அகப்பைக் காம்பு

வேலையால் வரும்போது தன்னையறியாத அலுப்பு உடலில் புகுந்து முறிப்பதாய் ஒரு அவஸ்தை. வீடு வேலை வீடு வேலை என இயந்திரமயமாகிய அலுத்துப் போன மனதில் உருவாகும் நச்சு உணர்ச்சிகளாகக் கோபம், ஆதங்கம், அவசரம், வெறுப்பு என்பதாக இன்னும் பல புற்றில் இருந்து சீறியெழும் கருநாகங்கள் போல் எப்போதும் தலை நீட்டுகின்றன. அலுத்த வாழ்வா? அடைபட்ட வாழ்வா? விடை காணமுடியாத அவஸ்தையுடன் அலையும் வாழ்வா? எங்கோ பறிபோகிவிட்ட எமது சுதந்திரத்தை எண்ணி இங்கே தலை நீட்டும் கருநாகங்களான உணர்ச்சிகளா?. சுதந்திரப் பறவைகளாகச் சுற்றிவந்த சுகத்தை இழந்த ஏக்கமும் கோபமும் அடிமனதில் தணலாகக் கனன்று கொண்டிருக்க வேலை வீடு வேலை வீடு என்பதான விடை காணமுடியாத வாழ்க்கையாக. குருவிக் கூடுகளான எமது வாழ்க்கையைக் குரங்கு கூட்டமாய் நிர்மூலம் செய்து நிர்க்கதியாக்கிய இலங்கை அரசை எண்ணும்போது கருநாகம் தலை நீட்டிச் சீற, கவலை முகத்தில் கருமேகமாய் அப்ப, சோகம் மலைப்பாம்பாய் விழுங்கச் சோர்வடைந்து சுருண்டுபோகும் அவஸ்தையா?.

அன்று மேலதிக வேலையை முடித்து வரும்போது அலுப்பு அவனை வெற்றி கொண்டு அகங்காரமாய் எள்ளி நகையாடியது. சோர்வு சுற்றி வளைத்துச் சூறையாடியது. அப்பாடா என்பதாகப் போய்
சோபாவில் விழுந்து தொலைக்காட்சி சிருட்டித்த உலகில் புகுந்துவிடத் துடித்தான். ஒரு உலகில் இருந்து இன்னொரு உலகிற்குப் பாய்ந்து இந்த ஓயாத அலைச்சலில் இருந்து விடுதலைப் பெறும் முயற்சி.

சபேசன் வீட்டுக் கதவைத் திறந்தான். ஆ என்கின்ற அலறும் ஓசை பழுக்க காய்ச்சிய ஆணியாய் காதிற்குள் பாய்ந்தது. சூவைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்றபோது குமுதினியும், கபியும்
சமையலறையில் உள்ள மேசையில் இருந்தனர். குமுதினி கையில் ஒரு மரத்தால் செய்யப்பட்ட அகப்பை இருந்தது. அந்த அகப்பையை ஆட்டினால் அவன் ‘ஆ’ எனக் கத்துவான். அவன் கண்களில் பயம் மின்னும். கபிலனைப் பொறுத்தவரையில் அம்மா இப்போது அகப்பைக்காம்புப் பயங்கரவாதி. அப்பா வந்தால் ‘ஆ’ அரிகண்டத்தில் இந்தும் அகப்பைக்காம்பு பயங்கரவாதியிடம் இருந்து விடுதலை கிடைக்கும் என்கின்ற நம்பிக்கை.

ஒரு சிரட்டையும் தடியும் இணைந்துகொண்டு அற்புதமாகப் பிடியும் தலையுமாக மனிதனுக்காய் பாடுபடும் கருவியாக அது ஈழத்தில். இங்கு மரத்தில் செருக்கி எடுக்கப்படும் அதன் பிரதி. அன்று
அகப்பைக்காம்பு எமது அன்னையரின் பிரதான ஆயுதமாக இருந்த காலம் அலாதியானது. அது அடுப்படியை விட்டு அதிக தூரம் செல்லது. குதிரைப் பாய்ச்சலுக்கு முன்னே முயலோட்டம் வெல்லாது. இந்த அகப்பைக்காம்புகள் மட்டுமே சமையலில் எத்தனை விதமாக உதவும். ஐரோப்பியர் பத்து கத்தி கரண்டியை வைத்துச் செய்யும் வேலையை எமது அன்னையரின் அகப்பைக்காம்பு தனியே செய்து முடிக்கும். பிட்டுக் கிண்டுவது தொடக்கம் பொங்கல், கழியென இதன் உதவியை அடுப்போடு போராடிய அன்னையரால் மறக்க முடியாது. அகப்பைகளின் அளவுகள் பாத்திரத்திற்கு ஏற்ப மாறும். பானையைக் கிளறும் அகப்பைக்கு அண்டாவுக்குள் ஆழம்பார்க்க முடியாது. அது தனி இனம்.

எமது அன்னையருக்குக் கோபம் வரும்போது, அவர்கள் வன்முறையைக் கையில் எடுத்துப் பத்திரகாளிகளாக அல்லது பயங்கரவாதிகளாக மாறும் போது, அகப்பைக்காம்பு ஆயுதமாகும். முதுகுகளை முரட்டுத்தனமாகப் பாதம் பார்க்கும். சில வேளைகளில் அகோரத் தாக்குதலில் தோல் வெடித்துக் குருதி வடிவதுண்டு. அகப்பைக் காம்போடு அன்னை கோபமாக வந்தால் பல வேலிகளைக்கூட ஒற்றைப் பாய்ச்சலில் பாய்ந்து சவாரிக் குதிரையாய் ஓடி மறைபவர்கள் அதிகம். இது ஈழத்தில் இராணுவப் பிரசன்னத்தில் பலருக்குக் கிடைத்த அனுபவம். தப்பிப் பாய்ந்து மூச்சிறைக்கக் கோவில் வீதியில் வந்து நின்று வீட்டை நோக்குபவர்கள் சிலர். அகப்பையை எண்ணும் போது சபேசனுக்கு ஊரில் நிற்பது போன்ற உணர்வு. முதலில் வன்முறையை உடல்ரீதியில் ஒரு பிள்ளை அனுபவிப்பது அம்மாவின் அகப்பைக் காம்பிடம் இருந்துதான் என்பது அவன் அனுபவம்.

சபேசன் சமையலறைக்குள் வந்தான். அவனுள் அடங்கிப் போயிருந்த கருநாகங்கள் இப்போது குமுதினி மீது பாயத் தாயாராக நின்றன. சீறிப்பாயும் கோபத்தையும், ஓடும் குதிரையான மனதையும் அடக்கி ஆள்பவனே வீரன் என்கின்ற கொள்கையில் சபேசனுக்கும் அபாரப் பிடிப்புண்டு. சிறிது நேரம் பேசாது நின்றான். பின்பு அந்த மேசையில் தானும் அமர்ந்துகொண்டான். இதைப் பார்த்த கபிலன் அப்பாவுடன் அழகாக ஒட்டி அமர்ந்து கோழிக்குஞ்சு பருந்தைக்கண்டால் தாயிடம் அடைக்கலம் தேடுவது போல அடைக்கலம் தேடிக்கொண்டு,
‘ஏனப்பா இவ்வளவு பிந்தி வாறியள்? ‘ என்கின்ற தனது பெரிய ஆதங்கத்தை வெளியிட்டான்.
‘அதுவா அப்பாவுக்கு ஓவர்ரைம்.’
‘ம்… உந்த வித்தை எல்லாம் இருக்கெட்டும்… நீ தந்ததை எழுதி முடி பார்ப்பம்…’

என்பதாக அகப்பைக் காம்பை காட்டி உறுக்கினாள் குமுதினி. கபிலனுக்கு அம்மா பயங்கரவாதி. அகப்பைக்
காம்பால் அடிக்காவிட்டாலும் அடிப்பேன் எனப் பயமுறுத்தும் பயங்கரவாதி. அடித்து அது பாடசாலைக்குத் தெரிந்தால் என்ன நடக்கும் என்பது குமுதினிக்கு நன்றாகத் தெரியும். அடிக்கும் துணிவு இல்லாவிட்டாலும் அடிப்பேன் எனப் பயமுறுத்தும் படலம் நித்தம் நடக்கும். சபேசனின் கருநாகங்கள் சீறிப் படமெடுத்துப் பாயத் தயாராகும் கணங்கள் அவை. அடிப்பதாய் பயமுறுத்துவதையும் சட்டத்தால் தடை செய்ய வேண்டும் எனத் தோன்றும் அவனுக்கு.

‘அப்பா விளையாடப் போகட்டா? ‘
‘ஆ…?’ குமுதினி அகப்பைக் காம்பை மீண்டும் ஓங்கிக் காட்டினாள். கபிலன் ‘ஆ’ வென அலறினான்.
‘குமுதினி நீ உதை நிப்பாட்டு. அகப்பையை இங்க தா.’
‘அப்பா நான் விளையாடப் போகட்டா? ‘
‘இல்லை. அம்மா சொன்னதை எழுதி முடிச்சா மாத்திரம்தான் விளையாடப் போகலாம்.’
‘அதுவா… நேரம் போயிடும் அப்பா.’
‘பருவாயில்லை எழுதி முடிச்சிட்டு விளையாடப் போகலாம்.’

சற்றுச் சலிப்படைந்தவனாய் கபிலன் எழுதத் தொடங்கினான். கபிலனை உடனடியாகவே விளையாட விடுவதற்குச் சபேசனுக்கு விருப்பமே. ஆனால் நாளைக் குமுதினி கூறும் எந்த வேலையையும் கபிலன் செய்யாமல் விடலாம் என்பதிற்காகவே குமுதினி சொன்னதை முதலில் செய்து முடித்த பின்பு விளையாட போகலாமெனக் கூறினான். கபிலன் அரை மணித்தியாலத்தில் எழுதி முடித்துவிட்டு அதை அப்பாவிடம் காட்டினான்.
‘ஓ நீ கெட்டிக்காரன்… ‘ என்றான் சபேசன். கபிலன் முகத்தில் சந்தோசமும் பெருமையும் மின்னித் தெறிக்க ‘தக்.’ (நன்றி) என்றான்
‘அப்பா விளையாடப் போகட்டா? ‘
‘சரி ஓடு.’
அவன் சிட்டுக் குருவியாக மறைந்தான்.

‘இந்தாங்க ரீ.’ குமுதினி தேநீரை நீட்ட அதை வாங்கிக்கொண்டு சோபாவிற்குச் சென்றான். சிறிது நேரத்தில் அவளும் அங்கே வந்து அமர்ந்து கொண்டாள். சபேசன் குமுதினியைப் பார்த்து மெதுவாகப் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

‘நீ உந்த அகப்பைக் காம்பால அவனை வெருட்டுறத விட்டிடு. நான் அதை இனிப் பார்க்கக் கூடாது.’
‘அப்பிடியெண்டா அவன் ஒண்டுமே செய்யமாட்டான் அப்பா.’
‘அப்ப, இப்ப எப்பிடிச் செய்தவன்?’
‘ஆ… அது விளையாட போகோணும் எண்ட அவாவில நடந்தது.’
‘அப்பிடித்தான் ஏதாவது ஒண்டு செய்தா ஏதாவது ஒண்டப் பரிசாக் கொடுக்கோணும். அப்பதான் பிள்ளையள் சந்தோசமா அதைச் செய்வினம். இதுதானே இஞ்சத்தைய முறை.’
‘இஞ்சத்தையான்களுக்கு அது சரி. எங்கடையள் கேக்குதே?’
‘ஏன் கேக்க மாட்டினம்? இப்ப எப்டிக் கேட்டவன்?’
‘அப்பிடி எண்டாலும் எல்லாத்துக்குமெல்லோ கேட்டுக்கொண்டு நிற்பான்.’
‘அதுக்கேத்த மாதிரிச் சொல்லோணும். பள்ளிக்கூடத்தால வந்து வீட்டு வேலை செய்து காட்டினா இவ்வளவு நேரம் வெளியால போய் விளையாடலாம் எண்டு சொல்லு. வேற வேலை செய்தா சனிக்கிழமை கொடுக்கிற இனிப்புச்சாமன் எத்தனை கிறாம் கூடும் எண்டு சொல்லு. செய்யிற ஒவ்வொரு நல்ல காரியத்திற்கும் எவ்வளவு கிழமைக்காசில கூடும் எண்டு சொல்லு. அதை விட்டிட்டு அடிக்கிற மாதிரி வெருட்டாத. அப்பிடிச் செய்தா அவன் நர்வொஸ் ஆகிடுவான். பாடத்தில் கவனம் இருக்காது. அகப்பைக் காம்பிலதான் கண்ணிருக்கும். அம்மா என்றால் அகப்பைக் காம்புதான் அவனுக்கு நினைவு வரும். பிள்ளையள் எதாவது செய்து முடிக்கேக்க தட்டி கொடுக்கோணும். அப்ப அவங்கட சந்தோசத்தைப் பார்க்கிறதே அலாதி.’
சற்று நிறுத்திய சபேசன் குமுதினியைப் பார்த்து திரும்பவும் கேட்டான்,
‘கபிலன் உன்ன விட்டு விலகிறது உனக்கு விருப்பமே? நான் உனக்குக் கோபம் வார நேரம் எல்லாம் அடிக்கிற மாதிரி கையோங்கினா எப்பிடி இருக்கும்? யோசிச்சுப் பார்.’ அதிர்ச்சி அடைந்த குமுதினி அவனைப் பார்க்காது வேறெங்கோ பார்த்தாள்.

நரகம் சொர்க்கம் மோட்சம்

நோர்வே சொற்காபுரியாக இருந்தாலும் தரனின் வாழ்க்கை இந்தச் சொற்காபுரியில் ஒரு நரகமாகவே தொடங்கியது. அது அவர்கள் தப்பு அல்ல எங்கள் இயலாமை என்பது தரனுக்குத் தெரியும். அதன் காரணம் தெரிவதால் நரகம் ஒன்றும் சொர்க்கமாகி விடுவதில்லை. அடர்ந்த பனைக் காட்டில் கூட்டமாக உறவுகளோடு இருந்தவனை அரசியல், பொருளாதாரக் காரணங்கள் வலுவில் பிடுங்கி வந்து பனிக் காட்டில் விட்ட தனிமை உணர். அந்தத் தனிமை என்பது தனிமை மட்டும் அல்ல. அது அதைவிடக் கொடுமையானது. அது எதுவும் அற்ற எல்லாம் அன்னியமான தனிமை. உடல், உள்ளம் அனைத்தும் ஒருங்கே வதங்கும் தணியாத வேதனை. உண்பதற்கு அப்போது உணவு தந்தார்கள். விலை மதிப்பான, தரமான உணவே தந்தார்கள். பீசா, ஸ்பகதி, லஸ்சன்யா, இறைச்சி கேக், கொட் டொக், பொரித்த அவித்த இறைச்சி வகைகள் என அது நீண்டு கொண்டு செல்லும். அதைவிடச் சாப்பிட்டு முடித்ததும் இனிப்பாக ஐஸ்கிறீம் அல்லது அது போன்ற இனிப்பான குறையில்லாத உணவுகள். இருந்தும் அவனால் அதை அப்போது சுவைத்து உண்ண முடியாமல் இருந்தது. அதன் மணம், அதன் தோற்றம், அதன் சுவை அணைத்தும் பனைக் காட்டின் பக்கம் தலை வைக்காத அன்னியமானவை. உறைப்பு, உப்பு, புளிப்பு என்று எங்கள் சுவை எதிலும் தூக்கலாக நிற்கும் உணவைச் சுவைத்த நாக்கு. கைக்குத்தரிசியும், உடன் மீனில் வைத்த மீன்குழம்பும், அதற்குத் துணையான முறுகிய பொரியலும், தேங்காய்ப் பாலில் வைத்த சொதியும் என்கின்ற எண்ணமே அவனை இங்கேயும் கனவுலகில் வாழ வைத்தது. அது எப்போதும் விருந்துதான். அதைவிட பிட்டு, இடியப்பம், தோசை என்று எல்லாவற்றையும் அந்தத் தேங்காய் சம்பலோடு சுவைத்துச் சாப்பிடலாம். அவை இனி மீண்டும் எப்போது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவை எல்லாம் இப்போது அவன் கனவில் மட்டும் வந்து போயின. இப்படித்தான் அவனது வாழ்க்கையின் தொடக்கம் நோர்வேயில் இருந்தது. உணவு மட்டும் அல்ல மொழி? எதுவும் விளங்குவதில்லை. காட்டு வாசிகள் கதைப்பது போன்று இருக்கும். அவன் பார்த்த காட்டு வாசிகள் வாயைத் திறந்து ஆவாவென்று கதைப்பார்கள். இவர்கள் வாயைத் திறக்காது ஸ்…ஸ்… என்று கதைத்தார்கள். நாங்கள் கதைப்பதும் அவர்களுக்கு மிகவும் மோசமாகத்தான் கேட்கும் என்று அவனுக்கு எண்ணத் தோன்றியது. அறியாத மொழி எதிராளிக்குக் காட்டு வாசிகளின் மொழிதான். அறிந்த ஒவ்வொரு மொழியிற்குள்ளும் ஒளிந்திருக்கும் வளம் மலைக்க வைக்கும். ஒவ்வொரு மொழியும் ஏதோ ஒருவகையில் தனித்துவமானவை. அந்த மொழியை நன்கு அறியும் போது அதன் வளம் விளங்கும்.
ஊரில் எந்த நேரத்திலும் ஒரு மேற்சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு வெளியே செல்லலாம். இங்கே அது தலை கீழாக இருந்தது. அது ஒரு சிறை போல அமைந்து இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. சந்திரமண்டலத்திற்குப் போவது போல ஒரு கணம் வெளியே போக வேண்டும் என்றாலும் தயார் செய்ய வேண்டிய கொடுமை. இவை எல்லாவற்றையும் காலப்போக்கில் ஒருவகையில் சமாளிக்கலாம் என்று நினைத்தாலும் ஒன்றை மாத்திரம் அவனால் சமாளிக்க முடியாது என்பது விளங்கியது. இளமையில் வறுமை கொடியது என்றாள் அவ்வை. இருக்கலாம்… தரனிற்கோ இளமையில் தனிமை அதைவிடக் கொடியதாகத் தோன்றியது. தோன்றியது அல்ல அதுவே நிஜம் என்பது அவன் முடிவு. கொடுமை, இனிமை என்பதும் சார்பு நிலை கொண்டதே என்பதில் அவனுக்கு ஐயம் இல்லை. அவ்வை ஐரோப்பா வந்திருந்தால் அவ்வையின் சார்பு நிலையும் மாறி இருக்கலாம். அதனால் தரன் கொடுமை, இனிமை என்பது அவரவரைப் பொறுத்தது என்று எண்ணினான்.
நரகமும் பழகப் பழகச் சொற்கம் ஆகாவிட்டாலும் அதன் கொடுமை பழகிப் போய்விடும் என்பது உண்மையே. காலப் போக்கில் மொழி, வேலை என்பன அவனுக்குக் கைவசப்பட்டன. அத்தோடு பனிக்காட்டில் இருப்பது கடும் குளிரென்றாலும் பெருநகருக்குக் குடிபெயர்ந்து வந்தது மிகவும் ஆறுதலைத் தந்தது. நோர்வே உணவும் இப்போது பழகிப்போய்விட்டது என்று சொல்லலாம். அதில் ஒளிந்திருந்த சுவையை கண்டறிந்து சுவைப்பது புது அனுபவம். அதுவும் வர வரப் பிடித்துக் கொண்டது. அதைவிடப் பெருநகரங்களில் மிளகாய்த்தூள், குத்தரிசி, மரக்கறி, உடன் மீன் இல்லை என்றாலும் உறைந்த மீன் என்று வாழ்க்கை ஓரளவு சுமுகமாக ஓடத் தொடங்கியது. இருந்தும் இளமையும் அதில் கிடைத்த தனிமையும் தீர்ந்தபாடில்லை. அது தீரும் வரைக்கும் இரவில் விரகம் நரகமாய் நீண்டதாய் தொடர்ந்தது.
அந்த நரகம் பற்றித் தரன் ஊரிற்குக் கதைக்கும் போது சாடைமாடையாகச் சொல்லிப் பார்த்துவிட்டான். யுத்தம், அதைவிடப் பரம்பரை பரம்பரையாகப் பார்க்க வேண்டிய பல நூதனங்கள். அவற்றைச் சரி செய்து ஒருத்தியைக் கண்டு பிடிப்பதற்கு அவர்களுக்குப் பல வருடங்கள் தேவைப்பட்டன.
இப்படியாக நரகம் தாண்டிச் சுவர்க்கத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைக்கிறேன் என்கின்ற பிரமையில் அவன் மிகவும் அகம் மகிழ்ந்து போனான். சுமதி வந்த பின்பு வாழ்க்கை சுவர்க்கமாக மாறியதாக அவன் உணர்ந்தான். பெண் இன்பம் மாத்திரம் சுகம் இல்லை. அவளோடு இருப்பதால் உண்டான சொகுசான வாழ்க்கை, அன்பு, அரவணைப்பு, நெஞ்சம் நெகிழக் கதைக்கும் பண்பு, அவன் மனசைப் படித்து அதற்கு ஏற்ப ஒழுகும் அவள் அக்கறை என்பன அவனைச் சொற்கத்தில் இருத்தியது என்பதில் அவனுக்குச் சந்தேகமே கிடையாது. அந்த முடிவு பற்றிய எந்த ஆய்வையும் அவன் மேற்கொள்ள விரும்பவில்லை.
அன்பின் பெருக்கத்தில் அவதாரங்கள் அத்தாட்சியாக உதித்தன. ஒன்றல்ல இரண்டு அவதாரம். அதனால் வீட்டில் பெருகிய இன்பம். சொர்க்கம். இதுவே நிரந்தரம் என்கின்ற நினைப்பில் தன்னை மறந்தான் தரன். வாழ்க்கை ஒரு நிலையில் நிற்பதல்ல. நின்றால் அதில் எந்த அபிவிருத்தியோ சுவாரசியமோ இருக்காது. இயக்கமும், மாற்றமும் ஒவ்வொரு உயிரினத்தையும், இந்த உலகத்தையும், அதைத் தாங்கிய பிரபஞ்சத்தையும் விட்டுவைக்காத ஒன்று.
வயது அண்டத்தில் பிரயாணிக்கும் கோள் போலப் படுவேகமாக இருப்பதை எல்லாம் இடறித்தள்ளி எங்கோ சென்றுவிடுகிறது. பிள்ளைகள் பெரியவர் ஆகினர். இறக்கை முளைத்ததும் அவர்கள் கூடுவிட்டுப் பறக்கலாகினர். நரை, திரை, மூப்பு சொல்லாமல் வந்து சொந்தம் கொண்டாடின.
ஐரோப்பிய நாடுகளில் அனைத்துத் தயாரிப்புகளிலும் பின்விளைவு தெரியாது பாவிக்கும் இரசாயனங்களால் உண்டாகும் எண்ணுக் கணக்கற்ற வருத்தங்கள். அதில் மிகவும் கொடுமையானது புற்றுநோய். அதிலும் இரத்தப் புற்றுநோய் அவளுக்கு வந்த போது தரன் நினைத்திருந்த சொற்கம் மீண்டும் நரகமாகியது. சுமதி சிறிது நாட்களில் போய் சேர்ந்துவிட்டாள். தரனுக்குத் தனது வாழ்க்கை மீண்டும் நரகமாகிவிட்டது என்கின்ற பிரமை.
தரன் மனதை ஒரு நிலைப்படுத்தினான். தான் மீண்டும் சுவர்க்கத்தில் இருந்து நரகத்திற்குப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்தான். அதனால் அவன் எல்லாவற்றையும் துறந்து அதைத் தேடி அலைந்தான். அவனுக்கு அதனால் ஒரு குரு கிடைத்தார். குரு வழிகாட்டினார். தரன் முதிர்ச்சி அடைந்தான். பிரமை எது என்பது விளங்கியது. அந்த விளக்கம் அவனுக்கு அவனுள் இருந்து கிடைத்தது.
அந்தக் குரு சில காலத்தின் பின்பு ஒரு நாள் தரனைப் பார்த்து. ‘நீ இனி உன் வழியில் செல். உனக்கு இனி சுவர்க்கம் நரகம் என்கின்ற மாயை தேவை இல்லை. நீ நிரந்தரமாக அடைய வேண்டியதைத் தேடிச் செல்.’ என்றார். தரன் புறப்பட்டான்.
அதன்பின்பு அவனை யாரும் நோர்வேயில் பார்த்ததே கிடையாது.

தெய்வமில் கோயில்

கமாலா ஒஸ்லோவில் இருக்கும் அந்தக் கோயிலுக்கு போவதற்காய் மிகவும் ஆர்வத்தோடு புறப்பட்டாள். அவள் அதற்காகப் பல மணித்தியாலங்கள் பல ஆடையலங்காரங்களை மாற்றி மாற்றி இறுதியாக ஒரு சிவப்புக் காஞ்சிபுரத்தை தெரிவு செய்து தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டாள். செல்வனைப் புறப்படுமாறு ஏற்கனவே பத்து முறை கேட்டுவிட்டாள். அவன் அசையவே இல்லை. காதற்றவன் போல் இருந்தான். அவள் மீண்டும் சளைக்காது ஒரு முறை அவனைக் கெஞ்சுவது போலக் கேட்டாள்.
‘தயவு செய்து வெளிக்கிடுங்க… திருவிழாவிற்குப் போவம்.’
‘அது திருவிழாவா?’ அவன் திருப்பிக் கேட்டான்.
‘அப்ப என்ன?’
‘சும்மா கேளிக்கை… பொழுது போக்கு… அதுக்கு நான் வரேல்லை. நீ வேணும் எண்டாப் போட்டு வா.’
‘ஏன் உங்களுக்கு உந்த வெறுப்பு?’
‘வெறுப்பு இல்லை… ஆற்றாமை… ஆதங்கம்…’
‘அப்ப நான் போட்டு வாறன். காரை எடுத்துக் கொண்டு போகிறன்.’ என்றாள் கமலா.
‘சரி.’ என்றுவிட்டு அவன் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை இயக்கினான். என்றாலும் அவன் மனது பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியது. ஆதங்கம்… அது என்றும் ஓயாது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
நாங்கள் அல்லது அவர்கள் என்று என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். பஞ்சம் பிழைக்க வந்தவர்கள், தமிழின், சைவத்தின் பாதுகாவலர்கள் என்று தங்களை எண்ணிக் கொள்பவர்கள், ஓடிவந்த பின்பு ஓங்கி வீரம் பேசுபவர்கள், தான் முன்னேறுவதற்காகத் தன்னை நம்பியவனுக்குக் குளி பறிக்கத் தயங்காதவர்கள், தியாக புருசர்களாக தம்மைக் காட்டிக் கொள்ள விரும்புபவர்கள், கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்து முன் தோன்றிய மூத்த குடிகள் என்று புல்டா விடுபவர்கள், நவீன காலத்துக் கப்பலோட்டிகள் எனப் பெருமை கொள்பவர்கள் என்று வற்றாது ஓடும் நதிபோல அவர்களைப் பற்றி வாய் ஓயாது வருணித்துக் கொண்டே போகலாம். என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
அவன் மனது அந்த வரலாற்றைத் தனிமையில் ஒரு முறை வெப்பியாரத்தோடு அசை போட்டது.
அரசியல் சாயம் பூசிப் பஞ்சம் பிழைக்க நோர்வேக்கு எண்பதின் பிற்பகுதியில் வந்த தமிழர்கள் பலர் சேர்ந்து ஓஸ்லோவில் ஒரு கோவில்லை தாம் சுமந்து வந்த பழைய கற்களை அஸ்திவாரத்தில் இட்டுக் கட்டுவது என்று முடிவு செய்தார்கள். இல்லை அது முதலே சிறிய கோயிலாக அங்கு இருந்தது என்றும் சிலர் கூறுகிறார்கள். இருக்கலாம். இருந்தாலும் அது ஒரு பெரிய விடையம் இல்லை.
அந்தக் கோயில் கட்டி முடிந்ததும் அவர்களின் முக்கிய அடையாளமாக இருக்கும் ஒன்றை அந்தக் கட்டடத்தில் குடியேற்ற வேண்டும் என்பதே அதன் ஆரம்ப நோக்கம். அந்த நோக்கத்தை அவர்கள் அஸ்திவாரம் இட்ட அன்றே மறந்து போனார்கள் என்பது போகப் போகத்தான் பலருக்கும் விளங்கியது. அதற்கு அவர்கள்… அவர்களின் தெற்குத் தேசத்தின் மாயையில் விழுந்தது முக்கிய காரணம் ஆகிற்று. அந்த மாயை விளங்காது அவர்கள் அதில் நன்கு மூழ்கினார்கள். வாயை நன்கு பிளந்தார்கள்.
அஸ்திவாரம் இட்ட அந்தக் கோயிலுக்கு நோர்வே சிவன் கோயில் என்றும் பெயர் சூட்டினர். சிலர் அதற்கு ஒஸ்லோவில் இருக்கும் இந்தக் கோயிலுக்கு எப்படி நோர்வே சிவன் கோயில் என்று பெயர் வைப்பது என்று ஆட்சேபம் எழுப்பினார்கள். பல இடங்களில் கோயில்கள் உருவாகினாலும் இதுவே நோர்வேயில் பெரும் கோயிலாக இருக்கும் என்பதால் அப்படி அழைப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்று அதற்குச் சார்பானவர்கள் சமாதானம் கூறி அவர்கள் வாயை அடைத்து விட்டார்கள். அதனால் அந்த ஆட்சேபம் அமைதியாக அடங்கிப் போய்விட்டது.
இப்படித் தொடங்கிய அந்தக் கோயிலுக்கு அங்கத்தினரைச் சேர்த்து, அவர்களிடம் இருந்து ஒரு தொகை வசூலித்து, அந்த விபரத்தைக் காட்டி அரசிடம் இருந்தும் விமர்சையாக மேலும் பணம் வசூலித்து, அவர்கள் அந்தக் கோயில் கட்டும் பணியை வெகு விமர்சையாகத் தொடங்கினார்கள். எதற்குக் கோயில் கட்டுகிறோம் என்பது விளங்காது கோயில் கட்டப்படுகிறது என்று சில அக்கறையாளர்கள் எண்ணினார்கள். எண்ணியதைப் பேசும் சுதந்திரம் ஐரோப்பாவிலும் இல்லாத காலம் அது. அதனால் வாயை மூடிக்கொண்டு மனதிற்குள் மட்டும் முறையான வழிகாட்டல் அதற்கு இல்லை என்று பலரும் வருத்தப்பட்டார்கள். கோயில் கட்டினால் அதற்கான அனைத்தும் ஆகம முறைப்படி கடைப்பிடித்து, ஒரு சிவலிங்கத்தை ஸ்தாபித்து, கும்பாவிசேகம் செய்ய வேண்டும். அதைவிட வசந்த மண்டபத்தில் எழுந்தருளுவதற்கு ஐம்பொன்னில் ஒரு ஆடல் நாயகனை உருவாக்க வேண்டும். அவன் அண்டத்தில் ஆடும் அந்த நர்த்தனத்தை இந்தப் பிண்டங்களுக்கு விளங்குமாறு செய்ய வேண்டும். அப்படிச் செய்தாலும் அதன் அற்புதம் விளங்காது பொன் நகையையும், புடவையையும் பார்க்கும் எம்மினத்து ஞானக் கொழுந்துகளின் இவ்வுலக அற்புதச் செயல் தொடரும். அதற்கே கோயிலுக்குச் செல்வது என்று அவர்கள் அதை மரபாக்கி விட்டார்கள். கொண்டு வந்தது, கொண்டு போவது பற்றிய உண்மையை அறிய விரும்பாது மாயையில் இந்த உலக வாழ்க்கை நிரந்தரம் என்று வாழும் சாதாரண மனிதர்கள்.
ஞானம் நிறைந்த மொழியே எங்கள் மொழி. என்றாலும் ஞானசூனியங்கள் நிறைந்த இனமாக எங்கள் இனம் மாறிவிட்டதாக சிலர் மனதினுள் குமுறினார்கள். கோயிலை நிர்மாணித்துத் தெய்வத்தைக் குடிவைக்காது விடப்போகிறார்கள் என்று வெம்பினார்கள். எங்கள் மக்கள் சொந்த அடையாளத்தைச் சிறிது சிறிதாக இழந்து எந்த அடையாளமும் இல்லாது போகிறார்கள் என்று பலர் மனதிற்குள் புழுங்கினார்கள்.
ஞானவழி வந்த எங்கள் மூத்த பரம்பரை இப்போது அவர்களின் பாரம்பரிய மொத்த ஞானத்தையும் தொலைத்து, வெண்திரையில் காட்டப்படும் மாயையே நிஜ உலகு என்று எண்ணி மாய்கிறார்கள். அவர்கள் மாய்ந்தால் பருவாய் இல்லை. அறிவுள்ளவர்கள் என்று கூறிக்கொண்ட இவர்கள் இன்று அதைவிட மோசமாக மாய்வதைப் பார்க்க ஈழத்தமிழரைப் பற்றி எண்ணுபவர்களுக்கு இதயம் நோகும். நொந்து என்ன? மந்தைக் கூட்டமாக மாறியவர்களை இனி மனிதக் கூட்டம் ஆக்குவது எப்படி? யாழ்ப்பாணம்… மேதைகளின் உலகு என்கின்ற போதையில் பேதைமையானவர்களை என்ன செய்ய முடியும்? இன்று அந்தப் பேதைமையின் உச்சமாக ஐரோப்பா வாழ் தமிழர்கள், அமரிக்கா வாழ் தமிழர்கள் என்று வஞ்சகம் இல்லாது அவர்கள் வாழும் இடம் எல்லாம் பரந்த கிடக்கிறது. அது அவர்களை எங்கும் மயக்கி ஆள்கிறது.
இங்கு கோயிலைக் கட்டியவர்களுக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை. அவர்களுக்கு அதைக் காட்டி அரசபணம் கறக்கலாம் என்பது மட்டும் மிகவும் தெளிவாக்கத் தெரியும். சைவம், தமிழ் என்றால் அவர்களுக்குத் தென்னிந்தியாவும் கோடம்பாக்கமும் நினைவு வரும். எட்டுத்தொகை நூல்கள், பத்துப்பாட்டு நூல்கள், பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் என்று கூறினால் என்ன என்று திருப்பிக் கேட்பார்கள். மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுவதால் சில பக்தி இலக்கியம் பற்றி அவர்கள் கேள்விப்பட்டு இருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் அதில் எல்லாம் பலருக்கும் துளியளவும் அக்கறை கிடையாது. பழையன கழிந்து புதியன புகுதல் என்பதை எங்கும் நிச்சயம் கடைப்பிடிப்பவர்கள் தமிழர்கள் என்று ஆகிவிட்டது.
ஆகம விதிப்படி ஆடல் அரசனை நிறுவினால் மட்டுமே இது கோயிலாகும் என்பது யாருக்கும் விளங்கவில்லை. அவர்களுக்கு அப்படிச் செய்யும் எந்த நோக்கமோ, விருப்பமோ, அல்லது அறிவோ இருக்கவில்லை. அவர்கள் கோயில் என்றால் அதில் கச்சேரிகள், வீரவிளையாட்டுக்கள் என்று அதைத் தங்காளால் இயலுமான வரைக்கு ஒரு கேளிக்கை அரங்காக்கி மகிழலாம் என்பதை மட்டுமே தெரிந்து வைத்திருந்தனர். சிவன் கோயில் என்று பெயர் வைத்துவிட்டுச் சிவன் இல்லாது கோயில் எதற்கு? அதனால் என்ன பிரயோசனம்? என்று யாரும் அதைப்பற்றிக் கேட்கவில்லை. யாரும் அதைப்பற்றிப் பேசுவதும் இல்லை.
இப்படியாக இது கோயிலா அல்லது கூத்து அரங்கமா என்று பலரும் முணுமுணுக்கும் போதெல்லாம் எதிர் பார்த்தது போல ஏதாவது கூத்து அல்ல வீர சாகசம் அங்கே நடக்கும். பெரும்பான்மை ஒஸ்லோ வாழ் தமிழர்கள் அதில் மகிழ்ந்து போவார்கள். தம்மை மறந்து போவார்கள். மகேசனின் தரிசனத்தைவிட மகிழ்ச்சி அரங்காக இருப்பது அவர்களுக்கும் மகிழ்வாய் இருக்கும். இவ்வுலக சொர்க்கம் இது என்று மகிழ்வார்கள்.
தெய்வங்கள் அற்ற அந்தக் கோயில் கேளிக்கை அரங்க மட்டும் இருக்கிறது என்கின்ற விம்பத்தையும் அந்தக் கோவில் நிருவாகம் முழுமையாக விரும்பவில்லை. அதனால் இடைக்கிடை அவர்கள் சில பக்தர்களையும் அங்கே வரவழைப்பார்கள். கேளிக்கை அரங்கம் என்றால் என்ன கோயில் என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அங்கே செல்லும் பக்தர்கள் அதிகம். ஒரு சில பக்தர்கள் மாத்திரம் தெய்வம் அற்ற அந்தக் கோயிலுக்குள் தாங்கள் கால் வைப்பதில்லை என்பதில் எந்த விட்டுக்கொடுப்பையும் காட்ட விரும்பவில்லை. அதில் தானும் ஒருவன் என்பதில் செல்வனுக்கு ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சி.
இன்று தென்னிந்தியாவில் இருந்து ஒரு பிரசங்கி அந்தக் கோயிலுக்கு வருகிறார். அதற்குத்தான் கமலா போக வேண்டும் என்று ஒற்றைக் காலில் நின்றாள். அவளும் சராசரித் தமிழ் பெண் என்பதை எப்போதும் நிரூபிப்பாள். என்று அவன் எண்ணினான்.
இது இப்படி இருக்க அங்கே சென்ற கமலாவோ எந்த ஆதங்கமும் இன்றி நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தாள். தென்னிந்தியாவில் இருந்து வந்தவரின் பிரசங்கத்திற்குப் பின்பு அவரோடு ஒரு உரையாடல் நடந்தது. அப்போது ஒரு தமிழர் திடீரெனத் தாங்களின் தமிழ் பற்றைக் காட்டுவது போல ‘நீங்கள் ஏன் தமிழ் பேசாது தங்கிலீஸ் பேசுகிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்,
‘நாங்கள் தங்லீசு கேசுகிறோம் என்று தெரிந்துதானே எங்களை இங்கு அழைத்து வருகிறீர்கள்? பின்பு ஏன் அதைப்பற்றிக் கேட்கிறீர்கள்? ஆனால் நான் இங்கு வந்த பின்புதான் தெரிகிறது தெய்வங்கள் அற்ற கோயிலை வைத்திருக்கும் உங்களைவிட தங்லீசு பேசும் எங்கள் செயல் மட்டம் அல்ல என்பது.’ என்றார். சபையில் இருந்து அதற்கு எந்த மறுமொழியும் வரவில்லை.
பின்பு யாரும் அவரிடம் அப்படியான எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. சிலர் மாத்திரம் ‘தெய்வங்கள் அற்ற கோயில்கள்.’ என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டார்கள். அந்தக் கணத்தில் கமலாவுக்கும் செல்வனின் மனநிலை பற்றி விளங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. தன்னை எண்ண அவளுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அவள் சிந்தித்த வண்ணம் தனது காரை நோக்கிச் சென்றாள்.

பலசரக்குக் கடைகள்

மூர்த்தி அந்தக் கடைக்கு இரண்டு வாடிக்கையாளருடன் யோசித்த வண்ணம் புறப்பட்டான். அந்த யோசனை அவனுக்கு நீண்டகாலமாக இருந்து வருகிறது. புறப்பட முன்பு, பின்பு என்று எப்போதும் அந்தக் கடைக்குப் போவதா விடுவதா என்கின்ற ஒரு யோசனை. அதனால் உண்டாகும் குழப்பம் நீண்ட காலமாக இருந்தது வருகிறது என்றாலும் இப்போது அது மலையாகப் பழு ஏற்றுகிறது. பருத்திக்காய் போல வெடிப்பதற்குத் தயாராகிவிட்டது என்றும் சொல்லலாம். மாறி மாறிச் சுயநலத்தால் பிரிந்து பிரிந்து தங்கள் ஆதாயத்தை உள்நோக்கமாக வைத்துக் கொண்டு உருவாகும் கடைகளை எண்ணி எண்ணிப் பார்க்க அந்தக் கடைகளுக்குச் செல்ல வேண்டுமா என்று அவனுக்கு எண்ணத் தோன்றியது. இந்தக் கடைகள் ஆரம்பத்தில் எப்படித் தோன்றின, பின்பு எப்படி அவை மாற்றம் அடைந்து கொண்டு வந்தன என்பது பற்றி ஒரு வரலாறு உண்டு. அதை மூர்த்தி ஒருமுறை நினைத்துப் பார்த்தான்.
*
ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஒஸ்லோவில் ஈழத்தமிழர்களின் சஞ்சாரத் தலங்களாக குரன்லாண்ட், தொய்யன் என்கின்ற சில முக்கிய தளங்களும், அத்தோடு மேலதிக வதிவிடங்களாக ஸ்ரொவுணர், லின்டறுட், வெஸ்திலி போன்ற இடங்களும் பிரசித்தம் பெற்றவை என்பது நோர்வேயில் வாழும் அனேக மக்களுக்கு நன்கு தெரியும். அத்தோடு அவர்கள் தங்களுக்குள் பிரச்சனை வந்தால் அதைத் தீர்த்துக் கொள்ள வாள், கொட்டான்தடி, மற்றும் கோடாரி, கத்தி போன்ற இலகுவில் வீட்டில் கிடைக்கக் கூடிய ஆயுதங்களை மகிழ் ஊர்தியில் இரகசியமாகச் சுமந்து வந்து, வீரமாக ஒருவரோடு ஒருவர் போரிட்டு, விழுப்புண் ஏந்துவார்கள் என்பதும் பலருக்கும் தெரியும். கொடி பறந்த காலத்தில் துப்பாக்கிகளும் உலாவியதாகக் கதைகள் உண்டு. இப்போது அது பொதுவாகப் பாவனையில் இல்லை என்றாலும் அதுவும் இல்லை என்று நூறுவீதம் யாராலும் உறுதியாகச் சொல்லிவிட முடியாது. இப்படியாக விழுப்புண் ஏந்தும் வீரப் பரம்பரையில் வந்த எங்கள் தமிழ் மக்கள் நோர்வேக்கு வந்த புதிதில் பொதுநலம் செய்ய வேண்டும் என்று தங்களுக்குப் பித்துப் பிடித்து இருப்பதாக அல்லும், பகலும் அலைந்து திரிந்து அவர் காலில் வீழ்ந்து, இவர் காலில் வீழ்ந்து, முதலில் ஒரு பலசரக்குக் கடையை வெற்றிகரமாகத் தமிழர்கள் அதிகம் புழக்கம் உள்ள இடத்தில் திறந்தார்கள். அப்போது அந்தக் கடை பொதுமக்களுக்குச் சேவை செய்வதற்கு மட்டுமே திறக்கப்பட்டது என்றும் தங்களுக்கு எந்த வியாபார நோக்கமோ, அதைவிட வேறு எந்த உள்நோக்கமோ இல்லை என்றும், இது முழுமையான சேவை மனப்பான்மையோடு ஒரு நற்பணியாகச் செய்யப்படும் என்றும் அந்தச் சேவை மனப்பான்மை பொங்கி வழிந்த வியாபாரிகள் கூறினார்கள். அதை ஒஸ்லோ வாழ் பல தமிழ் மக்கள் ஆரம்பத்தில் முழுமையாக நம்பினாலும் சிலருக்கு மாத்திரம் ஓநாய்கள் ஆட்டிற்குக் குழை பறித்துப் போடும் அற்புதம் எப்படி நிகழ்கிறது என்பது விளங்காது தங்கள் மண்டையைக் குடைந்தார்கள். அப்படிக் குடைந்த சிலருக்குச் சில விடை விளங்கினாலும் அதை வெளியே சொல்ல முடியாத அளவுக்கு அவர்கள் சேவை அப்போது உயர்ந்து நின்றது. ஒரு பலசரக்குக் கடை திறந்தால் அமைதியாக இருக்கும் வீரவினம் எங்கள் இனம் இல்லை. அதற்குப் பதில் கடை திறப்பதில் கொடிபிடிக்கும் சில தமிழர்கள் தங்களுக்கே உரிய காரணங்களைச் சொல்லிக் கொண்டு அடுத்த கடையை அமர்க்களமாக ஒஸ்லோவில் ஆரம்பித்தார்கள்.
இப்படி இருக்கும் போது பல வியாபாரிகளுக்குப் பல முறைகள் தாங்கள் மொத்தமாக ஆதாயத்தை அந்தக் கடையில் இருந்து பெற முடியவில்லையே என்று பெரும் கவலையாகவும், ஏக்கமாகவும் இருந்தது. அந்த ஏக்கத்தையும் பேராசையையும் மனதில் இருத்தி, வேறு சில பல காரணங்களைக் காட்டி வில்லங்கத்திற்குப் பிரச்சனையை உருவாக்கி கொடிபிடிக்காதவர்கள் அணியின் கடையை விட்டுப் பிரிந்து சென்று தாங்கள் புதுக்கடைகளை உருவாக்கினார்கள். வாடிக்கையாளர்களுக்கு ஒரே குழப்பம். அங்கே போவதா இங்கே போவதா என்கின்ற அலமலக்கம் அவர்களுக்கு. அதேவேளை கொடிபிடித்தவர்கள் அணியைச் சார்ந்தவர்கள் தங்கள் கடையின் கிளைகளை ஒஸ்லோவின் பல பகுதிகளிலும் நாட்டின் பல பகுதிகளிலும் உருவாக்கி மக்கள் பணம், அரசமானியம் என்று கறந்து எடுத்து சொந்த கட்டடங்களைப் பினாமிகளின் பெயரில் வாங்கிச் செழித்து வளர்ந்தார்கள். மீதிப் பணத்தை வீரம் தீரம் என்று கரியாக்கினர்.
இந்தக் கடைகளின் தொடக்கத்துக்கான முக்கிய ஆரம்பத் தத்துவம் ஒன்று கொடிபிடிக்காதவர்களின் கடை கொடி பிடிக்க மறுத்ததே என்று முதலில் கொடிபிடிக்கின்றவர்கள் கூறினார்கள். அது மிகவும் முக்கியம் என்பதாலேயே கொடிபிடிப்பவர்களின் கடை கொடியோடு தொடங்கப்பட்டது என்று பெருமையாகக் கூறினார்கள். கொடியை வைத்து எதிர் எதிராகத் தொடங்கப்பட்ட இந்தக் கடைகள் மானியம் வசூல் என்று ஏற்கனவே கூறியது போல கொடிகட்டிப் பறந்தன. அப்படிக் கொடிகட்டிப் பறந்ததால் பல தமிழர்களும் பலன் அடைந்தார்கள் என்பதும் உண்மையே. அவர்கள் அந்தப் பலனைப் பெறுவதற்கு தாங்கள் சொந்தப் பணத்தையும் செலுத்தினார்கள். ஆனால் அதைவிட அந்தக் கடைகள் நடக்கும் வியாபாரத்தைக்காட்டி அரசிடம் இருந்து மானியமாகப் பெருந்தொகை பணம் பெற்று வருவதைப் பற்றி மறந்தும் அவர்கள் வெளியே வாய்விடுவதில்லை. இப்படியாக அவர்கள் தொடங்கிய நோக்கம் நன்றாக நடந்தாலும் கொடிபிடித்தவர்கள் நடத்திய கடைக்காரர்களுக்கு கொடிபிடிக்காதவர்கள் நடத்தும் கடைக்கு மானியமும், வாடிக்கையாளர்களும் போவது வேப்பங்காயாகக் கசந்தது. அவர்கள் தங்கள் பாரம்பரியப் பாணியில் அவர்களது சிறந்த ஒற்றர்களை அனுப்பி கொடிபிடிக்காதவர்கள் நடத்திய கடையின் நிருவாகத்தைக் கைப்பற்றி, தாங்கள் மொத்தமாக வியாபாரத்தைப் பார்த்துக் கொள்ளும் முயற்சியில் ஈடுபட்டார்கள். அதை அறிந்த கொடிபிடிக்காத கடைக்காரர்கள் தங்களுக்குள் இருக்கும் வேறுபாட்டை மறந்து தாங்கள் தொடர்ந்தும் வியாபாரம் செய்வதில் ஒற்றுமையாகக் கவனம் செலுத்தினார்கள். அந்தக் கடைகள் நடத்தும் அனைவருக்கும் தாங்கள் அதில் இருந்து லாபத்தைப் பெற்றுக் கொள்வது முக்கியம் என்பதைத் தங்களது பின்மூளையில் நன்கு செருகிவைத்து இருந்தார்கள். அதைச் சாதாரணமாக அவர்கள் வெளியே காட்டிக் கொள்வதில்லை. அவர்களைப் பார்ப்பவர்கள் மனதோ மெழுகாய் உருகிக் கடலாய் பெருகும். இப்படியும் சேவை செய்ய முடியுமா என்று மெச்சி மகிழும். ஒரு சிலர் மட்டும் ஆடுகள் பாவம் என்று எண்ணிக் கொள்வார்கள்.
இப்படி நிலமை இருந்தாலும் சிலர் மாத்திரம் மொத்தமாகக் கடையை ஆட்சி செய்யவோ அல்லது மொத்தமாக வருமானத்தை சுருட்டிக் கொண்டு போவதையோ அவர்களால் அனுமதிக்க முடியவில்லை. இது அவர்கள் மனதில் இருந்தாலும் இப்போது கொடிபிடிப்பவர்களிடம் இருந்து கடையைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்கின்ற ஒரு காரணத்திற்காக மனதிற்குள் குமுறிய வண்ணம் இணைந்து ஒன்றாகச் செயற்பட்டு வியாபாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
*
இப்படியாகக் கொடிபிடித்த, கொடிபிடிக்காத அணியினால் நடத்தப்பட்ட வியாபாரம் தொடர்ந்தும் விமர்சையாக நடந்து கொண்டு வந்தது. கால ஓட்டத்தில் மாற்றங்கள் மட்டுமே என்றும் மாறாது என்பதை உறுதிப்படுத்துவது போலத் திடீரென அவர்களது கொடியை ஒருநாள் அதற்கு எதிரான அரசு எரித்து ஒன்றும் இல்லாமல் தகனம் செய்துவிட்டது. அதை அடுத்து கொடிபிடித்தவர்களின் கடையிலும் குழப்பம் ஏற்பட்டது. அதனால் அவர்கள் கொடிபிடிக்காதவர்கள் கடையை கைப்பற்றும் எண்ணத்தைத் தற்காலிகமாக விட்டுவிட்டுக் தங்களது கடையை யாருக்குச் சொந்தமாக்குவது என்பதில் மும்மரமான வாதப் பிரதிவாதத்தில் ஈடுபட்டார்கள். அதைத் தொடர்ந்து மக்கள் பணத்திலும், மானியத்திலும் கொழுத்த கடைகளை யார் தட்டிக்கொள்வது என்கின்ற இழுபறிகள் விமர்சையாக ஒஸ்லோவில் அரங்கேறியது.
அதனால் கொடிபிடிக்காதவர்கள் கடைப்பக்கம் கொடிபிடித்தவர்களால் இருந்து வந்த தொந்தரவுகள் குறைந்தன. அது கொடிபிடிக்காதவர்கள் இவ்வளவு காலமும் அடக்கி வைத்திருந்த ஆசைகளை மேலோங்க வைத்தது. அதனால் கொடிபிடித்தவர்களின் கடையில் நடக்கும் யுத்தம் கொடிபிடிக்காதவர்கள் கடையிலும் தொடங்கியது. அவர்கள் கடை மேலும் ஒரு முறை பிரிந்தது. பிரிவது ஒன்றும் தமிழர்களுக்குப் புதுமை இல்லை. அது தாய்ப்பால் அருந்துவது போல முக்கியமானது என்பது மக்களுக்கு விளங்கும். வியாபாரிகள் பிரிந்து பிரிந்து கடைகளை உருவாக்குவார்கள் என்பதும் அவர்களுக்கு நன்கு விளங்கியது. ஆனால் இந்த வியாபாரிகளுக்கு விளங்காத ஒன்று இனி வாடிக்கையாளர்களை எங்கே தேடிப் பிடிக்கப் போகிறார்கள் என்று பழைய வரலாற்றை அலசிய மூர்த்தி எண்ணினான்.
மூர்த்தியின் கடந்த காலச் சஞ்சாரத்தை நிறுத்துவது போல, மூர்த்தியோடு தயாராக நின்ற வாடிக்கையாளர்கள் கடைக்குப் போவமா விடுவமா? என்று கேட்டார்கள்.
‘ம்… இவங்கடை வியாபாரம் விளங்கி இருந்தா வீணாக நேரத்தை அநியாயம் ஆக்கி இருக்கத் தேவையில்லை. நீங்கள் ஏன் உங்கடை சனி ஞாயிறு விடுமுறையை அநியாயம் செய்கிறியள்? அதை நீங்கள் வீட்டில குதுகலமாக கொண்டாடுங்க.’ என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் வீட்டிற்குள் செல்லும் போது அவர்களின் குதுகலத்தையும், சந்தோசத்தையும் பார்த்து அவன் மலைத்துப் போனான். தான் அவர்கள் மனதறியாச் செக்கு மாடாய் இருந்துவிட்டதாக மனதில் புழுங்கினான். இருந்தும் இன்றே தான் சரியான முடிவு எடுத்திருப்பதான நிம்மதி அவன் மனதில் தோன்றியது.

சாத்தான்கள்

உலகத்தையும் அதன் இயற்கையையும் ஆண்டவன் அருளுடன் படைத்து, அதில் ஆதாமையும்,
ஏவாவையும் அழகான விருத்திக்குப் படைத்து, துணைக்கு அதே இயற்கையை மேலும்
விருத்தியாக்கித் தாவரங்களையும், மிருகங்களையும், பறவைகளையும், கடல் வாழ்
உயிரினங்களையும் பேரியக்கமாக அவர்களைச் சுற்றி ஆண்டவன் படைத்தான் என்கின்ற
ஆன்மீகம் சார்ந்த புல்டாக் கதை இந்த நூற்றாண்டிற்கு உதவாது என்பதால் தூக்கித்
தூரே எறிந்து விட்டு, விஞ்ஞானம் கூறுவது போல், பேரோசையோடு தானாகத் தோன்றிய
இந்தப் பிரபஞ்சமும், அதில் ஒரு புள்ளியாக இருக்கும் எங்கள் சூரியக் குடும்பமும்,
அதில் ஒரு தூசு போன்ற இந்தப் பூமியும், பல்லாயிரம் கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்னே
உருவாகி, அதீத வெப்பத்தால் அக்கினிக் கோளமாய், அக்கினியின் ஈர்ப்பில்,
அக்கினியை வலம் வந்து, காலப் போக்கில் அமைதியாகி, பூமியின் மேற்பரப்பு
குளிர்மை அடைந்து, அதன் பின்பு மெதுவாக மேற்கூறியவை உருவாகி, தாவரங்களும்
மிருகங்களும் வாழ்வதற்கு உரிய சுவர்க்கமாக அது உருவெடுத்து என்கின்ற உண்மையை ஏற்றுக்
கொண்டு, மேலே ஸ்திரமாகவும், யதார்த்தமாகவும் இந்தக் கதைக்குள் செல்வோம்.

மேற்படிப் பேரோசையோடு உருவாகிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தில்… அதனால் உருவாகிய
இந்தப் பூமியின் பிற்காலத்தில்… அமீனோ அமிலங்களின் விபத்துக்களால்
உண்டாகிய சேர்க்கையில், முதலில் ஒற்றைக் கலத்தைக் கொண்ட உயிரினங்கள்
உருவாகி, பின்பு அவை கூர்ப்பு அடைந்து, தாவரங்கள், கடல் வாழ் உயிரினங்கள் என்று
தோன்றி அதன் பின் மிருகங்கள், பறவைகள், ஊர்வன எனப் பலவகையாக கூர்ப்பு அல்லது
அபிவிருத்தி அடைந்து, அவை பேரும் உருப்படியான டைனோசரில் இருந்து அன்றைய பெரும்
விபத்தால் இன்றைய உருவிற்கு மாறிக் கடைசியில் குரங்கு மனிதனாகப் பல கோடி
ஆண்டுகள் ஆகின. விஞ்ஞானம் கூறுவது போல இந்தப் பூமி பல உயிரினங்களைக் கண்டு
வந்தாலும், மனிதனின் வரவும், அதனால் இந்தப் பூமியில் வந்த மாற்றமும், மாற்ற
முடியாத மாற்றத்தை இந்தப் பூமியில் மெதுவாக ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது. அப்படி
மாறியதில் மனிதர்களால் உருவாக்கிய மொழிகள், நாடுகள், அரசுகள்,
கலாச்சாரங்கள், அதற்கும் மேல் முக்கியமான உயிர்நாடியாக மதங்கள் என்று பல
கூறுகளாக மேலும் முன்னேற்றம் அல்லது பிளவு அடைந்து வரும் வேளையில், அந்தச்
சாத்தான்கள் இந்த மனிதர்களுக்கு உள்ளே மெதுவாக உருவாகத் தொடங்கின. அது
மனிதனின் முன்னேற்றத்தின் ஒரு கால கட்டத்தில், மனிதனின் துணையோடு, அவர்களுக்கு
இணையாக விரைவாக வளர்ந்து வரத் தொடங்கியது. அந்தச் சாத்தான்கள் மனிதத்தை
மீறிக் கொண்டு மனிதர்களுக்குத் தலைமை தாங்கித் தமது வழியில் அவர்களை
வழிநடத்தவும் தொடங்கின.

இப்படிப் பல சாத்தான்கள் பல இடங்களில் தோன்றினாலும் அவற்றை எல்லா மிஞ்சும்
பெரும் உருவெடுத்த இரண்டு கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள் இந்த உலகை
பொம்மை போல ஆட்டிப் படைத்தன. தாங்கள் செய்யும் அனைத்து அநியாயத்தையும்
நியாயம் என்றார்கள். நல்லவர்களையும் கெட்டவர்களாய் மாற்றிக் காட்டினார்கள்.
அதைப் பற்றி விரிவாகச் சிறிது பின்பு பார்ப்போம்.

பல காலத்திற்கு முன்பே உலகத்தில் முதலில் உருவெடுத்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள்
மிகவும் பேராசையுடன் பொருட்களின் மேலும் வியாபாரத்தின் மேலும் வெறி பிடித்து
உலகெங்கும் அலைந்தன. அவற்றிற்கு உலகத்தில் உள்ள பல நாடுகளை மொத்தமாகப்
பிடித்து, அங்கிருக்கும் செல்வங்களை அட்டை இரத்தம் உறிஞ்சுவது போல உறிஞ்ச
வேண்டும் என்கின்ற அடங்காத வெறி. அதனால் அவை கப்பல் கட்டிக் கடல்
மார்க்கமாகத் தூரதேசம் சென்று, அப்பாவி மனிதர்களின் இரத்தம் குடிக்கும் வேலையை
முதலில் தொடங்கிப் பல நூற்றாண்டுகளாக எந்தச் சங்கடமோ, மனச் சாட்சியோ, ஈன
இரக்கமோ இன்றி வெற்றிகரமாக, மகிழ்ச்சியோடு செய்து வந்தன. அப்போது அவை பல
வேளை தங்களுக்குள்ளும் சண்டை செய்து, தங்கள் இனத்தைச் சார்ந்த மற்றவர்
இரத்தத்தைக் குடிக்கவும் தயங்கியது இல்லை. அதனால் தோற்ற சில வெள்ளைச்
சாத்தான்கள் வேறு வழி இன்றித் திரும்பித் தமது தேசத்திற்கே வந்ததும் உண்டு.
அப்படித் திரும்பி வந்த சாத்தான்கள் எப்படித் தங்களுக்கு எதிரான வெள்ளைச்
சாத்தான்களை முதலில் வெல்வது என்று திட்டமிடத் தொடங்கின. அதனால் அவை
இரகசியமாக மாபெரும் யுத்தம் ஒன்றிற்குத் தயாராகின. இதற்கு முன்பே ஏற்கனவே
சென்ற பல வெள்ளைச் சாத்தான்கள் கீழைத் தேசத்திலும், ஆப்பிரிக்காவிலும் தாம்
நினைத்ததை எல்லாம் செய்து, அங்கு வாழ்ந்தவர்களை அடிமையாக்கி, விலங்குகளாகச்
சங்கிலியில் பிணைத்துச் சந்தையில் அவர்களை வியாபாரப் பிண்டமாக்கி ஆக்கியது
தொடக்கம் மிகவும் கீழ்த்தரமான சுரண்டலைத் தொடர்ந்து செய்தன. ஒரு சிறிய
பகுதியாக இருந்த இந்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள் மீதம் இருந்த பெரும் பகுதி
மனிதர்களின் இரத்தத்தைத் தொடர்ந்தும் உறிஞ்சிக் குடித்துக் கொழுத்தன. அப்படிச்
சில வெள்ளைச் சாத்தான்கள் செய்வதைப் பார்த்த முதலில் தோற்றுத் திரும்பித்
தமது நாட்டிற்கு வந்த வெள்ளைச் சாத்தான்களுக்கு கோபமாகவும், வெறுப்பாகவும்
இருந்ததால் அவை யுத்தம் ஒன்றை எதிர்பார்த்து இரகசியமாகச் செயற்பட்டன.
யுத்தத்தின் மூலம் தாங்கள் இழந்தவற்றைப் பிடித்து அந்தச் சாத்தான்கள் செய்வது
போலச் செய்ய வேண்டும் என்று அவை அதிக பேராசை கொண்டன. அதற்காக வெறியோடு
அவை செயற்படத் தொடங்கின.

அதில் ஒரு சாத்தான் கீழைத் தேசத்தையும், ஆப்பிரிக்காவையும் பிடிப்பதோடு மற்றைய
வெள்ளைச் சாத்தான்களின் பல தேசங்களையும் பிடிக்க வேண்டும் என்று முதலில் சக
வெள்ளைச் சாத்தானிடம் தோற்ற வரலாற்றால் வன்மமாக எண்ணி எண்ணி
யுத்தத்திற்கான முன்னேற்பாட்டைச் செய்தது. அதற்கு மனிதர்களின்
மூக்கை அளந்து ஒரு காரணமும் கண்டு பிடித்தது. அதனால் இந்த உலகத்தில் வெள்ளைச்
சாத்தான்களுக்கு இடையில் மாபெரும் யுத்தம் ஒன்று மூண்டது. அதில் ஒரு கீழைத்
தேசத்து மஞ்சள் சாத்தானும் பங்கு பற்றியது என்பது வேறு ஒரு கதை.

இந்த உலகத்தில் நடந்த மாபெரும் அந்த யுத்தத்தில் இரத்தம் குடித்த இரண்டு
வெள்ளைச் சாத்தான்கள் மேலும் மேலும் மாபெரும் கொடிய சாத்தான்களாக உயிர்த்து
எழுந்தன. அவை அதன் பின்பு மிகவும் தந்திரமாக ஆளுக்கு ஒரு கொள்கையை முகமூடியாக
வைத்துக் கொண்டு இந்த உலகத்தின் இரத்தத்தை மெது மெதுவாக உறிஞ்சித் தாங்கள்
கொழுத்தன. அதற்காகத் தனக்கு எதிரான மற்றைய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச்
சாத்தானை அவர்களுக்கு எதிராகக் காட்டிப் பயமுறுத்துவதை அவை முதல் தந்திரமாகப்
பயன்படுத்தின. அந்த இரண்டு கொம்புமுளைத்த சாத்தான்களிடம் எதோ பெரும்
கொள்கைகள் இருப்பதாய் பல அப்பாவி மனிதர்கள் நம்பி அதைத் தங்கள் வேதங்களாக
ஓதத் தொடங்கினார்கள். அவர்களின் அந்கக் குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை அந்தக்
கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்களுக்கு மேலும் நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது.

கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள், மற்றும் புதிதாகத் தோன்றி இப்போது
பலம் வாய்ந்த சாத்தான்களாக வளர்ந்து வரும் பல்வேறு சாத்தான்கள் என்பவை மற்றைய
நாட்டில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் இரத்தத்தை மொத்தமாக எப்படிக் குடிப்பது என்பது
பற்றிச் சிந்தித்தன. அதற்கு முன்பே அந்த யுத்தம் நடந்தபோது கடுமையாக
யோசித்துச் சில சாத்தான்கள் அதற்காக முயற்சி செய்தன. இறுதியில் அதில் ஒரு
கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான் பெரும் வெற்றி அடைந்தது. அது அந்த ஆயுதத்தை
பரீட்சாத்தித்துப் பார்க்கத் தாருணம் பார்த்துக் காத்து இருந்தது. அப்போது
சாத்தான்களுக்கு இடையில் யுத்தம் நடந்ததால் அதைக் காரணமாக வைத்து பெரும் தேவை
இல்லை என்றாலும் தாங்கள் கண்டு பிடித்து அபிவிருத்தி செய்த அந்தப் புதிய
ஆயுதத்தை மஞ்சள் சாத்தானுக்கு எதிராகப் பாவித்து பல நூறு ஆயிரம் மனிதர்களின்
இரத்தத்தை சில கணங்களில் உறிஞ்சிக் குடித்ததுத் தனது பரீட்சாத்தத்தை முடித்தது.
அதைத் தொடர்ந்து அது மற்றைய சாத்தான்களையும், அப்பாவி மனிதர்களைப் பயத்தால்
பணிய வைக்கும் முயற்சியில் வெற்றி கண்டது. இவற்றை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு
இருந்த மற்றைய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான் இந்தக் கொம்புமுளைத்த
சாத்தானை எதிர்ப்பதையே முழுமூச்சாகக் கொண்டதால் வெகு விரைவாக தாங்களும்
அப்படிப் பல நூறு ஆயிரம் மக்களின் இரத்தத்தை ஒரே நேரத்தில் எப்படிக் குடிப்பது
என்பதை மிகவும் முன்னேற்றமான தொழில்நுட்பத்தோடு கண்டு பிடித்து, அதைத் தமது
பரந்த தேசத்தில் பரிசோதித்துப் பார்த்தது. இப்படி இந்த இரண்டு கொம்பு முளைத்த
சாத்தான்களும் செய்வதைப் பார்த்த மற்றைய பல குட்டிச் சாத்தான்களும்
இரகசியமாகத் தாங்களும் அதைச் செய்வதில் மும்மரமாகின. இப்படியாக ஒவ்வொரு
கண்டத்திலும் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு அடிமையாகக் கிடந்தவர்களும் மெதுவாகச்
சாத்தான்களாக முளைத்து விருத்தி அடைய அடைய உலகத்தில் அமைதியாக இருந்த நாடுகள்
அச்சத்தால் நடுங்கத் தொடங்கின. இந்தச் சாத்தான்கள் எப்போதும் ஒருவருக்கு
ஒருவர் எதிராகக் கதைத்துச் சண்டை பிடிப்பதால் எப்போது தாங்கள் செய்து
வைத்திருக்கும் அந்த ஆயுதங்களைப் பாவிப்பார்களோ என்று பலர் பயந்தனர். அந்த
ஆயுதங்களை எந்தக் கணத்திலும் பாவிப்பதற்கு ஏற்ப சிறிய கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டி
ஒன்றை அந்தச் சாத்தான்கள் தயாரித்து அதைத் தாங்கள் செல்லும் இடம் எல்லாம்
குரங்கு குட்டியைக் காவிச் செல்வது போலக் காவிச் சென்றனர். அதனால் முக்கியமாக
இரண்டு கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்களும் மற்றைய தேசங்களையும், அதன்
மக்களையும் மிகவும் அச்சத்துக்கு உள்ளாக்கி வந்தன.

அதே வேளை முன்பு கூறியது போல மற்றும் பல புதிய சாத்தான்களும் அங்கங்கே பலமாகி
மெதுவாக வளர்ந்துவரத் தொடங்கியதால் அவையும் கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டி
தயாரிப்பதில் மிகவும் அக்கறை காட்டின. இப்படியாக அவை பல நிறத்திலும், பல
தேசங்களிலும், உலகின் ஒரு சில பகுதியைத் தவிர மற்றைய இடங்களில் விரைவாக
உருவெடுத்தன. அவற்றில் ஒன்று தொடர்ந்தும் வினோதமாக அகிம்சை பேசியது. வேறு ஒன்று
தாமே உருவாக்கி இசம் பற்றித் தான் செய்வதை மறைத்துப் பெருமையாகப் பேசியது. அதன்
தேசத்து மக்கள் உயிரையே அதற்கு உழைப்பாகக் கொடுத்தனர். வேறு சில சாத்தான்கள்
கண்களை இழந்து குருட்டுத்தனமாக மதம் பேசின. சில தமது பழைய சாத்தான் பரம்பரை
பற்றிப் பேசிப் பேசி மகிழ்ந்தன. ஆனால் இவற்றின் ஒரே நோக்கம் மற்றை
மனிதர்களைப் பயமுறுத்தி, அவர்களின் இரத்தத்தைக் குடிப்பதாகவே இருந்தது. அதற்கு
ஏதுவாக தாங்கள் அந்தச் சிறிய கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டியை தயாரித்து வைத்துக்
கொள்ளுதல் என்பவையே அவற்றின் பொது நோக்காக இருந்தது. அந்தக் கட்டுப்பாட்டுப்
பெட்டியில் இருக்கும் பொத்தானை அழுத்தினால் பல இலட்சம் மக்களின் இரத்தத்தை
ஒரே நொடியில் குடித்துவிடலாம் என்கின்ற அளவிற்குச் சாத்தான்களின் அறிவும்,
தொழில் நுட்பமும் ஆக்கத்திற்கு இன்றி அழிவுக்கும், அச்சுறுத்தலுக்கும் பயன்பட்டன.
அவை தாங்கள் வாழ்ந்த நாட்டைக் கொழுக்க வைத்து மேலும் தாங்கள் சுகபோகமாக
வாழ்வதற்கு மற்றைய நாட்டை கபடத்தனமாயும், பலத்தைப் பாவித்தும் அடக்கி ஆழத்
தொடங்கின. அல்லது தங்களது அந்த கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டியை எடுத்துக் காட்டிப்
பயமுறுத்தின. மொத்தமாக ஒரு சம்பவத்தில் உயிரை விடுவதிலும் சிறிது சிறிதாக
பயத்தில் இரத்தத்தை மட்டும் கொடுக்கப் பல தேசங்கள் வேறுவழி இன்றி ஒத்துப்
போக வேண்டி வந்தது. உதவி செய்வதாக கூறிக்கொண்டு உள்ளே புகுந்து அவர்களின்
இரத்தத்தை அவர்கள் அறியாமலே சாத்தான்கள் உறிஞ்சும் செயலையும் மிகவும்
தந்திரமாகவும், கபடத்தனமாகவும் செய்தன. அதையும் எளிய தேசங்கள் தாங்கிக்
கொள்ள வேண்டியதாகிற்று. இப்படி அட்டைகளாக எங்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறதோ
அங்கு வாழும் மனிதர்களின் இரத்தத்தை அவை எந்த ஈன இரக்கமும் இன்றி உறிஞ்சின.
தங்கள் விருப்பிற்குப் பணியாத அந்த நாட்டு ஆட்சியாளர்களை மனிதம் காப்பதாகக்
கூறி மறைமுகமாகக் கொன்று, தாங்கள் இரத்தம் உறிஞ்சுவதை அனுமதிக்கும் மனிதர்களை
ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்தன.

இதே நேரத்தில் மேலும் சில சாத்தான்களும் பெரும் சாத்தான்களாக உருவெடுத்தன.
அற்றில் ஒன்று தான் அழகாகப் பேசிய இசத்தை தள்ளி வைத்துவிட்டு, எப்படி அழகாக
இரத்தம் குடிப்பது என்பதை ஏழை எளிய நாடுகளின் மேல் பரீட்ச்சாத்தித்துப் பார்த்தது.
பொதுவாக உதவி செய்வதாகக் கூறி அவர்களை மயக்கி, அவர்களின் இரத்தத்தைக் கபடமாக
உறிஞ்சி எடுத்தது. இது பழைய தந்திரம் என்றாலும் புதிய நாடுகள், அதுவும் இசங்கள்
பேசிய நாடுகள் செய்வது மிகவும் புதுமையாகவும், சகிக்க முடியாமலும் இருந்தது.

அதே நேரத்தில் சாத்தான்களுக்கு உலகத்தில் இருந்து மட்டும் இரத்தம் உறிஞ்சுவது
அலுப்படிக்க அவை விண்வெளியிலும் தங்கள் ஆயுதங்களை நிறுவி, அதனால் பல தேசங்களை
அச்சுறுத்தி, மேலும் இரத்தம் குடிக்கலாம் என்கின்ற உண்மையைக் கண்டு, அதைச்
செயற்படுத்தத் தொடங்கின. இப்படியாகச் இரத்தம் குடிப்பதில் சாத்தான்களுக்கு
இடையில் போட்டி தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருந்தது. புதிய பல சாத்தான்களும்
அதில் சேர்ந்து மகிழ்ந்தன.

இது தொடர்ந்து நடக்கும் போது கொம்பு முளைத்த சாத்தான்களில் ஒன்று திடீரென
பக்கத்து நாட்டின் ஒரு புகுதியை வலோக்காரமாகத் தன்னோடு இணைத்துக் கொண்டது.
சாத்தான்களிடம் இருக்கும் ஆயுதங்களுக்குப் பயந்து ஒரு யுத்தம் மூளாவிட்டாலும் அவை
தங்களுக்குள் நடைபெற்ற கொடுக்கல் வாங்கல்களை அதனால் கட்டுப்படுத்தத்
தொடங்கின. பெரிய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான் அதை முதலில்
செயற்படுத்தியது. அது மற்றைய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான், மற்றும் இசம்
பேசிய ஒரு புதிய சாத்தான், மற்றும் சில குட்டிச் சாத்தான்கள் ஆகியவற்றோடும்,
தனக்குப் பாதகமான வேறு சிலரோடும், தனது கொடுக்கல் வாங்கல்களைக்
கடுமையாக்கியது. அதனால் கொம்புமுளைத்த சாத்தான்கள் தலைமை தாங்க வழமை போல்
இரண்டு அணியாகப் பிரிந்து மற்றைய சாத்தானுடன் எப்படி யுத்தம் செய்வது என்று
பயிற்சி எடுத்தன. அப்படிப் பெரிய பயிற்சியைக் கண்டு பெரிய கொம்பு முளைத்த
வெள்ளைச் சாத்தான் பயத்தில் மருண்டாலும் தங்களிடம் அதைவிடப் பலமும், படையும்
இருக்கிறது என்கின்ற துணிவோடு மேலும் கொடுக்கல் வாங்கலை எப்படி இறுக்குவது
என்பதில் அது அக்கறை காட்டியது.

இந்த உலகில் எது நடக்காது, நடக்கக்கூடாது என்று சாத்தான்கள்கூட நம்பிக்கையோடு
இருந்தனவோ அது ஒரு நாள் நடந்தது. அது எப்படிச் சம்பவித்தது என்று சொல்வதற்கு
இந்தச் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள பூமியில் இன்று யாரும் இல்லை. இருந்தும்
தொலைத் தொடர்பில் தொங்கிய தகவலின்படி பெரிய கொம்பு முளைத்த சாத்தானுக்குச்
சாதுவாக விசர் பிடித்ததால் அது அந்தச் சிறிய கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டியை எடுத்து ஒரு
நாள் விளையாடியது. அப்போது அதன் விரல் தவறுதலாக அந்த பொத்தானில் அழுத்தியதால்
இந்த உலகத்தின் கதை அத்தோடு முடிந்தது.

குருவும் சிஷ்யனும்

சிவகுரு என்பது அவருடைய இப்போதைய ஞானப் பெயர். முதலில் அவரது பெயர் சிவச்சந்திரன் என்று சாதாரணமாக இருந்தது. தனக்குத் தானே ஞானம் கிடைத்ததாக அவசரக் குடுக்கை போல் எண்ணியதால் அவர் சந்திரனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டுச் சிவத்தை மாத்திரம் முதலில் எடுத்தார். பின்பு அதை மெருகூட்டக் குருவைச் சேர்த்துக் கொண்டார். கடைசியாக மொத்தமாகச் சிவகுரு என்று தனது அடையாளத்தை மாற்றிக் கொண்டார்.
‘உன்னை நீ அறியாது, நீ உன்னையும் ஏமாற்றி, மற்றவர்களையும் ஏமாற்றுகிறாய்.’ என்று ஒரு துறவி சிவகுரு அவரைத் தரிசிக்கச் சென்ற இடத்தில் பிரசாதமும் கொடுக்காது பேசி அனுப்பியதைப் பற்றி அவர் யாரிடமும் சொல்வது இல்லை. அவரால் அதை என்றும் மறக்க முடியாது. அதை எண்ணும் போது எல்லாம் அவருக்குக் குழப்பமாக இருக்கும். கோபம் வரும். கவலையாக இருக்கும். மான அவமானத்தைத் தான் வென்றதாய் நினைத்தாலும் அவமானமாய் இருக்கும். இந்த வாழ்வை இத்தோடு முடித்துக் கொள்வோமோ என்று அவர் பல முறை எண்ணியது உண்டு. உண்மையில் அவருக்கு அந்தத் துறவி ஏன் அப்படிச் செய்தார் என்று இன்றும் விளங்கவில்லை. சிவச்சந்திரன் சிவகுரு ஆகமுதலே அவருக்கு ஒரு சிஷ்யன் கிடைத்திருந்தான். அவன் என்றும் விலகாது அவரைப் பின்தொடர்ந்தான்.
சிஷ்யன் என்றாலும் அவன் சிஷ்யன் இல்லை என்பது போல் நடந்து கொள்வான். இது தனக்குத் தானே ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் பிரச்சனை என்பது அவருக்கு அப்போது விளங்கவில்லை. ஆனால் சிஷ்யன் எப்போதும் குருவை அதைச் செய்தால் நன்றாக இருக்கும் இதைச் செய்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நச்சரிப்பான். தன்வழியில் அவரை இழுத்துச் செல்வதில் வெற்றி காண்பான். அவனுக்குத் தனது பிரசன்னத்தின் நோக்கம் என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரியும். தன்னிடம் இருந்து தனது குரு தப்பிக்க முடியாது என்பதை அவன் விளங்கி வைத்திருந்தான். அதற்கு ஏற்பவே அவன் மிகவும் தந்திரமாகச் செயற்படுவான்.
அவன் சிவகுருவைக் குடிலைவிட்டு வெளியே வா வா என்று எப்போதும் இடைவிடாது நச்சரிப்பான். ‘உலகே சுவர்க்கம். அதை முதலில் தரிசிக்க வாருங்கள்.’ என்று ஆசை காட்டுவான். சிவகுருவை வெளியே கூட்டிச் செல்வதில் அவனுக்கு அளப்பரிய பிரியம். முதலில் பணிவாகப் பேசிவந்த சிஷ்யன் வரவரப் பழகப் பழக அதிகாரத் தொனியோடு பேசத் தொடங்கினான். சிவகுருவுக்கு அவன் பேசுவதில் நியாயம் இருப்பது போல் இருக்கும். அவன் சொல்வதை மறுக்க முடியாமல் இருக்கும். சில வேளைகளில் அவன் சொல்வது பிழை என்று தோன்றினாலும் அவனே அது சரி என்று அதற்கான காரணத்தை எடுத்துச் சொல்லுவான். அதில் சிவகுரு சமாதானம் ஆவார்.
சிஷ்யன் மிகவும் ஆசை காட்டுவான். அப்படி இருக்கலாம் இப்படி இருக்கலாம் என்று அழகாக் கற்பனை ஊட்டுவான். சிவகுருவால் அதை எடுத்தெறிந்து தன்பாட்டிற்குப் போக முடிவதில்லை. சில வேளைச் சிஷ்யன் ஆசை காட்டுகிறான் என்று விளங்கினாலும் அடுத்த கணமே அதிலும் உண்மை இருப்பதாகவே அவருக்குத் தோன்றும்.
சிவகுருவை சிஷ்யன் ஒரு நாள் வெளியே கூட்டிச் சென்றான். இருவரும் நடந்து சென்றார்கள். நீண்ட தூரம் அவர்கள் ஒரு நதிக்கரை ஓரமாக நடந்து சென்ற பின்பு அங்கே ஒரு அழகிய குடில் வந்தது. சிஷ்யன் குருவைப் பார்த்து அந்தக் குடிலில் இளைப்பாறிவிட்டு பின்பு மேற்கொண்டு பயணிப்போம் என்று அறிவுரை கூறினான். சிவகுருவுக்கு அதுவே சரி என்று பட்டது. அதனால் சிவகுருவும் அதை ஒத்துக் கொண்டு அந்தக் குடிலுக்குள் சென்றார். அங்கே ஆண் என்கின்ற ஒரு உருவத்தைச் செய்து வைத்தாலும் அது உயிர் பெற்று நடக்க வைக்கும் அழகு படைத்த ஒரு கன்னி இதயத்தைத் திருடும் பார்வையோடு இன்பத்தை மட்டுமே தருவேன் என்பது போல நின்றாள். அவள் துருத்தும் அங்கம் அவர் மனதை வருத்தும் நோயைப் பன்மடங்காக்கியது. அது இருப்பதே தெரியாது இருந்தது அவருக்கு இப்போது நன்கு விளங்கியது. இந்த இயற்கையின் அல்லது இறைவனின் லீலையில் தன்னையே தான் அறியாத சிவகுரு எம்மாத்திரம்? அவர் உண்மையில் தடுமாறிப் போய்விட்டார். சிஷ்யன் ‘உள்ளே போங்கள். அள்ளி அணைத்து ஆசையைத் தீர்த்துக் கொள்ளுங்கள். இது குற்றமும் இல்லைப் பாவமும் இல்லை. படைக்கப்பட்டதே அனுபவிப்பதற்காய் மட்டுமே. அவள் உங்களுக்காக இன்று காத்திருக்கிறாள். அதைப் போல் உங்களுக்காக என்றும் காத்திருப்பாள். உங்களிடமும் இன்றும் துடிக்கும் இளமை இருக்கிறது. ஆண்மை இருக்கிறது. அனுபவிக்கும் ஆசை இருக்கிறது. அவளிடம் வர்ணிக்க முடியாத அழுகு கொட்டிக் கிடக்கிறது. வண்ணங்களாக யொலிக்கும் அவள் மேனியைப் பாருங்கள். அதன் மென்மையும் தொட்டு உணருங்கள். வாசத்தை நுகர்ந்து அனுபவியுங்கள். அவளது என்றும் மாறாத இன்முகம் காட்டும் பண்பைப் பாருங்கள். தன்னையே இளக்கும் நிலையை உணருங்கள். இது உங்களுக்கும் அவளுக்கும் கிடைத்த மறக்க முடியாத கணங்கள். இன்று போனால் நாளை மீண்டும் திரும்பி வராத நிஜங்கள். எந்தத் தத்துவத்தாலும் அதை மாற்ற முடியாத வாழ்க்கை. தயங்காதீர்கள். தாகத்தைத் தணித்துக் கொள்ளுங்கள். இதுவே வாழ்க்கை. இதுவே இவ்வுலகு. ‘ என்று சிஷ்யன் கூறி அவரை ஊக்கப்படுத்தினான்.
சிவகுரு அவளைத் தன்னை மறந்து பார்த்துக் கொண்டு நின்றார். அவர் மனதில் ஆசையும் காமமும் கொழுந்துவிட்டு எரிய உடல் வெப்பத்தில் முறுகிய தோசைக்கல் ஆகியது. சிவகுருவுக்கு தான் பூமியில் அல்ல கற்பனைக்கும் எட்டாத சுவர்க்கத்தில் நிற்பது போன்று தோன்றியது. முன்வைத்த காலைத் தொடர்ந்து முன்வைப்பது பற்றியே அவர் அவாக் கொண்டார். ‘அப்படி இந்தச் சிஷ்யன் சொல்வது சரி என்றாலும், உன்னையே நீ அறியாதவன் என்று அந்தத் துறவி ஏன் என்னைப் பார்த்துக் கூறினார்?’ என்கின்ற எண்ணம் திடீரென அவருக்கு வந்தது. சிவகுரு அப்படியே நின்றார். துறவி வாய்விட்டு அவரைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போல இருந்தது.
‘உள்ளே போங்கள்.’ என்று கூறிச் சிஷ்யன் சிரித்தான். துறவியின் சிரிப்பில் ‘உன்னையே நீ அறியாதவன்.’ என்கின்ற வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிப்பது போல இருந்தது. சிஷ்யன் சிரிப்பில் ‘உங்களுக்கு ஏன் இந்த வேஷம்?’ என்று கேட்பது போல இருந்தது. சிவகுருவுக்கு ஆசையாகவும் இருந்தது. கவலையாகவும் இருந்தது. அவமானமாகவும் இருந்தது. வெட்கமாகவும் இருந்தது.
சிவகுரு சிறிது நேரம் சிந்தித்தார். இந்தச் சிறிய விடையத்தையே தன்னால் தவிர்க்க முடியாவிட்டால் தன்னில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை என்பதாக விளங்கிக் கொண்டார். ‘சிஷ்யன் எப்போதும் சிஷ்யனாக இருப்பான். குருவே அதை உணர வேண்டும். எது தனது இலக்கு என்பதைத் தீர்க்கமாக உணர வேண்டும். சிஷ்யனின் சொற் கேட்டு இங்கு வந்திருக்கக் கூடாது. இங்கே மட்டும் அல்ல எங்கும் அவன் சொல்லைக் கேட்டுப் போக்க கூடாது. என்னை நான் என்னுள் அறிந்து அதற்கேற்ப நடந்திருக்க வேண்டும். இப்போதும் எதுவும் கெட்டுப் போய்விடவில்லை. திரும்பிப் போய்விட வேண்டியதே. அது உண்மையா? எண்ணத்தால் தீண்டியது மாறுமா? ‘ எண்ண எண்ணச் சிவகுருவுக்கு மீண்டும் மீண்டும் அவமானமாய் இருந்தது.
‘போங்கள் எதற்குத் தயங்கியபடி நிற்கிறீர்கள்?’ என்று சிஷ்யன் மீண்டும் கேட்டான். சிவகுரு தன்னை இந்த இக்கட்டான நிலையில் இருந்து விடுவிக்க எண்ணினார்.
‘இல்லை சிஷ்யா. நான் அதற்காக வெளியே வரவில்லை. நீ இங்கு அழைத்து வருவாய் என்றும் எனக்குத் தெரியாது. நீ எனக்குச் சேவை செய்யும் சேவகன் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் நீ எனக்கே குருவாக நடந்து கொள்ளப் பார்க்கிறாய். உன் இழுப்பில் நான் இங்கு வந்து இருக்கிறேன் என்பது உண்மையில் எனக்கு அவமானமாக இருக்கிறது. என்னை இப்போது குரு என்று நினைக்கவே அருவெருப்பாக இருக்கிறது. என் வழியில் உன்னைக் கொண்டு செல்லாது உன்வழியில் நான் வந்ததால் நான் அந்தத் தகுதியை இழந்து விட்டேன். இனி என்றாலும் உன்னை உன்னிடத்தில் வைத்துக் கொள்ள நான் கவனம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். வா வெளியே போகலாம். நதி ஓரமாக இன்னும் நான்கு மயில்கள் நடக்கலாம். அப்போது உணர்ச்சி தணியும். உண்மை மேலும் புலப்படும்.’ என்றார் குரு.
‘ஏன் குருவே இப்படி மறுக்கிறீர்கள்? அவள் அழகான தேவதை. இப்போது போனால் இனி வராத இந்த உலக வாழ்வின் கணங்கள். எப்போது முடியும் என்பது தெரியாத இவ்வுலக வாழ்க்கை. ‘கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர்’ என்கின்ற என்றும் மாறாத உண்மை. அதற்கு மேல் என்ன இருக்கிறது? உங்களுக்குத் தெரியுமா குருவே? எப்போதாவது அதைக் கண்டு இருக்கிறீர்களா? நாளைய கற்பனைக்காக இன்றைய நிஜத்தை ஏன் தவற விடவேண்டும்? ‘ என்றான் சிஷ்யன்.
‘உனக்கு நான் பதில் கூறப் போவதில்லை. அது என்ன நோக்கமும் இல்லை. நான் குருவாக இருந்திருக்க வேண்டும். எனது தடுமாற்றம் சில கணங்கள் உன்னைக் குருவாக மாற்றிவிட்டது. அது மன்னிக்க முடியாத எனது தவறு. அது தவறு என்று சொல்வதற்கு காரணம் நீ வெளியே செல்பவன். அதில் ஆசை கொண்டவன். உலகைப் பார்த்து, மனித இச்சைகளில் இன்றும், என்றும் மயங்குபவன். நானோ என்னுள் என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்னும் அவாக் கொண்டவன். என்னுள் நான் என்னைக் காண கடும் பிரயத்தனத்தோடு பயணிக்க வேண்டும். அதற்காக என் நேரத்தையும் கவனத்தையும் முழுமையாகச் செலுத்த வேண்டும். இப்படி நதிக்கரையில் நடப்பதாலும், மங்கையைக் கண்டு மயங்குவதாலும் அதை நான் அடைந்துவிட முடியாது. சிஷ்யா இன்று இந்தப் பயணம் போதும். நாங்கள் எங்கள் குடிலுக்குத் திரும்புவோம்.’ என்று சிவகுரு தன்னை நிதானப்படுத்தி சிஷ்யனின் வழிகாட்டலைத் தவிர்த்து, தனது வழியில் திரும்பினார். இருந்தும் சிஷ்யன்.
‘குருவே நீங்கள் ஏன் அவசரப்படுகிறீர்கள்? மீண்டும் திருப்பி வாருங்கள். இந்த உலகமே நிஜமானது. இந்த வாழ்வே சுகமானது. இருப்பதை மாயை என்றும் இல்லாததை மறுவுலகு என்றும் எதற்கு உங்களுக்குத் தப்பிதமான கற்பனை? அதனால் உடலையும்இ மனதை எதுவும் இல்லாததிற்கு வருத்தி எதை அடையப் போகிறீர்கள்? இல்லாததை இருப்பதாயும், இருப்பதை இல்லாததாயும் குழப்பமாக கதைப்பதை மார்க்கமாகக் கொண்டால் மண்ணுலகம் சொற்கமாகத் தெரியாது நரகமாகத் தெரியலாம். எனக்கு விளங்கியதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நீங்கள் குரு. அனைத்தும் கற்று அறிந்தவர். நீங்கள் வருந்துவதோ, இழப்பதோ எனக்கு அமைதி தராது என்பதால் மட்டுமே இதை வற்புறுத்துகிறேன்.’
‘சிஷ்யா உன்னோடு நான் என்றும் விவாதம் செய்ய விரும்பவில்லை. இருந்தாலும் ஒன்று கூற விளைகிறேன். நீ குருவுக்குப் புத்தி கூறுவதற்கு இங்கு வரவில்லை. குருவின் சொற்படி நடக்கவே இங்கு வந்தாய். குரு சொல்வதை உன்னால் ஏற்று நடக்க முடிந்தால் ஏற்று நட. அல்லது நீ என்னை விட்டு விலகிவிடு. அதையும் மீறி என்னோடு இருக்க வேண்டும் என்றால் நீ மௌனமாக இருக்க வேண்டும். இது என் வேண்டுகோள் அல்ல. இதுவே என் கட்டளை.’
குரு தனது சொல்லைக் கேட்காதது மட்டும் அல்லாது தான் கதைப்பதற்கும் தடை போட்டுவிட்டுத் தன் விருப்பப்படி திரும்பி ஆச்சிரமத்திற்கு நடை போடுவது சிஷ்யனுக்கு பெரும் வேதனையை உண்டு பண்ணியது. அவன் எதுவும் செய்ய முடியாது அவர் பின்னால் சென்றான். குருவை எப்பிடியாவது கதைத்து மாற்ற வேண்டும் என்பதே அவனது குறிக்கோள். ஆனால் தற்போது கதைக்க முடியாது என்கின்ற உண்மையை உணர்ந்தவனாகத் தொடர்ந்தும் அமைதியாக நடந்தான். இன்னும் ஒரு நாள் அதைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று தனது விடா முயற்சி பற்றிச் சிஷ்யன் நினைத்துக் கொண்டான்.
சில நாட்கள் சென்றன. சிஷ்யன் குருவைத் தொந்தரவு செய்யாது அமைதியாக இருப்பது போலத் தோன்றியது. சிஷ்யன் பற்றியோ, அல்லது வேறு எந்த உலக ஆசைகள் பற்றியோ அக்கறை இல்லாது குரு தன்னைத் தான் அறியும் உள்நோக்கிய பயணத்தில் மும்மரமானார். சிஷ்யன் அமைதியாக இருப்பது போலத் தோன்றினாலும் உண்மையில் அவன் அமைதி இன்றித் தவித்தான். அவனால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. குருவை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். இவ்வுலக இன்பங்களை அவருக்குக் காட்ட வேண்டும். அத்தால் குருவையே தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரவேண்டும் என்று சிஷ்யன் தவித்தான். அவனுக்கு எத்தினை நாட்கள் இப்படிப் பொறுமையாக இருப்பது என்று விளங்கவில்லை. மேலும் பல நாட்கள் சிஷ்யன் குருவைக் குழப்பாது அமைதியாகக் காலம் கழிந்தது. ஆனால் அவனால் அதைத் தொடர முடியவில்லை. இன்று அவரை நீராட அழைத்துச் செல்வது போல அழைத்துச் சென்று நதிக்கரையில் மது வாங்கிப் பருகக் கொடுக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டான். அதன் மூலம் இவ்வுலக இன்பத்தில் ஒன்றையாவது அவருக்கு சுவைக்கக் கொடுக்க வேண்டும். அதனால் அவன் அமைதியாக குருவின் முன்சென்று பௌவியமாக நின்று,
‘குருவே இன்று நீராட வேண்டிய நாள். நீராடப் புறப்படுவோமா?’ என்றான். குரு கண் திறக்கவில்லை. எந்த அசைவும் இல்லாது அப்படியே சிலையாக இருந்தார். அப்படிக் குரு இருப்பது சிஷ்யனுக்கு பயத்தையும், கோபத்தையும் உண்டு பண்ணியது. அவன் மீண்டு தனது குரலை உயர்த்தி ‘குருவே குருவே’ என்று கூவினான்.
குருவின் உள்நோக்கிய பயணம் தடைப்பட்டது. குரு கண்விழித்தார். இருந்தும் கண்களில் சாந்தம் பரவி இருந்தது.
‘சிஷ்யனே எதற்கு என்னை இப்போது அழைத்தாய்? ‘ என்றார்.
‘இன்று நீராடப் போக வேண்டும். ‘ என்றான் சிஷ்யன்.
குரு மீண்டும் ஒருமுறை கண்ணை மூடித் தியானித்தார். அவருக்குச் சிஷ்யனின் எண்ணம் விளங்கியது. அவர் புன்னகை புரிந்த வண்ணம்.
‘சிஷ்யா இன்று, இப்போது ஸ்நானம் தேவைப்படுவது உனக்கு மட்டுமே. நீ செல். சென்று ஸ்நானம் செய்த பின்பு அப்படியே உன் பயணத்தைத் தொடங்கு. எனக்கு எப்போது ஸ்நானம் தேவைப்படுகிறதோ அப்போது நான் சென்று ஸ்நானம் செய்து வருகிறேன். உனக்கு இன்றோடு இந்தக் குடிலில் எந்த அலுவலும் இல்லை. நீ இங்கு மீண்டும் திரும்பி வரத் தேவை இல்லை. உனது ஸ்நானத்தை முடித்துக்கொண்டு அப்படியே பயணித்துவிடு.
‘குருவே’ சிஷ்யன் பதறியபடி கூவினான்.
குரு நிறுத்து என்று முதலில் கையைக் காட்டினார். பின்பு போ என்று கையாலேயே சைகை செய்தார். சிஷ்யனால் மேற்கொண்டு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவன் குடிலை விட்டு வெளியேறினான்.
குரு மீண்டும் கண்ணை மூடித் தனது தியானத்தைத் தொடர்ந்தார். திடீரென அவர் முன்னே அந்தத் துறவி தோன்றினார்.
‘உனக்கு நான் அப்போது சொல்லியது இப்போது விளங்குகிறதா? ‘ என்று கேட்டார்.
‘ம்… ம்… ‘ என்று குரு புன்னகையோடு அமைதியாக எந்தவித பெருமையோ, சிறுமையோ, மானமோ, அவமானமோ இல்லாது தலை அசைத்தார். அந்தத் துறவி அத்தோடு மறைந்துவிட்டார். துறவி மாத்திரம் அல்ல அந்தச் சிஷ்யனும். அவன் பிடியில் இருந்து அன்றில் இருந்து சிவகுரு முற்றுமாக விலகி இருந்தார்.

இருப்பல்ல இழப்பே இன்பம்

சோதி சோபாவில் இருந்த வண்ணம் தியானித்தான். அவன் இப்போது எப்போதும் இல்லாத நிம்மதியை தன்னிடம் உணர்ந்தான். அளப்பரிய அமைதியை ஏகபோகமாய் அனுபவிப்பதை உள்வாங்கிக் கொண்டான். இழப்பது சோகம் இல்லை சுகம் என்பது அவனுக்கு இன்று அனுபவமாகியது. ஆனால் இழப்பது இலகு இல்லை என்பதை அவன் வாழ்வு அவனுக்கு இரணத்தின் ஊடே ஆழமாக உணர்த்தியது. மொத்தத்தில் எல்லாம் போன பின்பே எது அவனுக்குத் தேவையானதோ அது வந்தது சேர்ந்தது. அது வந்தபோது அத்தினையும் இல்லையே என்கின்ற எந்த ஏக்கமும் அவனிடம் இல்லை. தேட வேண்டும். ஆனால் தேடிக் கொண்டே இருப்பது மட்டும் வாழ்வல்ல என்பதும் அவனுக்கு விளங்கியது. மனித வாழ்க்கைக்குத் தேவை இல்லாததைத் தேவையானதாக எண்ணி வாழ்வைப் பாழாக்கிக் கொண்டு இருந்த மடமை விளங்குவதற்கு அவனுக்கு நீண்ட ஐம்பது வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அது எப்படிக் கிட்டியது என்பதை அவன் ஒரு முறை அசைபோட்டுப் பார்த்தான்.

சோதி தனித்தே வாழ்வைத் தொடங்கியவன். மனித வாழ்வு பொதுவாக அப்படியே தொடங்குகிறது. இடையில் வருவதும் போவதும் எத்தினை எத்தினையோ? அது பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாதவன் மனித வாழ்வின் அடுத்த கட்டத்தைப் பார்க்கிறான். அதைத் தவற விடுபவன் செக்கு மாடாகிறான். அதுவே வாழ்வு என்று நம்புகிறான்.
அது அப்படி இருந்தாலும் இவ்வுலகில் மனிதன் தனித்து வாழ்ந்துவிடுவதில்லை. உறவுகள் சுற்றி வளைத்த உணர்ச்சிகளில் சிக்கித் தவிப்பதே இந்த உலகில் வாழ்வாகிறது. அதுவே சாதாரண மனிதர்களால் போற்றப்படுகிறது. அதையே சிறப்புற்ற வாழ்வாகப் பலரும் பார்க்கிறார்கள். போற்றுகிறார்கள். அந்த உறவுகளில் நல்லதும் வருகின்றன. கெட்டதும் வருகின்றன. எது எம்மை ஆட்சி செய்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே எமது வாழ்வு அமைகிறது.
நகுலனே சோதியின் வாழ்வில் அவனை அடுத்து வந்தான். ஏன் வந்தான் என்பது விளங்கவில்லை. எப்பிடி வந்தான் என்றும் அவனுக்கு விளங்கவில்லை. மனதிற்குள் ஏதாவது சிறிய அநியாயத்தை உணர்ந்தாலும் அவனே முன்னுக்கு வந்து நிற்பான். வதம் பண்ண என்று உப்புப் பெறாதவற்றிற்கும் உத்திர தாண்டவம் ஆடச் சொல்வான். தொடக்கத்தில் அவன் பாதிப்பு சிறிதாகவே இருந்தது. ஆனால் வயது போகப் போக பிரச்சனைகள் கூடக் கூட அவனின் பிடி மேலும் அதிகரித்தது. எள்ளுப் போன்ற பிரச்சனையை மலையாக அவனால் ஊதி உருவகப்படுத்தப்பட்டன. என்ன விளைவு வரும் என்பதை எண்ணாது எதையும் செய் என்கின்ற அழிவான ஊக்கத்தை எந்தக் கூச்சமும் இன்றி அவன் சோதிக்குத் தரத் தொடங்கினான். சோதிக்கு வரவர அவனைச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. இருந்தும் அவனைத் தள்ளி வைக்க முடியவில்லை. இந்தச் செய்கைகளால் சோதியைத் தேடிப் பல நோய்களும் வந்தன. அவனின் மன உளைச்சல் அதிகரித்தது. அதைப் பற்றி நகுலன் சிறிதும் கவலைப்படாது எப்போதும் கூடவே இருப்பான். எப்போது சந்தர்ப்பம் வருகிறதோ அப்போது எல்லாம் ருத்திர தாண்டவம் ஆடுவான். அவன் யோசிக்காமல் ஒரு கணத்தில் ஆடும் ஆட்டம் அடங்கிய பின்பே அந்த ஆட்டத்தின் விளைவு விளங்கும். அவன் ஆட்டத்தில் நடந்த தவறுகளை சிதறிய கண்ணாடியைப் போல பின்பு திருத்த முடியாது.

விமலன் இரண்டாவதாக நகுலனோடு போராடுவதற்கு என்றே வந்தவன் போல வந்தான். அவனைச் சோதிக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவன் வரவு சோதிக்கு நிம்மதியைத் தந்தது. ஆனால் நகுலனுக்கு முன்பு விமலன் சில வேளைகளில் ஒன்றும் இல்லாதவனாகப் போய்விடுகிறான். அதைப் பார்க்கச் சோதிக்கு கவலையாக இருக்கும். பரிதாபமாக இருக்கும். அவன் விமலனைப் பலப்படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணுவான். ஆனால் நகுலனின் பிரசன்னத்தில் சோதியால் விமலனைச் சில வேளைக் கவனிக்க முடிவதில்லை. விமலனோடு மட்டும் குடியிருந்தால் அவன் வாழ்வு மிகவும் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று எண்ணத் தோன்றும். மனித நட்பு ஒருவருடன் முற்றுப் பெற்று விடுவதில்லை. பல நபர்களோடு பல கோணங்களில் அது அபிவிருத்தியாகும். சில வேளை திடீரெனப் பல அழிந்து அல்லது அகன்று போய்விடும். பின்பு மீண்டும் தொடங்கும்.
இவர்களின் பின்பு சுரேஸ் சோதியுடன் சேர்ந்து கொண்டான். சுரேஸ் வந்தால் அந்த இடம் சோபை இழந்து போய்விடும். அனைவரும் தலையில் கைவைத்துக் கொண்டு மற்றவர்களோடு கதைக்கக்கூட விருப்பம் இல்லாது சோம்பி இருப்பார்கள். ஏன் அவன் வரவு அப்படிச் செய்கிறது என்பது பலருக்கும் விளங்குவதில்லை. விளங்கினாலும் விளங்காவிட்டாலும் அவன் வரவு அப்படிச் செய்கிறது. மனித இயல்புகள் பலவிதம். சிலர் வந்தாலே அந்த இடமே கலகலப்பாகிவிடும். சிலர் வந்தால் அந்த இடமே சோபை இழந்துவிடும். அது அவர்கள் தவறு என்று இல்லை. ஆண்டவனின் படைப்பு அப்படியாக இருக்கிறது. அல்லது மனித மூளையின் விசித்திரம் என்று சொல்லலாம்.

இதற்கு முன்பே தினேஸ் வந்துவிட்டான். சோதிக்கு நிச்சயம் தெரியும் அவன் வரவே மற்றவர்களையும் இழுத்து வந்தது என்று. நல்ல நட்புகளோடு சேர்ந்து நல்ல நட்புகள் வரலாம். வராமலும் போகலாம். தீய நட்புகளோடு அனேகம் தீய நட்புகளே வரும் என்பது பல மனிதருக்கும் தெரியும். அவன் இந்த வீட்டில் இருந்து போனால் மற்றவர்களும் போய்விடுவார்கள் என்பது சோதிக்கு நன்கு விளங்கி இருந்தது. இருந்தும் அவனை வெளி ஏற்றுவது இலகு இல்லை என்பதும் விளங்கியது. நல்லது, கெட்டது என்று இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் முழுமையாக இழக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணமும் சோதியிடம் இருந்தது. அது எப்படி என்பதே அவனுக்கு விளங்கவில்லை. இவர்களோடு சேர்ந்து இருப்பதால் பைத்தியம் பிடித்துவிடுமோ என்று அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது.

கடைசியாக தினேசை வெளியேற்ற, தான் வாழ்வைப் பற்றி ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்பது சோதிக்கு விளங்கியது. அதனால் முதலில் அவன் வாழ்வு பற்றிய ஞானத்தைத் தேடி அலைந்தான். புத்தரின் போதி மரம் போல அவனுக்கு ஒரு நூல்நிலையம் கிடைத்தது. அதில் இருந்த சில ஏடுகளில் அவனுக்குத் தேவையான சில ஞானங்கள் கிடைத்தன. அவன் அதை முதலில் உணர்ந்து கற்றான். அவன் அந்த ஞானத்தைக் கற்கக் கற்க அவனிடம் ஒரு ஒளி உள்ளிருந்து பிரகாசித்தது. அவனின் அந்தப் பிரகாசம் வீட்டில் இருந்த பலருக்கும் பயத்தை உண்டு பண்ணியது. அவர்கள் சோதிக்கு கிட்ட வருவதற்கே பயப்பட்டார்கள். வரவர அந்த ஒளி சோதியில் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. இதைத் தினேசால் தாங்க முடியவில்லை. அவனுக்குச் சோதியைச் சீண்ட வேண்டும் போல் இருந்தாலும் பயத்தில் அதைச் செய்யாது தூரே தள்ளி நின்றான். சோதிக்கு முன்பு வருவதற்குப் பயப்பட்டான். பல வேளைகளில் அவனைக் காண விரும்பாது அறைக்குள் அடைந்து கொள்வான். பின்பு கடைசியாக இப்படிப் பயந்து பயந்து இருப்பதிலும் தான் வெளியேறுவதே சரியாக இருக்கும் என்று நம்பினான். அதைத் தொடர்ந்து தினேஸ் முதலில் வெளியேறினான். அதன் பின்பு நகுலனுக்கும் அலுப்படித்திருக்க வேண்டும். அவனும் வெளியேறினான். சோதியின் ஒளி கூடக் கூடக் சுரேசாலும் அங்கு இருக்க முடியவில்லை. இறுதியாக அவனும் வெளியேறினான். விமலன் மாத்திரம் சோதியை விட்டு வெளியேறவில்லை. அவன் சோதியோடு தொடர்ந்து வாசித்தான். இருந்தும் அவன் இருப்பு என்பது மற்றவர்களைப் போல் அல்ல. அவன் இருப்பு மேலும் சோதியின் ஞானத்தையும், ஓளியையும் கூட்டியது.

இப்படி அவர்கள் எல்லோரும் வெளியேறிய பின்பு சோதி எதிர்பார்த்தது கிடைத்தது. உலக வாழ்வில் இது இவ்வளவு சுகத்தையும் நிம்மதியையும் தரும் என்பதை அவன் இப்போது உணர்ந்து அனுபவிக்கிறான். இந்த அனுபவம் அவனுக்கு இருப்பல்ல இழப்பே இன்பம் என்கிறது.

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: