இரண்டகன்?

6. அடுத்த நாள்

அடுத்த நாள் காலை எழுந்தது தொடக்கம் மைதானத்தில் ஓட்டம் தொடங்கும் வரைக்கும் சுமன் கண்ணனோடும், சிவத்தோடும் சேர்ந்தே வந்தான். இருந்தாலும் அவன் பதட்டமாய் இருப்பது போலவே கண்ணனுக்குத் தோன்றியது. அதற்குத் தான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது விளங்கவில்லை. அதைப் பற்றிக் கதைத்தால் அவன் மேலும் கவலைப் படுவானோ என்கின்ற எண்ணம் மேலும் வலுத்தது. அதனால் அவன் சுமனோடு கதைக்கவில்லை. இருந்தாலும் வெளியே சென்ற போது கிடைத்த இடைவெளியில்,
‘சுமனை எண்ணக் கவலையா இருக்குது தோழர்.’ என்றான் கண்ணன்.
‘ஏன் எதிர்மறையாக நினைக்கிறீங்கள். அப்பிடி ஒண்டும் நடக்காது. அவன் இனியும் பின்வாங்க மாட்டான். என்றார் தோழர் சிவம்.’
‘நீங்கள் சொல்லுகிறதும் உண்மை. எதிர்மறையாக நினைக்கக் கூடாது. எண்டாலும் மனம் ஒரு குரங்கு இல்லையா?’
‘ம்… கட்டுப்படுத்தும். உம்மடை திசைக்கு நீர் அதைத் திருப்பும்.’
இவர்கள் கதைக்கும் போதே சுமன் வந்துவிட மேற்கொண்டு அவர்களால் கதைக்க முடியவில்லை. என்றாலும் தோழர் சிவம் அவனை ஊன்றிக் கவனித்தார். கண்ணன் கூறியது சரியாகவே இருந்தது. சுமனில் வெளிப்படையாகவே பதட்டம் தெரிந்தது.
‘சுமன் நீர் பதட்டப்படுகிறாயே?’ என்று தோழர் சிவம் கேட்டார். அவன் அதற்கு முதலில் பதில் அழிக்கவில்லை. பின்பு ஒருவித நடுக்கத்துடன்,
‘எனக்குப் பயமா இருக்குது தோழர்.’ என்றான்.
‘பயப்பிடாதை சுமன். உன்னால இயலும் எண்டதை முழுமையா நம்பு. நம்பிக்கையோடே பயிற்சி செய்துபார். எதுவும் கஸ்ரமாய் இருக்காது. உன் நம்பிக்கைதான் உனக்கு தைரியத்தையும், சக்தியையும் தரும். அதால நீ எதுக்கும் உன்னுடைய நம்பிக்கையைக் கைவிடக் கூடாது. நான் சொல்லுகிறது சரியா? அதை நீ நம்புகிறாயா?’
‘நம்புகிறன் தோழர். இண்டைக்கு எப்பிடி எண்டாலும் பயிற்சி செய்து முடிப்பன்.’
‘நல்லது சுமன். இந்த நம்பிக்கையை எப்பவும் எதுக்காகவும் கைவிடக் கூடாது.’
‘ம்…’
அதன் பின்பு யாரும் கதைக்கவில்லை. மைதானம் செல்லும் வரையும் அவனைப் பார்க்க முடிந்தது. தொடர்ந்தும் அவனில் பதட்டம் அப்பட்டமாய் தோழர் சிவத்திற்குத் தெரிந்தது. அது கண்ணனுக்கும் கவலையைத் தந்தது. இருந்தும் அவர்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஒட்டம் தொடங்கியது. அதன் பின்பு அவன் அவர்கள் கண்களில் படவில்லை. ஈழத்திற்கான போராட்டத்திற்காகத் தோழர்கள் இந்த மைதானத்தில் அலையலையாக ஓடினார்கள். அந்த அலைகளில் அவன் மறைந்து போனான்.
கண்ணன் பயிற்சி முடிந்ததுமே அவனைத் தேடி மைதானம் முழுமையாகச் சுற்றி வலம் வந்தான். அலையற்ற கடலாக எங்கும் அமைதி குடிவந்த நேரம் அது. மைதானம் சோம்பல் முறித்தது. சுமனை அங்கே இல்லை. தொடர்ந்து தேடியும் எங்கேயும் அவனைக் காணமுடியவில்லை. அவன் பயிற்சி முடித்தால் மைதானத்தில் நின்று இருக்க வேண்டும். அப்படி நிற்காது எங்கே சென்றான் என்பது கண்ணனுக்கு விளங்கவில்லை. அவன் பலமுறை மைதானத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தான். சுமனைக் காணவில்லை. தோழர் சிவம் ஒரு இடத்தில் இளைப்பாறிக் கொண்டு நின்றார். கண்ணன் அவரை நோக்கிச் சென்றான்.
‘தோழர்… சுமனைப் பாத்தியளா?’ என்று சிவத்தைக் கேட்டான்.
‘இல்லைக் கண்ணன். அவன் பயிற்சி முடியக் காம்பிற்குப் போய் இருப்பான் எண்டு நினைக்கிறன். வாரும் நாங்களும் அங்க போவம்.’
‘அப்பிடிச் சொல்லுகிறியளே தோழர்?’
‘ம்… வாரும் தோழர். அவன் அங்கதான் போய் இருப்பான்.’
‘எனக்கு அவனைக் கெதியாகப் பார்க்க வேணும் தோழர்.’
‘விளங்குது. நானும் அவனைப் பார்க்கத்தான் வேணும்.’
‘முகாமுக்கு ஓடிப் போவமா தோழர்?’
‘அலுப்பா இருக்குது தோழர் கண்ணன். இன்னொரு நாளைக்கு ஓடுவம். இப்ப நடப்பம்.’
‘என்ன தோழர்? களைச்சுப் போனியள் போல இருக்குது?’
‘கவலைப்படாதையும்… திரும்பவும் பயிற்சி இருக்குத்தானே?’
‘அது எண்டா உண்மை. அவனைக் கெதியாப் பார்க்க வேணும் எண்ட ஒரு ஆர்வத்தில அப்பிடிக் கேட்டன்.’
‘எனக்குத் தெரியும். எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும். அவன்ரை நம்பிக்கை மாதிரி எங்களுடைய நம்பிக்கையும் அவனுக்கு வேணும். அதுவே மனித பலம்.’
‘நீங்கள் சொல்லுகிறது விளங்குது தோழர். நானும் அவனில நம்பிக்கை வைச்சிருக்கிறன். போய் அவனோடை காலைச் சாப்பாட்டைச் சேர்ந்து சாப்பிடுவம். அப்ப அவனுக்கு இன்னும் நம்பிக்கை ஊட்டலாம்.’
‘ம்;;;… அவன் பயப்படாத வகையில…’
‘உங்களுக்கும் குசும்புதான் தோழர்.’
‘அப்படி இல்லை. அதிகமாச் சொன்னாப் பயந்து போயிடுவான். அதை நாங்கள் விளங்கிக் கொள்ள வேணும்.’
‘நீங்கள் சொல்லுகிறது உண்மைத் தோழர். சப்பாத்து சத்தம் கேட்டுச் சகலமும் அடங்கி அடங்கி நம்பிக்கை நகைச்சுவை எதுவும் எங்களிட்டை இல்லாமல் போச்சுது.’
‘ம்… என்தான் நடந்தாலும் எங்களை நாங்கள் இளக்கக் கூடாது. அதை இழந்து நிண்டா அதுதான் பரிதாபம்.’
முகாமிற்குச் சென்று தங்களது குடிலுக்கு இருவரும் ஆர்வத்தோடு விரைந்தார்கள். அங்கே சுமன் படுத்திருந்தான். வெக்கையைப் பொருட்படுத்தாது போர்வையால் மூடிக்கொண்டு படுத்து இருந்தான். அது கண்ணனுக்குச் சந்தேகத்தை உண்டு பண்ணியது. ‘சீ அப்படி எதுவும் நடந்து இருக்காது.’ என்று தன்னைச் சமாதானம் செய்து கொண்டான். அவனுக்குச் சுமனைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது.
‘என்ன சுமன் அலுப்பாய் இருக்கே? ஏன் இப்பவே படுத்திட்டாய்? எழும்பு… சாப்பிடப் போக வேண்டிய நேரம் வந்திட்டுது.’
‘ம்…’ அவன் ஒரு மாதிரியாக அனுங்கினான்.
‘என்ன ஒரு மாதிரி அனுங்குகிறா? இண்டைக்குப் பயிற்சி சுலபமாய் இருந்திச்சா. நீ இங்க வந்ததாலேயே அப்பிடிதான் இருக்கும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘…’
அவன் அதற்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை. அது கண்ணனுக்கு என்னவோ போல் இருந்தது.
‘என்ன சுமன் இண்டைக்கு சரியா இருந்திச்சா?’
அவன் மீண்டும் பதில் அழிக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அவன் மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்தான். மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்தவனிடம் இருந்து தேம்பித் தேம்பி அழும் சந்தம் வந்தது. கண்ணன் திடுக்கிட்டுப் போனான். தோழர் சிவத்திற்கும் அது ஆச்சரியமாக இருந்தது. கண்ணன் முதலில் சென்று அவன் அருகிலிருந்தான்.
‘என்ன நடந்தது?’
அவன் தொடர்ந்தும் மௌனம் சாதித்தான். கண்ணன் அவனை மெதுவாக உலுக்கி,
‘என்ன வருத்தக்காரர் மாதிரி படுத்து இருக்கிறா? எழும்பு சாப்பிடப் போவம்.’ என்றான்.
‘எனக்குச் சாப்பாடு வேண்டாம். நான் ஊருக்குத் திரும்பிப் போக வேணும். இல்லாட்டி நான் சாப்பிடாமலே செத்துப் போயிடுவன்.’
‘என்ன?’

அதிர்ச்சியாகக் கேட்ட வண்ணம் கண்ணன் சுமனின் போர்வையை உருவினான். அதை உருவி அவனைச் சாப்பாட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதே அவன் நோக்கமாக இருந்தது. அதிர்ச்சிக்கு மேல் அதிர்ச்சி காத்திருக்கும் என்று அவன் போர்வையை உருவும் போது நினைத்து இருக்கவில்லை. சுமனைப் பார்த்து அவன் மேலும் மேலும் அதிர்ந்தாலும் இப்படியும் நடந்து இருக்கலாம் என்கின்ற ஒரு பயம் அவனிடம் இருந்தது. அந்தப் பயம் இப்போது நிஜமானதில் தலை சுற்றியது. இதை அவதானித்த தோழர் சிவம் அருகில் வந்து அவனது மேனியைக் கவனித்தார். குறி கூட்டது போன்று இன்று அதிக மூர்க்கமாக அடித்திருப்பதாய் அவருக்குத் தோன்றியது. சிவத்திற்கு முதன் முதல் பயிற்சி கொடுப்பவர்கள் மீது கடுமையான கோபம் உண்டாகியது. அடிமை என்று நினைத்து விட்டார்களா என்று மனது கொதித்தது. இயக்கத்திற்கு வந்ததிற்காக யாரும் அடிமைச் சாசனம் இவர்களுக்கு எழுதிக் கொடுக்கவில்லை. அதை ஏன் இவர்கள் விளங்கிக் கொள்கிறார்கள் இல்லை? பயிற்சி கொடுத்தவர்களை நிறுத்தி வைத்து விளாச வேண்டும் என்கின்ற கோபம் அவருக்குப் பொங்கியது. என்ன செய்ய முடியும்? அப்படிச் செய்தால் அதன் விளைவு என்னவாக இருக்கும்? இதுவும் ஒரு இராணுவமாக வளர்ந்து கொண்டு வருகிறது. இராணுவத்தில் கேள்வி கேட்க முடியாது. சொல்வதைச் செய்ய வேண்டும். அதன் பின்பே எதைப் பற்றியும் கதைக்க முடியும். இங்கு அந்தச் சுதந்திரம்கூட இல்லை. இப்போது கேட்டாலும் நீ முகாமை குழப்ப வந்திருக்கிறாயா? அல்லது அரசியல் பிரச்சினை உண்டாக்குகிறாயா? என்று அதைத் திரித்து வினாவுவார்கள். இங்குக் கேள்வி கேட்காது சொல்வதைச் செய்து பிழைக்க வேண்டும். இது ஒரு தப்பான முன்மாதிரி. யாரும் தட்டிக் கேட்க முடியாத தர்மசங்கடம்.
‘ஐயோ இண்டைக்கும் உன்னை அடிச்சிருக்கிறாங்களாடா சுமன்? நீ ஏன்ரா இப்படி அடி வாங்குகிறாய்? பயிற்சியைத் தெண்டிச்சு ஒழுங்காய் செய்யாதிருக்கலாம்தானே?’ என்றான் கண்ணன்.
‘இயலும் எண்டாச் செய்யமாட்டனா? நீயும் விளங்காமல் கதைக்கிறா?’
‘இல்லையடா… இவங்கள் ஒழுங்காப் பயிற்சி செய்யாமல் விடமாட்டாங்கள். விளங்கிக் கொள். தோழர் இதுக்கு என்ன செய்யலாம் எண்டு நினைக்கிறியள்?’
‘மாட்டை அடிச்சிருக்கிற மாதிரி அடிச்சு இருக்கிறாங்கள். பயிற்சி செய்ய முடியாட்டி விட வேண்டியதுதானே? எதுக்கு இப்படி அடிச்சு இருக்கிறாங்கள்? இதைக் கேட்கப் போனா அரசியல் பிரச்சினை செய்கிறியளோ எண்டு கேட்பாங்கள். சில வேளை மண் வீட்டுக்க கொண்டே வைச்சாலும் வைச்சிடுவாங்கள். நாங்கள் இதைக் கதைக்க முடியாது. கதைச்சாலும் பிரச்சினை ஆகிடும். நடந்ததை நாங்கள் மாற்ற முடியாது. தோழர் சுமன் வாரும் போய் சாப்பிடுவம். பிறகு என்ன செய்யலாம் எண்டு யோசிப்பம். இதுக்கு எதுவும் செய்ய முடியாது எண்டு நான் நினைக்கிறன். அதுவே இப்போதைக்கு பிழைக்கிற வழி. நீங்கள் எப்படி எண்டாலும் பயிற்சி செய்துதான் சமாளிக்க வேணும்.’
‘என்னால முடியல்லத் தோழர். நீங்கள் ஆவது என்னை விளங்கிக் கொள்ளுங்க தோழர்.’
‘எனக்கு விளங்குது தோழர் சுமன். ஆனால் பயிற்சி தாரவங்களுக்கு அது விளங்காது தோழர். அதை நீங்கள் விளங்கிக் கொள்ளுங்கோ தோழர். அவங்கள் பயிற்சி செய்யாட்டி அதுக்குப் பலவிதமா அர்த்தம் கற்பிப்பாங்கள். அதுவும் வக்கிரமான அர்த்தமே அவங்கடை கற்பனையில முதல்ல வரும்.’
‘தோழர் சுமன் எழும்பும். எப்பிடி என்டாலும் நாங்கள் இந்தக் கஸ்ரத்தில இருந்து விடுபட வேணும். அது உம்முடைய கையிலும் உம்முடைய நம்பிக்கையிலும் இருக்குது. உம்மால முடியும் எண்டதை நீர் நம்ப வேணும். அந்த நம்பிக்கைதான் உம்மை இந்தக் கஸ்ரத்தில இருந்து காப்பாற்றும்.’
‘தோழர் நீங்கள் கதைக்கிறதைக் கேட்க நல்லா இருக்குது. ஆனால் என்னால இயல இல்லை. இயலும் எண்டா நான் ஏன் அடி வாங்குகிறன். ஏன் நான் இங்க வந்து தேவை இல்லாமல் மட்டுப்பட்டன் எண்டு எனக்குத் தெரிய இல்லை.’
‘இது ஒற்றை வழிப் பாதை மாதிரி. இயக்கத்திற்கு வந்தாச்சுது. சமாளிக்க வேணும் தோழர். இப்ப வாரும் சாப்பிட. இதுக்கு ஏதாவது வழி இருக்குதா எண்டு டொக்ரரிட்டை நான் ஒருக்கா கேட்டுப் பார்க்கிறன். எதுக்கும் நீ கொஞ்சம் பொறுமையா நிலைமையை விளங்கிக் கொண்டு நடக்க வேணும். எனக்கும் நெஞ்சு குமுறுது. ஆனா என்ன செய்ய முடியும்? எழும்பும் சாப்பிட்டிட்டு வருவம்.’
சுமன் பரிதாபமாய் கண்ணனையும் தோழர் சிவத்தையும் பார்த்தான். அவர்கள் சொல்வதில் உண்மை இருக்கிறது என்பது விளங்கியது. பசி வேறு வயிற்றில் ஊற்றிய அமிலமாக அவனைக் கொல்லாமல் கொன்றது. வேறு வழி இல்லை. ஏதாவது சாப்பிட வேண்டும். சாப்பிட்டால் என்ன சாப்பிடாவிட்டால் என்ன நாளைக்கு மைதானத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அதை நினைக்க மீண்டும் அவனுக்குத் தலை சுற்றியது. இருந்தும் கண்ணனும் தோழர் சிவமும் ஒவ்வொரு பக்கமாக நின்று அவனைத் தூக்கி எழுப்பி விட்டார்கள்.
பின்பு கண்ணன் தன்னிடம் இருந்த சட்டை ஒன்றை அவனுக்கு அணிவித்தான். பெரும்பாலான காயங்கள் அதற்குள் மறைந்து கொண்டது. அதன் பின்பு,
‘போவமே?’ என்றான் கண்ணன்.
‘போவம்.’ என்றார் தோழர் சிவம். சுமன் அழுவதா சிரிப்பதா என்கின்ற கேள்வியில் எழுந்த ஒரு சிரிப்போடு அவர்களோடு தயங்கித் தயங்கித் தள்ளாடி நடந்தான். சிறிது தூரம் நடந்து இருப்பார்கள்,
‘என்ன நீங்கள் இரண்டு பேரும் இவருக்குப் போடிக்காட்டே?’ என்றான் சாலன். அவன் பயிற்சி ஆசிரியர்களில் ஒருவன். அதைக் கேட்டதும் மூவருக்கும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. சுமன் பயத்தோடும், பதற்றத்தோடும் மாரியில் நனைந்த கோழி போல் நடுங்கினான். தோழர் சிவம் ஒரு கணம் அதிர்ந்தாலும் தன்னை விரைவாகச் சமாளித்துக் கொண்டு,
‘என்ன தோழர் சொல்லுகிறியள்?’ என்றார்.
‘ஆங்… நீங்கள் என்ன இவருக்கு போடிக்காட்டோ எண்டு கேட்டன்.’
‘ஏன் தோழர் அப்பிடிக் கேட்கிறியள்? இயலாத தோழருக்கு உதவி செய்யக் கூடாது எண்டுறியளா தோழர்? இராணுவம் எண்டாலும் சக சிப்பாய்க்கு உதவி செய்யத்தானே வேணும்? நீங்கள் பொடிக்காட்டா எண்டு கேட்கிறது ஒரு மாதிரி இருக்குது தோழர்.’
‘சிவம் தோழர் சொன்னா அது சரியாக இருக்கும். அதே மாதிரி நாளைக்கு ஒழுங்கா றெயினிங்கையும் செய்யச் சொல்லுங்க தோழர். யாருக்கும் யார் மேலையும் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. நாங்கள் எங்கடை கடமையைச் செய்கிறம். அதுக்கு எல்லாரும் ஒத்துழைக்க வேணும். தோழர் சுமன் நாளைக்கு நல்லாப் பயிற்சி செய்வார் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ம்… செய்வார் தோழர். நாங்கள் கதைக்கிறம் தோழர்.’
‘சரி. நான் வாறன் தோழர். தோழர் கண்ணன்… தோழர் சுமனுக்கு உற்சாகம் கொடும். நாளைக்குச் சந்திப்பம் தோழர்.’
தோழர் சாலன் போவதைச் சுமன் வெறுப்போடு பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அதைத் தோழர் சிவமும் கவனித்தார். அவனுக்குப் புத்திமதி சொல்ல வேண்டும் போல் இருந்தது. என்றாலும் அது அதிகமாகிவிடும் என்று நினைத்த தோழர்,
‘நாங்கள் சாப்பிடப் போவம்.’ என்ற வண்ணம் நடந்தார்.

இரண்டகன்?

5. தொடர்கதை

சுமனிற்கு மாத்திரம் அன்று மதிய வேளைப் பயிற்சிக்கு விலக்கு அழிக்கப்பட்டு இருந்தது. அதற்கு வருத்தக்காரர்களைப் பார்க்கும் மருத்துவர் என்பவர் காரணமாய் இருந்தார் என்பதைக் கண்ணன் பின்பு அறிந்து கொண்டான். மற்றவர்களுக்கு மதியம் பயிற்சி இருந்தது. அது நீண்ட நேரமாக இருக்கவில்லை என்பது பலருக்கு ஆறுதல் தந்தது. அந்த ஒரு மணித்தியாலப் பயிற்சியில் இராணுவ யுக்திகளும் அதற்கான உடற்பயிற்சிகளும் வழங்கப்பட்டன. கண்ணனுக்கு அது மிகவும் கடினமாக இருக்கவில்லை. இருந்தாலும் சவுக்கம் காட்டு வெப்பம் மிகவும் கொடுமையாக இருப்பதாய் அவன் உணர்ந்தான். அந்தப் பயிற்சிகள் களத்தில் மிகவும் உதவியாக இருக்கும் என்பதில் கண்ணனுக்கு எள்ளளவும் ஐயம் இருக்கவில்லை. அனேகர் அதை ஆர்வத்தோடு கடுமையாகச் செய்வதையும் அவன் அவதானித்தான். அதனால் மகிழ்ச்சியாகவே அந்தப் பயிற்சிகளைச் செய்ய முடிந்தது. பயிற்சிகள் முடிவடைந்த பின்பு தோழர் சிவம் வந்து கண்ணனைப் பார்த்து,
‘தோழர் குளிக்கப் போவமா?’ என்று கேட்டார்.
‘போவம் தோழர். சுமன் என்ன செய்வானோ தெரியாது.’
‘அவரை விடுங்க தோழர். நாங்கள் கூட்டிக் கொண்டு போனா அவரைப் பின்னேரம் பயிற்சிக்கு அனுப்புவாங்கள். அந்த விசப்பரீட்சை எங்களுக்கு எதுக்குத் தோழர்? அவன் ஓய்வெடுக்கட்டும். உடம்பைத் தேற்றட்டும். ஒழுங்காப் பயிற்சியைச் செய்யட்டும். பிறகு எங்களோடை கூட்டிக் கொண்டு திரியலாம்.’
‘ம் நீங்கள் சொல்லுகிறது உண்மை. அப்ப நாங்கள் மாத்திரம் போய் குளிச்சிட்டு வருவம்.’
‘அதைத்தான் நான் சொல்கிறன் தோழர்.’
அதன் பின்பு இருவரும் முகாமிற்குச் சென்று உடுப்பு, சவர்க்காரம் போன்றவற்றை எடுத்துக் கொண்டு ஆற்றிற்குக் குளிக்கச் சென்றார்கள்.

அன்று ஆற்றில் அதிக வெள்ளம் இல்லை என்றாலும் வைரம் போன்று மிளிரும் தெளிவு அதிலிருந்தது. சூரிய ஒளி பட்டுத் தெறிப்பதைப் பார்க்கக் கண்கள் கூசின. ஓடும் நீர் ஆதலால் குளிர்மை பூண்டு உடலிற்கு இதம் தந்தது. ஆற்றில் சில இடங்களில் ஆழமாகவும் சில இடங்களில் மணல் ஏறிப் பிட்டியாகவும் இருந்தது. ஆழமான இடம் பார்த்துக் கண்ணனும் தோழர் சிவமும் இறங்கிக் குளித்தார்கள். அப்போது கண்ணன் மனதில் நெளிந்த சந்தேகங்கப் புழுக்கள் வெளியே வரத் துடித்தன. அதனால் அவன்,
‘தோழர். நான் ஒண்டு உங்களிட்டைக் கேட்கலாமா?’ என்று தொடங்கினான்.
‘ஏன் இப்பிடிப் பீடிகை போடுகிறீர். கேட்க வந்ததைக் கேழும்.’
‘இல்லை… அநியாயம் நடக்கிற போது அதைப் பார்த்துக் கொண்டு பேசாமல் இருக்கிறியள். பேசாமல் இருக்க வேணும் எண்டு மற்றவைக்கும் சொல்லுகிறியள். அது எப்பிடி ஒரு நியாயமான போராடுகிற குணத்திற்கு ஒத்து வரும்? போராட்டம் எண்டாலே அந்நியாயத்திற்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கிறதும், உரிமையை, சுதந்திரத்தை மீட்டு எடுக்கிறதும் இல்லையா? அந்த குணங்களை எல்லாம் ஒதுக்கி வைச்சிட்டு இப்பிடி மௌனமா இருக்கிறதை மனது எப்பிடி ஏற்றுக் கொள்ளும்? இதை நீங்கள் போராளிகளுக்கான குணமா ஏற்றுக் கொள்ளுகிறியளா?’
‘முதல்ல போராட்டம் எதிரிகளோடு மட்டும்தான் எண்டதையும் தோழர்களோடே இல்லை எண்டுகிறதையும் முழுமையாக விளங்கிக் கொள்ள வேணும். இங்க தேவை இல்லாமல் எதிர்த்துக் கதைக்கிறதாலா எங்களுக்கு உள்ள நாங்களே போராடுகிற மாதிரி இருக்கும். அது சரியா? நான் எல்லா இடத்திலும் எல்லா விசயங்களும் நியாயமா நடக்கும் அல்லது நடக்குது எண்டு சொல்ல வரயில்லை. சில வேளை பொதுவான நன்மைக்காக நாங்கள் சில உரிமை மீறல்களை, தப்புக்களைக் கண்டும் காணாமல் இருந்து கொள்ளத்தான் வேணும். அப்பிடிதான் இதுவும்.’
‘இதுகளை என்னால ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் இருக்குது தோழர் சிவம். நியாயம் எண்டுகிறது எதுக்கும் வளைஞ்சு போகிறது இல்லை. வளைய நினைச்சாலே நாங்கள் அநியாயத்திற்கு அடிபணிஞ்சிட்டம் எண்டுதான் அர்த்தம். இல்லையா தோழர். அநியாயம் என்ன வடிவில எந்த அளவில நடந்தாலும் அதைத் தட்டிக் கேட்க வேண்டாமா? அப்பிடிக் கேட்காமல் விட்டால் அதுவே பெரிய பெரிய தவறுகளுக்கு காரணமாகிடும் எண்டு நினைக்க இல்லையா நீங்கள்?’
‘ஒரு விசயத்தைப் பல கோணத்தில பல மாதிரிச் சிந்திக்கலாம். தற்போதைக்கு முகாம் ஒழுங்கா இயங்க வேணும் எண்டாப் பொறுப்பாளர் தொடக்கம் ஒவ்வொரு தோழர் வரையும் ஒற்றுமையா, ஒரு திசையில பயணிக்க வேணும். அதில எந்தத் தடுமாற்றமோ, மாற்றுக் கருத்தோ இருக்கக் கூடாது. அதே பயணிப்பு எதிரியை நோக்கியும் தொடர வேணும். போராட்டம் வெற்றி பெற்றால் மீதம் வரவேண்டிய உரிமைகள் எல்லாம் வந்து சேர்ந்திடும். குற்றம் பார்த்தால் சுற்றம் இல்லை எண்டுகிற மாதிரி இதைக் கொஞ்சம் தூர நோக்கோடை பார்க்க வேணும்.’
‘தூர நோக்கு வேற மாதிரி இருக்கும் தோழர். முதல்ல சிங்கள இராணுவத்திற்கு எதிராக எல்லாரும் போராடுவினம். பிறகு தமிழ் இராணுவத்திற்கு எதிராய் தமிழ் மக்கள் போராட வேண்டி வரும். இந்த அநியாயங்களை இப்ப தட்டிக் கேட்காட்டி அப்பிடிதான் கடைசியில இது வந்து முடியும்.’
‘கண்ணன் நீர் சொல்லுகிறதை முழுமையா என்னால மறுக்க முடியாது. எண்டாலும் நீர் இங்க அமைதியாக இருக்க வேணும். அதுக்கு நான் இப்ப கூறின காரணங்களோடை அதைவிட வேற சில, பல காரணங்களும் உண்டு. எல்லாத்தையும் இப்ப வெளிப்படையாகக் கதைக்க முடியாது. அதால யாருக்கும் எந்தவித நன்மையும் இப்ப வரப் போகிறது இல்லை. இதுகளை எல்லாம் விளங்கிக் கொண்டு அமைதியாக வந்த காரியத்தில கண்ணாய் இருக்கிறது புத்தி எண்டுகிறது என்னுடைய கருத்து.’
‘அது என்ன சில பல காரணங்கள் தோழர்?’
‘சில விசயங்களை அறியாமல் அறிய முயலாமல் இருக்கிறது எல்லாருக்கும் நன்மையாக இருக்கும். மனித வாழ்க்கையில சில நேரங்களில இதைக் கடைப்பிடிக்கத்தான் வேணும்.’
‘என்ன சொல்ல வாறியள் தோழர் சிவம்?’
‘என்ரை வாயைப் பிடுங்காதையும் தோழர் கண்ணன்.’
‘தோழர் நீங்கள் எல்லாத்தையும் வெளிப்படையாகச் சொன்னால்தானே நாங்கள் அதுக்கேத்த மாதிரி நடந்து கொள்ளலாம். புதிசா வந்திருக்கிற எங்களுக்கு நீங்கள் தானே வழிகாட்ட வேணும்?’
‘நீர் மற்றவையின்ரை வாயைப் புடுங்கிறதிலை கெட்டிக்காரன் எண்டதில எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை.’
‘சொல்லுங்க தோழர். நீங்கள் சொல்லுகிறதாலதான் மற்றைய தோழர்களைத் தப்பாகப் போகாமல் காப்பாற்ற முடியும். கதைக்காமல் மௌனமாப் பயங்காட்டிக் கொண்டு இருக்கிறது நல்லது இல்லைத் தோழர்.’
தோழர் சிவம் பேச்சு இழந்தவராய் ஏதோ யோசித்துக் கொண்டு இருந்தார். கண்ணனுக்குச் சலித்துவிட்டது. இனி எதைப் பற்றியும் கேட்கக் கூடாது என்று எண்ணிய வண்ணம் ஆற்று நீரில் நன்றாக மூழ்கினான். மூழ்கி மீண்டும் எழுந்த போது தோழர் சிவம் கண்ணனைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டு நின்றார். பின்பு அவனைப் பார்த்து,
‘கண்ணன் போவமே?’ என்றார்.
‘போவம். இல்லாட்டி விசில் அடிப்பாங்கள் எண்டு உங்களுக்குப் பயமா இருக்குதா தோழர்.’
‘அது என்னவோ உண்மைதான். அதுக்கும் பல காரணங்கள் இருக்குது. உள்ள வந்தவங்கள் வெளியால போய் உள்ளே உள்ள விசயங்களை வெளியால சொல்லிடுவாங்களோ எண்டுகிற பயம் அவங்களுக்கு. அது இயக்கத்துக்கு நல்லது இல்லை எண்டுகிறது உண்மை. அந்த ஆபத்து அரசாங்கத்தாலும் வரலாம். மற்றைய இயக்கங்களாலும் வரலாம். இந்தியாவாலும் வரலாம். அப்பிடி அனுப்பி வைக்கப்பட்டவங்கள் தப்பி ஓடுவாங்கள் எண்டுகிற ஒரு அவிப்பிராயம் பொதுவா இருக்குது. அதால கணக்கில கவனமாக இருப்பினம். அதைக் குறை சொல்ல முடியாது. ஆனாலும் இந்த நேரத்தில எல்லாம் கணக்குப் பார்க்கிற வழமை இல்லை. நீர் அவசரப்படாமல் மேல வாரும். சண்டைக்குப் பிந்தினாலும் சபைக்குப் பிந்தக் கூடாது எண்டதைக் கடைப் பிடிக்க வேணும். இண்டைக்கு எங்கயோ குளத்து மீன் வாங்கி வந்தவங்கள் எண்டு கேள்வி. சாப்பாடு நல்லா இருக்கும். அதுதான் முந்திக் கொள்ளுகிறது புத்திசாலித்தனம் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘அப்பிடியே தோழர் சங்கதி? இருந்தாலும் இவங்கள் தூளுக்குப் பதிலா மஞ்சள் தூளைப் போட்டுக் கறி வைக்கிறாங்களோ தெரியாது.’
‘இல்லைத் தோழர். ஸ்ராலின் இண்டைக்குச் சமையல் பொறுப்பு. அவன் நல்லாச் சமைப்பான். வாங்க போவம்.’
அன்று மத்தியான சாப்பாடு நன்றாகவே இருந்தது. ஊரில் சாப்பிடும் அல்லது இடையில் தங்கிய வீடுகளில் சாப்பிட்ட மீன் குளம்பிற்கும் குத்தரிசிச் சோற்றிற்கும் இணையாக இல்லாவிட்டாலும் முகாமில் சாப்பிட்ட சாப்பாட்டிற்கு அது தேவாமிர்தமாகவே இருந்தது.
மாலைப் பயிற்சிகள் இராணுவ யுத்திகளைப் பயிற்றுவிப்பதாகவே இருந்தன. அதற்கும் சுமன் வரவில்லை. அவனை எண்ணும் போது கண்ணனுக்குக் கவலையாக இருந்தது. இருந்தாலும் அவன் நன்றாக உடலைத் தேற்றிக் கொள்ளட்டும் என்று சமாதானம் செய்து கொண்டான். மாலைப் பயிற்சி முடிந்ததும் தோழர் சிவம் கண்ணனைப் பார்த்து,
‘நாங்கள் வாய்க்காலுக்குப் போய் மேல் கழுவிக் கொண்டு வருவம் தோழர். அப்பத்தான் நிம்மதியாய் நித்திரை கொள்ளலாம்.’ என்றார்.
‘அதுக்கு என்ன தோழர்… நல்லாப் பசிக்கவும் தொடங்கீட்டுது. வீட்டை நினைக்கக் கவலையாகவும் இருக்குது. இப்பிடி எவ்வளவு காலம்…?’

அதைக் கூறும் போது கண்ணனின் கண்கள் கலங்கிக் குரல் உடைந்து போயிற்று. இது கண்ணனுக்கான உணர்ச்சி மட்டும் அல்ல. முகாமில் பயிற்சி செய்ய வந்து இருக்கும் ஒவ்வொரு தோழர்களின் உணர்ச்சியும் அப்படியே இருக்கிறது என்பது தோழர் சிவத்திற்கு நன்கு தெரியும். விடுதலை என்பது தியாகம் என்கின்ற உரத்தில் மட்டுமே செழிக்க முடியும். அந்த அர்ப்பணிப்பிலிருந்து யாரும் விடுதலை பெற்றுவிட முடியாது. அதிலிருந்து யாரும் பொறுப்புத் துறந்து போகவும் முடியாது. அதுவே ஒவ்வொரு போராளியினதும் ஆரம்ப அர்ப்பணிப்பாக, தியாகமாக இருக்கிறது. இருக்க வேண்டும்.
‘தோழர் இதுக்காக எல்லாம் கவலைப்படக் கூடாது. எல்லாத் தோழர்களுக்கும் உறவுகள் இருக்கினம். உறவைப் பெரிதுபடுத்தினால் யாராலும் போராட வெளிக்கிட முடியாது. நாங்கள் செய்ய வெளிக்கிட்ட தியாகத்தோடே ஒப்பிடும் போது இந்த விசயங்களை எல்லாம் சின்ன விசயமா நினைச்சுப் புறம் தள்ளிக் கொண்டு போக வேணும்.’
‘வாயால அதை லேகாச் சொல்லாம் தோழர். எண்டாலும் அதை அனுபவிக்கிறது நீங்கள் நினைக்கிற மாதிரி லேசில்லை. அதுக்காக நான் வந்த இலட்சியத்தை எந்த வகையிலும் விட்டுக் கொடுக்க போகிறன் எண்டு அர்த்தம் இல்லை. அதில எனக்கு எந்தத் தடுமாற்றமும் கிடையாது.’
‘அது நல்லது. என்ன நடந்தாலும் நாங்கள் வந்த இலட்சியத்தை எதற்காகவும் இம்மிய அளவும் மறக்கக் கூடாது.’
‘அதில பலரும் தெளிவாகத்தான் இருக்கினம்.’
‘உண்மைதான் தோழர் கண்ணன். வாங்க வாய்க்காலுக்குப் போவம்?’
இருவரும் புறப்பட்டு வாய்க்காலை நோக்கிச் சென்றார்கள். தோழர் சிவம் வாய்க்காலில் முன்பாகச் சிறிது தூரமாகக் கூட்டிச் சென்றார். ஏன் இப்போது இவ்வளவு தூரம் கூட்டிச் செல்கிறார் என்பது கண்ணனுக்கு விளங்கவில்லை. என்றாலும் அதைப் பற்றி முதலில் அவரோடு ஆட்சேபிக்காது நடந்தான். அப்படிச் சிறிது தூரம் நடந்தவன் பின்பு அதைப் பொறுக்க முடியாதவனாய்,
‘என்ன தோழர் முகம் கழுவ எத்தின மையில் போகிறதா உத்தேசம்? எங்க போனாலும் எல்லாம் நடந்த தண்ணிதான் வரப்போகுது. அசுத்தம் இல்லாத நீர் எண்டால் நாங்கள் மனிசர் இறங்கிக் குளிக்காத கிணறு தேடிச் செல்ல வேணும்.’
‘அவசரப்படாதையும் கண்ணன். பகலில பக்கம் பார்த்துப் பேசு… இரவில அதுவும் பேசாத எண்டுவினம்.’
‘அது இரகசியம் கதைக்கிறவைக்குத் தோழர். நீங்கள் எதுவும் சொல்லமாட்டியள். பிறகு எதுக்கு இந்தப் பயணம்?’
‘அப்படி இல்லைக் கண்ணன். தேவையில்லாத விசயங்களைக் கதைச்சு தேவை இல்லாத பிரச்சனையில மாட்டுப்படக் கூடாது. எனக்குச் சில விசயங்கள் தெரியும். ஆனால் அதை எல்லாம் கதைச்சால் அவங்கள் என்னையும் சந்தேகப்படலாம். அப்பிடிச் சந்தேகம் வந்தால் அதுகின்ரை விளைவு கொடுமையா இருக்கும். புத்திசாலியாப் பிழைச்சுக் கொள்ள வேணும் எண்டா அதுகளுக்கு எல்லாம் தேவையில்லாமல் தலையிடக் கூடாது. முதல் கதைக்கிறதில கவனமாய் இருக்க வேணும். இந்த வாயால மாட்டுப்பட்டவை பலர். அதில சிலர் அந்த மண்வீட்டுக்க சாக கிடக்கிறவை.’
சிறிது மௌனமாய் இருந்த தோழர் சிவம் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்.
‘ம்… அது எல்லாம் மனவருத்தமான விசயம்தான். அரசியல் பிரச்சினையால கைதாகி வந்தவைதான் அதுக்குள்ள இருக்கினம். அதுக்கு உள்ள இருக்கிறவையோடை கதைச்சாலோ அல்லது அதைப் பற்றி நாங்கள் கதைச்சாலோ தேவையில்லாத சிக்கலில மாட்டுப்பட வேண்டி வரும். அதால நானும் உங்களோடை அதைப்பற்றிக் கதைக்க விரும்ப இல்லை. நீ நினைக்கிற மாதிரி எல்லா நடை முறையும் இங்க சரியா நடக்குது எண்டு சொல்ல முடியாது. தோழரைத் தோழன் எண்டுகிறவனே அடிக்கக் கூடாது எண்கிறதிலை எந்த மாற்றமும் இல்லை. ஆனால் அரசியல் கதைச்சு இயக்கத்தையே உடைக்கிறாங்கள் எண்டு தலைமை குற்றச்சாட்டு வைச்சு அவங்களுக்கு எதிராக நடவடிக்கை எடுக்கிற நேரம் நாங்கள் என்ன கதைக்க முடியும்? தலைமையே அப்படி எதிர்க்கிறவையை அடக்க வேணும் எண்டு நினைச்சதால அது இப்ப பல இடத்திலும் பரவி இருக்குது. அதிகின்ரை பாதிப்பையே சுமனும் இப்ப அனுபவிச்சான். இயக்கத்தில பிரச்சனைக்குக் கொலையும் வன்முறையும் தண்டனையா இருக்கிறது ஒண்டும் புதிசு இல்லை. நீர் அறிஞ்சு இருக்கிறீரோ இல்லையோ தெரியாது. ஆனா இது ஆரம்பத்தில இருந்து இருக்குது. கொலை ஒண்டும் ஈழப் போராட்டத்திற்கு புதுசு இல்லை. இயக்கம் பிறக்க அதுவும் கூடவே பிறந்திட்டுது. அந்தக் கலாச்சாரத்தின் பாதிப்பே இப்ப பயிற்சி செய்ய இயலாமல் இருக்கிற தோழர் மேலையும் வன்முறையாக எந்தக் கூச்சமும் இல்லாமல் பாயிது.
ஆனாலும் உதைப்பற்றி இங்க கதைக்கக் கூடாது. கதைச்சா கதைக்கிறவையையும் மண்வீட்டிலயே வைப்பினம். மண்வீட்டில வைச்சா அதுக்குப் பிறகு எங்கடை வாழ்க்கை முழுமையாக எங்கடை கையில இருக்காது. நாங்கள் எங்கடை இனத்தின்ரை விதியை மாத்த வேணும் எண்டு இங்க வெளிக்கிட்டு வந்து இருக்கிறம். ஆனால் சில வேளை இங்க எங்கடை விதியையே எங்களால மாத்த முடியாமல் இருக்கும். அப்படியான ஒரு இக்கட்டான நிலைக்க நாங்கள் இங்க அகப்பிடக் கூடாது. அதால அரசியல் கதைக்கிறதோ மண்வீட்டைப் பற்றி ஆராய்கிறதோ எங்களுக்கு நல்லது இல்லை. இப்ப எல்லாத்தையும் சந்தேகக் கண்ணோடையே பார்க்கிறாங்கள். அதுக்க நாங்கள் தேவையில்லாமல் மூக்கை நுழைச்சா எங்களையும் இயக்கத்தைக் குழப்ப வந்தவங்களாக பார்ப்பாங்கள். அவங்கள் பயப்பிடுகிறதிலையும் ஒரு நியாயம் இருக்குது எண்டும் சொல்லலாம். இயக்கத்தை அழிக்கிறதுக்கு எப்பிடி ஆபத்து வரும், யாரால அந்த ஆபத்து வரும் எண்டது யாருக்கும் தெரியாது. அதால இருண்டவன் கண்ணுக்கு மருண்டது எல்லாம் பேய் எண்ட மாதிரி எல்லாரிலும் சந்தேகம் பாயுது. வேறை இயக்கம், இலங்கை அரசு, றோ எண்டு அவங்களால அனுப்பப்பட்ட யாரும் இயக்கத்திற்கு உள்ள நுழையலாம். தகவல்களை எடுத்துக் கொண்டு வெளிய போகலாம். அல்லது முகாமிற்கையே கலகத்தை உண்டு பண்ணலாம். கொலை செய்யலாம். அது எல்லாப் போராட்டங்களிலையும் நடக்கிறது. எங்கடை போராட்டத்தில அது இன்னும் அதிகமா இருக்குது. போராட்டம் எண்டால் இது எல்லாம் தவிர்க்க முடியாது எண்டு சமாதானம் சொல்லலாம். ஆனா அதை நேரடியாக அனுபவிக்கிறது கொடுமையானது. அதிகின்ரை உச்சக்கட்டமே தோழரைத் தோழர்களே சந்தேகப்படுகிறது. லெனின், ஸ்ராலின் தொடக்கம் எல்லாருக்கும் இருந்த வருத்தமே இது. நாங்கள் அவங்கடை படங்களைக் கழுத்தில தொங்கப் போட்டுக் கொண்டு திரிகிறம். பிறகு அவங்கள் செய்தது பிழை எண்டு கதைக்க முடியுமா? கதைச்சாலும் குட்டி பூர்ஸ்வா, குழப்பக்காரன் எண்டு தூக்கில தொங்க விட்டிடுவாங்கள். நீங்கள் இதை எல்லாம் விளங்கிக் கொள்ளாமல் இளம் கண்டு பயமறியாது எண்டுகிறது போல நடக்கப் பார்க்கிறியள். கவனமா இருக்க வேணும் கண்ணன். நாங்கள் சும்மா கதைக்கிறதுகூட யாருடைய காதுக்கு எட்டினாலும் எங்கடை கழுத்துக்குச் சுருக்குக் கயிறு வந்திடும். அதால திரும்பவும் நான் உமக்குச் சொல்லுகிற புத்தி என்ன எண்டா போசாமல் வந்த அலுவலைப் பாரும் தோழர். இங்கை வேறை எதையும் கண்டு கொள்ளாதையும்.’
‘என்ன நினைக்க எனக்கே கோபமாகவும், இயக்கத்தை நினைக்கப் பயமாகவும் இருக்குது. போராட்டம், விடுதலை என்கிற கற்பனை எல்லாம் சிதைஞ்சு சின்னாபின்னமாய் போன மாதிரி இருக்குது. எவ்வளவு நம்பிக்கையோடை விசுவாசத்தோடை தோழர்கள் எல்லாம் வந்து இருக்கிறாங்கள். அவங்கடை வாழ்கையைக் கத்தி மேல நடக்கிற மாதிரி ஆக்கி வைச்சிருக்கினம்.’
‘அப்பிடியா நிலைமை இருக்குது? இயக்கத் தலைமையை முழுமையா குறை சொல்ல முடியாது. அவங்களுக்கும் வேற வழி இல்லா மாதிரியான ஒரு நிலைமைதான்.’
‘சீ…’
‘கண்ணன் அதை எல்லாம் பற்றிக் கடுமையா யோசிக்காதையும். ஊரோடை ஒத்து ஓடும். இப்ப எங்களுக்கு அதை விட்டா வேற வழி இல்லை.’
‘உட்கட்சி ஜனநாயகம் அற்ற, தோழர்களே வாய் திறக்க முடியாத ஒரு இயக்கம் போராடினால் என்ன போராடாட்டி என்ன? இதால தமிழருக்கு விடுதலை கிடைக்கும் எண்டு நான் நினைக்க இல்லை.’
‘சூ… மெதுவாய் பேசும் தோழர். நீர் என்னையும் இழுத்து விட்டிடுவீர் போல இருக்குது.’
‘கோபமாய் இருக்குது தோழர். ஆத்திரமாய் இருக்குது தோழர். ஆற்றாமையாக இருக்குது தோழர். இப்பிடி எண்டு தெரிஞ்சு இருந்தா நான் இதை எண்ணியே பார்த்து இருக்க மாட்டன். இயக்கத்துக்கு வந்து இருக்கமாட்டன். வெளிநாட்டுக்குப் போகிறவங்கள் பிழைக்கத் தெரிஞ்சவங்கள் போல இருக்குது.’
‘சிங்கள ஆமியிட்டை அடிமையா இருந்து சாகிறது இதைவிடக் கொடுமைதானே? அதுக்கு எதிராக எண்டாலும் எதாவது செய்யத்தானே வேணும்?’

‘ஒரு ஆமியிட்டை விடுதலை பெற்று இன்னொரு ஆமியிட்டை அடிமையாகிற மாதிரி எல்லோ இது இருக்குது.’
‘அப்பிடி எல்லாம் நினைக்காதீங்க தோழர். எங்கடை இயக்கம் பிழையைத் திருத்தி ஒரு உன்னதமான போராட்டத்தை வருங்காலத்தில முன்னெடுக்கும். அதுக்கு நாங்களும் எங்களால ஆனதைச் செய்ய வேணும்.’
‘இது உங்களுடைய ஒரு ஆக்கப்பூர்வமான கருத்தும், நம்பிக்கையும். நானும் அப்பிடி ஒரு நல்ல பாதையில எங்கடை இயக்கமும் போராட்டமும் போக வேணும் எண்டு எதிர்பார்க்கிறன்.’
‘நம்பிக்கைதான் வாழ்கை. எல்லாம் சரியாக நடக்கும் எண்டு நம்புவம். அதைவிட முக்கியம் நாங்கள் இப்ப கதைச்சதை இங்கயே மறந்திடுகிறது. எதையும் மனதில வைச்சுக் கொள்ளாமல் வந்த போது இருந்த நம்பிக்கையோடு பயிற்சியைச் செய்யுங்க. காலம் பதில் சொல்லும். அப்ப பார்ப்பம்.’
‘ம்… நீங்கள் சொல்லுகிறது உண்மை. எங்களுக்கு அதைவிட வேற வழி இல்லை.’
‘சரி வாரும். நேரம் ஆச்சுது.’
‘சரி தோழர்.’

