகளையும் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து கொஞ்சினால் வாழ்வின் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கலாம். நந்தினி இதற்கு எப்படியும் சம்மதிக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால்? இல்லாவிட்டால் பிரச்சனைதான். நித்தம் சண்டையாகத்தான் இருக்கும்.  அதற்காக நான் அவளையும் மகளையும் இனிக் கைவிட முடியாது. அவளை அடுத்த சனிக்கிழமை அழைத்து வருவதில் மாற்றம் இல்லை. அதைப் பற்றி நந்தினியிடம் சொல்வதா? சொன்னால் வேண்டாம் என்பாள். வீட்டுக்குள் அடுக்கமாட்டாள். சும்மா இருக்கும் சங்கை இப்பொழுதே ஏன் ஊதிக் கெடுக்க வேண்டும்? சொல்ல வேண்டாம். வரும்போது அவள் சந்திக்கட்டும். சில வேளை அவளைப் பிடித்தால் நந்தினி பேசாமலும் இருப்பாள். ம்… அதீத நம்பிக்கைதான். நந்தினிக்காவது பிடிப்பதாவது. சரி எதற்கு இந்தக் கிழமை தேவையில்லாது இரணப்பட வேண்டும்? வேண்டாம். நந்தினிக்கு இப்போது தெரிய வேண்டாம். என்பதாக எண்ணிய சுந்தரன் வழக்கத்துக்கு மாறாக மிகையான சந்தோசத்தில் துள்ளிக் குதித்தான். உலாப் போனவர்கள் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

நந்தினிக்குத் தெரியவரும் போது எரிமலைகள் வெடிக்கும். சந்தோசம் போய் சாவீடாய் மாறும். மாறட்டும். எத்தனைத் துன்பம் வந்தாலும் அவளைக் கூட்டி வந்து அவளோடு கொஞ்சுவது போல் வேறெந்த இன்பமும் உலகத்தில் கிடையாது என எண்ணிய வண்ணம் மேற்கொண்டும் துள்ளாது அமைதியாக நடந்தான்.
*
அடுத்த சனிக்கிழமை சொல்லி வைத்தது போல் அவளையும் குட்டியையும் அந்த மனிதர் அழைத்து வந்தார். குறிப்பிட்ட வாசலில் தரிப்பிடம் கிடைக்காததால் மற்றைய வாசலில் காத்து நின்றார். சுந்தரன் பணத்தோடு சென்றான். அந்த மனிதர் கையில் விற்பதற்கான படிவம் ஒன்று தயாராக இருந்தது. அதில் கையெழுத்து வைத்துப் பணத்தைப் பெற்ற பின்பு அவர்களைச் சுந்தரனிடம் தந்துவிட்டு அவர்  போய்விட்டார். அவர் போனதைப் பார்த்த போது இவளையும் குட்டியையும் தொலைத்தால் போதும் என்கின்ற நினைப்பில் இருந்திருப்பாரோ என்கின்ற எண்ணம் சுந்தரனுக்குத் திடீரென்று வந்தது. இவள் அழகு அசத்துகிறது. நளினம் மயக்குகிறது. கொஞ்சம் கட்டை. குட்டி நல்ல குண்டு. போகப் போகத்தான் எப்படியானவள் என்பது தெரியும். என்றாலும் சுந்தரனுக்கு அவள்மேல் கொள்ளை ஆசை வந்தது. அவளையும் குட்டியையும் அங்கே உள்ள மிருகங்களுக்கான உபகரணம், சாப்பாடு என்பன விற்கும் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அவளுக்குத் தேவையான பொருட்கள் வாங்கினான். அவன் எதிர்பார்க்காத அளவுக்கு அதுவும் ஒரு பெரிய துண்டாகிற்று. நந்தினி அறிந்தால் குளறுவாள். ஆசைப்பட்டாகிற்று. இனி இப்படியான செலவுகளை ஏற்கத்தானே வேண்டும் என்பதாகச் சுந்தரன் எண்ணினான். வெளியே வாய்விட்டுச் சொல்ல முடியாத செலவுகளாய் அதை வைத்துக்கொள்ள முடிவுசெய்தான். அவளுக்குக் கழுத்தில் ஒரு அழகான பட்டி வாங்கிக் கட்டிவிட்டான்.

குட்டியையும், அவளையும், பொருட்களையும் காரில் ஏற்றிக்கொண்டு அவன் வீட்டிற்கு வந்தான். நல்ல வேளையாக விட்டில் நந்தினி இல்லை. அவசர அவசரமா அவளையும் குட்டியையும் பெஸ்மன்ரிற்கு அழைத்தச் சென்று அங்கே தங்கவைத்தான். அவளது பொருட்களையும் அங்கே எடுத்து வந்து வைத்தான். கொஞ்ச நாட்களுக்கு அவளை அங்கே இரகசியமாகத் தங்கவைக்கலாம். குட்டி காட்டிக் கொடுத்துவிடும். அது குண்டாக இருப்பதோடு வள் வள் என்று எப்போதும் குரைக்கும். குட்டி குரைத்தால் நந்தினி வந்தவுடனேயே இந்த இரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்துவிடுவாள். இனி எதுவும் செய்ய முடியாது. என்ன நடக்கிறது என்று இருந்து பார்ப்போமெனச் சுந்தரன் எண்ணினான்.

குட்டி விளையாட்டாக விட்டு விட்டுக் குரைத்தது. நந்தினி வந்த போது திடீர் அமைதி. சுந்தரன் தப்பித்தேன் என்று நினைத்தான். அது திடீரென தலைகீழாகியது.

சுந்தரன் நந்தினியோடு கதைத்த வண்ணம் நின்றான். குட்டி நாய் குரைக்காமல் படியேறி மேலே வந்தது. அதைக் கண்ட போது அவனுக்குத் தலை சுற்றியது. நந்தினி அவனைப் பார்த்த வண்ணம் நின்றதால் குட்டியை முதலில் காணவில்லை. சுந்தரனுக்கு என்ன செய்வது என்று விளங்கவில்லை. குட்டி வந்ததும் போதாது என்பதாக நந்தினியைப் பார்த்து நீ யார் புதிய ஆள் என்பதாக திடீரெனக் குரைத்தது. நந்தினி திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அத்தால் வில்லங்கம் விஸ்வரூபம் எடுத்தது.

‘ஆ……  என்ன இது. இங்க என்ன நடக்குது?’

என்று கேட்ட நந்தினி கோபமாகப் பேஸ்மன்றிற்குச் சென்றாள். சுந்தரன் அவள் பின்னாலே ஓடினான்.

‘நந்தினி விளங்கிக்கொள். ஆசைக்குக் கொஞ்ச நாள் வைச்சிருக்கிறன்.’
‘அதெல்லாம் சரிவராது. இப்பவே கொண்டு போய் எங்கையாவது விட்டிட்டு வாங்க.’ என்றாள்.
‘இப்ப எங்க கொண்டே விடுகிறது. நான் காசு குடுத்து ஒப்பந்தம் எழுதி வாங்கீட்டன். அவை கொஞ்ச நாளைக்கு இங்கதான் இருப்பினம்.’
‘என்ன… உது சரிவராது. அப்படி எண்டா நான் போறன்.’
‘நந்தினி கொஞ்சம் விளங்கிக்கொள்.’
‘என்ர விருப்பத்திற்கு மாறா நீங்கள் நடந்த பிறகு நான் இருப்பன் எண்டு எதிர்பாக்கிறியளா? நான் இப்ப வெளிக்கிடுகிறன் பாருங்கோ. நீங்கள் அவையக் கட்டிக்கொண்டு அழுங்கோ.’
‘தயவு செய்து… பிளீஸ் நந்தினி. கொஞ்ச நாளில நான் யாருக்கும் விக்கிறன்.’ சுந்தரன் சமாளிக்கக் கூறினானே தவிர அவனுக்கு விற்கும் நோக்கம் கிடையாது.

‘இது என்ன கோதாரி… ம்…’

இறுமிவிட்டு நந்தினி மேலே சென்றாள். அவள் வெளிக்கிட்டு எங்காவது போகாவிட்டாலும் இன்று வீட்டில் சாப்பாடு சமையல் ஒன்றும் இருக்காது என்பது சுந்தரனின் கணிப்பு. அவளின் அழகு அவனை மயக்கியது. குட்டி வேறு செல்லமாய் குரைப்பது கள்வெறி கொள்ள வைத்தது.

சுந்தரனின்மேல் இருந்த கோபம் நாளாக நாளாக நந்தினிக்குக் குறைந்தது.

நந்தினி விதியை மாற்ற முடியுமா என்கின்ற சலிப்பில் சுந்தரனின் ஆசைக்கு இடம் கொடுத்தாள். பெஸ்மன்றில் இருந்து அவள் சோபாவிற்கு வந்த போது நந்தினிக்குப் பற்றி எரிந்தது. எட்டி ஒரு உதைவிட வேண்டும் போல் கோபம் வந்தது. அப்படி உதைந்தால் தனக்கும் சுந்தரனுக்கும் இடையில் சண்டை உருவாகும் என்பதை விரும்பாதவளாய் அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள். நல்ல வேளையாக நந்தினி அவளுக்குச் சமைக்க வேண்டியது இல்லை. சுந்தரன் அவளுக்கத் தேவையான உணவுகளைக் கடையிலேயே வாங்கி வந்துவிடுவான். முன்பு திறப்பதைவிட இப்போது அதிகம் ஜன்னலை நந்தினி திறந்துவிடுவாள். அவளுக்கு இரண்டின் மணமும் மூச்சை முட்டுவதான அவஸ்தையை அடிக்கடி உண்டாகும். சுந்தரன் இல்லாத நேரத்தில் அவள் கதவைத்திறந்து வெளியே கலைத்தும் விடுவாள். தாயும் குட்டியும் துள்ளிய வண்ணம் வெளியே போவார்கள். வெளியே அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை நந்தினி கவனிப்பதில்லை.

*

அன்று சுந்தரன் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டான். சமையலில் ஈடுபட்ட நந்தினி அவளையும் மகளையும் வெளியே கலைத்துவிட்டாள். பின்பு தனது சமையல் அலுவல்களைக் கவனித்தாள். சமையல் அறையில் வெக்கை அதிகமாக ஜன்னலை திறப்பதற்குச் சென்றாள். அப்போது வெளியே பார்த்தவளுக்கு துக்கிவாரிப் போட்டது. அவள் பக்கத்து வீட்டானோடு… நந்தினிக்குப் பற்றிக்கொண்டு வந்தது. கத்தி ஒன்றை எடுத்து அறுக்க வேண்டும் என்பதாகக் கோபம் வந்தது. அவள் சுந்தரன் வந்ததும் அதைக் கூறினாள். சுந்தரன் சோர்ந்து போய்விட்டான். தான் இல்லாத போது ஏன் அவளை வெளியே விட்டாய் என்று சத்தம் போட்டான்.

அதன் பின்பு நந்தினி அவளைத் தனியே வெளியே விடுவதில்லை. அதனால் வரும் விளைவுகளைச் சகிக்கும் பொறுமையும் அவளிடம் இருக்கவில்லை. பக்கத்து வீட்டான் அடிக்கும் கொட்டத்தைப் பார்த்த அதன் எசமான் அதற்கு நலமடித்துவிட்டான். அதன் பின்பு சில வேளைச் சுந்தரனுக்கு தெரியாமல் நந்தினி வெளியே கலைத்தால் அவளும் குட்டியும் எங்கோ அதிக தூரம் போய்விட்டு வருவார்கள். எங்கே போகிறார்கள் என்று நந்தினி அக்கறை கொள்வதில்லை. முதல் முறை மகளுக்கு முன்பாகத்தான் அவள் அந்த அசிங்கம் செய்தாள். அவள் பார்வையில் அது அசிங்கமாகாதென நந்தினி நினைத்தாள். வெறுத்தாள். இப்போது யாருடனும் தொடர்பு ஏற்பட்டால் அதைத்தான் செய்வாள். எப்படி அவளால் இப்படிச் செய்ய முடிகிறது என்பது நந்தினிக்குப் விளங்கவில்லை. அதுதான் நாய்க்குணமோ என்று அவள் எண்ணுவாள்.

இப்போது வெளியே விட்டால் அவள் அதிக நேரம் எங்கோ சென்று தங்குகிறாள். நந்தினிக்கு இவளின் நடத்தை மீது சந்தேகம். யாரோ ஒரு ஆணைப் பிடித்துவிட்டாள் என்கின்ற ஐமிச்சம். எதற்காகச் சுந்தரன் இதை இழுத்து வந்தான் என்பது எரிச்சல் தரும். தான் சொல்வதை அவன் கேட்பதில்லை என்கின்ற அந்தரம். அவளின் அழகில், செல்லக் குரைப்பில் மயங்கிப் போய்விட்டான். நந்தினி அவளைத் தொடுவதே இல்லை. சுந்தரன்தான் இருவரையும் நிர்வாணமாய் குளிக்கவார்த்துத் துடைத்து எடுப்பான். அவள் குளித்து துடைத்து வந்தால் அழகாக இருக்கும். குட்டி குளித்தாலும் அதன் ஊதிய உடம்பில் ஒருவித அழுக்குத் தொடர்ந்து இருப்பதாகவே தோன்றும். பாவம் குட்டி என்று நந்தினி சிலவேளைகளில் நினைப்பது உண்டு. இப்படி ஒரு தாய்க்கு அவள் குட்டியாகப் பிறந்துவிட்டாள் என்பதாக நினைத்துக்கொள்வாள்.

நந்தினிக்கு அவளைச் சற்றும் பிடிப்பதில்லை. நந்தினியைக் கண்டால் அனேகமாக பேஸ்மன்றுக்குள் அவள் அடைந்து கொள்வாள். அல்லது வெளியே கலைத்தால் சந்தோசமாய் ஒடி மறைவாள். சுந்தரன் வேலையால் வந்தால் அவனிடம் பாய்ந்து பாய்ந்து ஜாலம் காட்டுவாள். நந்தினிக்கு அப்படி ஜாலம் காட்டுவது சற்றும் பிடிப்பதில்லை. இவள் நம்பிக்கைக்கு உகந்தவள் இல்லை என்பதை நந்தினி அவனுக்குக் குறிப்பால் உணர்த்தப் பார்த்தாள். அவன் அதைப் விளங்கிக் கொள்ளவில்லை. நந்தினி அவளைப் பற்றிச் செல்வதை அவன் நம்புவதும் இல்லை. நந்தினி இப்போது அவனுக்குப் புத்திமதி சொல்வதை விட்டுவிட்டாள். நன்றாகப் பட்டுத்தெளியட்டும் என்று காத்திருந்தாள்.

அன்று ஒரு சனிக்கிழமை. சுந்தரனுக்கு அவளோடும் மகளோடும் வெளியே போகிற புழுகு. கடைக்குப் போய் பொருட்கள் வாங்கி வந்த பின்பு அவளையும் குட்டியையும் அழைத்துக்கொண்டு ஒரு மணிபோல சுந்தரன் உலாத்திற்குப் போனான். வழமையாக அவன் ஒருமணிக்கு இறங்கினால் மூன்றுமணிக்கு வீட்டிற்கு வந்துவிடுவான். அன்று நான்கு மணியாகியும் வீட்டிற்கு வரவில்லை. நந்தினிக்கு அப்போதே பதட்டமாகிவிட்டது. சரி எதற்கும் சற்று பொறுத்துப் பார்ப்போம் என்று காத்திருந்தாள். நேரம் ஐந்தாகிவிட்டது. சுந்தரனையும் காணவில்லை. அவளையும் காணவில்லை. நந்தினியால் அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியவில்லை. அவள் அலைபேசியில் சுந்தரனைத் தொடர்பு கொண்டாள். காட்டிற்குள் சிலவேளை அலைபேசி வேலை செய்யாது. சுதரன் தொடர்ந்தும் நடுக்காட்டிற்குள்தான் நிற்பானா என்பது விளங்கவில்லை. எதற்கும் அவன் எடுக்க வேண்டும் என்கின்ற பிரார்த்தனையோடு காத்திருந்தாள். அவன் பதிலளித்தான்.

‘ஏன் இன்னும் வரேல்லை?’ என்று நந்தினி கேட்டாள்.
‘நந்தினி நான் தெரியாமல் அவளைக் காட்டுக்க அவுட்டு விட்டன். அவள் அங்க வந்த ஒரு ஆணோட தனகினாள். அதுகின்ற சொந்தக்காரன் சைக்கிள்ள போனவன். அது ஓட இவளும் ஓடினாள். கொஞ்சத்தூரம் ஓடிப்போட்டுத் திரும்பி வருவாள் எண்டு நினைச்சன். அவள் வரேல்ல. நான் தேடியலைஞ்சு களைச்சுப் போனன். எனக்குத் தலை சுத்துற மாதிரி இருக்குது நந்தினி… நான் என்ன செய்யிறது?’
‘அது நாய்தானே. பேசாமல் விட்டிட்டு வாங்க. விருப்பம் எண்டா அது மோப்பம் பிடிச்சு தேடிவரும்.’
‘இல்ல நந்தினி அவள் இல்லாமல் என்னால வரமுடியாது. அவள் இல்லாத வீட்டை நினைச்சே பார்க்கேலாது.’
‘உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா? நாய்க்காகவும் யாரும் இப்பிடிக் கவலைப்படுவினமே? அது தன்ர குணத்தை காட்டீட்டுது பாத்தியளா?’
‘நான் அவளை நாய் மாதிரியா பாத்தன்?’
‘நீங்கள் தேவதையாப் பாத்து இருக்கலாம். அது நாய்தானே? நாய் போலத்தான் குணமிருக்கும். அதுதான் அகின்ர இயற்கை. அதை மாற்ற முடியுமா? நாயத் தேவதையாக்கேலாது. அதுகின்ர வாலையே நிமித்த முடியாது. அது அப்பிடித்தான் இருக்கும்.’
‘என்னால முடியல்ல நந்தினி.’

சுந்தரன் மறுகரையில் அழுவது நந்தினிக்குக் கேட்டது. அதைக்கேட்ட நந்தினிக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. ‘இவருக்கு என்ன பைத்தியமா? ஒரு வப்பு நாய்க்காக எதற்கு இப்படிப் பரிதவிக்கிறார். என்ன பலவீனம் இது?’

‘இப்ப பேசமால் வீட்ட வாறியள். இல்லாட்டி அந்த வப்பு நாய் பெரிசெண்டா இனி இங்க என்னிட்ட வராதீங்க. விளங்குதா நான் சொல்லுறது.’ அவள் கண்டிப்பாகக் கூறினான்.

‘வப்பு நாய், என்ன? என்ன?’ சுந்தரன் அதிர்ந்தான். பின்பு மௌனமானான். ஏதோ சட்டென்று விளங்கியது. ஆணைக் கண்டவுடன்  எசமானையே புறக்கணித்து ஓடிவிட்டாள். சுந்தரனுக்கு அவள் நன்றி உள்ள நாய் இல்லை என்பது இப்போது புரிந்தது. இனி நாய் பற்றி தான் எண்ணவே கூடாது என்று நினைத்தான்.
‘என்ன பேசாமல் நிக்கிறியள் வாறியளா?’
‘ஓ வறன்.’

‘வப்பு நாய்.’ அவன் வாய் தன்னிச்சையாகச் சொல்லியது.

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: