வப்பு நாய்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

வப்பு நாய்

அவனே அவனைப் பார்த்து…

வேலை முடிந்து அலுப்பு அவனைப் பிடித்து உலுப்பச் சுகுமாரன் சுரங்கரதத்தில் வந்தான். இன்று வெள்ளிக்கிழமை. இந்த நாள் வருவது பலருக்கும் மிகவும் சந்தோசம் தரும் ஒரு நிகழ்வு. ஆனால் வந்த வேகத்தில் அது போய்விடுவதுதான் மிகவும் துக்கமான உண்மை. இருந்தும் காலம் ஆற்று நீராகக் கடந்து கொண்டே இருக்கிறது. அதில் எப்போதும் பழமை கிடையாது. புதிது புதிதாகத்தான் அது எப்போதும் எம்மைத் தீண்டிக் கொண்டு செல்கிறது. சுகுமாரன் வெள்ளிக்கிழமை என்றால் நேரடியாக வீட்டிற்குச் செல்லாது குரன்லாண்டில் இறங்கி, அங்கு இருக்கும் மரக்கறிக் கடையில் மரக்கறி வாங்கிக் கொண்ட பின்புதான் வீட்டிற்குச் செல்வது வழக்கம். அந்த மரக்கறிக் கடை துருக்கிக் காரருடையதாக இருக்க வேண்டும். அங்கு மரக்கறி மலிவாக விற்கப்படுவதால் எள்ளுப் போட்டாலும் விழாத அளவில் சன நெரிசலாக இருக்கும். சுதேசிகள், கிழக்கு ஐரோப்பியர், மற்றும் ஆசியாவைச் சார்ந்தவர்கள், ஆப்பிரிக்காவைச் சார்ந்தவர்கள் என்று மலிவு என்பதில் என்ன பேதம் என்கின்ற சமதர்மம் அங்குதான் முறையாக நிலைநாட்டப்படும். அந்தச் சமதர்மத்தை அனுபவிப்பதில், தனது சொந்தச் செலவைச் சுருக்கிக் கொள்வதில் சுகுமாரனுக்கு ஏகப்பட்ட சந்தோசம். சுரங்கதரம் குரன்லாண்டில் நின்றது. சுகுமாரன் என்று மாறாத அந்த அவசரத்தோடு பருத்திக்காய் வெடித்து காற்றில் பஞ்சு பறப்பது போல் அதில் இருந்து இறங்கி அந்தக் கடையை நோக்கிச் சென்றான். அப்படிச் செல்லும் போது பலர் நீலப் பைகளுடன் சுரங்கரதம் எடுப்பதற்கு வந்தார்கள். அந்த மரக்கறிக் கடையில் விலை குறைவான ஒருவித நீலநிறத்திலான பிளாஸ்ரிக் பை பாவிப்பார்கள். அதற்கு அவர்கள் பணம் எடுப்பதில்லை. மற்றைய சுதேசிகளின் கடைகளில் அந்தப் பைகளுக்கும் பைசாக் கறப்பதில் கண்ணாக இருப்பது சுகுமாரனுக்குத் தெரியும்.

அந்த மரக்கறிக் கடையில் விற்கப்படும் மரக்கறிகள் மலிவாக இருப்பது உண்மை என்றாலும் சில வேளைத் தரத்தில் சற்றுக் குறைவாக இருப்பதும் சுகுமாரனுக்கு விளங்கும். விளங்கினாலும்… அப்படி அதில் கழிவு வந்து எறிந்தாலும்… அங்கே கொள்முதல் செய்வதால் சுகுமாரனால் பல நூறு குரோணர்களை மாதத்திற்கு மிச்சம் பிடிக்க முடியும் என்பதை அனுபவத்தில் கண்டு கொண்டான். அதனால் சில பழுது இருந்தாலும் அவர்களது நம்பிக்கையான வாடிக்கையாளனாக அவன் அங்கே சென்று வருவான். இன்றும் அதே அவசரத்தோடு சுரங்க இரதத்தில் இருந்து இறங்கி வேகமாக வெளியே வந்து படிகளில் பாய்ந்து பாய்ந்து தாவிக் கடையை அடைந்து… பச்சைக் கூடை ஒன்றை வேகமாக எடுத்து… சில பிளாஸ்ரிக் பைகளை அதற்குள் பிய்த்துப் போட்டு… பழம், பச்சைமிளகாய், வெண்காயம், கொத்தமல்லி இலை, மரக்கறி என்று தனக்குத் தேவையானவற்றை எடுத்துக் கூடையை நிரப்பிக் கொண்டு உள்ளே சென்றான். உள்ளே அவர்கள் நாண் போன்ற பாணும் வைத்திருப்பார்கள். அது சுகுமாரனுக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அந்த இடத்தை அடையலாம் என்றால் வழியெல்லாம் நந்திகளாக மனிதர்கள் மறைத்துக் கொண்டு நின்றார்கள். இடித்து இடித்து வழி சமைத்துச் செல்ல வேண்டிய இக்கட்டு. ஒருவாறு அப்படியே வழி சமைத்து அவன் அந்த இடத்தை அடைந்தான். பின்பு அதில் ஒரு பொதி, மைசூர் பருப்பு இரண்டு கிலோ பொதி என்பனவற்றை எடுத்து தனது கூடைக்குள் போட்டான். அப்போது கூடை அவனது கையை வாங்கத் தொடங்கி இருந்தது. இதற்கு மேல் இனி வேண்டாம் என்கின்ற முடிவோடு கல்லாவை நோக்கி தன்னை நகர்த்தினான்.

இன்று நிறையக் கூட்டம் ஆதலால் கல்லாவில் இருந்து பத்து மீற்ரர் தள்ளித்தான் அவனால் வரிசையில் இடம்பிடிக்க முடிந்தது. இனி வராத பொறுமையோடு அரங்க வேண்டும். அது வராவிட்டாலும் அதற்கு அதற்கான தவம் தொடரத்தான் வேண்டும். சுகுமாரன் கூடையை நிலத்தில் வைத்துவிட்டு குனியப் பஞ்சிப்பட்டு மற்றவர்களைப் போல் அதைக் காலால் தள்ளித் தள்ளி நகர்த்திய வண்ணம் நின்றான். சுகுமாரனுக்கு இந்தக் கடைக்கு வருவதில்… இந்த நகர்த்தும் கணங்கள்தான் மிகவும் சலிப்பைத் தரும் கணங்கள். இருந்தும் அதைத் தாண்டாமல் அந்தக் கொள்முதல் படலம் முடியாது என்பது முற்றம் உண்மையாகப் பொறுமையோடு கூடையைக் காலால் நகர்த்தினான்.
ஒருவாறு கல்லாவிற்கு வந்து… காசு கட்டி… நீலப் பைகளில் பொருட்களைப் போட்டு எடுத்துக் கொண்டு… மீண்டும் சுரங்கரதம் ஏறுவதற்கு அதே அவசரத்தோடு ஒடி வந்தான். அப்போதுதான் ஒரு சுரங்கரதத்தில் இருந்து சனம் இறங்கி வருவது தெரிந்தது. சுகுமாரன் தனது ஓட்டத்திற்கு இன்னும் அதி வீச்சுக் கொடுத்து ஓடினான். படிகளால் இறங்கியபோது அங்கே தரித்து நின்றது அவன் போகவேண்டிய சுரங்கரதமே என்பது தெரிந்தது. கதவு மூடும் முன்பு அதற்குள் பாய்துவிடும் அவசரம். சுரங்கரதத்திற்குள் வேலையால் வருபவர்கள் விலக முடியாது அடைந்து கொண்டு நின்றார்கள். உள்ளே இடம் பிடிக்க முடியுமா? அல்லது இடம் தருவார்களா? தரமுடியுமா? என்பது விளங்காது, அதைப் பற்றிச் சிந்திக்கும் அவகாசம் இன்றி… அவசரத்தில் சுகுமாரன் அதற்குள் பாய்ந்தான். அப்போது சரியாக்க கதவும் சாத்திக் கொண்டது. சுகுமாரனின் மேலங்கியின் பின்புறம் கதவின் இடுக்கிற் தூக்குக் காவடிக்கு ஏற்றப்பட்ட தூண்டில் போல மாட்டிக் கொண்டது. என்ன நடந்தது என்பதைக் கிரகிக்க முதல் அவன் தலையில் யாரோ குட்டியதை உணர்ந்தான். முதலில் சுகுமாரன் தன்னைக் கதவில் இருந்து விடுவித்துக் கொள்ளப் போராட வேண்டி இருந்தது. தன் பலம் கொண்ட மட்டும் இழுத்து தன்னை ஒருவாறு அதில் இருந்து விடுவித்தான். அவனுக்கு அதனால்… அதைவிடத் தலையில் விழுந்ததால் உள்ளே பொங்கிய கோபத்தில் உடல் அனலாகப் தகதகக்க வியர்வை அதை அணைக்கப் புறப்பட்டது. அவன் கோபத்தோடும், அவமானத்தோடும் உள்ளே பார்த்தான். மிருக குணத்தோடு காலகாலமாக மனிதன் அடக்கி வைத்திருந்த கோபம் அந்தக் கணத்தில் எரிமலையாக வெடிக்க… மலை போன்ற ஒரு சுதேசி நிறை வெறியில் என்ன என்பது போல் அவனைப் பார்த்தான்.

சுகுமாரனுக்கு என்ன செய்வது என்பது முதலில் விளங்கவில்லை. எட்டி அவன் மேலங்கியைப் பிடித்தான். அவன் அதைத் தட்டிவிட்டு இவனைக் கீழே தள்ளிவிட்டான். அவன் தள்ளி வேகத்தில் கீழே விழுந்த சுகுமாரன் வேதனையோடும் கோபத்தோடு மீண்டும் எழுந்தான். அவன் திரும்பவும் முகத்தில் குத்துவதற்குத் தயாராக நின்றான். ஏதாவது ஆயுதம் கையில் இருந்தால் அவனைக் காயப்படுத்தி விடவேண்டும் என்கின்ற கோப வெறி அவனிடம். ஏதும் கையில் இப்போது இல்லை. என்ன செய்வது? உடல் பலத்தால் அந்த அசுரனை எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது சட்டென அவனுக்கு விளங்கியது. அவன் பாய்ந்து அபாயச் சங்கிலியை தனது பலம் கொண்ட மட்டும் இழுத்தான். அனைவரும் அதிர்ச்சியோடு அவனைப் பார்த்தனர். அதற்குள் அடுத்த தரிப்பும் வரச் சுரங்கரதம் அங்கே நிறுத்தப்பட்டது. கதவு இப்போது திறந்த இருக்க வேண்டும். ஆனால் திறக்கவில்லை. சாரதி காவலர்களுக்கு காத்திருந்தான்.

காவலர்கள் வந்தார்கள். கதவு திறக்கப்பட்டது. இவர்கள் பெட்டிக்குள் ஏறிய காவலர்கள் யாரும் வெளியேறாது பார்த்துக் கொண்டார்கள். பயணிகள் சிலர் இருவரையும் பார்த்துக் கைகாட்டினர். சுதேசி மது போதையில் இருந்தான். சுகுமாரன் கோப வெறியில் இருந்தான். இருவரையும் வேறு சில பயணிகளையும் இறக்கி காவலர்கள் விசாரித்தனர். பின்பு வுழக்குப் பதிவு செய்தனர். இனி நீதி மன்றம். தண்டனை என்று இழுபடலாம்…?

நிஜத்திற்கும் கற்பனைக்கும், கோபத்திற்கும் பொறுமைக்கும், மானத்திற்கும் அவமானத்திற்கும் என்கின்ற பல வித்தியாசங்கள் சில கணத்தில் மூளையால் எடுக்கப்படும் முடிவாக… அதை வெல்ல முடியாத மனிதர்களாக… சுகுமாரன் சில கணங்கள் தத்தளித்தாலும் அவன் அதில் இருந்து மீண்டுகொண்டான்.
சுகுமாரன் அந்த மலையை நிதானமாக மீண்டும் பார்த்தான். இந்தக் கட்டைக்கு இன்று நல்ல குட்டு வீழ்ந்தது என்று மனதிற்குள் யாரோ சொன்ன ஞான வாக்கை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டான். இதற்குள் இருக்கும் மானம் அவமானம் பொங்கி ஆர்ப்பரித்தது இறுதியாக வேறு வழி இன்றி அடங்கியது என்று எண்ணினான்.
சுகுமாரன் மீண்டும் இந்தக் கட்டைக்கு இன்று முறையான அடி வீழ்ந்தது என்று மனதில் சொல்லிக் கொண்டான். சுரங்கரதம் தொடர்ந்து பயணித்தது. இரக்கப்படுபவர்கள் பற்றியோ அல்லது சிரிப்பவர்கள் பற்றியோ அவனுக்கு எந்த அக்கறையும் இருக்கவில்லை. அவனே அவனைப் பார்த்து இன்று முதன் முதல் சிரித்துக்கொண்டான்.

 

Email This facebooks Share on Google+

அரங்கத்தில் நிர்வாணம் நாவல்

அரங்கத்தில் நிர்வாணம் நாவலை இனி இங்கு இலவசமாக வாசிக்கலாம்.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

அரங்கத்தில் நிர்வாணம்

புத்தரின் கடைசிக் கண்ணீர்

buddhas-last-Tear

புத்தருக்கு அந்த ஏழை கொடுத்த விருந்தில் நச்சுக் காளான் கலந்திருப்பது தெரிந்தாலும் அவன் அன்பை எண்ணி, அவனின் பரிசுத்தமான மனதை எண்ணி, அதை உண்ணுபதால் அவன் பெறப் போகும் ஆனந்தத்தை எண்ணி, அமிர்தத்தின் அமிர்தமாய் புத்தர் அந்த ஏழை சமைத்துக் கொடுத்த காளான் உணவை அருந்தினார். ஆனந்தனுக்கு அந்த உணவில் நச்சுக் காளான் கலந்திருப்பது தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் புத்தரைப் புத்தராகாமல் தடுத்திருப்பான். புத்தருக்கு நச்சுக் காளான் உணவில் கலந்து இருப்பது தெரிந்தும் அந்த ஏழையின் ஆனந்தத்தை மாத்திரம் மனதில் எண்ணியதால் புத்தர் சூரியனைப் போலப் புத்தரானார். இருக்கும் போதும் இறக்கும் போதும் இயலுமானவரை மற்றவர்களுக்கு நன்மை செய்ய வேண்டும், மற்றவரைத் துன்பப்படுத்துதல் கூடாது என்பதை அவர் அப்போதும் வழுவாது கடைப்பிடித்தார்.

உணவை அருந்தியதும் விசக் காளான் வேலை செய்யத் தொடங்கியது. அதற்குப் புத்தர் என்றோ வன்முறையாளன் என்றோ எந்தப் பாகுபாடும் கிடையாது. புத்தர் தன்னைப் பற்றி எப்போதும் “உங்களைப் போல் நானும் ஒரு சாதாரண மனிதன்.” என்று கூறியதற்கு ஏற்ப நச்சுக் காளான் எல்லா மனிதருக்கும் செய்வதைப் புத்தருக்கும் செய்தது. புத்தரால் அதற்கு மேல் நிமிர்ந்து இருக்க முடியவில்லை. தலை சுற்றியது. உடல் வியர்த்தது. கண்களால் கண்ணீர் வழிந்தது. அந்தக் கண்ணீருக்கு அவரிடம் இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன. விசக் காளானின் விசம் ஒரு காரணம். மற்றைய காரணம் அருக்கு மட்டும் தெரிந்திருந்தது. அது அவரை விசக் காளானைவிட வலுவாக அப்போது வருத்தியது.

புத்தர் ஆனந்தன் மடியில் சாய்ந்தார். ஆனந்தனின் கண்களிலும் கண்ணீர் மடை திறந்தாகப் பெருகியது. அது அவனுக்குக் கவலையால், துறவியானாலும் துறவியாகாது ஒளிந்திருக்கும் பாசத்தால், சக மனிதனை… இல்லை மாமனிதனான புத்தரைப் பிரிந்து விடுவோமோ என்கின்ற பயத்தால் வழிந்த கவலைக் கண்ணீர். ஆனந்தன் கோபம் கொண்டான். அந்த ஏழை மீது… அதை உண்ட புத்தர் மீது… இந்த உலகத்தின் மீது… என்று அது அவன் கவிக்கு எதிராக, எதிர்காலத்துக் காவிகளின் காமம் போல வளர்ந்து சென்றது.

“நீங்கள் ஏன் இதைச் சாப்பிட்டீர்கள்?” என்று புத்தரைப் பார்த்து ஆற்றாமையோடு அவன் கேட்டான். இருவர் கண்களிலும் இடைவிடாத கண்ணீர். ஆனால் இரண்டிற்கும் வேறு வேறு வித்தியாசமான காரணங்கள்.
“ஆனந்தா… அவன் ஒரு ஏழை. அன்பால் அவன் ஒரு சக்கரவர்த்தி. எனக்காக உணவு பரிமாற அதிக காலம் காத்திருந்தான். நான் உண்பதைப் பார்த்து மகிழ என்றும் நினைத்திருந்தான். அவன் காத்திருப்பு இன்று நிறைவு பெறும் நாள். ஏழையான இவன் தன்னிடம் இருந்ததை அன்போடு சமைத்தான். அவனுக்கு அதில் விசக் காளான் கலந்திருந்தது தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் அவன் இன்று எனக்கு அதை அளித்திருக்க மாட்டான். வேதனையோடு இன்னும் ஒரு நாளுக்காகக் காத்திருந்திருப்பான். நான் இந்த உலகிற்கு மேற்கொண்ட பயணம் முடிய வேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. அது எனக்குத் தெரியும். என்னால் செய்ய முடிந்த செயல்கள், செய்ய முடியாத செயல்கள் பற்றியும் எனக்கு விளங்குகிறது. அதனால் எனக்கு இந்த நிகழ்வில் எந்தவித கவலையும் இல்லை. அவன் அன்பு என்னை இப்போதும், எப்போதும் குளிர வைக்கும். எனக்குத் தந்த உணவில் நச்சுக் காளான் கலந்து இருந்தது என்றால் அவனுக்கு யாரும் தீங்கு செய்யலாம். அதனால் நீ வெளி மக்களிடம் சென்று புத்தருக்கு இறுதி உணவு அளித்த பாக்கியவான் இவன் என்றும், இவன் என்றும் மதிக்கப்பட வேண்டும் என்றும் மக்களிடம் கூறு.” என்றார் புத்தர்.
“என்னதான் இருந்தாலும் நஞ்சு என்பது தெரிந்தவுடன் நீங்கள் உண்பதை நிறுத்தி இருக்கலாம் அல்லவா? ஏன் நீங்கள் இப்படிச் செய்தீர்கள்? எதற்காக எங்களை விட்டு இப்போது பிரிந்து செல்லுகிறீர்கள்?” என்றான் ஆனந்தன் பதற்றத்தோடு.
“அவன் சமைத்து அன்போடு பரிமாறி, அவலோடு நான் அருந்துவதைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும் போது, அவன் மனதை என்னால் எப்படி நோகடிக்க முடியும்? ஏற்கனவே கூறியது போல என் பயணம் முடியவேண்டிய காலம் வந்துவிட்டது. நான் பிரபஞ்சத்தோடு கலக்க வேண்டிய நேரம் அண்மித்து விட்டது. நான் உன்னுடன் இருக்கும் வரைக்கும் நீயும் உண்மையான ஞானத்தைப் பெறமாட்டாய் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். எனது பிரிவே உனக்கான ஞான தரிசனத்தை திறந்து வைக்கும் வாசல். நான் இங்கு இருந்தவனும் அல்ல. இருப்பதற்கு வந்தவனும் அல்ல. பயணம். சில அலுவல்கள். வாழ்வைப் பற்றி புரிந்துகொள் ஆனந்தா.” என்றார் புத்தர்.
“என்னதான் நடந்தாலும் நீங்கள் எங்களை விட்டுப் போகக்கூடாது.” என்று கூறிய ஆனந்தன் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதான்.
“ஆனந்தா… நீயே இப்படி அறிவீனத்தோடு அழுவதா? இதற்காகவா நான் இவ்வளவு காலமும் பாடுபட்டேன். நாங்கள் வருகிறோம், போகிறோம். எங்களுக்கு ஆரம்பம் அழிவு என்று எதுவும் கிடையாது. எதற்காக நீங்கள் அழுகிறீர்கள்? பல பயணங்கள் செய்கிறோம். அதில் இது ஒரு பயணம். ஏன் நான் தந்த ஞானத்தை நீங்களே தூக்கி எறிந்தீர்கள்? சொல்லு ஆனந்தா… இதுதான் எனக்கு நீங்கள் தரும் இறுதி மரியாதையா?”
“சரி… நான் செல்கிறேன். உங்களுக்கு இறுதி உணவு தந்த பாக்கியவான் பற்றி அறிவித்து வருகிறேன். எம்மையும் நாம் இனி மாற்றிக் கொள்கிறோம். உங்கள் சொற்களை என்றும் மதிக்கிறோம். இவ்வளவு உறுதி நான் தந்த பின்பும் உங்கள் கண்களில் எதற்காகத் தொடர்ந்தும் கண்ணீர் வருகிறது?” என்று ஆனந்தன் கேட்டான்.
‘அதுவா. இது உங்களால் வந்தது அல்ல. எனது நிலையில் இருந்து எதிர்காலத்தைப் பார்த்ததால் வந்தது. வரும் காலம் கொடுமையாக இருக்கப் போகிறது. என்னை வைத்தே எனக்கு விருப்பம் இல்லாத சிலைகளும் தூபிகளும் வியாபிக்கும். என் மார்க்கத்தைச் சொல்ல வெறியோடு அலையும் பௌத்த நாடுகளையும், பௌத்தர்களையும் நான் பிறந்த தேசத்தைச் சுற்றிப் பார்க்க முடிகிறது. அவர்கள் சக மனிதர்மேல் அன்பு காட்டது இருந்தால் கூடப் பருவாய் இல்லை. பௌத்தத்தின் பெயரால் கொலை வெறி கொள்ளப் போகிறார்கள். சக மனிதர்களை ஈவு இரக்கம் இன்றிக் கொல்லப் போகிறார்கள். துன்பம் இளைக்கப் போகிறார்கள். எந்த அளவுக்கு நான் சாந்தத்தைப் போதித்தேனோ அதற்கு எதிர் மாறாக அவர்கள் வன்முறை பயிலப் போகிறார்கள். அதிலே புத்தராக யாரும் இல்லாத துர்க் காலம் எனக்குத் தெரிகிறது. பௌத்தம் என்பது அவர்கள் கையில் ஆயுதங்களாக, மனதில் வெறியாகத் தெரிகிறது. என் பயணம் முடிந்தாக வேண்டி காலம் வந்துவிட்டது. இருந்தும் என் பயணத்தை நினைத்து எனக்குப் புண்ணீர் கண்ணீராக வருகிறது. அதனால் என் கண்கள் தொடர்ந்தும் நீரைச் சொரிகின்றன. பௌத்தர்கள் இந்த உலகிற்கு வருங்காலத்தில் தேவையில்லை. புத்தர்கள் மட்டும் இருந்தால் போதும் என்று சொல்லு ஆனந்தா. என்னால் அது முடியலில்லை. உன்னால் முடியுமா ஆனந்தா?’

‘முயற்சிக்கிறேன். முயற்சிக்கிறேன்.’ என்றான் ஆனந்தன்.

புத்தர் கவலையோடு கண்ணை மூடினார். உலகத்தில் பௌத்தர்கள் மட்டும் உயிர்த்துக் கொள்ளப் புத்தர்கள் தொலைந்து போயினர்.

சங்கீதாவின் கோள்

கோள் விசும்பை நோக்கி வளரும் என்பது அவளுக்குத் தெரிந்து இருந்தும் அதற்கே என்று வாங்கிய பெரியதொரு பூச்சாடியில் அதை வீட்டிற்குள் கொலுவிருத்தினாள். அரம்பையின் எண்ணம் வேறாகியது.

இலங்கையில் இருந்து அதைக் கடத்திக் கொண்டு வருவதற்குச் செய்த பிரயத்தனம் சங்கீதாவின் நினைவில் வந்து போயிற்று. இலங்கையில் இருந்து அதன் கிழங்கைச் சட்டப்படி நோர்வேக்குள் கொண்டுவர முடியாது. ஈட்டி இலைக் கிழங்கை மிகவும் சிறிய முளை உடன் கொண்டு சென்றால் மட்டுமே அது பிழைத்து வாழ்வதற்குச் சாத்தியமாய் இருக்கும் என்று அத்தை அவிப்பிராயப்பட்டார். அவர் அனுபவம் உள்ளவர். அவர் அவிப்பிராயம் அதில் நிச்சயம் பிழைக்காது. அதுவும் இந்த வான்பயிரைப் பிடுங்கி நடுவது பற்றிய அவர் அவிப்பிராம் என்றும் பிழைப்பதே இல்லை. பிள்ளைகளைவிட அவருக்கு அவற்றில்தான் அதிக அக்கறையும் பரிவும். உலக இருப்பிற்கு எது அவசியம் என்பதில் அவர் செயல் நிதர்சனத்தை உணர்ந்த சித்தர்கள் போன்றது. பிள்ளைகள் எப்போதும் கொண்டுவா கொண்டுவா என்று வறுக நிற்கிறார்கள் என்பார். அம்பணம் கொடுப்பதற்கு மேல் அள்ளிக் கொடுக்கும் தாவரம் என்பார். பயணம் புறப்பட்ட அன்று அத்தை சங்கீதாவுக்காக சிறிய கிழங்காகப் பார்த்து அவர் வளவில் இருந்து அவரே அதைத் தொண்டி எடுத்துக் கொண்டு வந்தார். பின்பு அதற்கு ஏற்ற முறையில் அதைச் சிறிய “றெயிபோம்” பெட்டியில் மடலின் இறந்த பாகங்கள் சுற்றிவரச் சடைந்து வைத்து, முளை உடையாது இருப்பதற்கான பாதுகாப்பு ஏற்பாடு செய்து, பின்பு அதை மரப்பெட்டிக்குள் வைத்து, மூடி ஆணி அறைந்து, துணியால் சுற்றிச் சங்கீதாவின் பெரிய பயணப் பெட்டிக்குள் வைத்தார். சங்கீதா இம்முறை பனசத்திற்காக பயத்தம் பணியாரத்தையும், மிளகாய்த் தூளையும் தியாகம் செய்ய வேண்டி வந்தது. அவை போனாலும் பருவாய் இல்லை அரம்பைக் கன்று ஒன்றை நோர்வேயில் வளர்க்க வேண்டும் என்கின்ற அடங்காத மோகம் அவளுக்குத் தீரும் என்கின்ற எண்ணம். அதை நிறைவேற்றுவதில் இமயத்தின் உச்சியில் ஏறி நின்ற சந்தோசம்.

அப்படியாகக் கடத்திவரப்பட்ட அம்பணக்கிழங்கிற்குப் பிரத்தியேக வெப்பமும், ஒளியும் பாச்சி மூட்டை மூட்டையாக வாங்கி வந்த கறுத்தப் பசளை மண்ணைக் கொட்டித்தான் அந்தப் பெரிய சாடியில் அதைக் கொலுவிருத்தினாள். சாடி அவளைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தது. தாவரத்திற்கு வெப்பம், ஒளி, நல்ல மண், நீர் இருந்தால் அவை தங்களைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளும் என்பதை சங்கீதாவின் கோளும் நிரூபித்தது. அதன் சிறிய முளை மெல்ல மெல்ல வளரத் தொடங்கியது.

விதையில் இருந்து சிறு பயிராக, கிழங்கில் இருந்து சிறு முளையாக என்று தோற்றம் பெறுபவையே இறுதியில் பெரும் விருட்சங்கள் ஆகின்றன. மூலம் சிறிதிலும் சிறிது என்றாலும் முடிவு பெரிதாகவே இருக்கிறது. அது உலகில் தோன்றும் அனைத்து உயிர்களுக்கும் பொருந்துகிறது. பிரச்சனைகளுக்கும் பொருந்துகிறது.

சங்கீதா நோர்வேக்கு அகதியாக வந்தாள். வந்த பின்பும் கொண்டு வந்த யாழ்ப்பாணக் கௌரவத்தால் உந்தப்பட்டு ஆர்வத்தோடு படித்தாள். மருத்துவரான அவளுக்கு நல்ல வேலையும், அதற்கு ஏற்ப சம்பளமும் கிடைக்கிறது. இனிக் கலியாணம் தானே என்கின்ற வாழ்க்கையின் அடுத்த படிநிலை அவளுக்கும் தவிர்க்க முடியாது வந்தது. மாப்பிள்ளைகளின் புகைப்படங்களும், விபரங்களும் வந்தன. மாப்பிள்ளைக்குப் படிப்பு இருந்தால் அழகு, நிறம் இருக்காது. அழகு, நிறம் இருந்தால் படிப்பு இருக்காது. எல்லாம் இருந்தால் வயது தோதாக வராது. அதையும் விட்டால் குறிப்புப் பொருந்தாது. சிலவேளைப் பட்டிக்காட்டான் போலத் தோன்றுவான். சிலவேளை ஆடையைக் கிழித்துவிட்டு நிற்பான். இவையும் தாண்டினால் சாதி மாற முடியாது. சமயம் மாற முடியாது. யாழ்ப்பாணத்தைச் சார்ந்தவராக மட்டும் தான் இருக்க வேண்டும். இன்னும்… இன்னும் பல பல நிபந்தனைகள். பிடிப்பது மிகவும் சில. அவற்றில் சில நபர்களுடன் கதைத்தும் இருக்கிறாள். அவள் எண்ணங்களுக்கும் அவர்கள் எண்ணங்களுக்கும், அவள் விருப்பங்களுக்கும் அவர்கள் விருப்பங்களுக்கும் பல வேளை ஒத்து வராத எதிர்த் திசையாக இருக்கும். சிலவேளை இலங்கையில் இருந்து எடுக்க வேண்டி இருக்கும். அப்போது இனி அங்கிருந்து எடுப்பதற்குச் சிரமப்பட வேண்டுமா என்றும் அவளுக்குத் தோன்றும். அப்படி யாராவது ஒத்துக் கொண்டாலும் ஏதோ யோசித்துவிட்டுச் சொல்லுகிறோம் என்பார்கள். அல்லது இருப்பதைவிடப் பல மடங்கு சீதனம் தரவேண்டும் என்பார்கள். நீ எப்படித் தனித்து வாழ்ந்தாய் என்று அவளைக் கேட்பார்கள். இரண்டு பகுதியும் கொப்பில் ஏறிக் கொள்வார்கள். சமாதானமாக பின்பு பதில் வரும் என்பார்கள். பின்பு பதில் வராதே காலம் போகும். திரும்பக் கேட்க அவளது கௌரவம் தடுக்கும். அவை எல்லாம் வெளிக் காரணங்கள் என்று நினைத்தாள். இருந்தும் அவள் கட்டிய பல சுவர்கள் அவள் தெரிவுக்குத் தடையாகியது அவளுக்கு ஒருபோதும் விளங்கியது இல்லை. தந்த காலத்திற்குள் தான் நினைத்ததைச் செய்துவிடு அல்லது இந்தப் பூமியை விட்டுப் போய்விடு என்பதில் இயற்கை தனது கடும் போக்கை எப்போதும் கைவிட்டதாக இல்லை. மருத்துவர் என்றோ பொறியியலாளர் என்றோ அதற்குக் கவலை இல்லை.

*

சங்கீதாவின் கோளிற்கு ஆரம்பக்காலம் ஆனந்தமாய் இருந்தது. கொஞ்ச நாளிலேயே அதன் வளர்ச்சி சங்கீதாவை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியது. மின் ஒளி முகட்டில் இருந்து படும்படியாக மாற்றிச் செய்ய வேண்டி வந்தது. அதற்காகச் சில ஆயிரம் குரோணர்கள் பார்த்தும் பாராமலும் அவள் செலவு செய்தாள்.

*

இந்தியாவில் இருந்தும் நிறை ஆட்கள் நோர்வேக்குக் கணினித்துறையில் பணிபுரிவதற்கு வருகிறார்கள். இந்தியாவில் திருமணம் செய்வது என்கின்ற எண்ணத்தையே அவள் ஒரு போதும் விரும்பியது இல்லை. சீதனத்திற்காக உயிரோடு கொளுத்துவார்கள் என்கின்ற ஒரு பொதுவான பயமும், அவிப்பிராயமும் அவளிடம் உண்டு. அதைவிட யாழ்ப்பாணத்தில் அன்றும் இன்றும் அது நல்ல முறையாக யாராலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுவதும் இல்லை என்பது அவள் எண்ணம். மலையகத்தில் உள்ள இந்திய வம்சாவளியில் திருமணம் செய்தாலே அவர்கள் விலக்கப்படுவது சட்டத்திற்கும் அடங்காத நடைமுறை என்று அவளுக்குத் தெரியும்.

பல நாட்கள் சங்கீதா தலைக்குச் சாயம் பூசவில்லை. அன்று கண்ணாடியில் நின்று தன்னைப் பார்த்தவள் திடுக்குற்றாள் என்று பொய் சொல்ல முடியாது. ஆனால் திரும்பி வரமுடியாத சோர்வை எய்தினாள் என்று சொல்லலாம். இப்படிச் சோர்வு எய்தும் போது இனி அடுத்துக் கிடைக்கும் யாரையாவது திருமணம் செய்யது கொள்ள வேண்டும் என்றுதான் நினைப்பாள். ஆனால் அடுத்த முறை புகைப்படம் வரும் பொழுது அல்லது கதைக்கும் பொழுது அது மறந்துவிடும். திருமணம் என்பது வாழ்வில் ஒரு முறைதான் வரும். அதில் அவசரம் காட்டக்கூடாது என்று பழைய சோர்விற்கான புதிய உற்சாகமாய் அது அவளது அந்தச் சமாதானங்களைத் தூக்கி எறியும். மீண்டும் மீண்டும் சமந்தங்களும் வந்து போகும். மீண்டும் மீண்டும் அதைத் தட்டி விடுவதற்கு முறையான காரணங்களும் அவளிடம் தோன்றி மறையும்.

*

அரம்பைக் கன்று வளர்ந்து முகட்டைத் தொட்டது. அதை இனிக் கன்று என்று சொல்ல முடியாது. அதன் வளர்ச்சியின் வேகம் காலத்திற்குக் கட்டப்பட்டாலும் வீட்டிற்குள் கட்டி வைக்க முடியாதோ என்கின்ற பயம் சங்கீதாவுக்கு ஏற்பட்டது. கலியாணம் செய்யாது இருந்துவிட்டுக் கடைசி காலத்தின் தனிமையில், அந்தத் தனிமையில் சாவின் பயம் வரும் போது தவண்டை அடிப்பது போல ஒருவிதமான கலக்கம். என்றாலும் அவள் அன்பாக ஆசையோடு கொண்டு வந்து வளர்க்கும் அம்பணம் அது. அதை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும். வாழையடி வாழையாகத் தொடர்ந்தும் அதன் சந்ததி அவள் வீட்டிற்குள் இருக்க வேண்டும். “இதைத்தானே அப்பா, அம்மா, சகோதரங்கள், சுற்றம் என்று எல்லோரும் அடிக்கடி சொன்னார்கள்?” அவர்கள் அப்படிச் சொல்லும் போது சில வேளை சங்கீதாவிற்கு சினம் வரும். “எனக்குத் தெரியாதா?” என்கின்ற கேள்வி எழும். “நல்லதாக அமைந்தால் செய்வேன் தானே?” என்று அவள் தன்முடிவில் மாறாது தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிக் கொள்வாள். சமாதானம் சொல்லும்வரைதான் சொல்லலாம். அது சொல்ல முடியாத காலமும் சில வேளை வரும். அப்போது ஏதாவது செய்ய வேண்டும். யாரையாவது…? முதலில் அவளுக்கு அப்படித்தான் தோன்றும். அது சோர்வில் மட்டும் தோன்றுவது. பின்பு மீண்டும் அது விலகும். அனைத்தும் ஒரு அளவிற்குள் இருக்க வேண்டும். அந்த அளவை மீறிப் போனால் பின்பு நாங்கள் விரும்பினாலும் இலகுவில் அந்த இடத்திற்குத் திரும்பி வந்துவிட முடியாது என்றும் அவளுக்கு அதிசயமாக எண்ணத் தோன்றும். முடிவு எடுக்க வேண்டும். பெண்களுக்கு இயற்கையின் விடாப்பிடியான வயது இருக்கிறது. அதைத் தாண்டினால் காய்க்காத மரங்கள் போல. அதுவும் கலியாணம் செய்யாமல் கன்னியாக இருப்பதும் ஒன்றுதான். இயற்கையை மீறினால் அது தயவு காட்டவே காட்டாது. பல வேளைகளில் அவள் புத்திசாலியாக இருந்து இருக்கிறாள். ஆனால் இந்த விசயத்தில் தான் சுயநலவாதியாக இருந்து விட்டேனோ என்று அவளுக்கு இப்போது இடைக்கிடை எண்ணத் தோன்றுவது உண்டு.

*

சங்கீதாவின் கோள் முகட்டைத் தொட்டது மாத்திரம் இல்லாது ஒரு தகட்டை வேறு சிறிது பேர்த்து விட்டது. அது விழுந்து விடப் போகும் பல் போல் முகட்டில் தொங்கியது. சாடி வெடித்துப் பிளப்பதற்குத் தயாராக நின்றது. வாழ்ந்தது போதும் என்று அது வானம் பார்க்கத் தயாரானது. சங்கீதா அதைச் சுற்றிக் கயிற்றால் கட்டி வாழ வைத்தாள். அதனால் மடலிற்கு அளவு நீர் மட்டுமே இப்போது.

இதற்கு மேல் என்ன செய்வது என்று சங்கீதாவிற்கு விளங்கவில்லை. தச்சு வேலை செய்யும் தனது நோர்வேஜிய நண்பர் ஒருவரைக் கூட்டி வந்து காண்பித்தாள். “அரம்பை தொடர்ந்து வாழ வேண்டும் என்றால் முகட்டைப் பிரிக்க வேண்டும். முகட்டைப் பிரித்து மேலே எழுப்புவதற்கு மாநகர சபையிடம் அனுமதி பெற வேண்டும். அது முதலில் இப்படி ஒரு ஒழுங்கற்ற வீடு வருவதற்கு அனுமதி தருமா என்பது சந்தேகமே. அப்படிச் செய்தாலும் வீடு விற்கும் போது அது ஒரு பிரச்சனையாக வரும். மீண்டும் முகட்டைப் பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வரவேண்டும். அரம்பைக்கு முன்பும், பின்பும் பல இலட்சங்கள் நீங்கள் செலவு செய்ய வேண்டும். இதை எல்லாம் நீங்கள் முதலில் யோசித்து இருக்கலாம். நான் தென் அமரிக்கா போய் வருவேன். அங்கு மூன்று அடி உயரம் மட்டுமே வளரும் பனசங்களைப் பார்த்து இருக்கிறேன். நீங்கள் அப்படி ஒரு பனசத்தை வளர்த்து இருக்கலாம். இப்போது என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்று தீர்க்கமாக முடிவு செய்யுங்கள். உங்கள் முடிவைப் பொறுத்து நான் எது வேண்டும் என்றாலும் செய்து தருகிறேன்.” என்று அவர் கூறினார்.

“சரி நீங்கள் போய் வாருங்கள். நான் முடிவு செய்த உடன் உங்களைத் தொடர்பு கொள்கிறேன்.” என்று கூறி அவரை அனுப்பிவிட்டாள்.

அதன் பின்பு அவள் நித்திரை இல்லாது பல நாட்கள் புரண்டு புரண்டு படுத்தாள். கதலி சாடியைவிட்டு வெளியேறப் போவதாகச் சத்தம் போட்டது. எப்படி எண்ணினாலும் அவளுக்கு வேறு முடிவுகள் தோதாகத் தெரியவில்லை. என்றோ ஒருநாள் வரும் முடிவும் அதுதான். கடைசியில் அவள் ஒரு முடிவுக்கு வந்தாள். தனது நண்பரைத் தொடர்பு கொண்டு வரச் சொன்னாள். வந்தவர் அவளைப் பார்த்து,
“நீங்கள் கவலையாக இருப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன்.” என்றார்.
“நான் முதலில் கவலையாகத்தான் இருந்தேன். நன்கு யோசித்த பின்பு நான் கவலைப்பட இதில் எதுவும் இல்லை என்பது எனக்கு விளங்கியது.” என்றாள். பின்பு அவரைப் பார்த்து,
“இனி சிறிய, அடக்கமான, பூச்செடி ஒன்றை வளர்க்க வேண்டும் என்று எண்ணி இருக்கிறேன்.” என்று கூறினாள்.

மானிடம் வீழ்ந்ததம்மா

MAANIDAM_VEEZNTHATHAMMAA  மானிடம் வீழ்ந்ததம்மா நாவலை இன்றில் இருந்து தரவிறக்கம் செய்து முழுமையாக வாசிக்கலாம்.

புத்தரும் சுந்தரனும்

நோர்வேயின் கோடைக் காலத்தில் அத்தி பூத்தால் போல் வானம் முகில்களை விரட்டி, நிர்வாணமாகச் சூரியனை அமைதியோடு ஆட்சி செய்யவிட்ட அழகான நாள். காலை பதினொரு மணி இருக்கும். உடம்பு என்னும் இயந்திரம் சீராக இயங்க வேண்டும் என்றால் அதற்குக் கொடுக்க வேண்டிய அசைவுகளை ஏதோ ஒரு பயிற்சியாக அல்லது வேலையாகக் கட்டாயம் கொடுத்தாக வேண்டும். இல்லாது விட்டால் தனக்கு இனி இந்த உலகில் அலுவல் இல்லை என்பதாகத் தன்னைத் தானே சீரழித்துக் கொள்வதில் அது வேகம் காட்டும் என்கின்றது மேற்கத்தேய மருத்துவ அறிவியல். அந்த அறிவியலை மனதில் இருத்தித்தான் சுந்தரன் இன்று வெளியே உலாத்திற்காய் சென்றான். உலாத்து என்று வந்துவிட்டால் அவனும் பலரையும் போன்று ஒஸ்லோவில் இருக்கும் மலையும் மலை சாந்த கட்டுப் பகுதியையும் தான் தேர்ந்து எடுப்பான். இன்று அப்படி அவன் கட்டுப் பகுதிக்குள் போகும் போதுதான் அந்த அதிசயம் திடீரென நடந்தது. அவன் கண்களை நன்கு கசக்கி விட்டு மீண்டும் அவரைப் பார்த்தான். காட்சி மாறவில்லை. தன்னைக் கிள்ளி உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு பார்த்தான். அப்போதும் அதில் எந்த மாற்றமும் இல்லை. அவர்தான் கம்பீரமாக, அழகாக முன்னே சென்றார்.

பாதத்தில் மரத்தால் ஆன மதியடி. காவி உடை. கையில் இங்கும், எங்கும் என்பதாய் எந்த மாற்றமும் இன்றிய அவரது எளிமையான திருவோடு. திரும்பிச் சுந்தரனைப் பார்த்த போது என்னிடம் வா என்கின்ற என்றும் மாறாத அந்த ஞான ஒளியின் பரவல் அவர் கண்களில். சுந்தரன் மீண்டும் மீண்டும் தன்னைக் கிள்ளிப் பார்த்து உறுதி செய்தான். இது கனவு இல்லை என்பது விளங்கியது. கிள்ளுவதால் எதுவும் மாறவில்லை என்பதும் புரிந்தது. அவர் அவன் முன்னே கம்பீரமாக ஞானம் பரப்புதலும், வாழ்தலுக்குப் பிச்சை எடுப்பதும் என்கின்ற அதே கரும யோகத்தோடு இங்கும் அமைதியாக நடந்தார். இது எந்த மனிதனுக்கும் இந்த உலகில் இப்போது கிட்டாத அரும் பாக்கியம் என்பது சுந்தரனுக்கு விளங்கியது. தன்னோடு பிறந்தவன் பற்றி தனது தாய் அரைகுறையாகச் சொன்னதிற்கான விளக்கத்தை மட்டுமாவது புத்தரிடம் கேட்க வேண்டும் என்கின்ற ஆவல் அவனிடம் பொங்கியது. அவனால் அதற்கு மேல் நடக்க முடியவில்லை. அவன் ஓடினான். என்றும் ஓடாத வேகத்தில் இன்று வெறி பிடித்த குதிரை ஓடியது போன்று அவரை நோக்கி ஓடினான்.

சுந்தரன் ஓடி வருவதைப் பார்த்த புத்தர் ஒரு மரத்தின் கீழ் அவனுக்கா ஒதுங்கிக் காத்து நின்றார். சுந்தரன் வேகமாக ஓடி அவரின் முன்பு வந்து நின்று மூச்சு வாங்க முடியாது வாங்கினான். புத்தருக்கு அவனைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது. தனது பிச்சை ஓட்டில் இருந்து எதையோ அள்ளி அவன் மீது தெளித்தார். அவன் மூச்சு வாங்கல் நின்றது. அவனுள் என்றும் இல்லாத அமைதியும், சாந்தமும் குடி ஏறியது.

அதன் பின்பு புத்தர் அவனைப் பார்த்து,
‘உன்னோடு நான் இருப்பதை விளங்கிக் கொள்ளாது வாழ்ந்து வந்த நீ இன்று மட்டும் எதற்காக இப்படி என்னை நோக்கி ஓடிவந்தாய்? உனக்கு என்ன வேண்டும்? ‘ என்று கேட்டார்.
‘என்னோடு நீங்கள் இருந்தீர்களா? எனக்கு நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறீர்கள் என்பது சற்றும் விளங்கவில்லை. நான் அம்மா சொல்லியதையே விளங்கிக் கொள்ள முடியாத மூடன். நீங்கள் சொல்வதை எப்படி விளங்கிக் கொள்ளப் போகிறேன்? எனக்கு நீங்கள் என்னோடு இருப்பதாய் ஒரு போதும் தோன்றியதே இல்லை. என்னை மன்னித்து விடுங்கள். நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? தயவு செய்து விளக்கமாகக் கூறுங்கள்.’
‘நான் தண்டிக்கவோ, மன்னிக்கவோ விரும்பாத மனிதன் ஆகியவன். ஆசை துறந்து, காவி தரித்து, அன்னம் பிச்சை கேட்பவன். நான் மனிதன் என்றேன். கடவுள் இல்லை என்றேன். என்னைப் போன்ற நிலையை நீங்களும் அடையலாம் என்றேன். அதை எல்லாம் புறக்கணித்து விட்டு மனிதர்கள் அதற்கு எதிராக இப்போது வெறியோடு செயற்படுகிறார்கள். என்னைப் பூசிப்பதாய் மிகவும் மோசமாய் இம்சிக்கிறார்கள். என்றாலும் எனக்கு இதில் எதுவும் இல்லை. அதையும் தாண்டியே நான். நீ புத்தன் ஆவதும் வெறியன் ஆவதும் என்னால் அல்ல… எவராலும் அல்ல… உன்னால் மட்டுமே. சரி உன்னிடம் வருகிறேன். நீ எதற்காக என்னை நோக்கி ஓடி வந்தாய்? நாங்கள் நடந்து கொண்டே கதைக்கலாம். இல்லாவிட்டால் என்னைச் சிலை என்று இங்கும் தொந்தரவு செய்யத் தொடங்கி விடுவார்கள் .’ என்றார் புத்தர். பின்பு சுந்தரனை ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு அவர் நடக்கத் தொடங்கினார். அவரோடு சுந்தரனும் நடந்தான். அப்படி நடந்து போகும் போது அவர் மீண்டும்,
‘நீ ஏதோ என்னிடம் கேட்க வந்தாய் அல்லவா?’ என்றார்.
‘உண்மையே குருவே. உங்களை எனக்குக் குருவே என்று அழைக்கத் தோன்றுகிறது. நான் உங்களை அப்படி அழைக்கலாமா? உங்களை இந்த நாட்டில் பார்த்ததே அதிசயம். அதைவிட நீங்கள் இந்தக் காட்டில் வருவது இன்னும் அதிசயம். எதற்காக குருவே உங்கள் இந்த யாத்திரை இங்கே நடக்கிறது? எனக்கு உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்க வேண்டும். கேட்கலாமா? அதற்கு உங்களின் அனுமதி உண்டா? ‘
‘என்னைத் தேடும் ஒருவன் இங்கே இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. கால்கள் அதற்காகப் பயணித்தன. உன்னை உனக்குக் காட்டுவது என்னுடைய பணி. நீ உன் வினாவைக் கேள்.’ என்றார் புத்தர்.
‘நான் கடவுள் பற்றி எல்லாம் கதைக்க விரும்பவில்லை. நீங்கள் அதற்குப் பதில் சொல்ல மாட்டீர்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். அதைவிட என்னிடம் என் அம்மா சொன்ன விடையம் ஒன்று இருக்கிறது. என்னைக் குடைகிறது. அது எனக்கு இன்றுவரை முழுமையாக விளங்கவில்லை. அதற்கு நீங்கள் தயவு செய்து விளக்கம் தரவேண்டும்.’ என்றான் சுந்தரன்.
‘உன் அம்மா உன்னிடம் என்ன சொன்னாள்?’
‘என் அம்மா என்னிடம் நீ கர்வம் கொள்ளாதே, கோவம் கொள்ளாதே, நீ எதையும் உனக்காச் சேர்க்காதே, நீ யாரையும் துன்பப்படுத்தாதே, உயிர்கள் மேல் கருணை உள்ள மனிதனாக வாழப் பழகிக் கொள். இந்த ஐம்பூதங்களால் ஆன உடம்பு நாளும் கரைந்து அந்த ஐம்பூதங்களிடம் சென்றுவிடும். அந்த நாளில் நீயும் நானும் ஒன்றாவோம் என்றாள். உன்னோடு வாழும் அவன் உன்னை நீ என்று நம்பும் உன்னிடம் இருந்து விடுவித்து, என்னிடம் அழைத்து வருவான் என்றாள். எனக்கு முற்பகுதி விளங்கியது போல இருக்கிறது குருவே. ஆனால் பிற்பகுதி அதுவும் இல்லை. அதற்கான விளக்கத்தைத் தயவு கூர்ந்து நீங்கள் எனக்குத் தருவீர்களா? ‘
‘அஞ்சாதே சுந்தரா. அது ஐந்து அல்ல நான்கு. நிச்சயம் நான் உன் கேள்விக்கான விளக்கத்தை உனக்குத் தருகிறேன். அதற்கு முன்பு நீ சிலவற்றை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். பூமியில் மனிதன் பிறப்பது எதற்கு என்று விளங்கியதா சுந்தரா? உண்டு, புணர்ந்து, உறங்கிக் கோடான கோடி ஜந்துக்கள் போல மாண்டு போவதற்கு என்று எண்ணுகிறாயா சுந்தரா? அதில் இருந்து விடுபட வேண்டும் என்று உனக்குத் தோன்றியதா? இந்த மனிதர்கள் எல்லாம் எதற்கு அதிகம் பயம் கொள்கிறார் என்பது தெரியுமா? உன்னை நீ உன்னுள் எப்போதாவது தேடியது உண்டா? ‘
‘ஐயோ குருவே… நான் ஒரு முழு மூடன். நான் எதற்குப் பிறந்தேன் என்பதே விளங்காது இந்த உலகில் அதற்குப் பாரமாக, மிருகம் போல், வினைப் பயனால் வாழ்கிறேன் என்பதுதான் அரிதாரம் பூசாத எனது உண்மை நிலை. அன்னை சொன்னதுகூட எனக்கு விளங்கவில்லை. நான் மூடனாய் பிறந்தது கரும வினைப் பயனாக இருக்கலாம். என்னைப் போன்று ஞானத்தின் ஒரு கீற்றுக்கூடப் படமுடியாத மூடர்களே இந்த உலகத்தில் கோடான கோடி பேர். அதைவிடப் புத்திசாலிகள் என்று தங்களை நினைத்துக் கொள்ளும் மூடர்கள் பல கோடி. மூடனாய் இருப்பது எனக்கு அழிக்கப்பட்ட சாபம். சாபம் நீங்குமா? அல்லது சாபமே ஒரு வரமா? நான் மூடன் என்றாலும் சிலவற்றை ஆவது அறிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். அது என் தாய் சொன்னதில் இருந்து தொடங்க வேண்டும் என்பது என் விருப்பு.’
‘விருப்பு, வெறுப்பு என்பதுகூட நீ அறிய முயல்வதற்குத் தடையாக இருக்கலாம் சுந்தரா. அந்த நிலையை விட்டு நீ மேலே வா. அப்போது இந்த உலகத்தின் நிலையாமையும், உயிரினங்களின் அன்றாட ஜீவகூத்தும் உனக்கு விளங்கும். அது விளங்கும் போது உன் அன்னை சொன்னதும் என்ன என்பதும் விளங்கும்.’
‘ஆசையை விட்டு, பற்றை அறுத்து நானும் மனிதனாக வேண்டும் என்றுதான் முயற்சிக்கிறேன். இருந்தும் என்னால் அது முடியவில்லை குருவே. நான் மனதிடம் மாட்டிக் கொண்ட மனித மிருகம் குருவே. எனக்கும் உய்வு உண்டா? அதனோடு அன்னை தந்துவிட்டுப் போன கேள்விகள் என்றும் என் மனதில் உயிரோடு தொடர்ந்து வதைக்கிறது. இறப்பிற்கு முன்பாவது எனக்கு அதற்கு விடை கிடைக்குமா குருவே? கிடைக்க வேண்டும். அதுவே எனது ஞான தரிசனத்தின் திறவுகோல் இல்லையா? இனிப் பிறப்பு இல்லை என்கின்ற மறுபிறப்பின் மறுதலிப்பு இல்லையா? ‘
புத்தர் சுந்தரனைப் பார்த்து கனிவாகப் புன்னகைத்தார். பின்பு அவனைப் நோக்கி,
‘நீ இறக்க வில்லையா? நீ ஜீவிக்க வில்லையா?’ என்று கேட்டார்.
‘விளங்கவில்லை குருவே. இறந்தால் ஏது ஜீவிதம்? ஜீவித்தால் ஏது இறப்பு?’
‘நன்றாக யோசித்துப் பார். ஒவ்வொரு கணமும் என்ன நடக்கிறது? நித்தமும் அது புரியாத வேகத்தில் உன் மீதும், ஒவ்வொரு உயிர்கள் மீதும்… இதை நீ விளங்கிக் கொள்ளும் போது உன் அன்னை சொன்னது உனக்கு விளங்கும். அது விளங்கும் போது நீ அன்னையிடம் போவதில் இருந்து விலகி, உனக்கான நிரந்தரப் பாதையை மூடி மறைத்து மண்டிக் கிடக்கும் புதர்களை வெட்டிச் சாய்த்து, அதில் உறுதியோடு பிரபஞ்சமே பாதையாகப் பயணிப்பாய். உன்னை நீ உன்னுள் தேடுவாய். அதிலே உன்னை நீ கண்டு கொள்வாய்.’ என்றார் புத்தர்.

பின்பு புத்தர் நடப்பதை நிறுத்தி ஒரு மரத்தின் கீழ் அமர்ந்து கொண்டார். மேற்கொண்டு பேசாதே போ என்று சுந்தரனுக்கு கையால் சைகை காட்டினார். சுந்தரன் தயக்கத்தோடு மேற்கொண்டு நடந்தான். அவனுக்கு அன்னை சொன்னது விளங்கத் தொடங்கியது.