இருவரும் முகாமை நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள். தோழர் சிவத்திற்கு தாங்கள் பிந்தி விட்டோமோ என்கின்ற பதட்டம். அவர் விரைவாக நடந்தார். கண்ணனும் அப்படியே விரைவாக நடந்தான். திடீரெனச் சவுக்கம் பற்றைக்குள் இருந்து வந்த இருவர்,
‘ர்யனௌ ரி’ என்ற வண்ணம் பாய்ந்து முன்னே வந்தார்கள். அவர்கள் கையில் சவுக்கம் கட்டையும் மின் விளக்கும் இருந்தன. பின்பு அவர்கள் இருவரையும் முட்டுக் காலில் இருக்கச் சொல்லி முகத்திற்கு வெளிச்சம் பாய்ச்சி யார் என்று பார்த்தார்கள்.
‘ஓ தோழர் சிவமா?’ என்றார் காவலில் நின்ற தோழர்.
‘ஓம் நேரமாகுது தோழர்.’
‘அதுதான் எங்க இவ்வளவு நேரம் மினக்ககெட்டியள் தோழர்?’
‘இல்லைக். குளிச்சுக் கொண்டு இருந்ததில நேரம் போயிட்டுது.’
‘பரேட்டுக்குப் பிந்தினா என்ன நடக்கும் எண்டு உங்களுக்குத் தெரியும்தானே தோழர் சிவம்? நீங்கள் இப்படிச் சுணங்கி வாறியள்… கெதியாப் போங்க. விசில் அடிக்கப் போகிறாங்கள்.’
‘ஓம் தோழர்… நாங்கள் வாறம். கெதியா வாரும் கண்ணன்… விசில் அடிக்கப் போகிறாங்கள்.’
இருவரும் அவசரமாக முகாமை நோக்கிப் புயல் போலச் சென்றார்கள். முகாமிற்குச் சென்ற சிறிது நேரத்தில் வீளை ஊதப்பட்டது. எல்லோரும் விரைவாகவும், ஒழுங்காகவும் முகாமின் முற்றத்தில் ஒன்று கூடினார்கள். கணக்கெடுப்பு நடக்கத் தொடங்கியது. இந்தக் கணக்கெடுப்பு பிழைக்கக் கூடாது. இசகுபிசகாய் பிழைத்தால் அது சரியாகும் வரைக்கும் அனைவரும் காத்து நிற்க வேண்டி வரும். அத்தால் அனைவரது விருப்பமும் கணக்குச் சரியாக இருக்க வேண்டும் என்பதே. கழகத்தின் கொள்கைக்கு எதிராகச் சிலர் களவாக மனதிற்குள் கடவுளை வேண்டிக் கொள்வார்கள். கணக்கெடுப்பிற்குச் சிறிது நேரம் பிடித்தது. கணக்குப் பிசகாது சரியாக இருந்தது. இன்று பிட்டுக்கு விசேசமாகத் தயிரும் கொடுக்கப்படும் என்று அறிவித்து இருந்தார்கள். அதன் பின்பு அந்த அணிவகுப்புக் கலைக்கப்பட்டது. அப்படிக் கலையும் போது சுமன் அங்கு வங்து இருப்பதைக் கண்ணன் கண்டான். கண்ணன் உடனே ஓடிச் சென்று சுமனின் கையைப் பிடித்தான். கண்ணன் கையைப் பிடிக்கவும் சுமன் கண்கலங்கித் தேம்பத் தொடங்கினான். அது கண்ணனுக்கு மிகவும் மனவருத்தத்தைத் தந்தது. இதைப் பார்த்த தோழர் சிவமும் அங்கே வந்து சேர்ந்தார்.
‘இதுக்கெல்லாம் கண் கலங்கக் கூடாது. வந்த அலுவலில நாங்கள் கண்ணும் கருத்துமா இருப்பம். நடந்ததை நீ முழுமையா மற. நாளையில இருந்து புது மனிசராய் பயிற்சி செய்வம்.’
கண்ணீரைத் துடைத்த வண்ணம் ‘ம்…’ என்றான் சுமன்.
‘கண்ணன் சொல்லுகிறது சரி தோழர். நீர் நடந்ததை மறந்திட்டு இனி எவ்வளவு கடுமையா பயிற்சி செய்ய முடியுமோ அவ்வளவு கடுமையாப் பயிற்சி செய்து வந்த காரியத்தில கண்ணும் கருத்துமாய் இருக்க வேணும். ஊரில சொகுசாய் இருந்த எண்ணத்தை எல்லாம் மறந்திட்டு இங்க இப்ப இருக்கிற நிலைமைக்கு எங்களை நாங்கள் மாற்றிக் கொள்ள வேணும்.’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘கண்ணன் இனி விளங்கிக் கொள்வான் தோழர். நாங்கள் இனி அதைப் பற்றிக் கவலைப்படத் தேவையில்லை. சுமனுக்கு இந்தத் திடீர் மாற்றம் பெரிய அதிர்ச்சி மாதிரி… அதாலதான் இந்தச் சிக்கல் எல்லாம். இனி அதெல்லாம் சரியாகிடும்.’
அடுத்த வீளை ஊதியது. அது சாப்பாட்டிற்கான அழைப்பு. சுமனும் அவர்களோடு சாப்பிடச் சென்றான். மாலைச் சாப்பாட்டை அவன் வேறு வழி இன்றிக் கொட்டாமல் சாப்பிட்டான். அதைப் பார்த்த கண்ணன், சிவம் ஆகிய இருவருக்கும் மனத் திருப்தியாகவும் சந்தோசமாகவும் இருந்தது.

இரண்டகன்?

4. புதிய நாள்

சுமனின் அம்மா அவனுக்கு அரிசிமாப் பிட்டோடு சம்பலும், உருளைக்கிழங்குப் பொரியலும் போட்டுத் தயிரும் விட்டுக் குழைத்து ஊட்டிக் கொண்டு இருந்தார். சுமனும் அதைச் சுவைத்துச் சாப்பிட்டான். அம்மாவின் கைப்பட்டாலே தனிச் சுவை. அம்மாவே சமைத்தால் அது தெவிட்டாத தேவாமிர்தம். அந்தத் தேவாமிர்தத்தை நித்தம் உண்ணக் கிடைத்ததே எப்பிறப்பிலோ செய்த பெரும் புண்ணியம். அப்படி அவன் சுவைத்து உண்ணும் போது அவர்கள் வீட்டின் முன்பு இராணுவ வண்டி ஒன்று வந்து நின்றது. அதைக் கண்டவுடன் சுமன் யோசிக்காது வேலியைத் தாண்டி ஓடினான். அவன் ஓடியதால் ராணுவம் அவன் அம்மாவைச் சுட்டுக் கொன்றது.

‘அம்மா… அம்மா… ஐயோ… அம்மா…..’ என்று கத்திப் பக்கத்தில் படுத்து இருந்தவர்களையும் குழப்பினான் சுமன். கண்ணன் அவனின் சத்தத்தில் முழித்து விட்டதால் அவன் கன்னத்தில் தட்டினான். அவன் தட்டியதை அடுத்து முழிப்பிற்கு வந்த சுமன் என்ன நடந்தது என்பது விளங்காது விழித்தான். அவனை அப்படிப் பார்த்த கண்ணன்,
‘என்ன கனவே கண்ணடனீ?’ என்றான்.
‘ம்…. ஊரில அம்மா சாப்பாடு தார மாதிரி…’
‘மனதில உள்ள ஆசை கனவா வந்து இருக்குது.’
‘சாப்பாடு மாத்திரம் எண்டாப் பருவாய் இல்லை. ஆமி வாற மாதிரி… அம்மாவைச் சுடுகிற மாதிரி… எனக்கு என்னவோ போல இருக்குது.’
‘அது எல்லாம் சும்மா கனவு… மனப்பீதி…  பேசாமல் படு.  காலமை போட்டு முறிப்பாங்களாம்.’
‘ம்… எனக்கு ஏற்கனவே உடம்பு இயலாமல் இருக்குது.’
‘ஒழுங்காச் சாப்பிடு எண்டு எல்லாரும் அதுக்குத்தான் விழுந்து விழுந்து உனக்குச் சொன்னது. இனியாவது விளங்கும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ச்… விடு. இயலுமானவரை நான் றை பண்ணுவன்.’
‘இது ஒற்றை வழிப்பாதை.’
‘தெரியும்.’
‘இப்ப படு. கெதியாய் பொழுது விடிஞ்சிடும். பிறகு கால் குண்டியில தட்ட ஓட வேணும்.’
‘ம்…’
அவன் திரும்பிப் படுத்தான். அதனால் கண்ணன் மேற்கொண்டு நித்திரை கொள்ளக் கடுமையாக முயற்சிதான். கூவுவதற்குச் சேவல் அருகில் இல்லை. ஆனால் திடீரென வீளைச் சத்தம் பிளிறிற்று. எல்லோரும் துடித்துப் பதைத்து எழுந்தார்கள். கண்ணனும் அவர்களோடு எழுந்தான். சுமன் தொடர்ந்தும் நித்திரை கொள்வதைப் பார்க்க முதலில் என்ன செய்வது என்று அவனுக்கு விளங்கவில்லை. பின்பு யாராக இருந்தாலும் பயிற்சிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்கின்ற உண்மை உறைக்க அவசரமாக அவனை உலுப்பி எழுப்பினான். அவன் எழாது நித்திரை கொள்வதைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது. அத்தோடு ஏனோ பயமாகவும் இருந்தது. கண்ணன் சுமனைத் தெண்டி எழுப்பி இருத்தினான். அவன் சிரமப்பட்டு எழுந்து இருந்தான்.

‘நீ எழும்பி வாரியா? இல்லாட்டி நான் வெளியால போகட்டுமா? நீ விரும்பித்தானே இயக்கத்துக்கு வந்த நீ? பிறகு அதுகின்ரை கட்டுப்பாடு சட்டதிட்டங்களுக்கு ஏற்ப நடக்காட்டி அதுக்கான விளைவையும் ஏற்க வேணும். என்னால இயலுமானவரைச் சொல்லத்தான் முடியும். அதுக்கு மேல உன்னுடைய விருப்பம்.’ என்று கூறிய கண்ணன் கோபத்தோடு எழுந்தான். சுமனக்கு நிலமை சாதுவாக விளங்கத் தொடங்கியது. அவன் தெண்டித்து எழுந்தான். கண்ணன் அதற்குமேல் தாமதியாது குவளையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே சென்றான். சுமனும் தனது குவளையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியே வந்தான்.
எல்லோருக்கும் காலைத் தேநீர் கொடுக்கப்பட்டது. வரிசையில் நின்று கண்ணனும் சுமனும் அதைப் பயபக்தியோடு வாங்கினார்கள். அது வெறும் தேநீர். அத்தோடு துண்டு வெல்லமும் கொடுக்கப்பட்டது. அதைக் குடித்து இதைக் குடித்து முடித்த பின்பு வெளிக்குப் போய் வர வேண்டும். அதன் பின்பு முகம் கழுவி உடை மாற்றிக் கொண்டு பயிற்சிக்குச் செல்ல வேண்டும். நேரத்திற்குப் பயிற்சிக்குச் சென்றுவிட வேண்டும் என்பதில் கண்ணனுக்கு மிகவும் அக்கறை இருந்தது. அவன் தேநீரை விரைவாகக் குடித்து முடித்து விட்டுச் சுமனைப் பார்த்தான். சுமனும் ஒருவாறு அதை விளங்கிக் கொண்டு தேநீரை விரைவாகப் பருகி முடித்துவிட்டு கண்ணனோடு புறப்பட்டான். இருவரும் காலைக் கடனை முடித்து மைதானத்திற்கு நேரத்திற்கு ஒருவாறு வந்ததில் கண்ணனுக்கு மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தது.

சுமனை இதுவரையும் இழுத்து வந்ததில் கண்ணனுக்கு ஒரு சொல்ல முடியாத பெருமைகூட. மேற்கொண்டு அவன் செய்ய வேண்டிய பயிற்சியை அவனே செய்ய வேண்டும். அவனுக்காக யாரும் பயிற்சி செய்ய முடியாது. அதை எல்லாம் கவனிப்பது தனது வேலை இல்லை என்பதும் அவனுக்கு விளங்கியது. என்றாலும் சுமனை எண்ணும் போது அவனுக்குத் தொடர்ந்தும் கவலையாக இருந்தது. பயிற்சிகள் தொடங்கின. அணிவகுப்பில் ஒன்றாக நின்றாலும் ஓட்டம் தொடங்கிய பின்பு அவனைக் கண்ணனால் கவனிக்க முடியவில்லை. கண்ணனுக்கே மூச்சு வாங்கியது. உடல் அனலாகக் கொதித்தது. அதைக் குளிர்விக்கக் குடம் குடமாய் வியர்த்துக் கொட்டியது. வியர்வை வழிந்து வழிந்து சூரிய வெப்பத்தில் அது காய்ந்ததில் உப்பு உடுப்பில் ஏறியது. அது வெள்ளைப் பட்டையாகத் தெரிந்தது. கண்ணனுக்கு வாயிலிருந்த உமிழ் நீர் வற்றிப் பிசினாக அது நாக்கில் ஒட்டியது. குடிப்பதற்கு நீர் கேட்க முடியாது. பயிற்சியை விட்டும் அசைய முடியாது. ஓட்டம் ஒருவாறு முடிவுற்றது. அதை அடுத்துப் பயிற்சி தொடங்கியது. அவன் வேறு வழியின்றி அதைக் கவனமாகக் கிரகித்துச் செய்யத் தொடங்கினான். கண்ணனுக்கு மேல் மூச்சுக் கீழ் மூச்சு வாங்கியது. மயக்கம் வந்துவிடுமோ என்கின்ற பயம்கூட வந்தது. அதை மேலும் கொடுமையாக்குவது போல ஆதவன் அனலாய் கொதித்து உச்சிக்கு மேல் எழும்பினான்.
உச்சிமீது வானிடிந்து வீழு கின்ற போதினும்,
அச்சமில்லை அச்சமில்லை அச்சமென்ப தில்லையே… என்பது உயிரோடு இருக்கும் போது உலகு மறந்த உண்மையான கவியின் வரிகள். அந்தக் கவிதை வரிகள் போல என்ன நடந்தாலும் பின்வாங்குவதில்லை என்கின்ற ஓர்மத்தோடு அவன் பயிற்சியைச் செய்தான்.
‘சுமன் என்ன ஆனான்?’ என்கின்ற ஒரு கேள்வி அவன் மனதில் திடீரென உதித்தது.
‘சமாளித்து இருப்பானா? சமாளித்து இருப்பான்.’ என்று மனதைத் திருப்திப்படுத்திக் கொண்டு அவன் தொடர்ந்தும் பயிற்சியைக் கவனித்தான்.
பயிற்சி முடிந்ததும் சுமன் எங்கே என்று தேடினான். அவனை ஒரு இடமும் காணமுடியவில்லை. அப்போது சிவம் தோழரும் பயிற்சி முடிந்து வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும்,
‘தோழர் சுமனைப் பாத்தீங்களா?’
‘இல்லையே… நான் றெயினங் தொடங்கீனாப் பிறகு அவரைச் சுத்தமாய் கவனிக்க இல்லை. ஏன் நீங்கள் அவரை இடையில காண இல்லையா?’
‘இல்லைத் தோழர். அதுதான் கேட்டன்.’
‘சரி. தேடிப்பாரும். எங்கேயாவது நிற்பார்.’
‘சரி… நான் தேடிப் பார்க்கிறன்.’
‘தேடிப்பாரும். கிறவுண்டில இல்லாட்டிச் சில வேளை காம்பிற்குத் திரும்பிப் போய் இருப்பார். அங்க போய் பார்த்தால் ஆளைப் பார்க்கலாம் எண்டு நினைக்கிறன். முதல்ல இங்க பாரும். இல்லாட்டி காம்பிற்குப் போய் பாரும்.’
‘சரி. நீங்கள் சொல்லுகிறது சரிதான். நான் அப்பிடிச் செய்கிறன். நீங்கள் வாறீங்களா?’
‘இல்லை. எனக்கு வயித்துக்க ஒரு மாதிரி இருக்குது. ஒருக்கா வெளிக்குப் போயிட்டு வரவேணும். நீர் முதல்ல முகாமிற்குப் போம்.’
‘சரி… சரி… நான் போய் பார்க்கிறன்.’
கண்ணன் மைதானத்தைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தான். எங்கும் அவனைக் காணவில்லை. மைதானத்தின் சுவர்களாக நின்ற சவுக்கம் தோப்புக்களை ஊன்றிக் கவனித்தான். எங்கும் அவன் கண்ணில் சுமன் தட்டுப்படவில்லை. இனி இங்கு நின்று தேடுவதில் பிரயோசனம் இல்லை என்பது அவனுக்கு விளங்கத் தொடங்கியது. அதனால் அவன் அங்கு மேற்கொண்டு தேடுவதை விடுத்து முகாமை நோக்கிச் செல்லும் தோழர்களோடு முகாமை நோக்கிச் சென்றான். கண்ணன் தன்னை அறியாதே விரைவாக நடந்தான். அவனுக்குச் சுமனைப் பார்த்தால் மட்டுமே நிம்மதி உண்டாகும் என்பது விளங்கியது. பயிற்சி முடிந்தால் தேடி வந்து சொல்லி விட்டுப் போய் இருக்கலாம். எதுவும் கூறாது எதற்கு இப்படிப் போனான் என்பதில் கண்ணனுக்குக் கோபம் வந்தது. கோபம் வந்து என்ன செய்வது? அவன் மிகவும் வேகமாக முகாமை நோக்கிச் சென்றான். முகாமிற்கு வந்தவன் அவர்கள் தங்கும் குடிலுக்கு முதலில் சென்று பார்த்தான். அங்கேயும் அவன் இல்லை. ‘இது என்ன கோதாரி.’ என்கின்ற அங்கலாய்ப்பு மேலோங்கியது. நல்ல வேளையாகக் குமரன் அங்கே நின்றான். அவனைக் கேட்டால் ஏதாவது விசயம் தெரிய வரும் என்கின்ற நம்பிக்கையோடு அவனிடம் சென்றான்.
‘சுமனைப் பாத்தீங்களா தோழர்?’  என்றான்.
‘இல்லையே… நான் பார்க்க இல்லையே… எங்க போனான் எண்டு தெரியாதா?’
‘இல்லை. பயிற்சி தொடங்கினால் பிறகு நானும் கவனிக்க இல்லை.’
‘பொறு வாறன். யாரை எண்டாலும் கேட்டாத் தெரியும்.’
என்று கூறிய குமரன் வேறு ஒரு தோழரை நோக்கிச் சென்றான்.

‘தோழர் சுமன் எண்டு புதுசா வந்த தோழரைக் கண்டியளோ?’
‘ஓ… ஓ… அவரைப் பார்த்தம். ஒழுங்கா றெயினிங் செய்யாமல் நல்லா வேண்டிக் கட்டினார். பிறகு தூக்கிக் கொண்டு வந்ததைக் கண்டம். பிறகு எங்கை எண்டு தெரியாது. சில வேளை சிக்காம்பில இருக்கலாம். போய் அங்க பாருங்க.’
அதைக் கேட்டதும் குமரன் சிறிது பதட்டமானான். வந்த முதல் நாளே இப்படிப் பிரச்சினை என்றால் இனிப் போகப் போக என்ன நடக்கும்? ஏன் பயிற்சி செய்ய முடியாத இவன் இயக்கத்திற்குப் புறப்பட்டான்? வினாக்கள் விடைகள் இல்லாது அவனது மண்டைக்குள் குடைந்தன.
அவசரமாகத் திரும்பி வந்தவன்,
‘சிக்காம்பில சில வேளை இருப்பான் எண்டு சொல்லுகிறான்.’
‘சிக்காம்பா? அதுக்கேன் அவன் போகிறான்? அவனுக்கு என்ன வருத்தமே? இராத்திரி ரொட்டி சாப்பிட்டவன் தானே?’
‘தெரியாது கண்ணன். இப்ப முதல்ல அவனைப் போய் பார்ப்பம்.’
‘அவன் அங்க இருக்கச் சந்தர்ப்பம் இருக்காது.’
‘நானும் அப்பிடிதான் நினைக்கிறன். எண்டாலும் ஒரு எட்டுப் பார்த்திட்டு வருவம் கண்ணன். அப்ப அந்தச் சந்தேகமும் இருக்காது இல்லையா?’
‘ம்… நீ சொல்லுகிறதும் சரிதான். சரி வா போய் பார்த்திட்டு வருவம். அப்பதான் வேறை எங்யையாவது இருக்கிறான் எண்டாவது யோசிக்கலாம்.’

அதன் பின்பு இருவரும் புறப்பட்டு வருத்தக்காரர்கள் தங்கும் முகாமிற்குச் சென்றார்கள். உள்ளே செல்லும் வரையும் சுமன் அங்கே இருப்பான் என்று கண்ணன் நினைக்கவில்லை. அதைவிட அவன் உடம்பிலிருந்து கசிந்த இரத்த அடையாளங்கள் அவனை மலைகள் வந்து நிஜத்தில் மோதியதாக அதிர வைத்தன. அவன் மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்து இருந்தான். அவனிடம் இருந்து வேதனையால் அனுங்கும் சத்தம் கேட்டது. அதைப் பார்த்த கண்ணனுக்கு அதிர்ச்சியாகவும், கோபமாகவும் இருந்தது. மயக்கம் வந்துவிடும் போலத் தோன்றியது. அவன் அந்த உணர்வுகளைத் தள்ளி வைத்தான். சுமனை நோக்கி ஓடினான். கண்ணன் மீண்டும் மீண்டும் அதிர்ந்து போனான். சுமனின் முகம் அதைத்துப் போய் இருந்தது. போர்வையை விலக்கிப் பார்த்தவனுக்கு மேலும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. மாட்டிற்குக் குறி சுட்டது போல உடம்பு எங்கும் அடி விழுந்த அடையாளங்கள் புண்ணாகத் தெரிந்தன. கண்ணனால் வேதனையைத் தாங்க முடியவில்லை. அவன் கண்கள் அவனையும் அறியாது நிலை இல்லாது பனித்தன. அவனுக்கு என்ன செய்வது என்றே விளங்கவில்லை. கண்ணனைக் கண்டதும் சுமன் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் கண்கள் கட்டுப்பாடு இல்லாது பனி மலைகள் கரைவதாகக் கரைந்தன. சிறிது நேரத்தில் அவன் விம்மி விம்மி அழுதான். அவன் அப்படி அழுவதைக் கண்ணனால் பார்க்க முடியவில்லை.
‘அழாத சுமன். என்ன நடந்தது? ஏன் இப்படிக் காயம் வந்தது? உன்னை யார் இப்படி அடிச்சது?’
‘ஐயோ…..’ அவன் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதான்.
‘அழாத சுமன். என்ன நடந்தது எண்டு சொல்லு.’
‘சூ… நீ முகாமிற்குப் போ.’
‘ஏன்?’
‘உனக்குத் தேவை இல்லாத பிரச்சனைகள் எதுக்கு? நான் பின்னேரம் இல்லாட்டி நாளைக்கு அங்க வருவன். அப்ப கதைக்கலாம். இப்ப நீ போய் உன்ரை அலுவலைப் பார்.’
‘அப்பிடியே உனக்குக் காயம் இருக்குது. ஏன் நான் போக வேணும்?’
‘இல்லைக் கண்ணன். நீ போ. என்னை எதுவும் இப்ப கேட்காதை.’
‘ஏன்ன சுமன் இப்பிடிச் சொல்லுகிறா?’
‘அது உனக்குப் போகப் போக விளங்கும். நீ இப்ப போ. ஐயோ… தயவு செய்து போ.’  அவன் முணுகிய வண்ணம் திரும்பிப் படுக்க முயற்சித்தான்.
‘உனக்கு என்ன நடந்தது எண்டதைச் சொல்லுகிற வரைக்கும் நான் போக முடியாது.’
‘இல்லைக் கண்ணன். தேவையில்லாமல் அடம்பிடிக்காத. சுமன் சொல்லுகிறதிலையும் அர்த்தம் இருக்குது. அது உனக்குப் போகப் போக விளங்கும். இப்ப நீ என்னோடை வா. நாங்கள் போவம். காலைமைச் சாப்பாட்டுக்கு விசில் ஊதீட்டாங்கள்.’
‘தோழர் நீங்களுமா?’
‘ம்… இப்ப அமைதியா வாரும்.’
‘அவனை விட்டிட்டா?’
‘ச்… வாரும்.’
கண்ணன் கவலையோடு சுமனைப் பிரிந்து சென்றான். என்ன நடக்கிறது என்பது அவனுக்கு முழுமையாக விளங்கவில்லை. விளங்கியமட்டில் இப்படியான ஒரு தமிழ் இராணுவத்திற்கு வருவதாய் அவன் நினைத்து இருக்கவில்லை. நினைப்பது வேறு நடப்பது வேறாக இருக்கலாம். எது எப்படி என்றாலும் இது ஒரு வழிப்பாதை என்பது விளங்கியது. தங்களது குடிலுக்குத் திரும்பி வந்தாலும் மனது அமைதி இல்லாது துடித்தது. சுமனை யார் அப்படி அடித்தார்கள் என்பது விளங்கவில்லை. அதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பது அவனது எண்ணமாக இருந்தது. அதைத் தோழர் சிவம் அல்லது தோழர் குமரனிடம் மட்டுமே கேட்டு அறியலாம் என்பது அவனுடைய எண்ணமாக இருந்தது. கண்ணன் மெதுவாகத் தோழர் குமரன் அருகே சென்றான். சென்றவன் மிகவும் தணிவான குரலில்,
‘என்ன நடந்தது தோழர். யார் சுமனை அப்பிடி அடிச்சது? எதுக்காக அவனை அப்பிடி அடிச்சிருக்கினம்? தயவு செய்து சொல்லுங்க தோழர். இல்லாட்டிப் பைத்தியம் பிடிச்சிடும் போல இருக்குது. இதை நானோ அவனோ எதிர்பார்க்க இல்லை.’
‘பயிற்சி எண்டு வந்தா பயிற்சி செய்ய வேணும். அதில யாருக்கும் எந்தச் சலுகையும் இங்க கிடைக்காது. இங்க வந்த பிறகு உழவுக்குப் பயந்த கள்ள நம்பனாட்டம் படுக்க நினைச்சா இப்பிடித்தான் அடி வேண்ட வரும். கழகத்திற்கு வெளிக்கிட்டு வரேக்கையே சுகபோக வாழ்க்கை பற்றின எந்த எண்ணமும் இருக்கக் கூடாது. அப்பிடியான எண்ணம் இல்லாட்டி எந்தப் பிரச்சனையும் இருக்காது. கழகம் கஸ்ரப்பட்டுத்தான் எங்களுக்குச் சாப்பாடு, தங்குகிற இடங்கள், தேவையான உபகரணங்கள் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து எங்களுக்குப் பயிற்சி தருகுது. அதை நாங்கள் துஷ்பிரயோகம் செய்கிறது எண்டா ஒழுங்காப் பயிற்சி செய்யாமல் இருக்கிறதாகத்தான் இருக்கும். அப்படிச் செய்தால் அவங்கள் இப்பிடிதான் அடிப்பாங்கள். அதில அவங்களை யாரும் குறை சொல்ல முடியாது.
‘என்ன கதைக்கிறீங்கள் தோழர்? நாங்கள் என்ன அரச இராணுவத்திற்கே வந்து  இருக்கிறம்? நாங்கள் விடுதலைக்கா ஒரு விடுதலை இயக்கத்திற்கு விரும்பி வந்து இருக்கிறம். இங்க நாங்கள் எல்லாரும் சமனான தோழர்கள் தானே? தோழர் எண்டுகிறவையே தோழரை அடிப்பினமா? அது இங்க நடக்குமா தோழர்? அதைக் கழகம் அனுமதிக்குமா? என்னால இதை நம்ப முடியாமல் இருக்குது. ஒரு விடுதலை இயக்கம் எண்டுகிறதே தோழரை அடிமையா நடத்துமா? பயிற்சி செய்ய முடியாட்டி அவங்களை அடிக்கிறது அதுக்கு பதிலாகுமா? அப்படி எண்டா இது என்ன விடுதலைக்கானா போராட்டம்? நிலத்தை மாத்திரம் விடுவிக்கிறதுதான் விடுதலையா? அப்படி ஒரு விடுதலை எங்களுக்குத் தேவையா? இதை என்னால ஏத்துக் கொள்ள முடியாது. இதுதான் இயக்கம் எண்டா நான் உடனடியாகத் திரும்பி ஊருக்குப் போக வேணும்’
‘இப்படி நீர் கதைக்கிறது எண்டா நான் போகிறன். இங்க உள்ள நிலைமை தெரியாமல் நீர் கதைக்கிறீர். உம்மோடை சேர்ந்து நானும் மாட்டுப்பட விரும்ப இல்லை. நாங்கள் இயக்கத்திற்கு வந்தாச்சுது. பயிற்சியைக் கெட்டித்தனமாய் செய்து நாட்டுக்காக எவ்வளவு சிறப்பாகப் போராட முடியமோ அவ்வளவு சிறப்பாகப் போராட வேணும். அதைவிட்டிட்டு தேவையில்லாத கதை கதைச்சுத் தேவையில்லாத இடங்களில வதை படுகிறது புத்திசாலித்தனம் இல்லை. இதை முதல்ல தெளிவா விளங்கி வைச்சிரும். நீங்கள் தேவையில்லாமல் மாட்டுப்படுகிறதோடை மற்றவையையும் தேவையில்லாமல் இழுத்து விடாதையுங்க.’
‘என்ன நீங்கள் இப்பிடிக் கதைக்கிறியள்?’
‘நிலைமையை விளங்கிக் கொள்ளுங்க தோழர்… கழகத்தில என்ன நடக்குது எண்டு உங்களுக்கு விளங்க இல்லை எண்டு நினைக்கிறன். தேவை இல்லாமல் நீங்களும் சிக்கலில மாட்டிக் கொள்ளாதீங்க. நீங்கள் உங்கடை அலுவலைப் பாருங்க. சுமன் கொஞ்சம் கொஞ்சமா நிலைமையை விளங்கிக் கொள்வார். அதை விட்டிட்டு சுமனுக்கு உதவி செய்யகிறம் எண்டு நினைச்சுக் கொண்டு உங்கடை கழுத்தில நீங்களே சுருக்குக் கயிறு மாட்டிக் கொள்கிறது புத்திசாலித்தனம் இல்லை. தத்துவங்கள், கொள்கைகள் போன்றவற்றிற்கும் நடைமுறைக்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கும். அதை விளங்கிக் கொண்டு நடக்க வேணும். தவளைமாதிரிக் கத்தினா உங்களை நீங்களே காட்டிக் குடுக்கிற மாதிரி இருக்கும்?’
‘விளங்குதா தோழர்? இருந்தாலும் இதை நான் கனவிலும் எதிர்பார்க்க இல்லை. நினைச்சு வந்தது வேறை. இங்கத்தே நடைமுறை வேறை.’
‘விளங்குதுதானே? அதுக்கேத்த மாதிரி நடவுங்க. சுமனை மாதிரி நடந்தா உங்களுக்கும் அதே நிலைமைதான்.’

‘இதயம் இல்லாத விடுதலை இராணுவம் எண்டுறியள்.’
‘போராட்டத்தில வெல்ல வேணும் எண்டா வேற வழி இல்லை. அதை நாங்களும் விளங்கிக் கொள்ள வேணும். இராணுவம் எண்டா அது எந்த இராணுவம் எண்டாலும் இப்பிடிதான்.’
தோழர் குமரனும் கண்ணனும் கதைத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது தோழர் சிவம் தான் சென்ற அலுவல்களை முடித்துக் கொண்டு மீண்டும் அங்கே வந்தார். அங்கே வந்த அவருக்குச் சுமனைக் காணவில்லை என்பது சற்று வியப்பாக இருந்தது. அதனால் தோழர் சிவம் கண்ணனைப் பார்த்து,
‘சுமன் எங்க? ஏன்; இன்னும் அவன் இங்க வர இல்லை?’ என்றார்.
‘தோழர் சிவம் அதைத்தான் நாங்களும் கதைச்சுக் கொண்டு இருந்தம். எது நடக்கக் கூடாது எண்டு நாங்கள் நினைக்கிறமோ அதுதான் இங்க வழக்கம் எண்டு தோழர் குமரன் செ;லலுகிறார். எனக்கு இது பெரிய அதிர்ச்சியா இருக்குது. உண்மையில இதை என்னால கொஞ்சமும் ஏற்றுக் கொள்ள முடிய இல்லை. தோழர் எண்டாத் தோழர் தானே? தோழமையில என்ன பாகுபாடு? விடுதலை இல்லை யுத்தம்தான் எங்களுக்கான விடிவு எண்டாப் பிறகேன் நாங்கள் இதுக்கு வாறம்? நீங்க சொல்லுங்க?’
‘கண்ணன் நீங்கள் சொல்லுகிறது ஒண்டும் விளங்க இல்லை. என்ன நடந்தது? ஏன் நீங்கள் இப்பிடிக் கதைக்கிறியள்?’
‘அதுக்குக் காரணம் இருக்குத் தோழர் சிவம். சுமன் ஒழுங்காப் பயிற்சி செய்ய இல்லை. காலமை பயிற்சியில ஓடியே இருக்க மாட்டான் போல. அவங்கள் சாதுவா வாட்டி எடுத்து இருக்கிறாங்கள். அதால அவனை வருத்தக் காரருக்கான முகாமில படுக்க விட்டிருக்கிறாங்கள். கெதியாத் திருப்பி இங்க அனுப்பி விடுவாங்கள். அதைக் கேட்டதில இருந்து தோழர் கண்ணன் கொதிக்கிறார். ஆனால் இந்தக் கொதிப்பு அவருக்கு நன்மையா இருக்காது எண்டு ஏன் விளங்குது இல்லை.’
‘ஓ… அப்பிடியே தோழர். கண்ணன் நீர் கொஞ்சம் பொறுமையா இரு. அவதானமாய் கதை. பயிற்சிக்கு எண்டு வந்திட்டுப் பயிற்சி செய்ய முடியாது எண்டா அவங்கள் விடமாட்டாங்கள். அதைப் பிழை எண்டும் முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது. இப்பிடி ஒரு இயக்கத்தை நடத்துகிறது எவ்வளவு கஸ்ரம் எண்டு எல்லாம் உங்களுக்குச் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கத் தேவையில்லை. அதை விளங்காமல் பயிற்சி செய்ய முடியாது எண்டாக் கொஞ்சம் கடுமையாகத்தான் இருப்பாங்கள்.’
‘என்ன தோழர் சிவம்… நீங்களும் இப்பிடிக் கதைக்கிறியள்?’
‘அதுதான் நடைமுறை தோழர் கண்ணன். நல்லா விளங்கிக் கொள்ளுங்க. தேவையில்லாத பிரச்சனையில மாட்டுப்படாதேங்க.’
‘இது என்ன போராட்டம்?’ என்றான் கண்ணன்.
‘இதுவும் போராட்டம்தான். இதைவிட மோசமாகவும் இது நடக்கலாம்.’ என்றார் தோழர் சிவம்.

கண்ணன் அதற்கு மேல் தொடர்ந்து கதைக்கவில்லை. அவன் மனது வேதனையில் வெந்தது. கழகத்திற்கு வந்தால் ஒழுங்காகப் பயிற்சி செய்ய வேண்டும் என்பதிலோ ஒழுங்காகப் போராடத் தயாராக வேண்டும் என்பதிலோ அவனுக்கு எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் தோழர் என்கின்ற அடிப்படையே நழுவும்போது அதை அவனது மனது ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தது. தோழர் என்பவன் மீது தோழர் என்பவனே அத்து மீறிக் கைவைப்பது? உடலில் காயம் வருவது போலத் தண்டிப்பது ஒரு அரச இராணுவத்திற்கு வந்ததான உணர்வையே அவனுக்கு உண்டு பண்ணியது. கழகத்தின் போராட்டத்தில் தோழர்களுக்குச் சமவுரிமை கிடையாது என்பது அப்பட்டமாய் தெரிகிறது. அப்படி என்றால் தோழர்களுக்குக் கொடுக்க முடியாத சமவுரிமையை இவர்கள் எப்படி மக்களுக்குக் கொடுப்பார்கள்? இவர்களால் அப்படி எதையாவது கொடுக்க முடியுமா? மனைவிக்குக் கொடுக்காத உரிமையை மகளுக்குக் கொடுக்க முடியுமா? கொடுப்பது என்றால் யாவருக்கும் அந்த உரிமை கொடுக்கப்பட வேண்டும். இல்லை என்கின்றபோது அங்கே சர்வாதிகாரம் கருக் கொள்கிறது. அப்படி என்றால் இங்கே என்ன நடக்கிறது?

சுமனை எண்ண எண்ணக் கண்ணனுக்குக் கவலையாக இருந்தது. இயக்கத்திற்கு எண்டு வந்தாகிற்று. பின்பு பயிற்சி செய்யப் பின்வாங்கக் கூடாது. அப்படிப் பின்வாங்குவது வந்த நோக்கத்திற்குக் கழகத்தின் எண்ணத்திற்கு என்று எல்லாவற்றிற்குமான நம்பிக்கையைச் சிதைப்பதாக இருக்கும். சுமன் அப்பிடிச் செய்யாது இருந்து இருக்கலாம். அவன் வேண்டும் என்று செய்திருக்கமாட்டான். அவன் வந்த அன்றே சாப்பாடு அவனுக்கு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. சாப்பாடு ஒத்துக் கொள்ளாது அவளைப் பலவீனப்படுத்தி விட்டது. அதன் பின்பு கொடுக்கப்பட்ட கடுமையான பயிற்சியை அவனால் செய்ய முடியாது போனதில் அதியசம் ஒன்றும் இல்லை. அதற்காக அவனைத் தண்டிப்பது எந்த வகையில் மனிதாபிமானமாகும்? தமது சொந்தத் தோழர்களுக்கே மனிதாபிமானம் காட்டமுடியாத ஒரு கழகமும் அதன் அங்கத்தவர்களும் மக்களுக்கு எப்படி அதைக் காட்டுவார்கள்? மனிதாபிமானம் அற்றவர்கள் போராடி மக்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்? மனிதாபிமானம் அற்றவர்களால் உண்மையில் போராட முடியுமா? போராட்டம் என்பது தத்துவ வார்த்தைகளில் புதைந்து இருக்கும் கனவு மட்டும்தானா? கண்ணனின் மனம் அமைதி இன்றித் தவித்தது. சரி பிழை என்று மனதிற்குப் பட்டதைச் சொல்லி விடலாம். ஆனால் இந்த உலகில் எதுவும் சரியாகவோ அல்லது பிழையாகவோ நிரந்தரமாக இருந்து விடுவதில்லை. அது பாத்திரத்தில் ஏந்தப்படும் நீர் போல. என்றாலும் மீண்டும் அவன் மனது வேறு வழி இன்றி பூச்சியத்தில் வந்து நின்றது.

இரண்டகன்?

3. சுவைபுதிது

குளித்து முடித்து முகாமிற்குத் திரும்பிய போது சூரியன் நடு வானில் நின்று தலைகளைப் பிளந்தான். அதன் மூர்க்கம் தாங்காது முகாமிற்குள் சென்று அடைக்கலமாக வேண்டும் என்பதே அனைவரதும் முக்கிய குறிக்கோளாய் இருந்தது. அதனால் அவர்கள் நடையில் அசுரவேகம் காட்டி அனலிடம் இருந்து தப்பித்தனர். தங்களது குடிலுக்குள் வந்ததுமே அவர்களுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. இருந்தும் அப்போது அவர்கள் வியர்த்துப் போய் இருந்தார்கள். விடுதலை என்று வந்த பின்பு வியர்வை எல்லாம் ஒரு பொருட்டா என்கின்ற உண்மையை உணர்ந்து அவர்கள் தங்கள் உரையாடலைத் தொடர்ந்தார்கள். அப்போது சாப்பாட்டிற்கான சமிக்கை ஒலித்தது. அதனை அடுத்துத் தட்டையும் குவளையையும் எடுத்துக் கொண்டு அனைவரும் விரைந்தனர். அதில் கண்ணன், சுமன் ஆகியவர்களும் இணைந்து கொண்டனர்.
மீண்டும் வெயிலின் கொடுமை என்றாலும் அதையும் வென்ற பசியின் கொடுமை. அதை நீக்க அந்த வெப்பத்தைப் பொருட்படுத்தாது தோழர்களோடு கண்ணன், சுமன் உடன் அனைவரும் இணைந்து கொண்டார்கள். தோழர்கள் நிரையில் நின்று உணவு வாங்கினார்கள். உணவாகச் சோற்றோடு இறைச்சிக் கறியும், பருப்புக் கறியும் வழங்கினார்கள். அது என்ன இறைச்சிக்கறி  என்பது சுமனுக்கு இன்னும் தெரியாது. அது என்னவாக இருக்கும் என்று பலமுறை யோசித்துப் பார்த்துவிட்டான். அவன் ஊரில் கோழிக்கறி சாப்பிட்டு இருக்கிறான். அத்தோடு ஆட்டுக்கறி சாப்பிட்டு இருக்கிறான். அதைவிட வேறு இறைச்சிகள் சாப்பிட்டதில்லை. அதையும் இனிப் பழகிக் கொள்ள வேண்டுமோ என்கின்ற எண்ணம் அவன் மனதில் வந்தது. அவன் அந்த இறைச்சிக் கறியைச் சுவைக்க ஆர்வம் கொண்டான். அது என்ன இறைச்சியாக இருக்கும் என்பதைச் சுவைத்தே அறிய வேண்டும் என்கின்ற முடிவோடு நிரையில் நின்றான். இதை அவதானித்த கண்ணன்,
‘என்ன கடுமையான யோசினை சுமன்?’ என்றான்.
‘அப்படி ஒண்டும் இல்லை.’
‘என்னவோ யோசிக்கிறாய். அதை உனக்கு வெளியால சொல்ல விருப்பம் இல்லாட்டி விடு சுமன்.’
‘ஒண்டும் விசேசமாய் இல்லை. உந்த இறைச்சியைப் பற்றினதுதான். உது என்ன இறைச்சியாய் இருக்கும்? அறியாமல் தலை வெடிக்குது.’
‘என்னவா இருந்த என்னடா? இயக்கத்துக்கு எண்டு வந்தாச்சுது. இனி தாரத்தைச் சாப்பிட்டு சந்தோசமாய் பயிற்சியைச் செய்ய வேணும். வேறை மாற்றுவழி இங்க கிடையாது.’
‘ம்… நீ சொல்லுகிறது உண்மை. சாப்பாட்டு விசயத்தில நான் கொஞ்சம் சென்சிரிவ். அதுதான். வேறை ஒண்டும் இல்லை.’
‘ம்… வா சமாளிப்பம். அதுதான் முதல் பயிற்சி.’
‘நீ சொல்கிறது சரி.’

இவர்கள் முறை வந்தது. தட்டில் முதலில் அளவு கோப்பையால் அள்ளிப் போடப்பட்ட பச்சை அரிசிச் சோறு பட்டென அச்சுப் புக்கைக் கட்டி போல விழுந்தது. அது பழக்கப்பட்ட புழுங்கல் அரிசிச் சோறாக உதிர்ந்து ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டாது இருக்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாகப் பஞ்சத்தில் கிடைக்கும் வெள்ளை அரசிச் சோறாக இருந்ததே சுமனை அதிர்ச்சி கொள்ள வைத்தது. உதிரும் பஞ்சு போன்ற வெள்ளை அரிசிச் சோற்றைச் சம்பலுடன் சாப்பிட்டால் நன்றாக இருக்கும் என்பது சுமனுக்குத் தெரியும். அதுவும் பழஞ்சோறாகச் சம்பலுடன் பெரியம்மா வீட்டில் சுவைத்துச் சாப்பிட்ட நினைவு இன்னும் அவன் மனதில் இருக்கிறது. ஆனால் இதன் மணமே அவனை ஏதோ செய்தது. அந்த நினைவை அழிப்பதாக அடுத்ததாகப் பெரிய பெரிய இறைச்சித் துண்டுகளோடு மஞ்சள் நிறமான குழம்பு ஊற்றப்பட்டது. அதில் இருந்து இறைச்சிக் கறியின் வாசத்திற்குப் பதிலாக ஒருவிதமான இறைச்சி மொச்சை வந்தது. சுமன் அதை ஒருவித ஐயத்தோடு பார்த்தான். அதை அடுத்துப் பருப்பு ஊற்றினார்கள். அது இரசம் போல தண்ணீர் பதத்தில் அவனை மேலும் பயமுறுத்தியது. அத்தோடு குடிப்பதற்கு நீரும் வாங்கிக் கொண்டு நிழல் கிடைக்காததால் தமது குடிலுக்கே கண்ணனும், சுமனும் திரும்பி வந்தார்கள். பின்பு தங்களது இடத்திலிருந்து சாப்பிடத் தொடங்கினார்கள். ஒரு பிடி அள்ளிச் சுமன் வாயில் வைத்திருப்பான். அப்படி வைத்தவன் கல்லை விழுங்கியது போலக் கண்ணனைப் பார்த்தான்.
‘என்ன?’ என்றான் கண்ணன்.
‘சாப்பிட்டுப் பார்.’ என்றான் சுமன்.
கண்ணன் அள்ளி அவசரமாய் ஒருவாய் வைத்தான். சாப்பாடு என்பது உண்மையில் உடலுக்குச் சக்தி கொடுப்பதற்காய் கட்டாயமாக உண்ணப்பட வேண்டிய ஒரு பொருள். ஆனால் மனிதர்கள் அதை அப்படிச் சாப்பிடுவதில்லை. மனிதர்களின் சாப்பாட்டில் அதற்கு முதலில் அழகும், வர்ணங்களும் உண்டு. அடுத்ததாக மனதை ஈர்க்கும் வாசம் உண்டு. அதற்கு அடுத்ததாக நாவிற்கு இன்பம் தரும் சுவை உண்டு. இவற்றில் முதல் இரண்டு இல்லாவிட்டாலும் சமாளிக்கலாம். ஆனால் நாவிற்குச் சுவை இல்லாத சாப்பாட்டைச் சாப்பிடுவது  மனிதர்களுக்கு ஒருவித தண்டனை போல் ஆகிவிடும். அதையே சுமனின் முகத்தைப் பார்த்த போது கண்ணனால் விளங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. அதற்காக என்ன செய்ய முடியும்? ஊரில் உண்ட அதே சுவையான சாப்பாட்டை இங்கும் எதிர்பார்க்க முடியுமா? எல்லாவற்றையும் இழக்க வேண்டும். இழந்தே ஈழத்திற்குப் போராட வேண்டும்.  இரத்தத்தையும் உயிரையும் இழக்கப் போகின்ற நாம் உணவின் சுவையை இழப்பது பற்றிச் சிந்திக்கலாமா என்று கண்ணனுக்குத் தோன்றியது.
சுமனின் முகம் மாறியது. அவன் சாப்பாட்டுத் தட்டை வைத்துவிட்டு அவசரமாகக் குடிலின் பின்னால் ஓடினான். கண்ணனால் அதற்கு மேல் சாப்பிட முடியவில்லை. அவனும் தட்டை அவசரமாக வைத்துவிட்டு அவனைப் பார்க்கச் சென்றான். அவன் ஓங்காளித்து ஒரு முறை எடுத்துவிட்டான். கண்ணனுக்கு அதைப் பார்க்கச் சங்கடமாய் இருந்தது. கண்ணன் மீண்டும் திரும்பிச் சென்று சுமனின் நீர் குவளையை எடுத்து வந்தான். சுமன் இருந்தவாறே அந்த நீரை வாங்கி வாயைக் கொப்பளித்தான். வாந்தி எடுத்ததில் அவன் சோர்ந்து போய்விட்டான். அவனைப் பார்க்கக் கண்ணனுக்குப் பரிதாபமாகவும், கவலையாகவும் இருந்தது.
‘எழும்பி வா சுமன். றை பண்ணிக் கொஞ்சம் எண்டாலும் சாப்பிடு. இல்லாட்டி இரவைக்குத்தான் திரும்பச் சாப்பாடு தருவாங்கள்.’ என்றான்.
‘அந்த மணமே எனக்கு பிடிக்குது இல்லை. இதை எப்பிடிச் சாப்பிட முடியும்?’
‘அதுக்குப் பட்டினியா கிடக்க முடியுமா? கறியைத் தவித்துப்போட்டுச் சோத்தை மாத்திரம் எண்டாலும் சாப்பிடு. நாளைக்கு எழும்பிப் போய் சாப்பிட எண்டாலும் தென்பு இருக்க வேணும் இல்லையா?’
‘அதுதான் முதல் பிரச்சினையே. எனக்கு உந்தச் சாப்பாட்டில ஒண்டின்ரை மணமும் பிடிக்க இல்லை. பிறகு எப்பிடி நான் சோத்தைச் சாப்பிடுவன். தண்ணி மாத்திரம் குடிக்கலாம். அது எனக்கு இப்ப போதும்.’
‘வாதம் பண்ணாமல் முயற்சி செய் சுமன்.’  என்று கூறிய கண்ணன் தனது பசியைத் தீர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கின்ற எண்ணத்தோடு மீண்டும் சாப்பிடத் தொடங்கினான். அவனுக்கும் அதன் மணம் மொச்சையாக இதம் தராவிட்டாலும் வேறு வழி இல்லை என்பதை உணர்ந்தவனாய் உண்ணத் தொடங்கினான். அந்த இறைச்சியின் சுவை ஏற்கனவே சாப்பிட்ட இறைச்சியின் சுவை போல இல்லாது ஏதோ கடுமையான இறைச்சியாக இருந்ததோடு அதிக கொழுப்போடும் இருந்தது. அமைப்பைப் பொறுத்தவரை நிச்சயம் மத நம்பிக்கை கிடையாது. அதனால் இது அனேகமாக மாட்டு இறைச்சியாக இருக்கலாம் என்கின்ற எண்ணம் அவனிடம் இருந்தது. கண்ணனுக்கு அதை அறிய வேண்டும் என்பதில் ஆவலாக இருந்தது. கண்ணன் பக்கத்திலிருந்த பழைய தோழர் சிவத்தைப் பார்த்து,
‘தோழர் நான் ஒண்டு கேட்கலாமே?’ என்றான்.
‘என்ன தோழர் கண்ணன்?’
‘இல்ல… இது என்ன இறைச்சி தோழர்?’
‘என்னவா இருந்தா என்னத் தோழர். பசிக்குத் தாரத்தைச் சாப்பிட வேண்டியதுதானே? எங்களுக்குத் தேவையானதைத்தானே அவை தருகினம். இதை எங்களுக்குத் தருகிறதுக்கு எவ்வளவு இடத்தில அவை உதவி கேட்டிருக்க வேணும் எண்டு உங்களுக்குத் தெரியுமா?’
‘ஐயோ தோழர் நான் தெரியாமல் கேட்டிட்டன்.’
‘எதை?’
‘உங்களைக்… கேட்க வந்த விசயத்தை…’
‘சரி இப்ப விளங்குதுதானே தோழர்? இனிமேலைக்கு யாரிட்டையும் இதைப் பற்றிக் கேட்காதையும். சரி இவ்வளவு ஆசைப்படுகிறதால சொல்லுகிறன். இது எருமை மாட்டு இறைச்சி. இண்டைக்குச் சமைச்சது சரியில்லை. இதையும் சிலர் நல்லாய் சமைப்பாங்கள். கிட்டடியில மாட்டிறைச்சி வரும் எண்டு சொல்லுகிறாங்கள். வந்தால் கொஞ்சம் சுவையாச் சாப்பிடலாம். அதுவரைக்கும் சமாளிக்க வேண்டியதுதான். பின்னேரம் ரொட்டி இல்லாட்டிப் புட்டு அவிப்பாங்கள். காலையில கடலையும் பாலும் கிடைக்கும். ஞாயிறு மட்டும் பாண் வரும். சிலவேளை யாரும் ஊர்காரர்கள் காட, கௌதாரி அடிச்சுக் கொண்டு வந்து கொடுப்பினம். அது எப்பவாவது அதிஸ்ரமாய் வரும் வராமலும் விடும். காலமையில வெளியில போகிறத்துக்கு முதல் பனங்கட்டியும் தேத்தண்ணியும் தருவினம்.’
‘ஐயோ தோழர் நான் சும்மா கேட்டன். நீங்கள் முழு விபரமும் சொல்லுகிறியள். தாங்ஸ் தோழர். சுமனைப் பாருங்க சாப்பிடுகிறான் இல்லை. அதுதான் தோழர்.’

‘இங்கை அதெல்லாம் பார்க்கக் கூடாது. You know, Survival of the fittest?’
‘ஓம் தோழர். போராட்டமே அதனாலதானே? எனக்கு விளங்குது. ஆனா அவனுக்கு விளங்க இல்லை. சொன்னாலும் கேட்கிறான் இல்லை.’
‘தோழர் கண்ணன் பேசாமல் விடும். அவர் தானா விளங்கிக் கொள்வார். பசிச்சா கறி வேண்டாம் நித்திரை வந்தால் பாய் வேண்டாம் எண்டு தெரியாமலே சொல்லி இருக்கினம்.’
‘ம்… நீங்கள் சொல்லுகிறதும் உண்மைதான்.’
‘சுமன் சொஞ்சமாவது சாப்பிடு சுமன்.’ என்று கண்ணன் கூறினான். பின்பு இருவரும் கை கழுவச் சென்றார்கள். சுமனுக்கு அலுப்பாக இருந்தது. கண்ணனும் தன்னை கவனிக்காது செல்கிறான் என்றும் கவலையாக இருந்தது. அவர்கள் சொல்வது சரியாக இருக்கும் என்றும் தோன்றியது. என்ன செய்வது என்று அவனுக்குக் குழப்பமாக்க இருந்தது. சுமன் தட்டை எடுத்தான். கறிகளைத் தள்ளிவிட்டு ஒரு வாய் சோறு எடுத்தான். அதைச் சாப்பிட வாய் அருகே கொண்டு செல்ல மீண்டும் வயிற்றைப் பிரட்டியது. அவன் அதை வெளியே எடுத்துச் சென்று கொட்டினான். தட்டைக் கழுவிக் கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டுப் பாயை விரித்துப் படுத்தான்.
மீண்டும் கண்ணன் அங்கே வந்தபோது சுமன் நித்திரை ஆகிவிட்டான். அவனைப் பார்க்கக் கண்ணனுக்குக் கவலையாக இருந்தது. இருந்தாலும் இரவு சாப்பிட்டால் எல்லாம் சரியாகிவிடும் என்று எண்ணிக் கொண்டான். அதன் பின்பு கண்ணனும் சிறிது நேரம் நித்திரை கொண்டான். திடீரென வீளை ஒலித்தது. எல்லோரும் திடுக்கிட்டு எழுந்தார்கள். சுமன் இயலாமையில் அந்த வீளை ஒலியைiயும் மீறித் தூங்கினான். அதைப் பார்த்த தோழர் சிவம் பதறியடித்த வண்ணம்,
‘அவனை எழுப்பும் தோழர். கெதியா எழுப்பும் தோழர். இல்லாட்டித் தேவையில்லாமல் சங்கடப்பட வேண்டி வரும்.’ என்று கண்ணனை அவதிப்படுத்தினார்.
‘அவன் அலுப்பில நித்திரை கொள்ளுகிறான்.’
‘அலுப்பெல்லாம் இங்க பார்க்க முடியாது. செக் பண்ணிக் கொண்டு வரேக்க அவன் றெடியா யூனிபோமோடை நிக்க வேணும். முதல்ல நீர் றெடியாகி நிலும். இல்லாட்டி நீரும் ஆப்பிட வேண்டி வரும். குயிக்… குயிக்…’ என்று கூறிய தோழர் சிவம் அவதியாகச் சீருடை அணிந்து கொண்டார். அந்த வேகத்தில் கண்ணனும் சீருடையை அணிந்தான். பின்பு இருவரும் சுமனின் சீருடையை எடுத்து அவன் மறுக்க மறுக்க மாட்டி விட்டார்கள். எல்லோரும் வெளியே அணிவகுப்பிற்குச் சென்று கொண்டு இருந்தார்கள். ஒருவாறு சுமனுக்குச் சீருடை அணிந்தாலும் அவன் ஒழுங்காக அணிவகுப்பிற்கு வந்து அங்கே நிற்பானா என்பது அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை. அணிவகுப்பில் நிற்காவிட்டால் நிறையக் கேள்விகள் வரும். அதற்கெல்லாம் பதில் சொல்ல வேண்டும். அதற்கு இவன் எப்படிப் பதில் சொல்லுவான் என்பது தெரியாது. ஏதாவது தப்பாகப் பதில் கூறினால் அதிலிருந்தே வாட்டத் தொடங்கி விடுவார்கள்.
சுமனுக்கும் நிலைமை சிறிது விளங்கி இருக்க வேண்டும். தள்ளாடித் தள்ளாடி எழுந்து நின்றான். ஒருவாறு அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு இருவரும் அணிவகுப்பிற்குச் சென்றார்கள். அணிவகுப்பில் எவரை எவரும் பிடிக்க முடியாது. அதனால் தங்கள் தங்கள் நிலையில் கண்ணனும் தோழர் சிவமும் நின்றார்கள். இதுவரையில் யாரும் எதுவும் கேட்கவில்லை. இனிக் கேட்டால் சுமனே பதில் சொல்ல வேண்டி வரும் என்பது கண்ணனுக்கு விளங்கியது.
அணிவகுப்புத் தொடங்கியது. சுமன் ஆடி ஆடி நின்றதை அணிவகுப்புத் தொடங்கிய உடனேயே பயிற்சி ஆசிரியர் ஒருவர் கண்டுவிட்டார். உடனடியாக அவர் வந்து அவனை அணிவகுப்பிலிருந்து வெளியே வருமாறு அழைத்தார். அதைப் பார்த்துத் தோழர் சிவம் மிகவும் கவலையானார். அவர் முகம் சட்டென்று இருண்டு விட்டது. கண்ணன் அதைக் கவனித்தான். பயிற்சி ஆசிரியரிடம் சென்று அவனுக்குச் சுகம் இல்லை என்பதை விளங்கப்படுத்தலாம் என்று எண்ணித் தோழர் சிவத்தைப் பார்த்தான். தோழர் சிவம் ‘பேசாமல் நில்.’ என்று கண்ணைக் காட்டினார். கண்ணன் விளங்காது திகைத்தான். தோழர் சிவம் மீண்டும் அசையாதே என்பது போலக் கண்ணைக் காட்டினார். கண்ணன் மிகவும் மனவேதனையோடு அசையாது நின்றான். கவலையால் அவன் கண்கள் கலங்கிக் கண்ணீர் முத்துக்கள் வெந்நீர் துளிகளாக விழுந்தன.
வெளியே கூட்டிச் சென்ற பயிற்சி ஆசிரியர் சுமனிடம் ஏதோ அதிக நேரம் கதைத்தார். உடம்பைத் தொட்டுப் பார்த்தார். பின்பும் சிறிது நேரம் நின்று கதைத்தார். யார் சுமனைக் கூட்டிக் கொண்டு போனர் என்பதில் தோழர் சிவத்திற்கு ஒருவித ஆறுதலாக இருந்தது. அந்தப் பயிற்சி ஆசிரியர் மிகவும் நிதானமாக, அன்பாக நடப்பவர். ஆனால் ஏமாற்றினால் மட்டும் தலைகால் தெரியாத கோபம் வந்துவிடும். அவர் கதைத்ததைக் கவனித்த தோழர் சிவத்திற்கு நிம்மதியாக இருந்தது. தோழர் சிவத்திற்கு ஒன்றும் இசகுபிசகாக நடக்காது என்கின்ற நம்பிக்கை அதனால் வேரூன்றத் தொடங்கியது.
சுமனை அழைத்துச் சென்ற பயிற்சி ஆசிரியர் அவனை வருத்தக்காரர்கள் தங்கும் முகாமிற்குக் கூட்டிச் சென்றார்.
முதலில் அணிவகுப்பு நடந்தது. பின்பு மாலைப் பயிற்சி தொடர்ந்தது. அதையும் முடித்துக் கொண்டு முகாமிற்கு வந்த போது சுமன் தயிரும் சோறும் சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தான். அதைப் பார்த்த தோழர் சிவம் கண்ணனைப் பார்த்து முதலில் கண்ணைச் சிமிட்டினார். பின்பு கண்ணனைப் பார்த்து,
‘மேலைக் கழுவிக்  கொண்டு வருவமே.’ என்று கேட்டார்.
‘ஓ போயிட்டு வருவம்.’ என்று குமரனும் எழுந்தான். கண்ணன் தயாரானதும்  அனைவரும் புறப்பட்டு மேல் கழுவ வாய்க்காலுக்குச் சென்றனர். கண்ணனிடம் பல கேள்விகள். அதையெல்லாம் தோழர் சிவத்திடம் கேட்க வேண்டும் என்கின்ற அவா. அவர் என்ன பதில் சொல்லுவார் என்பதில் அவனுக்குச் சிறு தயக்கம் இருந்தது. அதே நேரம் தயங்கினால் வேலைக்கு ஆகாது என்பதும் அவனுக்கு விளங்கியது. அதனால் மனதில் இருப்பதைக் கேட்டுவிட வேண்டும் என்று அவன் முடிவு செய்து கொண்டான்.
‘தோழர் சிவம்.’
‘என்ன தோழர் கண்ணன்?’
‘எனக்குச் சில சந்தேகங்கள் இருக்குது. நான் உங்களிட்டை அதை எல்லாம் கேட்கலாமா தோழர்?’
‘கேளுங்க தோழர்… கேளுங்க. அதுக்கு ஏன் நீங்கள் தயங்க வேணும்?’
‘இல்லைத் தோழர் கேள்வி அப்பிடி… அதாலதான்…’
‘ஓ… பருவாய் இல்லைக் கேளும்.’
‘நாங்கள் நினைச்சதைவிடச் சாப்பாடு இங்க மோசமாகத்தான் இருக்குது. நான் சமாளிப்பன். ஆனா சுமனுக்கு நிச்சயம் கஸ்ரமாய் இருக்கும். அதை ஒருமாதிரிச் சமாளிக்கலாம்.’
‘அப்ப வேறை என்னத் தோழர் சந்தேகம்?’
‘இல்லைத் தோழர்… பயிற்சி எல்லாம் எப்பிடி இருக்கும்?’
‘பயிற்சி எண்டா பயிற்சியாகத்தான் இருக்கும். அதில யாருக்கும் எந்தப் பாகுபாடும் இருக்காது.’
‘பாகுபாடு இருக்காது எண்டு தெரியுது. ஆனாக் கடுமையான பயிற்சியாக இருக்குமா?’
‘எது தோழர் கடுமையான பயிற்சி? எது தோழர் கடுமை இல்லாத பயிற்சி? தாற பயிற்சியைச் செய்ய வேணும். ஒழுங்கா அதைக் கற்றுக் கொள்ள வேணும். இதிலை கேள்விக்கு எந்த இடமும் இல்லை.’
‘தோழர் நீங்கள் சொல்லுகிறது விளங்குது. நான் ஒருமாதிரிச் சமாளிப்பன். ஆனா சுமன்தான் கஸ்ரப்படுவான் எண்டு பயமா இருக்குது.’
‘தோழர் நீங்கள் உங்களைக் கவனியுங்க. சுமன் தன்னைக் கவனிக்க வேண்டியது அவருடைய பிரச்சினை. அதுக்கு நாங்கள் எதுவும் செய்ய முடியாது.’
‘உண்மைத் தோழர். எண்டாலும் சுமன் என்னோட வந்தவன். ஊரிலேயே அவனைத் தெரியும். அதால எனக்கு அவன் மேல அக்கறை இருக்குது. அதை மாற்ற முடியாது.’
‘நல்லது தோழர். ஆனா அது இங்க சரிவராது. சிலவேளை நீரும் அவரும் வேறை வேறை முகாமிற்கே போக வேண்டி வரும். அதால சுமனை நீங்கள் எல்லா இடமும் கவனிக்க முடியாது. அவர் அவரையே கவனிச்சுக் கொள்ள வேணும் தோழர்.’
‘நீங்கள் சொல்லுகிறது சரிதான். எண்டாலும் எனக்குக் கவலையா இருக்குது. சாப்பாட்டிலேயே அவனுக்குப் பிரச்சினை தொடங்கீட்டுது. அதுதான் கேட்டன்.’
‘விளங்குது தோழர். நீங்கள் உங்களைப் பார்த்துக் கொள்ளுங்க. சுமன் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளுவார்.’
மேல் கழுவி முடிந்து எழும் போது சூரியன் மேற்கு வானை எரித்து மாஜாயாலம் காட்டிக் கொண்டு இருந்தது. அந்த ஜாலத்தைக் கண்ணனுக்கு கண்வெட்டாது  பார்த்துக் கொண்டே நிற்க வேண்டும் போல் இருந்தது. மற்றவர்களும் அதைப் பார்த்து தங்களை மறந்து இரசித்தார்கள். அதனால் சிறிது நேரம் எல்லோரும் தங்களை மறந்து மேற்கே பார்த்துச் சிலையாகி நின்றார்கள். அடுத்த அணிவகுப்பிற்கு நேரம் ஆகியது. அவர்கள் அதை எண்ணி மீண்டும் முகாமிற்கு வந்தார்கள்.

சுமன் நன்றாகத் தூங்கினான். அதைப் பார்த்த தோழர் சிவம்,
‘அவரை இனி எழுப்பி விடுங்க. அடுத்த பரேட்டுக்குப் போக வேணும். அது முடியச் சாப்பாட்டுக்கு விசில் அடிப்பாங்கள். இரவுச் சாப்பாடாவது சாப்பிடுவார்தானே?’ என்று கண்ணனைப் பார்த்துக் கேட்டார்.
‘எனக்குத் தெரிய இல்லைத் தோழர். அவரை நான் எழுப்பிறன். அப்பதான் அவற்றை நிலைமை தெரியும்.’
கண்ணன் சுமனை எழுப்பினான். எழும்பிய அவனுக்கு முதலில் தான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பது விளங்கவில்லை. அதனால் அவன் திரு திருவென முழித்தான். பின்பு தன்னைச் சமாளித்த வண்ணம் எழுந்து உட்கார்ந்தான்.
‘சுமன் வெளிக்கிடு. விசில் அடிக்கப் போகுது. பரோட்டுக்குப் போக வேணும்.’ என்றான் கண்ணன்.
‘தெரியும். ஆனாச் சரியான அலுப்பாய் இருக்குது. உடம்பில சத்தியே இல்லை. நான் என்ன செய்ய முடியும்?’
‘என்னவா இருந்தாலும் சரி… வெளிக்கிடும்.’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘ஓ வெளிக்கிடுகிறன்.’
என்று கூறிவிட்டு அவன் அலுப்போடு எழுந்து வெளிக்கிட்டான்.
‘இண்டைக்கே இவ்வளவு அலுப்பு எண்டா… நாளைக்கு றெயினிங் செய்த பிறகு எப்பிடிப் பரேட்டுக்குப் போகப் போறீர்?’ என்றார் தோழர் சிவம். சுமன் அதற்குப் பதில் கூறவில்லை. கண்ணன் முதலில் சிரித்தான். பின்பு,
‘அதெல்லாம் சுமன் சமாளிப்பான்.’ என்றான்.
‘சமாளிக்கத்தான் வேணும். வேற வழி இல்லை.’ என்றார் தோழர் சிவம். இவர்கள் கதைத்துக் கொண்டு இருக்கும் போது மாலை அணிவகுப்பிற்கான வீளை ஒலித்தது. எல்லோரும் பரபரப்பாகக் குடில்களுக்கு நடு நாயகமாக இருந்த அந்தப் பரந்த மைதானத்தை நோக்கிச் சென்றார்கள். சுமனும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டான். அவன் முகத்தில் ஒருவித ஐயம் படர்ந்து இருந்தது. அவனை இப்போது பார்ப்பதற்கும் முகாமிற்கு வர முன்பு பார்த்ததிற்கும் நிறையவே வித்தியாசம் இருப்பதைக் கண்ணன் கிரகித்தான். அப்போது எல்லாம் அவன் பார்வையில் ஒரு பரபரப்பு இருந்தது. பயிற்சி செய்து போராட வேண்டும் என்கின்ற சுடர்விடும் ஆர்வம் இருந்தது. இப்போது அந்த ஆர்வம் எல்லாம் மறைந்து ஐயம் மாத்திரமே அவன் முகத்தில் தங்கி நிற்கிறது. எதனால் இவ்வளவு கெதியாக அவனிடம் இவ்வளவு பெரிய மாற்றம் என்பது கண்ணனுக்கு விளங்கவில்லை. நிச்சயம் அவன் எதிர்பார்ப்புக்கும் இங்கு நடப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கலாம். எது எப்படி இருந்தாலும் எல்லாவற்றையும் சமாளித்துச் செல்ல வேண்டும். அதைச் சுமன் மிகவும் தெளிவாக விளங்கிக் கொள்ள வேண்டும். விளங்கிக் கொள்வானா என்பது கண்ணனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை.
‘என்ன கண்ணன் கடுமையா யோசிக்கிறா?’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘எல்லாம் சுமனைப் பற்றித்தான்.’ என்றான் கண்ணன்.
‘அவர் விளங்கிக் கொள்வார். அது முக்கியம் எண்டது அவருக்கு விளங்கி இருக்கும் எண்டு நினைக்கிறன். என்ன சுமன்?’
‘ஓ… ஓ… விளங்குது.’ என்றான் சுமன்.
‘அது நல்லது.’ என்றான் கண்ணன்.
எல்லோரும் அணிவகுப்பிற்கு வந்து அந்தந்த இடங்களில் நின்றார்கள். அணிவகுப்புக் கணக்கெடுப்போடு தொடங்கியது. கணக்கெடுப்பில் எண்ணிக்கைகள் பலமுறை சரிபார்க்கப்பட்ட பின்பு அதை உறுதிப்படுத்தினார்கள். பின்பு முகாம் நடைமுறைகள் பற்றிக் கதைத்தார்கள். அப்போது காலையில் யாரும் பயிற்சிக்குப் பிந்தி வரக்கூடாது என்றும் அப்படிப் பிந்தி வந்தால் தயவு தாட்சண்ணியம் இன்றித் தண்டனை வழங்கப்படும் என்றும் அறிவுறுத்தப்பட்டது. அதில் கண்ணனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கவில்லை. சுமனுக்கும் அது தெளிவாக விளங்கி இருக்கும் என்றே எண்ணினான். ஆனால் அவனை இப்போது அதைப் பற்றிக் கேட்க முடியாது. அணிவகுப்பில் நிற்கும் போது ஆட்டம் அசைவு எதுவும் இருக்கக்கூடாது. இருந்தால் அதற்கும் தண்டனை கிடைக்கும். அதனால் இராணுவ விதிகளைக் கடுமையாகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்பதில் கண்ணனுக்கோ தோழர் சிவத்திற்கோ மாற்றுக் கருத்து இருக்கவில்லை.
அணிவகுப்பு முடிந்த பின்பு மைதானத்தின் மென் மணலில் ஆங்காங்கே கூட்டம் கூட்டமாக இருந்து தோழர்கள் சுவாரசியமாகக் கதைத்தார்கள். கண்ணன், சிவம், சுமன், குமரன், சோழன் ஆகியோர் சுற்றி ஒரு இடத்திலிருந்து கதைத்தார்கள். அது சுமனுக்கும் மிகவும் ஆறுதலாக இருந்தது. வெக்கை அடங்கிச் சந்திரன் தனது குளிர் கிரணங்களைப் பரப்பிக் கொண்டு இருந்தான். நான்கு கரையும் சவுக்கம் தோப்புகள் மலை போல நிமிர்ந்து அமைதி பேசின. சவுக்கு மரங்கள்கூடச் சந்திரப் பிரசன்னத்தில் சீதள அலைகளைப் பிரசவித்தது. மாலைச் சாப்பாடாக ரொட்டி செய்யும் வாசம் வந்து கொண்டே இருந்தது. ரொட்டியும் பருப்புக் கறியும் மாலைச் சாப்பாடாக வழங்கப்படும் என்பது கண்ணனுக்குத் தெரியும். சுமன் அதை விரும்பி உண்ண வேண்டும் என்பது அவன் அவாவாக இருந்தது.
‘என்ன தோழர் கடுமையா யோசிக்கறியள்?’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘ஒண்டும் இல்லை. ரொட்டி வாசம் வருகுது. அதுதான் பின்னேர சாப்பாடு எப்பிடி இருக்கும் எண்ட ஒரு கற்பனை தோழர்.’
‘சாப்பாடு நல்லா இருக்கும் எண்டு நினைச்சாச் சாப்பாடு நல்லா இருக்கும். சாப்பாடு கூடாமல் இருக்கும் எண்டு நினைச்சாச் சாப்பாடு கூடாமல்தான் இருக்கும். சுவை எண்டுகிறது நாக்கில தெரிஞ்சாலும் மூளைதான் அதைப் பிரதிபலிக்கிறது எண்டுகிறது உண்மை. அதால தாறது எல்லாம் நல்ல சுவையா இருக்குது எண்டு நினைச்சுக் கொண்டு சாப்பிட்டா அது சுவையாகவே இருக்கும். இதுக்கு எல்லாம் கடுமையா யோசிக்கக் கூடாது. நிச்சயமா இந்த உணவுப் பொருட்களைச் சேர்க்கிறதுக்கும் இங்க கொண்டு வாறதுக்கும் கழகம் எவ்வளவு கஸ்ரப்பட்டு இருக்கும் எண்டதை யோசிச்சா சாப்பாட்டில நாங்கள் சுவை பார்க்கிறதை மறந்து போக வேணும். விடுதலை எண்டு வெளிக்கிட்டு வந்து இருக்கிறம் தோழர். இப்ப இங்க வந்து எங்கடை நலத்தை எதுக்காகவும் முன்னிறுத்தக் கூடாது. எதையும் சாமாளிச்சுப் போக வேணும். நான் சொல்லுகிறது சரியா?’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘உண்மைதான் தோழர் சிவம். எங்களுக்கு நீங்கள் சொல்லுகிறது நல்லா விளங்குது. போராட்டத்தில சுயநலத்திற்கு ஏது இடம்? சுயநலம் பார்க்காத நாங்கள் சுவை பார்க்க முடியுமா?’  என்றான் கண்ணன்.
‘சுமன் இப்ப எல்லாம் ஓகேயா?’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘ஓம் தோழர்.’
‘ஊரில எப்பிடி இருந்தம் எண்டதை எல்லாம் மறந்திட்டு இங்க இருக்கிற நிலைமைக்கு ஏற்ப எங்களை மாற்றிக் கொள்ள வேணும். அதுதான் புத்திசாலித்தனம்.’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘விளங்குது தோழர்.’
‘அவன் பிழைச்சிடுவான் தோழர்.’ என்றான் தோழர் குமரன்.
கண்ணன் சுமனைப் பார்த்தான். அவன் சேர்ந்து இருந்து கதைத்தாலும் அவன் முழு இருப்பும் அங்கே இருப்பதாய் கண்ணனுக்குத் தோன்றவில்லை. எல்லாம் போகப் போகச் சரியாகும் என்று எண்ணிக் கொண்டான்.
சிறிது நேரத்தில் மாலைச் சாப்பாட்டிற்கான வீளை அடிக்கப்பட்டது. அனைவரும் தட்டையும், குவளையைiயும் எடுத்துக் கொண்டு சென்றார்கள். மனது சம்மதிக்காவிட்டாலும் வேறு வழியின்றிச் சுமனும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டான். மத்தியானம் சாப்பிட்டது போல் இப்போது இருக்கக் கூடாது என்று கழகத்தின் கொள்கைக்கு எதிராக, இரகசியமாகக் கடவுளைப் பிரார்த்திக் கொண்டான்.
சுமனுக்குச் சாப்பாடு பிடிக்காவிட்டால் என்ன? மற்றைய தோழர்களுக்கு அப்படி இல்லை என்பது போல நிரை நீண்டு, வளைந்து, வளர்ந்து நின்றது. அதன் இறுதியில் கண்ணன், குமரன், தோழர் சிவம் நிற்க இறுதியாகச் சுமன் அதைத் தொடர்ந்தான். சிறிது நேரத்தில் அவனையும் தொடர்ந்து பலர் நின்றார்கள்.
சாப்பாடாக மூன்று ரொட்டிகளும் பருப்புக் கறியும் வழங்கப்பட்டன. அத்தோடு குடிப்பதற்கு நீரும் எடுத்துக் கொண்டு வந்து மைதானத்தில் வெளிச்சம் பார்த்து அமர்ந்தார்கள். பசியிலிருந்த தோழர்களுக்கு அதற்கு மேல் கதைப்பதைவிடப் புசிப்பதில் ஆர்வம் பொங்கியது. ரொட்டியின் வாசம் அதை மேலும் நெருப்பாகத் தூண்டியது. ரொட்டியைக் கிழித்துப் பருப்பை அதில் அள்ளிப் புசிக்கத் தொடங்கினார்கள். அதைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த சுமன் தானும் ஒரு துண்டை அப்படிக் கிழித்துப் பருப்புக் கறியில் சிறிதை அள்ளி வாயில் வைத்தான். அவனுக்கு மீண்டும் வயிற்றைப் புரட்டுவது போல இருந்தது. கறி இல்லாது ரொட்டியை மட்டும் சாப்பிடலாம் என்று எண்ணி ரொட்டியை மட்டும் எடுத்துச் சிறு துண்டைக் கிழித்து வாயில் வைத்தான். அதில் உப்பும் இல்லைச் சுவையும் இல்லை என்பதை அப்போது அவன் அறிந்து கொண்டான். வயிறு குளறியது. வேறு வழி எதுவும் இருப்பதாக அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் மெதுவாக மெல்லத் தொடங்கினான். அதைப் பார்த்த தோழர் சிவம்,
‘கறியையும் சேர்த்துச் சாப்பிடுங்க தோழர். இங்க எது தந்தாலும் பயிற்சி செய்கிறவைக்கு அவசியமான உணவுதான் தருவினம். அதில கறியை விட்டியள் எண்டாத் தேவையான சக்தி உங்களுக்குக் கிடைக்காமல் போயிடும். அதால எதையும் விடாமல் சாப்பிடப் பாருங்க. அதுதான் புத்திசாலித்தனம்.’

‘இல்லைத் தோழர். அதையும் சாப்பிட நினைச்சா நான் இதையும் சாப்பிட முடியாது. தயவு செய்து என்னைத் தெண்டிக்காதேங்க.’
‘நான் தெண்டிக்க ஒண்டும் இல்லை. உங்கடை நன்மைக்குச் சொன்னன் தோழர். அதுதான் இங்குள்ள நிதர்சனம். அதை நீங்கள் நல்லா விளங்கிக் கொள்ள வேணும். அப்பதான் பயிற்சியை முடிச்சு… வந்த அலுவலைப் பார்க்கப் போகலாம். அதுதான் எல்லாருடைய முக்கிய நோக்கம் எண்டதை மறக்க முடியாது தானே?’
‘விளங்குது தோழர். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் முயற்சி செய்கிறன். உங்களுக்கு என்னுடைய நிலமை விளங்கும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ம்…’
‘சுமன் சொல்லுகிறதைக் கொஞ்சம் கவனி. தந்ததை நல்லாச் சாப்பிடு. நாளைக்குக் காலையில பயிற்சி இருக்குது. பட்டினியா இருந்திட்டு அங்க போய் கஸ்ரப்படுகிறது இல்லை.’
‘எனக்கு விளங்குது கண்ணன். தயவு செய்து இப்ப நீயாவது சும்மா இரு.’
அதன் பின்பு கண்ணன் எதுவும் கதைக்கவில்லை. சுமன் அரைகுறையாகச் சாப்பிடுவதை மட்டும் அவதானித்தான். அவதானித்தாலும் அவனால் எதுவும் சொல்ல முடியவில்லை.

இரண்டகன்?

2. அறிமுகம்

‘என்னுடைய பெயர் பாண்டியன். நான் தான் உங்களுக்குப் பயிற்சியளிக்கப் போகிறவர். எனக்குத் தோழர்களோடை கடுமையா நடந்து கொள்ளுகிறதில எந்தவித உடன்பாடும் கிடையாது. தோழர்கள் தாங்களாக விரும்பி நாட்டின்ரை விடுதலைக்காக வந்து இருக்கிறார்கள் எண்டதை முழுமையா நம்புகிறன். அப்பிடி வந்தவர்களுக்கு இங்க கொடுக்கிற பயிற்சி ஒரு பொருட்டாக இருக்க மாட்டுது எண்டது என்னுடைய அவிப்பிராயம். அனேகமாக என்னை ஒருவரும் கோபம் கொள்ளவோ, கடுமையா நடந்து கொள்ளவோ வைக்கிறது இல்லை. நீங்களும் நிச்சயம் அதைக் கடைப்பிடிபீங்கள் எண்டு நினைக்கிறன். நான் சொல்லுகிறது விளங்குதா?’
‘விளங்குது மாஸ்ரர்… நால்லாய் விளங்குது.’ என்று பலரது குரல் ஓங்கி ஒலித்தது. கண்ணனும் தனது சம்மதக் குரலைப் பலமாகக் கொடுத்தான்.
‘நல்லது. அப்ப எல்லாரும் எனக்குப் பின்னால வாங்க.’
என்று கூறிய பயிற்சி ஆசிரியர் மேற்கொண்டு நடக்கத் தொடங்கினார். அவர் முதலில் வடகிழக்கு மூலையிலிருந்த சமையல் அறைக்குக் கூட்டிச் சென்றார்.  அங்கே சமையல் நடந்து கொண்டு இருந்தது. ஏதோ இறைச்சியைச் சிலர் சிறிய துண்டுகளாக வெட்டிக் கொண்டு இருந்தார்கள். ஒரு அடுப்பில் சோறு பெரியதொரு கிடாரத்தில் அவிந்து கொண்டு இருந்தது. இன்னும் ஒரு கிடாரத்தில் பருப்பு சமைப்பதற்கு ஆயத்தம் செய்து கொண்டு இருந்தார்கள். பயிற்சி ஆசிரியர் சமையல் கொட்டகையைச் சுற்றிக் காட்டிவிட்டு,
‘உங்களுக்கும் சுழற்சி முறையில் சமையல் வேலை வரும். அப்போது இயன்ற அளவு அக்கறையாக, சுவையாகச் சமைக்க வேண்டும்.’  என்றார். அப்போது சுமன்,
‘என்ன இறைச்சி சமைக்க வரும். ஆட்டு இறைச்சியா?’ என்று கேட்டான். அதைக் கேட்டுப் பயிற்சி ஆசிரியர் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது சிரித்துவிட்டார். பின்பு அதனை அவசரமாக அடக்கிக் கொண்டு முகபாவனையைச் சற்றுக் கடுமையாக்கிய வண்ணம்,
‘என்ன இறைச்சியாய் இருந்தால் என்ன? உங்களுக்குத் தருகிறதைச் சமைக்க வேண்டியதுதான். அதிலை எல்லாம் எந்தக் கேள்விக்கும் இடம் இல்லை. எதிலும் தேவை இல்லாத விவாதங்கள் செய்யக் கூடாது. இது இராணுவம் எண்டது நினைவு இருக்க வேணும். சாப்பாட்டு நேரங்களைத் தவிரக் காலைத் தேநீர் வெல்லத்தோடு தருவார்கள். அதை வாங்கிக் குடித்துவிட்டு வெளிக்குப் போய் வரவேண்டும். வெளிக்குப் போவது, குளிக்கப் போவது எங்கே என்பதை நான் உங்களுக்குக் கடைசியாகக் காட்டுகிறேன். இப்போது நாங்கள் தொடர்ந்து முகமைச் சுற்றிப் பார்ப்பம். உங்கள் பொருட்களையும் கெதியாக உங்களது இடத்தில் வைக்க வேண்டும். சரி என்னைத் தொடர்ந்து வாருங்கள்.’
என்று கூறிய பயிற்சி ஆசிரியர் தொடர்ந்து நடந்தார். அவர் நடந்து களஞ்சியமும் அலுவலகமுமாய் இருந்த கொட்டிலுக்கு முன்பு போய் நின்றார். பின்பு தோழர்களைப் பார்த்து,
‘இங்கு நீங்கள் அதிகம் வரவேண்டிய அவசியம் இருக்காது. ஒன்று சமைக்கும் போது அல்ல முகாம் பொறுப்பாளரோடு எதாவது கதைக்க வேண்டும் என்றால் மட்டும் நீங்கள் இங்கே வரவேண்டும். அதற்கான தேவைகள் அடிக்கடி வராது எண்டு நினைக்கிறன்’  என்றார் அவர்.
‘சரி உங்களுக்கு சிக் முகாமைக் காட்டுகிறன். ஏதாவது பிரச்சினை எண்டா டொக்ரர் ரவியைப் பார்க்கலாம். அவர் உங்களுக்கு மருந்து தருவார். கடுமையான பிரச்சனை எண்டா தஞ்சாவூர் மெடிக்கல் காலோச்சிற்கு அனுப்பி வைப்பார்.’
‘உங்களை ஒண்டு கேட்கலாமா.’ என்றான்  திடீரெனச் சுமன்.
‘பிரச்சினை இல்லை. தேவையானதைக் கேட்கலாம். நான் மற்றவைய மாதிரி கடுமையாக இருக்கிறதாலா தைரியமான தோழர்களை உருவாக்கலாம் எண்டு நினைக்க இல்லை. அன்பாக நம்பிக்கை ஊட்டுவதாலா வீரமான, நம்பிக்கையான தோழர்களை உருவாக்கலாம் எண்டு நம்புபவன்.’
‘நன்றி தோழர்.’
‘சரி நீங்கள் கேட்க வந்ததைக் கேளுங்க.’
‘இல்லை சிக் காம்பிற்கு முதல்ல இருக்கிற அந்த குட்டிக் குட்டி மண்வீடுகள் பற்றி ஒண்டும் சொல்ல இல்லையே?’
‘தேவை எண்டா நான் சொல்லி இருப்பன்தானே? தேவையில்லாத எந்த விசயத்திலையும் நீங்கள் எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் தலையிடக் கூடாது. அதை முதல்ல எல்லாத் தோழர்களும் நல்லா மனதில பதிய வைக்க வேணும். தேவையில்லாத ஆராய்ச்சி, அமைப்புக்கு ஒத்துவராது எண்டு விளங்கிக் கொள்ள வேணும். தேவையில்லாத விவாதங்கள், போராட்டத்திற்கு அல்லது கழகத்திற்கு எதிரான கருத்துக்கள் உங்களைத் தேவையில்லாத சிக்கலில மாட்டிவிடும். அதால நீங்கள் வந்தது எதுக்கோ அதை மாத்திரம் மனதில வைச்சுக் கொண்டு எப்பிடிப் பயிற்சியைக் கடுமையாகச் செய்து திறமையான தோழராய் வருகிறது எண்டு யோசிக்க வேணும். முக்கியமா இது எல்லாருக்கும் தெளிவா விளங்க வேணும். இந்த மண்குடிசை பற்றிச் சுமன் நீ அறிஞ்சு கொள்ள வேண்டியது எதுவும் இல்லை. இனிமேலைக்கு இதைப் பற்றி நீ தேவை இல்லாத ஆராய்ச்சியில ஈடுபடக்கூடாது. யாரிடமும் கேள்வி கேட்கக் கூடாது. சரியா? இதை எல்லாரும் நல்லாய் ஞாபகம் வைச்சிருக்க வேணும்.’
‘சரி தோழர். நான் தெரியாமல் கேட்டிட்டன்.’
‘இந்த முறை பருவாய் இல்லை. ஆனால் இப்பிடியான கேள்விகள் இதுவே முதலும் கடைசியுமாய் இருக்கட்டும்.’
‘சரி தோழர்.’
‘வாயைச் சும்மா வைச்சுக் கொண்டு இரு சுமன்.’ என்றான் கண்ணன் கடுமையான தொனியில்.
‘சரி விடு. இனிக் கவனமா இருக்கிறன்.’
‘அதுதான் எல்லாருக்கும் நல்லது.’
‘ம்….’
‘சரி… எல்லாரும் வாங்க. சிக் காம்பைக் காட்டுகிறன்.’
என்று கூறிய பாண்டியன் மற்றவர்களின் பதிலை எதிர்பாராது முன்னே நடந்தார். அதைப் பார்த்த தோழர்களும் புகையிரதப் பெட்டிகளைப் போல அவர் பின்னால் தொடர்ந்தார்கள். மருத்துவ முகாமிற்குப் போன போது மருத்துவர் என்று கூறப்படும் தாதிப் படிப்பையே முடிக்காத கௌரவ மருத்துவர் ரவி இவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்த வண்ணம் நின்றார். இவரின் அதிகபட்ச சிகிச்சை பி12 ஊசி ஏற்றுதல். அதைவிட மாத்திரைகள், கலவைகள் அவர் கைவந்த கலை. இவரால் எத்தினை பேர் குணமடைந்தார்கள். எத்தினை பேர் மேலும் வருத்தக்காரர் ஆகினர் என்பது யாருக்கும் தெரியாது.
‘என்ன தோழர்… எப்பிடி வருத்தக் காரர் எல்லாம் இருக்கினம்? யோன்டிஸ்சும் , அம்மை வருத்தமும் பிரச்சனை போல இருக்குது?’
‘ஓமுங்கோ… அது இரண்டும்தான் பெரிய பிரச்சனையா இருக்குது. அதுவும் யோன்டிஸ் பெரிய பிரச்சனை. அதுக்காகச் சிலரைத் தஞ்சாவூருக்கு அனுப்ப வேண்டி இருக்குது. வெக்கையும் இங்க குறைகிற மாதிரி இல்லை. அதால எல்லாரும் குளித்து முழுகி உடம்பைக் குளிர்மையா வைச்சிருக்க வேணும்.’
‘இந்தச் சவுக்கங் காட்டுக்க எப்பிடி வெக்கை குறையும்? சமாளிக்க வேண்டியதுதான். அடிக்கடி குளிச்சு முழுகி கொஞ்சம் உடம்பைக் குளிர்மையா வைச்சிருக்கிறது புத்திசாலித்தனம். அதுக்குத்தானே ஆறு, வாய்க்கால் எண்டு இருக்குது. அதை ஒழுங்காப் பயன்படுத்துகிறது நல்லது.’
‘கூடியமட்டும் வருத்தங்கள் வராமல் சுத்தமாய் இருக்க வேணும். வாய்க்கால்ல குளிக்கிறது அதுக்கு உதவாது. ஆனா அதைவிட்டா இங்க வேற வழியும் இல்லை.’
‘ம்… நீங்கள் சொல்லுகிறதிலையும் உண்மை இருக்குது. ஆனா நாங்கள் சமாளிக்கிறதைத் தவிர வேற வழி இல்லை.’
பின்பு சக தோழர்களைப் பார்த்த ரவி,
‘உங்களுக்கு ஏதாவது வருத்தம் வந்தால் நீங்கள் இங்க வரலாம். அந்த நிலைக்கு வராமல் முதல்ல பார்த்துக் கொள்ளுங்க. சுகமில்லாமல் இருக்கிறவைக்கு மேலதிகமாகத் தயிர் தேவைப்பட்டால் இங்க கிடைக்கும். அதே நேரம் பயிற்சி செய்யும் போது ஏதாவது காயம் ஏற்பட்டாலும் இங்க உடனடியாக வரலாம். இங்க வந்தாலும் முகாமிற்கு வெளியால நிண்டே உதவி கேட்க வேணும். ஏன் எண்டால் முகாமிற்கு உள்ளுக்கு அம்மை நோயாளிகள் இருக்கலாம். அது தேவையில்லாமல் உங்களுக்கும் தொத்துகிறதுக்கு ஏதுவாக இருக்கலாம். அதால இயன்ற மட்டும் நீங்கள் பொறுமையாக வெளியாலேயே நிண்டு உதவி கேட்க வேணும். இதைவிட மேற்கொண்டு நான் சொல்லுகிறதுக்கு எதுவும் இல்லை. தோழர் நீங்கள் இவங்களைக் கூட்டிக் கொண்டு போகலாம்.’
அதை அடுத்துத் தோழர் பாண்டியன் இவர்களை அழைத்துக் கொண்டு இவர்கள் தங்க வேண்டிய குடிலுக்குச் சென்றார். அது மற்றைய குடில்களைவிட நீளமாக இருந்தது. அதற்குள் கிட்டத்தட்ட நாற்பது தோழர்கள் படுத்து உறங்கலாம் போலத் தோன்றியது. அதற்குள் நிலத்திலேயே அனைவரும் உறங்க வேண்டும். அப்படி உறங்குவதற்குப் புல்லினால் செய்யப்பட்ட பாய் கொடுக்கப்பட்டு இருந்தது. தலையணை தேவைப்படுபவர்கள் வேண்டும் என்றால் பாதணிகளைத் தலைக்கு வைத்துக் கொண்டு உறங்கலாம். அதற்கு எந்தவித தடையும் இல்லை. கிடுகினால் வேயப்பட்ட குடில்கள் வெப்பத்தைச் சிறிது தணித்தது. அதன் சுவர்கள் அப்படியே இடைவெளி விட்டு வேயப்பட்டு இருந்தது. அதனால் காற்று வருவதற்கும் அது மிகவும் வசதியாக இருந்தது. பயிற்சி ஆசிரியர் ஒவ்வொருவரும் தங்க வேண்டி இடத்தைச் சுட்டிக் காட்டினார். தோழர்களும் தாங்கள் கொண்டு வந்த பாய், பாதணி, போர்வை, உடுப்புகள் என்பனவற்றை அங்கே வைத்துவிட்டு அடுத்தது என்ன என்பது போலத் தயங்கியபடி நின்றார்கள். பயிற்சி ஆசிரியர் அவர்களை அப்படித் தொடர்ந்தும் நிற்கவிடாது,
‘நாங்கள் மேற்கொண்டு செல்வோம்.’ என்றார்.
‘ஓம்… ஓம்…’ என்ற வண்ணம் தோழர்கள் அவரைத் தொடர்ந்தார்கள்.

பின்பு அவர் மற்றைய தோழர்கள் தங்கும் முகாமைக் காட்டினார். அந்தக் குடில்களும் அவர்கள் குடில்கள் போல இருந்தன. அதற்குள் இருந்த சில தோழர்கள் வந்து அவர்கள் பேயரையும், ஊரையும் கேட்டுக் கொண்டார்கள். என்னதான் போராட்டம் என்றாலும் அறிமுகம், நண்பர்கள் என்றால் அதில் ஊர் முதல் இடத்தில் நிற்கிறது என்பது கண்ணனுக்கு விளங்கியது. கண்ணனுக்குத் தெரிந்த ஊர்க்காரர் யாரும் இருக்கவில்லை. பக்கத்து ஊர்களைச் சார்ந்தவர்கள் அங்கே இருந்தார்கள். சிறிது நேர அறிமுகத்தின் பின்பு பயிற்சி ஆசிரியர் அவர்களைப் பார்த்து,
‘சரி உங்களுக்குக் குளிக்கிற வாய்க்காலைக் காட்டுகிறன். அதுக்குப் பிறகு ஆற்றில குளிக்கிற இடத்தைக் காட்டுகிறன். பிறகு நீங்கள் காலமையில எங்க போக வேணும் எண்டதையும் காட்டுகிறன். சரி வாங்க போகலாம்.’  என்று கூறிய பயிற்சி ஆசிரியர் நடக்கத் தொடங்கினார். அதனை அடுத்துத் தோழர்களும் அவர் பின்னால் நடக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர் முதலில் முகாமின் முகப்பிற்குச் சென்றார். அப்படிச் செல்லும் போது நான்கு பக்கமும் அடைக்கப்பட்ட குடிலிருந்தது. இம்முறை அதற்குள் என்ன இருக்கிறது என்று கேட்கின்ற துணிவு சுமனுக்கோ அல்லது வேறு யாருக்கோ இருக்கவில்லை. அதனால் அவர்கள் அமைதியாக அந்தக் குடிலைக் கடந்து பயிற்சி ஆசிரியரோடு நடந்தனர். இருந்தாலும் பலருக்கும் அதற்குள் என்ன இருக்கிறது என்கின்ற கேள்வி உள்மனத்தில் விடை இல்லாது அலை மோதியது. இருந்தும் ஞானிகளாக அமைதி காத்தனர்.
முகாமின் முகப்பிற்கு வந்த பயிற்சி ஆசிரியர்,
‘இந்தப் பக்கத்தாலும் வாய்க்காலுக்குப் போகலாம். ஆனால் நாங்கள் இந்தப் பக்கம் இண்டைக்குப் போகத் தேவையில்லை. அதை நீங்களே போய் தெரிஞ்சு கொள்ளலாம். இப்ப நாங்கள் சமையல் அறைப் பக்கம் இருக்கின்ற வாய்க்காலைப் பார்த்திட்டுப் பிறகு ஆற்றைப் பார்க்கப் போகலாம். அதுக்குப் பிறகு நீங்கள் வெளிக்குப் போக வேண்டி இடத்தைக் காட்டுகிறன்.’ என்று கூறிய பயிற்சி ஆசிரியர் தொடர்ந்து சமையல் அறைப் பக்கம் நடந்தார். அவர் பின்னால் அனைவரும் நடந்தனர். சமையல் அறையிலிருந்து இறைச்சி வாசம் வந்தது. இருந்தாலும் அது ஊரில் வைப்பது போல் மணம் குணம் அற்றதாய் இறைச்சியை நீரில் அவிப்பது போல மணம் வந்தது. சிலவேளை அவித்து பின்பு பிரட்டல் கறியாக வைப்பார்களோ என்று அவன் எண்ணிக் கொண்டான்.
பயிற்சி ஆசிரியர் சமையல் அறையைத் தாண்டி அதன் பின்புறமாகக் கிழக்கு நோக்கி நடந்தார். அவர் பின்னால் அவரது புகையிரதம் பெட்டி கழறாது தொடர்ந்தது. கண் முன்னே பச்சைக் கடலாக விரிந்த வயல் பகுதி. அந்த வாய்க்கால் அதற்கு உயிர்நாடியாக ஊடறுத்து ஓடும் காட்சி. மனிதனுக்குள் இரத்தம் ஓடுவது போல் வயல்வெளியின் இரத்த ஓட்டம் அந்த வாய்க்கால்களாக.
பயிற்சி ஆசிரியர் வாய்க்காலுக்கு அருகே சென்றார். பின்பு அதற்குள் இறங்கினார். அவரின் முழங்காலுக்குச் சிறிது மேல் வெள்ளம் ஓடிக்கொண்டு இருந்தது.
‘இதுக்க எப்பிடிக் குளிக்கிறது?’ என்றான் பார்த்திபன். பியிற்சி ஆசிரியர் முதலில் சிரித்தார். பின்பு,
‘படுத்துத்தான் குளிக்க வேணும். எவ்வளவு குறைஞ்ச வளத்தோட சிறப்பாக வழுகிறமோ அவ்வளவு சிறந்த போராளியாக, தோழராக வரமுடியும். ஆதால இனிமேலைக்குப் பற்றாக்குறையை ஒரு பிரச்சினையாக் கதைக்காதீங்க. இந்த வாய்க்காலுக்க நீங்கள் படுத்துக் குளிச்சா நிறையத் தண்ணியா இருக்கும். அப்ப நீங்கள் ஈசியாக் குளிக்கலாம். காகம் தண்ணி குடிச்ச கதை மாதிரி தந்திரமாக இருக்கிறதைப் பயன்படுத்தப் பார்க்க வேணும். அதை நாங்கள் ஒவ்வொரு சின்ன விசயத்திலையும் கவனிச்சு நடந்தாத்தான் களத்தில சிறந்த போராளியாகப் போராட்டத்திற்கு முழுப் பங்களிப்பையும் செய்யலாம். நான் சொலுகிறது விளங்குதா?’
‘விளங்குது. நீங்கள் சொல்லுகிறதில நிறைய விசயம் இருக்குது. எப்பிடிக் குளிக்க வேணும் எண்ட உங்கடை ஐடியா நல்ல ஐடியாத்தான்.’ என்றான் பார்த்திபன்.
‘சரி இனி ஆற்றைப் போய் பார்ப்பம்.’ என்று கூறிய பயிற்சி ஆசிரியர் தொடர்ந்து நடக்கத் தொடங்கினார். அவர் பின்னால் மற்றவர்களும் நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவர் தொடர்ந்து நடந்ததில் பலருக்குக் களைப்பாகவும், சலிப்பாகவும் இருந்தது. என்றாலும் யாருக்கும் அவரைக் குடைய மனத்தில் துணிவு இன்றித் தொடர்ந்தார்கள். சிறிது நேரத்தின் பின்பு ஆவலோடு அந்த ஆற்றை அனைவரும் வந்து அடைந்தார்கள். ஆறு வெகு அமைதியாக ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. வெண் புழுதி ஆற்றுப் படுக்கை அதன்மீது அனைவருக்கும் வெல்ல முடியாத கொள்ளை ஆசையைக் கொணர்ந்தது. ஆனாலும் அதைப் பார்த்தவர்கள் கண்களில் ஒருவித சோர்வு. அந்தத் தெளிவான ஆறு மேலும் சிறிது செழிப்பாக ஓடி இருக்கலாம் என்று அவர்களுக்குத் தோன்றியது. பார்த்த உடனேயே பலராலும் அதில் வாய்க்காலைவிடக் குறைவான உயரத்திலேயே நீர் ஓடுகிறது என்பதை விளங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. அதனால் சோர்ந்து போனவர்களைக் கனிவாகப் பயிற்சியாளர் பார்த்து,
‘மழை பெய்ஞ்சா நல்லாத் தண்ணி ஓடும். அப்ப வந்தால் சந்தோசமாய் குளிக்கலாம். நாங்கள் இப்ப இங்கயே நிற்க முடியாது. தொடர்ந்து போனால்தான் பார்க்க வேண்டிய இடங்களைப் பார்க்கலாம்?’
‘ஓம்… ஓம்…’ என்று பல குரல்கள் வந்தன. அதைத் தொடர்ந்து பயிற்சி ஆசிரியர் நடக்கத் தொடங்கினார். வயல் வெளிகள் பார்க்கும் இடம் எங்கும் தொடர்ந்தன. பசுமை அலை இடைவிடாது எங்கும் மோதியது. தமிழகத்தின் நெற்களஞ்சியம் அல்லவா இது. அந்தச் செழுமை பார்ப்பவரை இடைவிடாது மயக்கியது. வயல்கள் ஒருவாறு முடிந்து சவுக்கம் காடு தொடர்ந்தது. அந்த வயல் முடிந்ததும் மேற்குப் பக்கமாகத் தொடர்ந்த உயரமான சவுக்கங் காட்டைக் காட்டி,
‘இங்கதான் நீங்கள் காலையில வரவேணும். உங்களோடை நிறையக் கூட்டம் அந்த நேரம் வருவினம். அப்ப நீங்கள் மேற்கொண்டு அறிய வேண்டியதை அறிஞ்சு கொள்ளுங்க. சரி இப்ப வாங்க. இப்பிடியே தெற்க போனக் கிறவுண்ட் வருகுது. அதைப் பார்த்திட்டு அப்பிடியே முகாமிற்குப் போகலாம்.’ என்ற பயிற்சி ஆசிரியர் தொடர்ந்து நடந்தார். அவரைத் தொடர்ந்து எல்லோரும் அவசரமாக நடந்தார்கள். உச்சி வெயில் உலோகத்தையே உருக்குவது போலத் தலைமேல் கொதித்தது. எப்போது முகாமிற்குப் போவோம் என்பது பலரின் எதிர்பார்ப்பாய் இருந்தது. பயிற்சி ஆசிரியர் எட்டி எட்டி நடந்ததில் விரைவாகவே மைதானத்தை வந்து அடைந்துவிட்டார். மைதானம் மிகவும் விஸ்தீரணமாக இருந்தது. நான்கு எல்லைகளும் சவுக்கம் தோப்புக்கள் அரணாகச் சுவர் போல இருந்தன. பயிற்சிக்கா ஓடி ஓடி அவர்கள் ஓடும் பாதை புல் பூண்டு இல்லாது வண்டில் பாதை போலப் புழுதியாக இருந்தது. மற்றைய இடங்களிலும் சொற்பமாகவே ஆங்காங்கே புற்கள் இருந்தன. வெயிலில் நின்று இங்குப் பயிற்சி செய்வது கடினமாக இருக்கும் என்றே கண்ணனுக்குத் தோன்றியது. சுமனுக்கு அதைப் பற்றி எண்ணவே பிடிக்கவில்லை. அவன் எப்போது முகாமிற்குப் போவது என்ற எதிர்பார்ப்போடு அவர்கள் பின்னே பல விடை இல்லாத கேள்விக்குறிகளோடு நின்றான்.
‘இரண்டு றவுண்டு இந்தக் கிறவுண்டைச் சுற்றி ஓடினா நல்லா இருக்கும்… ஆனால் உங்களுக்கு முதல் நாள். அதனால இந்த உச்சி வெயிலில் வேண்டாம். வாங்க போவம்.’ என்று கூறிய பயிற்சி ஆசிரியர் நடந்தார். அவரோடு அனைவரும் சேர்ந்து நடந்தார்கள்.
முகாமிற்குத் திரும்பி வந்த பின்பு அனைவரையும் சிறிது நேரம் இளைப்பாறிய பின்பு, குளித்துச் சாப்பிடத் தயாராகும்படி கூறிவிட்டு பயிற்சி ஆசிரியர் சென்றுவிட்டார். அதன் பின்பு அனைவரும் ‘அப்பாடா.’ என்கின்ற நிம்மதியோடு ஓய்வெடுத்தார்கள்.
அப்படி ஓய்வெடுக்கும் போது வேந்தன் என்கின்ற பழைய தோழர் வந்து கண்ணன், சுமன், பார்த்திபன், குமரன் ஆகியவர்களைப் பார்த்துக் குளிப்பதற்குத் தான் அழைத்துக் கொண்டு செல்வதாகக் கூறினார். அது அனைவருக்கும் சம்மதமாக அவர்கள் அவரோடு புறப்பட்டார்கள். முதலில் அலுவலகத்திற்குச் சென்று சவர்க்காரம் வாங்கிக் கொண்டு பின்பு செல்லாம் என்று கூறிய அவர் அவர்களைக் கூட்டிக் கொண்டு அலுவலகத்தை நோக்கிச் சென்றார். அலுவலகத்தில் உடனடியாக ‘டுகைநடிழல’ சவர்க்காரம் கிடைத்தது. அவர்கள் அதைப் பெற்றுக் கொண்டு புறப்பட்டார்கள்.
வேந்தன் முகாமின் முன்புறமாகப் போய் குளிப்பதே நல்லது என்று கூறி அவர்களை அந்தப் பக்கம் அழைத்தான்.
‘முன்பக்கம் போய் குளிப்பம். எனக்கு அதுதான் பிடிக்கும்.’ என்றான் வேந்தன்.
‘ஏன் தோழர்?’ என்றான் கண்ணன்.
‘துப்பரவை எண்ணித்தான்.’
‘அப்பிடி எண்டா அதுக்கு முன்னுக்கு யாரும் குளிக்க… கழுவ… மாட்டினமா?’
‘அது நடக்கும்தான். அதுக்காக நாங்கள் ஏன் அதிகமான அழுக்குக்கை போய் விளவேணும்? பின்னுக்குப் போகப் போக அது இன்னும் அதிகமாகும்.’
என்று கூறிய வேந்தன் முகாமுக்கு வண்டி வரும் பாதையால் சென்று பின்பு சவுக்கம் தோப்பு வழியாக நடந்து வாய்க்காலை அடைந்தான். கிணற்றில் குளித்தவர்களுக்கு வாய்க்காலில் குளிப்பது சங்கடமாய் இருந்தது. கழுவுவதும் குளிப்பதும் ஓரே வாய்க்கால் என்பது மேலும் அந்தச் சங்கடத்தை அதிகரித்தது. இருந்தும் அதற்கு மாற்றுவழி இல்லை என்பது அனைவருக்கும் நன்கு விளங்கியது. அதனால் அதை மறந்து அன்றாட வாழ்க்கையில் ஒன்றத் தொடங்கினார்கள்.

அதன் பின்பு ‘Lifeboy’ முதலில் நுரைத்தது. அவர்கள் மனதில் சந்தோசமும் அப்படியே நுரைத்துப் பொங்கியது. தஞ்சை வெயில் குளிர் நீரையும் வெந்நீராக்கியதும் உடலிற்கு ஒருவித சுகமாகவே இருந்தது. இந்த வாய்க்கால்கள் இல்லை என்றால் தஞ்சை நெற்களஞ்சியம் சுவாசம் அற்றுப் போய் இருக்கும்.
குளித்து முடித்தபோது பசி வயிற்றை அமிலமாகக் கிள்ளியது. அதனால் வேந்தனுக்கு மேலும் அங்கே தாமதிப்பதில் விருப்பம் இருக்கவில்லை. அவன் புறப்பட வேறு வழியின்றி அனைவரும் முகாமிற்கு வந்தார்கள்.

இரண்டகன்?

1. பிரவேசம்

அந்த மஞ்சள்நிறப் பாரவூர்தி அலுவலகத்திற்கு முன்பு கொழுத்த எருமை போல வந்து நின்றது. அந்தக் கட்டடம் தீப்பெட்டிகளை அடுக்கியது போன்ற இரண்டுமாடிக் கட்டடம். நீண்ட காலம் எண்ணைத் தேய்த்துக் குளிக்காதவர் தோல் போலப் பரட்டை அடித்து வெடிப்பு விழுந்த சுவர்கள். அது அதன் சொந்தக்காரருக்குக் காசு வந்தால் போதும் கட்டடத்தைக் கவனிப்பான் ஏன் என்பது போன்ற எண்ணம் இருப்பதாய் காட்டியது. அதன் கீழ்த்தளத்தில் நடைமுறை அலுவலகங்களும் மேலே செயலதிபரின் அலுவலகம் ஒன்றும் இருந்தது. அதைவிட வெறுமையாக இருந்த இடங்களில் அங்கங்கே பலர் தங்குவதும் போவதுமாகப் பரபரப்பாய் இருந்தனர். அங்கேதான் இவர்களும் நின்றார்கள். இவர்களை ஏற்கனவே விசாரித்துப் படிவங்கள் நிரப்பி, பின்பு அசையும் சொத்துக்களாய் பாய், பாத்திரம், சீருடை, பாதணிகள் என்பன கணக்குப் பார்த்து வழங்கித் தாயார் நிலையில் வைத்திருந்தார்கள்.
அந்தப் பாரவூர்தியில் இருந்து இறங்கிய இருவர் அவசரமாக அலுவலகத்திற்கு உள்ளே வந்தார்கள். அவர்களில் ஒருவர் கறுப்பாக, உயரமாக இருந்தார். அவருக்கு ஐயனாரைப் போன்ற அருவாள் மீசை. அது முகத்தில் குற்றிட்டு நின்றது. அவருக்கு அது கம்பீரத்தைவிடப் பயத்தை அதிகம் தருவதாய் இருந்தது. கம்பியின் தடிப்பில் முறுக்கு முறுக்காகச் சுருண்ட தலைமுடி. பழுக்கக் காய்ச்சிப் பளபளக்கும் இரும்பாகச் சிவந்த கண்கள். மொத்தத்தில் அவர் மிகுந்த கோபக்காரர் போலத் தோன்றினார். மற்றவர் மிகவும் சாந்தமான முகத்தைக் கொண்டவர். அவர் மாநிறம். அதிராது மிகவும் மென்மையாகப் பேசினார். அந்த இருவரும் உள்ளே சென்று அலுவலகத்தின் முன் உள்ள அறைக்குள் வேகமாகப் புகுந்தார்கள். பின்பு ஏற்கனவே அங்கு இருந்தவர்களோடு ஏதோ கதைத்தார்கள்.

அந்தப் பாரவூர்தியில் ஏற்கனவே நிறையப் பொருட்கள் இருந்தன. அலுவலகத்திலிருந்து மேற்கொண்டு பொருட்கள் அதில் ஏற்றப்பட்டன. மூட்டை மூட்டையாக ஏற்றப்பட அதற்குள் என்ன இருக்கிறது என்பது கண்ணனுக்குத் தெரியாது. அதற்கான அவசியமும் அவனிடம் இல்லை என்பது கண்ணனுக்கு விளங்கியது.
அலுவலகத்திற்குள் இருந்தவர்கள் ஒரு பட்டியலை வந்தவர்களிடம் கொடுத்தார்கள். அந்த நபர்கள் அதைக் கவனமாக வாசித்தார்கள். பின்பு எண்ணிப் பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தார்கள்.

காலைச் சாப்பாடாக வழங்கப்பட்ட இட்லியை ஆர்வத்தோடு இவர்கள் உண்ணும் போது,
‘B காம் போகிறவை கெதியா வந்து லொறியில ஏறுங்கோ.’ என்கின்ற சத்தம் ஒலிபெருக்கியில் கத்துவது போலக் கேட்டது. சாப்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தவர்கள் முதலில் அதிர்ந்து போய்விட்டார்கள். அதற்கு மேல் அவர்களால் அதைச் சுவைத்துச் சாப்பிட நேரமும் விருப்பமும் இருக்கவில்லை. அவதி அவதியாக அள்ளி அதக்கிவிட்டு கையைக் கழுவிக் கொண்டு பாரவூர்திக்குப் பின்னே தமது சொத்துக்கள் உடன் வந்து நின்றார்கள். அவர்களைப் பார்த்து அந்தச் சுருள் முடி மனிதர் பட்டியலிட்டுக் கொடுக்கப்பட்ட பெயரையும் அவர்களுக்கு அதில் கொடுக்கப்பட்டு இருந்த எண்ணையும் வாசிக்கத் தொடங்கினார். அதில் தானும் ஒரு சிப்பாய் என்று காட்டும் அவஸ்தை இருப்பதைப் பார்க்க முடிந்தது. அதைப் பார்த்துச் சிலர் மனதிற்குள் சிரித்துக் கொண்டனர். அந்த விபரங்கள் ஏற்கனவே பதியப்பட்டு அதைப் பற்றி விரிவாக அலுவலகத்தில் கூறியிருந்தார்கள். இயக்கத்தில் சொந்தப் பெயர்கள் பாவிப்பதில்லை என்றும் அதற்குப் பதிலாக ஒரு புனை பெயரைக் கட்டாயம் பாவிக்க வேண்டும் என்று ஏற்கனவே கூறி அதை மாற்றிப் பாவிக்கத் தொடங்கி இருந்தாலும் இந்த எண் புதிதாக இருந்தது. கண்ணனுக்கு இராணுவத்தில் அல்லது சிறையில் பெயருக்குப் பதிலாக அதைப் பாவிப்பார்கள் என்று தெரியும். அப்படியே இங்கும் பாவிக்கிறார்கள் என்பது விளங்கியது. அப்படி என்றால் இதுவும் ஒரு முழுமையான இராணுவம் போன்றதே என்கின்ற எண்ணம் கண்ணன் மனதில் உருவானது. வண்டிக்குள் நிறையப் பொருட்கள் இருந்தன. அதற்கு மேல் ஏறி இருந்துதான் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்பதும் விளங்கியது.

அந்தச் சுருள் முடிக்காரர் எண்ணையும், பெயரையும் ஒலிபெருக்கியின் குரலில் வாசித்ததன்படி எல்லோரும் எழுந்து ஆர்வத்தோடு வந்து ஏறுவதற்குத் தயாரானார்கள். இவர்கள் ஆர்வத்தைப் பார்த்த அந்தச் சுருள் முடிக்காரர் இவர்களைப் பார்த்து புன்முறுவல் செய்தார். அவர் முகத்தில் மலர்ந்த புன்முறுவல் எல்லோருக்கும் அதிசயத்தைத் தந்தது. அவர் அப்படிச் செய்ததின் அர்த்தம் என்ன என்று கண்ணனுக்கு விளங்கவில்லை. கல்லுக்குள் நிறைந்து மறைந்து இருந்த ஈரமா என்றும் அது விளங்கவில்லை. என்றாலும் அதை யாரிடமும் இப்போது கேட்க முடியாது என்பது திண்ணமாக விளங்கியதால் பேசாது ஏறும் இளைஞர்களோடு சேர்ந்து தானும் பாரவூர்தியில் ஏறத் தயாரானான். அப்போது பின்னே நின்ற சுமன்,
‘என்ன கண்ணன் யோசிக்கிறா? பயப்பிடுகிறாய் போல…?’ என்று கேட்டான்.
‘அங்… நான் ஏன் பயப்பிட வேணும்? உண்மையில பரபரப்பாய் இருக்குது. அவ்வளவுதான். பயப்பிட வேணடிய எந்த அவசியமும் இல்லை. முகாமைப் பார்க்க ஆசையாகத்தான் இருக்குது.’
‘சரி சரி… அது எண்டா உண்மைதான். எண்டாலும் சில வேளை வீட்டில இருந்தளவுக்குச் சொகுசா இங்க இருக்க முடியாமல் இருக்கும். அதை நாங்கள் சமாளிக்கத்தான் வேணும். எனக்கு அது பெரிய பிரச்சனையா இருக்காது எண்டு நினைக்கிறன். ஊரில ஆமிக்குப் பயந்து, பயந்து மரவள்ளித் தோட்டத்துக்கையும் பாவைப் பந்தலுக்குள்ளையும் உயிரைக் கையில பிடிச்சுக் கொண்டு கிடக்க வேண்டிய அவசியம் இங்க இல்லைத்தானே? இதுவே பெரிய சுதந்திரம் கிடைச்ச மாதிரி. பயமற்ற ஒரு சூழல். இவ்வளவும் இருக்கிறதால நாங்கள் இங்க எதுக்கும் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.’
‘உள்ளுக்காப் போங்கோ… உள்ளுக்காப் போங்கோ…’ என்று மீசைக்காரர் ஒலிபெருக்கியின் குரலில் திடீரெனக் கத்தினார். அதை அடுத்துப் பலரும் நினைவு வந்தவர்களாக முன்னே நகர்ந்தனர். கண்ணனும், சுமனும் தங்களது கதைக்கு ஒரு இடைவெளி விட்டு இடைவெளி உள்ள இடமாகப் பார்த்து முன்னோக்கிச் சென்றார்கள்.
பாரவூர்தி மெதுவாக அந்தச் சந்தைவிட்டுப் பிரிய முடியாது பிரியாவிடை கொடுத்தது. பின்பு மெதுவாக அது முன்னோக்கி நகரத் தொடங்கியது. அலுவலகம் இருந்த இடம் செழிப்பான இடம் போலக் கண்ணனுக்குத் தோன்றியது. அதை அங்கிருந்த வீடுகளிலும் அதைச்சுற்றிய அமைப்புக்களிலும் வெளிப்படையாகப் பார்க்க முடிந்தது. அது செழுமையான மரங்களும், கொடிகளும் நிறைந்த பகுதியாகப் பூத்துக் குலுங்குவதையும் அவனால் கவனிக்க முடிந்தது. வாகனம் ஒருவாறு நகர்ந்து பிரதான பாதையை அடைந்தது. அந்த நகரம் யாழ்ப்பாணத்தைவிட மிகச் சிறிய நகரமாகவே கண்ணனுக்குத் தோன்றியது. சில கடைகள். சில கட்டடங்கள். வருங்காலத்தில் இதன் தோற்றம் மாறலாம் எனக் கண்ணன் எண்ணினான். வாகனத்தில் இருந்தவர்கள் எல்லோரும் பேச்சு இழந்து நகரைப் புதினம் பார்ப்பதில் ஆர்வம் காட்டினர். அந்த அமைதி கண்ணனுக்கும் தேவைப்பட்டது. அந்த நகரத்தை இரசிக்கத் தொடங்கினான். ஆனால் அது அதிக நேரம் நீடிக்கவில்லை. சிறிது நேரத்திலேயே கட்டங்கள் கழிந்து வயல்வெளி வரத் தொடங்கியது. சிறிது நேரம் சாலைவழியாகச் சென்ற வாகனத்திலிருந்து அனைவரும் இடங்களைப் பராக்கு பார்த்துக் கொண்டு வந்தார்கள். பிரதான பாதையால் சென்ற வாகனம் திடீரென ஒரு சவுக்கம் தோப்புக்களை ஊடறுத்துச் செல்லும் பதை வழியே இறங்கியது.

சவுக்கம் தோப்புக்கள் இவ்வளவு விஸ்தீரணமாய் இருக்கும் என்று கண்ணனோ, சுமனோ எதிர்பார்க்கவில்லை. இங்கு இருக்கும் சவுக்கு மரத்தின் தேவை அவர்களை மலைக்க வைத்தது. அந்த மலைப்போடு வாகனத்திலேயே அந்தத் தோற்றத்தைக் கடந்து செல்லப் பல நிமிடங்கள் பிடித்தன. அதன் பாதைகள் சுற்றிச் சுற்றித் திரும்பிப் போகும் வழியை ஞாபகம் வைத்திருக்க முடியாதவாறு தலை சுற்றப் பண்ணியது. கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரைக்கும் சவுக்கம் தோப்புகள் கடல் போல எல்லை அற்று தெரிவதை வாகனத்திலிருந்து பார்க்கப் பார்க்க மலைப்பு மாறாது தொடர்ந்தது. இந்தப் பச்சைக் கடலுக்குள் எங்கே முகாம் இருக்கிறது என்று பலரும் ஆர்வத்தோடு தேடினார்கள். முதலில் அவர்கள் கண்ணிற்கு அது புலப்படா விட்டாலும் சிறிது நேரத்தில் உயரப் பறந்த கழகத்தின் கொடி அதைக் காட்டிக் கொடுக்கப் பலரும் ஆர்வமாக அங்கே பார்த்தார்கள். வேகமாகச் சென்ற வாகனம் மெதுவாகத் தனது வேகத்தைக் குறைத்தது. அப்போது கண்ணனால் அங்கே ஒரு தடை இருப்பதைக் கவனிக்க முடிந்தது. அது காவல் அரண் போல் இருந்தது. அத்தோடு சிறிய கோபுரம் ஒன்றும் அதற்கு அருகாக அமைத்து வைத்து இருந்தனர். அதில் ஏறி நின்று பார்த்தால் அதிக தூரத்திற்குப் பார்க்க முடியும். அதனால் யாராவது ஊடுருவுவதை விரைவாகக் கண்டு பிடித்துவிட முடியும். அவற்றைப் பார்க்கும் போது இலங்கையில் இராணுவம் அமைத்திருக்கும் தடைகள் போலவே அது தோன்றியது. அந்தக் காட்சி இவர்களும் ஒரு இராணுவம் என்பதைக் கண்ணனுக்கு மீண்டும் நினைவுக்குக் கொண்டு வந்தது.
அந்தப் பாரவூர்தி மெதுவாகச் செல்ல இருவர் திடீரென அதன் முன்பு வந்து நின்று நிறுத்துமாறு கட்டளை இட்டார்கள். இராணுவமும் இப்படித்தான் பற்றைக்குள் இருந்து புயல் வேகத்தில் பாய்ந்து வரும். ஆனால் அவர்கள் கைகளில் சுடு திறன் கொண்ட ஆயுதம் இருக்கும். இவர்கள் கையில் ஆயுதத்திற்குப் பதிலாகச் சவுக்கம் கட்டைகள் இருந்தன. சவுக்கம் கட்டைகளாக இருந்தாலும் அதை ஆயுதமாக நினைத்து வாகனம் நின்றது. உடனே அவர்கள் வந்து அதைப் பரிசோதித்தனர். பின்பு வாகனத்தின் முன்னாசனத்தில் இருந்தவர்களோடு கதைத்தனர். அவர்கள் விசாரணை முடிந்ததும் வண்டியை உள்ளே செல்ல அனுமதித்தார்கள்.

அதன் பின்பு வேகமாகச் சென்ற வாகனம் முகாமில் பரந்த வெளி போன்ற இடத்தில் போய் கடிவாளம் இழுக்கப்பட்ட குதிரை போல் நின்றது. முகாம் எதிர்பார்த்ததைவிட விஸ்தீரணமாகவே இருப்பதாய் கண்ணனுக்குத் தோன்றியது. முகாமின் மத்தியில் சதுரமாகச் சிறிய வேலியால் அடைக்கப்பட்டு அதன் நடுவே நட்சத்திர மேடை அமைக்கப்பட்டு இருந்தது. அதன் மத்தியில் கொடிக்கம்பம் நடுநாயகமாக நாட்டப்பட்டு இருந்தது. அதிலே கழகத்தின் கொடி கம்பீரமாகப் பறந்தது. கொடிக்கம்பத்தின் அடியில் நட்சத்திரத்தில் சம்மட்டியால் உலகத்தைப் பிணைத்து இருக்கும் சங்கிலியை அடித்து நொறுக்குவதான கல் வேலைப்பாட்டால் அழகுபடுத்தப்பட்டு இருந்தது. அந்த நடு முற்றத்தைத் தொடர்ந்து மணல்பாங்கான தரை பரந்து இருந்தது. அது மிகவும் தூய்மையாக இருந்ததைக் கண்ணன் அவதானித்தான். முகாமின் மேற்குப் பக்கத்தில் தோழர்கள் தங்கும் பெருங்குடில்கள் நிரைக்கு இருந்தன. அதன் கடைசிக் குடிலாக மருத்துவக் குடில் அமைக்கப்பட்டு இருந்தது. அவை சவுக்கம் தடிகளால் கட்டப்பட்டு கிடுகால் வேயப்பட்டு இருந்தன. அந்தக் கொட்டில்களை அடுத்து விசித்திரமான மண்வீடுகள் இருந்தன. அவை மிகவும் சிறியவை ஆகவும், மிகவும் தடித்த சுவர்களைக் கொண்டவை ஆகவும் இருந்தன. அது ஏன் அப்படி அமைக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்பது கண்ணனுக்குச் சற்றும் விளங்கவில்லை. ஆனால் அதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தது. அந்த மண்குடில்கள் முகாமின் வடக்குப் பக்கமாக இருந்தன. இந்தக் குடில்களுக்குப் பின்னே சவுக்கம் தோப்புக்கள் தொடர்ந்தன. முகாமின் வடகிழக்கு மூலையில் சமையல் செய்யும் கொட்டிலும், காவல் குடில் ஒன்றும், வெளியே போகும் பாதையும் இருந்தது. முகாமின் கிழக்குப் பக்கம் சவுக்கம் தோப்புத் தொடர்ந்தது. முகாமின் தெற்குப் பக்கத்தில் விசேசமான குடில் ஒன்று இருந்தது. அது சிறிய குடில். அதற்கு நான்கு சுவர்கள் இருந்ததோடு விசித்திரமான மண்குடில் போலக் கதவும் இருந்தது. மற்றைய குடில்கள் கதவுகள், சுவர்கள் அற்றுக் காற்றோட்டமா இருந்தன. தம்மிடம் இரகசியம் இல்லை என்பதாய் அவை கதை பேசின.
‘என்ன கண்ணன் யோசிச்சுக் கொண்டு நிக்கிறாய்.’ என்றான் சுமன்.
‘இல்லை காம்பைப் பார்த்தா பெரிசா இருக்குது… அதுதான்…’
‘கலவரத்துக்குப் பிறகு இப்ப இயக்கத்துக்கு நிறையச் சனம் வருகுதாம். அதால முகாங்கள் இப்பிடித்தானே இருக்கும். இதைவிட வேறை முகாங்கள் வேறை வேறை இடங்களில இருக்குது எண்டு ஒபிசில கதைச்சாங்கள். இந்த முகாங்களில ஒண்டு தேனீ எண்ட இடத்தில இருக்குதாம். அதுதானாம் எல்லா முகாங்களிலும் நல்ல முகாமாம். அங்க போனாப் பெரிய அதிஸ்ரம் எண்டு கதைச்சாங்கள். அனேகமா எல்லாருக்கும் தொடக்கம் இங்கதானாம். பிறகுதானாம் வேறை வேறை முகாங்களுக்கு அனுப்புவாங்களாம்.’
‘இவ்வளவு விசயம் நீ தெரிஞ்சு வைச்சிருக்கிறாய்.’
‘அப்ப நீ என்ன செய்தாய்?’
‘நான் அங்க இருந்த ஒரு புத்தகத்தை வாசிச்சுக் கொண்டு இருந்ததில நேரம் போயிட்டுது. உன்னோடைதான் இடைக்கிடை கதைச்சன்.’
‘ஓ அதை நானும் பார்த்தன்.’
‘பயிற்சி மட்டும் இல்லை. நிறைய அரசியலைப் பற்றியும் தெரிஞ்சு கொள்ள வேணும். அப்பதான் சனத்திற்கும் உண்மையான போராட்டத்தைப் பற்றி விளங்கப்படுத்திப் போராட்டத்தில பங்குகொள்ள வைக்கலாம். அப்பிடித்தான் உண்மையான மக்கள் போராட்டத்தை உருவாக்க முடியும். அதுதான் இலங்கைக்குச் சரியான போராட்டம் எண்டு தலைவர் தன்னுடைய பேச்சுக்களில, கட்டுரைகளில விபரிச்சு இருக்கிறார். எனக்கும் அவர் சொல்லுகிறதுதான் சரி எண்டு படுகுது.’
‘எனக்கு இது பெரிசா சரிவருமா எண்டு தெரிய இல்லை. மற்றவை இராணுவத் தாக்குதல் செய்யேக்க நாங்கள் அரசியல் கதைக்கிறதால சனத்திற்கு எங்களில எவ்வளவு பிடிப்பு வரும் எண்டு ஒரு கேள்வி இருக்குது. சினிமாப் பார்த்துப் பழகிப்போன சனத்திற்குக் கொஞ்சம் வீரசாகசங்கள் தேவைப்படுகுது. எல்லாம் சுடச்சுட உடனடியாக நடக்க வேணும் எண்டு சனங்கள் எதிர்பார்க்குங்கள். அதை நிறைவேற்றாட்டி அதை நிறைவேற்றுறவைக்குத் தங்களின்ரை சப்போட்டைக் குடுக்கப் போகுதுகள். சனத்தின்ரை சப்போட் யாருக்கு இருக்குதோ அவையாலதான் நிண்டுபிடிச்சுப் போரட முடியும்.’
‘நீ சொல்லுகிறது சனத்தின்ரை உண்மையான பங்களிப்பு இல்லை. அது வெறும் ஆரவாரம் மட்டும்தான். வெறும் ஆரவாரம் நல்ல போராட்டத்திற்கான வழியாய் இருக்காது. போராட்டத்திற்கு மக்களின் பங்களிப்பு மிக முக்கிமானது எண்டுகிறது என்னுடைய அவிப்பிராயம்.’
‘நீ சொல்லுகிறதிலும் விசயம் இருக்குது. ஆனா தத்துவம் பேசிப் பேசி யதார்த்தத்தை விளங்கிக் கொள்ளாமல் விட்டிடக்கூடாது எண்டதையும் ஞாபகம் வைச்சிருக்க வேணும்.’

அவர்களின் கதை தொடர முடியாதவாறு வாகனத்தின் முன்னிருக்கையில் இருந்து இறங்கி வந்த சுருள் முடிக்காரர் அனைவரையும் பார்த்து,
‘கெதியா இறங்குங்க. இறங்கி லையினா நில்லுங்க. பொறுப்பாளர் வந்து நீங்கள் என்ன செய்ய வேணும் எண்டு சொல்லுவார்.’
அதையடுத்து எல்லோரும் பரபரப்பாய் இறங்கி நிரையாக நின்றார்கள். சிறிது நேரம் எல்லோரும் அப்படியே நிரையாகக் காத்துக் கொண்டு நிற்க வேண்டியது ஆகிவிட்டது. பலருக்கும் அது சலிப்பைத் தந்தது. ஆனால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதால் தொடர்ந்தும் அமைதி காத்தார்கள். பாரவூர்தியும் அதனோடு வந்த இருவரும் இவர்களை விட்டு விலகி வடக்குப் பக்கமாக இருந்த களஞ்சியக் குடிலை நோக்கி நகர்ந்தனர். அதற்குள்ளேயே பொறுப்பாளரின் அலுவலகமும் இருந்தது. பொறுப்பாளர் சிறிது நேரம் வந்த அந்த இருவரோடும் கதைத்தார். அவர்கள் கொடுத்த பட்டியலையும் வாங்கிப் பார்த்தார். அதைக் கண்ணனால் கவனிக்க முடிந்தது. சிறிது நேரத்தின் பின்பு கழகச் சீருடையோடு முகம் பொறுப்பாளர் இவர்களை நோக்கி வந்தார். அவரோடு மேலும் ஒருவரும் வந்தார்.
முகாம் பொறுப்பாளரைப் பார்க்கச் சுமனுக்குச் சற்றுப் பயமாக இருந்தது. அவர் கிட்டத்தட்ட ஆறடி உயரம் இருப்பார். கண்கள் ஏனோ உலையால் வந்த இரும்பாகச் சிவந்திருந்தன. முகத்தில் ஒருவித விறைப்பு அப்பி இருந்தது. அந்தச் சிவப்பான கண்களின் ஒளி நெஞ்சைப் பிளப்பதான கூர்மையோடு பாய்ந்தது. அவர் கழகத்தின் சீருடையோடு தொப்பியும் அணிந்து இருந்தார். எல்லோரையும் மீண்டும் மீண்டும் துளைப்பது போலப் பார்த்தார். அது பலருக்கும் ஒருவித நடுக்கத்தைக் கொடுத்தது.
வந்தவர்கள் கட்டளையிட நின்றவர்கள் மேலும் விறைப்பாக நின்றார்கள். பின்பு அதைத் தளர்த்திய முகாம் பொறுப்பாளர் தனது பெயரைக் கூறிவிட்டு ஒவ்வொருவருடைய பெயரையும் கேட்டு அறிந்தார். அப்போது அவர் கைகளைக் குலுக்கி கண்களை மிகவும் கூர்மையாகப் பார்த்தார். அவரின் பார்வை பலரைச் சங்கடப்படுத்தியது. பின்பு முகாம் பொறுப்பாளர் இவர்களை விட்டுப் புறப்பட்டார். போகும் போது,
‘இவர்தான் உங்களுடைய முதன்மைப் பயிற்சி ஆசிரியர். இவர் பெயர் பாண்டியன். உங்களுக்கு இவர் முகாமைச் சுற்றிக் காட்டுகிறதோடு முகாமின்ரை நடைமுறையைப் பற்றி விபரமாய் சொல்லுவார். ஒண்டை மாத்திரம் நீங்கள் நல்லாய் ஞாபகம் வைச்சிருக்க வேணும். இயக்கத்தில பயிற்சிகள் கடுமையாக இருக்கலாம். இங்க நிச்சயம் சொகுசாய் வாழ முடியாமல் இருக்கும். என்ன கஸ்ரமாய் இருந்தாலும் எப்பவும் நீங்கள் இயக்கத்திற்கும், விடுதலைக்கும் விசுவாசமாய் இருக்க வேணும். அதில யாராவது தப்புப் பண்ணினால் அதை நான் ஒருநாளும் மன்னிக்கமாட்டன். அதைக் கழகமும் ஒருநாளும் மன்னிக்க மாட்டுது. நாட்டு விடுதலை எண்டு வரேக்கையே எல்லாத்தையும் துறந்து, உயிரையும் அர்ப்பணிக்கத் தயாராகத்தான் வந்து இருக்கிறம். அதில எந்தக் காரணம் கொண்டும் பின்வாங்கக் கூடாது. அதையும் மீறி அப்பிடிச் செய்தா அப்பிடியானவைக்கு நான் எந்த ஈன இரக்கமும் காட்டமாட்டன். எல்லாருக்கும் இது நல்லா விளங்குதா?’
‘ஓம்… ஓம்…’
என்று பலரிடம் இருந்து ஒத்த குரல் வந்தது. கண்ணனிடம் இருந்தும் அந்தக் குரல் பலமாக வந்தது. அவர் எல்லோரையும் பார்த்துத் திருப்தியாகப் புன்னகைத்தார். பின்பு பயிற்றுனரைப் பார்த்து,
‘பாண்டியன் நீங்கள் இனி எல்லாத்தையும் விபரமாய் சொல்லுங்க. அதோடை எங்க போய் குளிக்கிறது, எங்க வெளிக்குப் போகிறது எண்டு எல்லாத்தையும் விபரமாய் சொல்லுங்க.’
‘நான் விபரமாய் சொல்லுகிறன். நீங்க போங்க.’ என்றார் பாண்டியன்.
அவர் புறப்பட்டுச் சென்றார். பாண்டியன் பயிற்சியாளர்களைப் பார்த்து,
‘சரி. எல்லாரும் என்னோடை வாருங்க. முதல்ல முகாமைச் சுத்திப் பார்க்கலாம். அதோடை நீங்கள் தங்க வேண்டிய இடத்தில உங்கடை உடைமைகளை வைச்சிட்டு தொடர்ந்து முழுமையாக முகாமைச் சுற்றிப் பாக்கிறதோடை இங்க எப்பிடி எல்லாம் நீங்கள் இருக்க வேணும் எண்டதை எல்லாம் விபரமாய் சொல்லுகிறன்.’
அவர் கூறிவிட்டு முன்னே நடக்க அவர் பின்னே பயிற்சியாளார்கள் தொடர்ந்தார்கள். கண்ணனும் அவர்களோடு நடக்கத் தொடங்கினான். அப்போது நினைவு வந்தவனாய் சுமனைப் பார்த்தான். அவனும் அவர்களோடு சேர்ந்து வந்தாலும் ஏதோ களையிழந்து உற்சாகம் குறைந்தவன் போல அவன் தோற்றம் இருந்தது. வெக்கையாலும் தாகத்தாலும் அவன் அப்படி இருக்கலாம் என்று எண்ணியவன்,
‘என்ன சுமன் எல்லாம் ஓகேயா?’
‘ஏதோ நிறையச் சொல்லுகினம். அதுதான் யோசினை.’
‘முகாம் எண்டா அப்பிடித்தானே இருக்கும். விடுதலைக்கு எண்டு வந்தா அதிகமான எந்த எதிர்பார்ப்பும் இருக்கக் கூடாது. அதிகமான எதிர்பார்ப்பு இருந்தா விடுதலைக்கான அக்கறையும், அர்ப்பணிப்பும் இல்லாமல் போயிடும். அதால எதுக்கும் நாங்கள் எங்களைத் தாயார் செய்து கொள்ள வேணும். அதுதான் புத்திசாலித்தனம்.’
‘ம்… விட்டா நீயே இப்ப பிரச்சாரம் செய்வாய் போல இருக்குது. நீ நல்ல தெளிவோடைதான் இருக்கிறாய்.’
‘நான் மட்டும் இல்லை. எல்லாரும் அப்படித்தான் இருக்க வேணும். விடுதலை எண்டு வெளிக்கிட்ட பிறகு இனி அதில எந்தத் தடுமாற்றமோ, தயக்கமோ இருக்கக் கூடாது.’

தொடரும்…

சதை உண்ணும்…

இரண்டாயிரத்துப் பத்தொன்பதாம் ஆண்டு கடந்த வருடங்கள் போல் அல்லவே அல்ல என்பது புறநடை அல்லவே என்பதாகிவிட்டது. அது இயற்கையின் இயல்பிற்குத் தலைகீழாக்கப் போயிற்று. உலகு இன்று அனலாகக் கொதிக்கிறது. இந்த உலகு மனிதர்களின் செய்கைகளால் கொதிக்கிறது என்பதைப் பலர் நம்புகிறார்கள். சிலர் அதை இன்றும் நம்ப மறுக்கிறார்கள். மனித அறிவை, ஆராய்ச்சியை இன்றும் கேள்வி கேட்காது நம்பும் அளவிற்கு அவை விருத்தி அடையவில்லை என்பதை இது சுட்டிக் காட்டுவதாக இருக்கலாம். எது எப்படியோ உலகு கொதிப்பதை இந்தக் காலத்தில் வாழும் மனிதர்களால் நன்கு உணர முடியும். முடிந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மனிதர்களும் உண்டு என்பது மறைக்க முடியாத உண்மை. இந்தியாவில் குடிப்பதற்கு நீரே கிடையாது குடங்களோடு தெருவில் நின்று அதற்காகப் போராடுகிறார்கள். வெக்கை தாங்காது புகையிரதத்தில் சென்றவர்கள் செத்து மடிகிறார்கள். இருந்தாலும் நோர்வேயில் வாழ்பவர்களுக்கு இப்போது எந்தவித எதிர்மறையான விளைவுகளும் இல்லை என்பதே ஆறுதலான உண்மை. அதற்கு மாறாக இங்கேயும் வெப்பமாக, அதை அனுபவிக்கும் தினமாக நாட்கள் பல தொடராக மலருகின்றன. அப்படி மலர்ந்த ஒரு நாளில் குமுதன் குடும்பம் திய்வ்கொல்மன் சென்று தீர்த்தமாடி வருவதாய் முடிவு செய்து இருந்தார்கள். குமுதன் குடும்பம் என்றால் ஆறு ஏழுபேர் கூட்டமாகச் செல்வார்கள் என்று எண்ணத் தேவையில்லை. அவர்கள் சராசரி நோர்வே மக்களைவிடச் சிக்கனமான குடும்பம். குமுதனுக்கு அன்பான, அழகான மனைவி உள்ளாள். அவளுக்கு றஞ்சிதா என்று பெயர். அவனது செல்வ மகனுக்கு அபின் என்று பெயர். உண்மையில் இந்தத் தீர்த்த திருவிழா அவரை எண்ணியே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருந்தது. தீர்த்தமாடிப் அத்தோடு அங்கேயே உணவு வாட்டிச் சாப்பிட்ட பின்பு ஆறுதலாக மலையே வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவதாக அவர்களது திட்டம். திட்டமிட்டால் பின்வாங்குவது குமுதனின் அல்லது ரஞ்சிதாவின் வழக்கம் இல்லை. அவர்கள் தேவையான பொருட்களை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.
தோலில் சூடு சுள்ளிடும் அளவிற்கு அன்று சூரியனின் வெள்ளிக் கதிர்களின் தனது வீரவிளையாட்டை நடத்திக் கொண்டு இருந்தது. சென்ற உடனேயே ஒரு முறை குமுதனும் அபினும் ஓடிச் சென்று கடலில் மூழ்கிக், கழித்துக் குளித்து வந்தார்கள். அதற்கு இடையில் ரஞ்சிதா அடுப்பு மூட்டி உணவு வாட்டத் தயார் செய்து இருந்தாள். அத்தோடு வர்த்தகப் பழத்தைத் துண்டு துண்டாக வெட்டுவதற்குக் கத்தியும் எடுத்து வந்ததிருந்தாள். அதை அப்போதே வெட்ட வேண்டும் என்று எண்ணியவள் அதை மாற்றிக் கொண்டு சாப்பிட்ட பின்பு இறுதியாக வெட்டலாம் என்று எண்ணினாள். ஆனால் அந்தக் கத்தியை அபின் கண்டு விட்டு அதை எடுத்து வர்த்தகப் பழத்தைத் தான் வெட்டுவதற்கு முயற்சி செய்தான். இறைச்சி வாட்டும் அக்கறையிலிருந்த ரஞ்சிதாவும், குமுதனும் அதைப் பின்பு கவனிக்கவில்லை. அரன் கத்தியோடு விளையாடிக் கொண்டு இருந்தவன் திடீரென வீரிட்டு அழுதான். அப்பொழுதே அவன் கத்தியை வைத்து விளையாடியதை அவர்கள் முற்றாக மறந்து போனது அவர்களுக்கு விளங்கியது. அவன் அந்தக் கத்தியால் கட்டை விரலில் வெட்டி, அதனால் இரத்தம் வழிந்து கொண்டு இருந்தது. அதைக் கண்ட குமுதன் பாய்ந்து அடித்து அவனது விரல்களை அழுத்திப் பிடித்துக் கையை உயர்த்திப் பிடித்தான். அரன் அப்படியும் அழுது கொண்டு இருந்தான். சிறிது நேரத்தில் இரத்த ஓட்டம் நின்றுவிட்டது. ஆனாலும் காயம் பாலைவன நிலம் போலச் சிவப்பாக வெடித்துக் கிடந்தது.
முதலுதவிப் பெட்டியைக் கொண்டு வந்து இருக்க வேண்டும். அதைக் கொண்டு வராததால் அவனது விரலுக்குக் கட்டுப்போட முடியவில்லை. இரத்த போக்கு ஒருவாறு நின்று போயிற்று. அதனால் அவன் காயத்தைப் பற்றி மறந்து போய் இருந்தான். அதைப் பற்றித் தேவையில்லாது ஏன் ஞாபகப்படுத்த வேண்டும் என்று ரஞ்சிதாவும் எதுவும் பேசாது இருந்தாள். அரனால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. அவன் குமுதனை மீண்டும் நீராட வருமாறு அழைத்தான். குமுதனுக்கு அவன் சந்தோசமே முக்கியமாக இருந்தது. அதனால் அவன் அவனை அழைத்துக் கொண்டு நீராடச் சென்றான். அங்கே சென்ற பின்பு முதலில் காயம் எரிவதாகப் புகார் செய்தவன் சிறிது நேரத்தில் அதை மறந்து சந்தோசமாக நீராடினான். அவனது சந்தோசத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க குமுதனுக்குப் பூரிப்பாய் இருந்தது. விளையாட்டும் நீச்சலுமாக நேரம் விரைவாகச் சென்றது. அத்தோடு பசிக்கவும் தொடங்கியது. மீண்டும் திரும்பி வந்த போது இறைச்சி வாட்டப்பட்டுத் தயாராக இருந்தது. அவர்கள் வந்த உடனேயே சுடச் சுட அதை ரஞ்சிதா பரிமாறினாள்.   அதைக் குமுதன் வாங்கிச் சாப்பிட்ட அளவிற்கு ஆர்வமாக அரன் வாங்கிச் சாப்பிடவில்லை. விளையாட்டுப் புத்தி என்று எண்ணிய ரஞ்சிதா அவனைக் கட்டாயப்படுத்தி ஊட்டினாள். சிறிது சாப்பிட்டவன் அதை வாந்தியாக வெளியே எடுத்தான். அதைப் பார்த்த ரஞ்சிதாவுக்குக் கவலையாக இருந்தது. அவள் குமுதனைப் பார்த்து,
‘என்னப்பா இவன் கடல் தண்ணியைக் குடிச்சிட்டானே? சாப்பிடுகிறானும் இல்லைச்… தெண்டிச்சுச் சாப்பிட்ட வைச்சதையும் சத்தி எடுத்துப்போட்டான்.’
‘அப்பிடி அவன் தண்ணி குடிச்ச மாதிரி இல்லையே. ஏன் சத்தி எடுத்தான் எண்டு தெரியேல்ல. கொஞ்சம் விளையாடினான் எண்டாச் சரியாகீடும்.’
‘அவன் குளிச்சது காணும்… நாங்கள் கொஞ்சம் வெள்ளன வீட்டை போவம்.’
‘ம்…. நீ சொல்லுகிறதும் சரிதான்.’ என்றவன் அரனைப் பார்த்து,
‘இங்க வா அரண்.’ என்று கூப்பிட்டான்.

‘என்னப்பா…?’ என்ற வண்ணம் அரண் அங்கே வந்தான். வந்தவன் குமுதனின் மடியிலிருந்தான். இருந்தவனின் மேலில் எதேச்சையாக கை வைத்த போது அது அனலாகக் கொதிப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. வாந்தியும் எடுத்து இருக்கிறான் அத்தோடு மேலும் இப்படிக் கொதிக்கிறது என்றவுடன் அவனுக்கு சாதுவாகச் சஞ்சலம் தோன்றியது. அவனைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த ரஞ்சிதாவுக்கும் அவன் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றம் பயத்தை உண்டு பண்ணியது. அவள் தனது ஆதங்கத்தை அவனிடம் கேட்டாள்.
‘என்னப்பா யோசிக்கிறியள்? நீங்கள் ஒண்டும் பேசாமல் இருக்கிறதைப் பார்க்கப் பயமா இருக்குது.’
‘உடம்பு கொதிக்குது. அதுதான் ஏன் எண்டு தெரிய இல்லை.’
‘அப்ப கெதியாப் போவமே அப்பா?’
‘ம்… அதுதான் நல்ல ஐடியா எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘சரி அப்ப வெளிக்கிடுவம்.’
இருவரும் புறப்பட்டு வண்டியை நோக்கிச் சென்றார்கள்.

அரணின் நிலைமையை உணர்ந்து கொண்ட ரஞ்சிதா அவனை மடியில் வைத்துக் கொண்டு பின்னாசனத்தில் இருந்தாள். அரனின் மேல் இப்போது வெப்பமூட்டி போல் கொதித்தது. அவன் ஏதோ வேதனையால் அனுங்கத் தொடங்கிவிட்டான். ரஞ்சிதாவுக்கு அவனைப் பார்க்கப் பரிதாபமாகவும் பயமாகவும் இருந்தது. அவள் அவனது கையை ஆசனத்திலிருந்து எடுத்து மடியில் வைத்தாள்.
‘அம்மா…’ என்று அரன் அலறினான். இதை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏன் இப்படி அழுகிறான் என்பதும் அவளுக்கு விளங்கவில்லை. அவள் அவன் கையை மெதுவாகத் திருப்பிப் பார்த்தாள். அவளுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அந்தக் காயம் இறைச்சி போல இல்லை அதைவிட ரோஜா நிறத்தில் சிவந்து இருந்ததோடு அதைச் சுற்றிய பகுதியிலும் அதன் தாக்கம் இருந்ததைக் கவனித்தாள். வெட்டுக்காயம் இப்படி மாறியதை அவள் இதுவரையும் கண்டதில்லை. அதைவிட அந்தக் காயத்தில் ஒரு இடத்தில் தசை கறுப்புப் புள்ளியாகத் தொடங்கி இருந்தது. ரஞ்சிதா அதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியில் அப்படியே சில கணங்கள் எதுவும் பேசாது யோசித்துக் கொண்டு இருந்தாள். அவள் எதுவும் பேசாது இருப்பதைப் பார்த்த குமுதன்,
‘என்ன பேசாமல் இருக்கிறாய்? அவன் அனுங்கிறான்… அவனைப் பாரு…’
‘ஐயோ…. எனக்குத் தலை சுத்துகிறமாதிரி இருக்குது. அதோடை எனக்குப் பயமா இருக்குது?.’
‘என்ன ரஞ்சிதா… ஏன் அப்பிடிச் சொல்லுகிறாய்? என்னத்துக்கு இப்ப இப்பிடிப் பயப்படுகிறாய்?’
‘அவன்ரை கையை நீங்கள் பிறகு கவனிக்க இல்லையே? இது சாதாரண வெட்டுக் காயம் மாதிரித் தெரிய இல்லை. ஏதோ காயத்துக்குள்ளால விசம் ஏறுகிற மாதிரி வித்தியாசமாய் தெரியுது. ஓமப்பா அப்பிடித்தான் இருக்குது.’
‘அப்ப டொக்ரரிட்டைப் போவமே?’
‘போங்க. கெதியாப் போங்க.’
வண்டி பாதையை மாற்றி விரைவாகப் பயணித்தது. ஸ்தூர்காத்தாவில் இருக்கும் அந்த அவசர சிகிச்சைப் பிரிவிற்குச் செல்வதற்கு அரை மணித்தியாலம் தேவைப்பட்டது. அது இருவருக்கும் அரை யுகம் என்றால் அரனுக்கு ஒரு யுகமாக வேதனையில் கழிந்தது.
அங்கே சென்றதும் வண்டியை நிறுத்திவிட்டுக் குமுதன் அரனைத் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே ஓடினான். அவன் அப்படி ஓடியதால் வண்டிச் சாவியை எடுத்து அதற்குக் கட்டவேண்டிய தரிப்பிடப் பணத்தைக் கட்டித் துண்டை எடுத்து வைத்துவிட்டு ரஞ்சிதாவும் அவசரமாக உள்ளே ஓடினாள். குமுதன் ஓடிய அவசரத்தைப் பார்த்துவிட்டு ஒரு தாதி வந்து அரனைப் பார்த்தாள். அவன் அரனின் காயத்தைக் காட்டினான். அவள் அதை உற்றுப் பார்த்தாள். ஏனோ அவள் முகம் சட்டென மாறியதை அவனால் நன்கு அவதானிக்க முடிந்தது. அவள் உடனே சென்று மருத்துவரை அழைத்து வந்தாள். அவரும் அரனின் காயத்தைப் பார்த்தார். பின்பு உடனடியாக தொடர்பு கொண்டு அம்புலன்ஸ் வரவழைத்தார். அத்தோடு ஏதோ மருந்தை இரத்த ஒட்டத்தில் செலுத்துவதற்குப் பொருத்தினார். அரன் தொடர்ந்தும் முனுகிக் கொண்டு கிடந்தான். அவர்கள் செய்வதை எல்லாம் பார்த்த குமுதனும், ரஞ்சிதாவும் எதுவும் விளங்காது திகைத்துப்போய் நின்றார்கள்.

அம்புலன்ஸ் வந்தது. ரஞ்சிதாவையும் அரனையும் அதில் ஏற்றி எங்கோ அனுப்பினார்கள். அதுவரையும் கதைப்பதற்கு நேரம் இல்லாது ஓடித் திரிந்த மருத்துவர் அப்போதுதான் குமுதனைப் பார்த்து,
‘மன்னிக்க வேண்டும். உங்களுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதைச் சொல்லவே நேரம் கிடைக்கவில்லை. அவரது காயத்தின் ஊடாக இறைச்சி உண்ணும் பாக்டீரியா தாக்கி இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். அதனால் இப்போது அவரை றிக்ஸ்கொஸ்பிற்றல் அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். நீங்கள் அங்கே சென்று அவரைப் பாருங்கள். அங்கே மருத்துவர்கள் உங்களுக்கு மேற்கொண்டு விளக்கம் தருவார்கள். கவலைப்படாதீர்கள். எல்லாம் நல்லபடியாக முடியும் என்று நம்புகிறேன். மன்னிக்க வேண்டும். எனக்கு நிறைய அலுவல்கள் இருக்கின்றன. நான் மேற்கொண்டு நோயாளிகளைக் கவனிக்க வேண்டும்.’
‘சரி.’ குமுதன் தலையை ஆட்டினான். அவனுக்கு உண்மையில் எதுவும் விளங்கவில்லை.
அதற்குமேல் அவன் அங்கே நிற்க விரும்பவில்லை. அவன் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு றிக்ஸ்கொஸ்பிற்றலுக்குச் சென்றான். அங்கே ரஞ்சிதா அவசர சத்திர சிகிச்சைப் பகுதிக்கு வெளியே இருந்த கதிரை ஒன்றில் மடியில் தலைவைத்துக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதுகொண்டு இருந்தாள். குமுதனுக்கு அது ஏன் என்று விளங்கவில்லை.  அவன் அருகில் சென்று அவள் தலையை மெதுவாகத் தடவினாள். நிமிர்ந்தவள் அவனைக் கட்டிப் பிடித்து ஓவென்று சத்தமாகக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள். குமுதன் அவள் வாயை முதலில் பொத்தினான். எதுவும் விளங்காது அவளை அணைத்த வண்ணம் சிறிது நேரம் இருந்தான். பின்பு அவளை இறுக்கி அணைத்தபடியே,
‘எதுக்கு இப்ப இப்பிடி அழுகிறாய்? எல்லாம் சரியாகீடும். நீ பயப்பிடாதை.’ என்றான்.
‘சரியாகாது அப்பா.’
‘ஏன் அப்பிடிச் சொல்லுகிறா?’
‘கை எழுத்து வாங்கிக் கொண்டு போயிட்டாங்கள். விரலை எடுக்க வேணுமாம்.’
அவள் குரல் எடுத்து மீண்டும் அழுதாள். அவன்  திடீரென மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான்.

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: