சாத்தான்கள்

உலகத்தையும் அதன் இயற்கையையும் ஆண்டவன் அருளுடன் படைத்து, அதில் ஆதாமையும்,
ஏவாவையும் அழகான விருத்திக்குப் படைத்து, துணைக்கு அதே இயற்கையை மேலும்
விருத்தியாக்கித் தாவரங்களையும், மிருகங்களையும், பறவைகளையும், கடல் வாழ்
உயிரினங்களையும் பேரியக்கமாக அவர்களைச் சுற்றி ஆண்டவன் படைத்தான் என்கின்ற
ஆன்மீகம் சார்ந்த புல்டாக் கதை இந்த நூற்றாண்டிற்கு உதவாது என்பதால் தூக்கித்
தூரே எறிந்து விட்டு, விஞ்ஞானம் கூறுவது போல், பேரோசையோடு தானாகத் தோன்றிய
இந்தப் பிரபஞ்சமும், அதில் ஒரு புள்ளியாக இருக்கும் எங்கள் சூரியக் குடும்பமும்,
அதில் ஒரு தூசு போன்ற இந்தப் பூமியும், பல்லாயிரம் கோடி ஆண்டுகளுக்கு முன்னே
உருவாகி, அதீத வெப்பத்தால் அக்கினிக் கோளமாய், அக்கினியின் ஈர்ப்பில்,
அக்கினியை வலம் வந்து, காலப் போக்கில் அமைதியாகி, பூமியின் மேற்பரப்பு
குளிர்மை அடைந்து, அதன் பின்பு மெதுவாக மேற்கூறியவை உருவாகி, தாவரங்களும்
மிருகங்களும் வாழ்வதற்கு உரிய சுவர்க்கமாக அது உருவெடுத்து என்கின்ற உண்மையை ஏற்றுக்
கொண்டு, மேலே ஸ்திரமாகவும், யதார்த்தமாகவும் இந்தக் கதைக்குள் செல்வோம்.

மேற்படிப் பேரோசையோடு உருவாகிய இந்தப் பிரபஞ்சத்தில்… அதனால் உருவாகிய
இந்தப் பூமியின் பிற்காலத்தில்… அமீனோ அமிலங்களின் விபத்துக்களால்
உண்டாகிய சேர்க்கையில், முதலில் ஒற்றைக் கலத்தைக் கொண்ட உயிரினங்கள்
உருவாகி, பின்பு அவை கூர்ப்பு அடைந்து, தாவரங்கள், கடல் வாழ் உயிரினங்கள் என்று
தோன்றி அதன் பின் மிருகங்கள், பறவைகள், ஊர்வன எனப் பலவகையாக கூர்ப்பு அல்லது
அபிவிருத்தி அடைந்து, அவை பேரும் உருப்படியான டைனோசரில் இருந்து அன்றைய பெரும்
விபத்தால் இன்றைய உருவிற்கு மாறிக் கடைசியில் குரங்கு மனிதனாகப் பல கோடி
ஆண்டுகள் ஆகின. விஞ்ஞானம் கூறுவது போல இந்தப் பூமி பல உயிரினங்களைக் கண்டு
வந்தாலும், மனிதனின் வரவும், அதனால் இந்தப் பூமியில் வந்த மாற்றமும், மாற்ற
முடியாத மாற்றத்தை இந்தப் பூமியில் மெதுவாக ஏற்படுத்தத் தொடங்கியது. அப்படி
மாறியதில் மனிதர்களால் உருவாக்கிய மொழிகள், நாடுகள், அரசுகள்,
கலாச்சாரங்கள், அதற்கும் மேல் முக்கியமான உயிர்நாடியாக மதங்கள் என்று பல
கூறுகளாக மேலும் முன்னேற்றம் அல்லது பிளவு அடைந்து வரும் வேளையில், அந்தச்
சாத்தான்கள் இந்த மனிதர்களுக்கு உள்ளே மெதுவாக உருவாகத் தொடங்கின. அது
மனிதனின் முன்னேற்றத்தின் ஒரு கால கட்டத்தில், மனிதனின் துணையோடு, அவர்களுக்கு
இணையாக விரைவாக வளர்ந்து வரத் தொடங்கியது. அந்தச் சாத்தான்கள் மனிதத்தை
மீறிக் கொண்டு மனிதர்களுக்குத் தலைமை தாங்கித் தமது வழியில் அவர்களை
வழிநடத்தவும் தொடங்கின.

இப்படிப் பல சாத்தான்கள் பல இடங்களில் தோன்றினாலும் அவற்றை எல்லா மிஞ்சும்
பெரும் உருவெடுத்த இரண்டு கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள் இந்த உலகை
பொம்மை போல ஆட்டிப் படைத்தன. தாங்கள் செய்யும் அனைத்து அநியாயத்தையும்
நியாயம் என்றார்கள். நல்லவர்களையும் கெட்டவர்களாய் மாற்றிக் காட்டினார்கள்.
அதைப் பற்றி விரிவாகச் சிறிது பின்பு பார்ப்போம்.

பல காலத்திற்கு முன்பே உலகத்தில் முதலில் உருவெடுத்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள்
மிகவும் பேராசையுடன் பொருட்களின் மேலும் வியாபாரத்தின் மேலும் வெறி பிடித்து
உலகெங்கும் அலைந்தன. அவற்றிற்கு உலகத்தில் உள்ள பல நாடுகளை மொத்தமாகப்
பிடித்து, அங்கிருக்கும் செல்வங்களை அட்டை இரத்தம் உறிஞ்சுவது போல உறிஞ்ச
வேண்டும் என்கின்ற அடங்காத வெறி. அதனால் அவை கப்பல் கட்டிக் கடல்
மார்க்கமாகத் தூரதேசம் சென்று, அப்பாவி மனிதர்களின் இரத்தம் குடிக்கும் வேலையை
முதலில் தொடங்கிப் பல நூற்றாண்டுகளாக எந்தச் சங்கடமோ, மனச் சாட்சியோ, ஈன
இரக்கமோ இன்றி வெற்றிகரமாக, மகிழ்ச்சியோடு செய்து வந்தன. அப்போது அவை பல
வேளை தங்களுக்குள்ளும் சண்டை செய்து, தங்கள் இனத்தைச் சார்ந்த மற்றவர்
இரத்தத்தைக் குடிக்கவும் தயங்கியது இல்லை. அதனால் தோற்ற சில வெள்ளைச்
சாத்தான்கள் வேறு வழி இன்றித் திரும்பித் தமது தேசத்திற்கே வந்ததும் உண்டு.
அப்படித் திரும்பி வந்த சாத்தான்கள் எப்படித் தங்களுக்கு எதிரான வெள்ளைச்
சாத்தான்களை முதலில் வெல்வது என்று திட்டமிடத் தொடங்கின. அதனால் அவை
இரகசியமாக மாபெரும் யுத்தம் ஒன்றிற்குத் தயாராகின. இதற்கு முன்பே ஏற்கனவே
சென்ற பல வெள்ளைச் சாத்தான்கள் கீழைத் தேசத்திலும், ஆப்பிரிக்காவிலும் தாம்
நினைத்ததை எல்லாம் செய்து, அங்கு வாழ்ந்தவர்களை அடிமையாக்கி, விலங்குகளாகச்
சங்கிலியில் பிணைத்துச் சந்தையில் அவர்களை வியாபாரப் பிண்டமாக்கி ஆக்கியது
தொடக்கம் மிகவும் கீழ்த்தரமான சுரண்டலைத் தொடர்ந்து செய்தன. ஒரு சிறிய
பகுதியாக இருந்த இந்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள் மீதம் இருந்த பெரும் பகுதி
மனிதர்களின் இரத்தத்தைத் தொடர்ந்தும் உறிஞ்சிக் குடித்துக் கொழுத்தன. அப்படிச்
சில வெள்ளைச் சாத்தான்கள் செய்வதைப் பார்த்த முதலில் தோற்றுத் திரும்பித்
தமது நாட்டிற்கு வந்த வெள்ளைச் சாத்தான்களுக்கு கோபமாகவும், வெறுப்பாகவும்
இருந்ததால் அவை யுத்தம் ஒன்றை எதிர்பார்த்து இரகசியமாகச் செயற்பட்டன.
யுத்தத்தின் மூலம் தாங்கள் இழந்தவற்றைப் பிடித்து அந்தச் சாத்தான்கள் செய்வது
போலச் செய்ய வேண்டும் என்று அவை அதிக பேராசை கொண்டன. அதற்காக வெறியோடு
அவை செயற்படத் தொடங்கின.

அதில் ஒரு சாத்தான் கீழைத் தேசத்தையும், ஆப்பிரிக்காவையும் பிடிப்பதோடு மற்றைய
வெள்ளைச் சாத்தான்களின் பல தேசங்களையும் பிடிக்க வேண்டும் என்று முதலில் சக
வெள்ளைச் சாத்தானிடம் தோற்ற வரலாற்றால் வன்மமாக எண்ணி எண்ணி
யுத்தத்திற்கான முன்னேற்பாட்டைச் செய்தது. அதற்கு மனிதர்களின்
மூக்கை அளந்து ஒரு காரணமும் கண்டு பிடித்தது. அதனால் இந்த உலகத்தில் வெள்ளைச்
சாத்தான்களுக்கு இடையில் மாபெரும் யுத்தம் ஒன்று மூண்டது. அதில் ஒரு கீழைத்
தேசத்து மஞ்சள் சாத்தானும் பங்கு பற்றியது என்பது வேறு ஒரு கதை.

இந்த உலகத்தில் நடந்த மாபெரும் அந்த யுத்தத்தில் இரத்தம் குடித்த இரண்டு
வெள்ளைச் சாத்தான்கள் மேலும் மேலும் மாபெரும் கொடிய சாத்தான்களாக உயிர்த்து
எழுந்தன. அவை அதன் பின்பு மிகவும் தந்திரமாக ஆளுக்கு ஒரு கொள்கையை முகமூடியாக
வைத்துக் கொண்டு இந்த உலகத்தின் இரத்தத்தை மெது மெதுவாக உறிஞ்சித் தாங்கள்
கொழுத்தன. அதற்காகத் தனக்கு எதிரான மற்றைய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச்
சாத்தானை அவர்களுக்கு எதிராகக் காட்டிப் பயமுறுத்துவதை அவை முதல் தந்திரமாகப்
பயன்படுத்தின. அந்த இரண்டு கொம்புமுளைத்த சாத்தான்களிடம் எதோ பெரும்
கொள்கைகள் இருப்பதாய் பல அப்பாவி மனிதர்கள் நம்பி அதைத் தங்கள் வேதங்களாக
ஓதத் தொடங்கினார்கள். அவர்களின் அந்கக் குருட்டுத்தனமான நம்பிக்கை அந்தக்
கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்களுக்கு மேலும் நல்ல வாய்ப்பாக அமைந்தது.

கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்கள், மற்றும் புதிதாகத் தோன்றி இப்போது
பலம் வாய்ந்த சாத்தான்களாக வளர்ந்து வரும் பல்வேறு சாத்தான்கள் என்பவை மற்றைய
நாட்டில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் இரத்தத்தை மொத்தமாக எப்படிக் குடிப்பது என்பது
பற்றிச் சிந்தித்தன. அதற்கு முன்பே அந்த யுத்தம் நடந்தபோது கடுமையாக
யோசித்துச் சில சாத்தான்கள் அதற்காக முயற்சி செய்தன. இறுதியில் அதில் ஒரு
கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான் பெரும் வெற்றி அடைந்தது. அது அந்த ஆயுதத்தை
பரீட்சாத்தித்துப் பார்க்கத் தாருணம் பார்த்துக் காத்து இருந்தது. அப்போது
சாத்தான்களுக்கு இடையில் யுத்தம் நடந்ததால் அதைக் காரணமாக வைத்து பெரும் தேவை
இல்லை என்றாலும் தாங்கள் கண்டு பிடித்து அபிவிருத்தி செய்த அந்தப் புதிய
ஆயுதத்தை மஞ்சள் சாத்தானுக்கு எதிராகப் பாவித்து பல நூறு ஆயிரம் மனிதர்களின்
இரத்தத்தை சில கணங்களில் உறிஞ்சிக் குடித்ததுத் தனது பரீட்சாத்தத்தை முடித்தது.
அதைத் தொடர்ந்து அது மற்றைய சாத்தான்களையும், அப்பாவி மனிதர்களைப் பயத்தால்
பணிய வைக்கும் முயற்சியில் வெற்றி கண்டது. இவற்றை எல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு
இருந்த மற்றைய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான் இந்தக் கொம்புமுளைத்த
சாத்தானை எதிர்ப்பதையே முழுமூச்சாகக் கொண்டதால் வெகு விரைவாக தாங்களும்
அப்படிப் பல நூறு ஆயிரம் மக்களின் இரத்தத்தை ஒரே நேரத்தில் எப்படிக் குடிப்பது
என்பதை மிகவும் முன்னேற்றமான தொழில்நுட்பத்தோடு கண்டு பிடித்து, அதைத் தமது
பரந்த தேசத்தில் பரிசோதித்துப் பார்த்தது. இப்படி இந்த இரண்டு கொம்பு முளைத்த
சாத்தான்களும் செய்வதைப் பார்த்த மற்றைய பல குட்டிச் சாத்தான்களும்
இரகசியமாகத் தாங்களும் அதைச் செய்வதில் மும்மரமாகின. இப்படியாக ஒவ்வொரு
கண்டத்திலும் சங்கிலியால் பிணைக்கப்பட்டு அடிமையாகக் கிடந்தவர்களும் மெதுவாகச்
சாத்தான்களாக முளைத்து விருத்தி அடைய அடைய உலகத்தில் அமைதியாக இருந்த நாடுகள்
அச்சத்தால் நடுங்கத் தொடங்கின. இந்தச் சாத்தான்கள் எப்போதும் ஒருவருக்கு
ஒருவர் எதிராகக் கதைத்துச் சண்டை பிடிப்பதால் எப்போது தாங்கள் செய்து
வைத்திருக்கும் அந்த ஆயுதங்களைப் பாவிப்பார்களோ என்று பலர் பயந்தனர். அந்த
ஆயுதங்களை எந்தக் கணத்திலும் பாவிப்பதற்கு ஏற்ப சிறிய கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டி
ஒன்றை அந்தச் சாத்தான்கள் தயாரித்து அதைத் தாங்கள் செல்லும் இடம் எல்லாம்
குரங்கு குட்டியைக் காவிச் செல்வது போலக் காவிச் சென்றனர். அதனால் முக்கியமாக
இரண்டு கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான்களும் மற்றைய தேசங்களையும், அதன்
மக்களையும் மிகவும் அச்சத்துக்கு உள்ளாக்கி வந்தன.

அதே வேளை முன்பு கூறியது போல மற்றும் பல புதிய சாத்தான்களும் அங்கங்கே பலமாகி
மெதுவாக வளர்ந்துவரத் தொடங்கியதால் அவையும் கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டி
தயாரிப்பதில் மிகவும் அக்கறை காட்டின. இப்படியாக அவை பல நிறத்திலும், பல
தேசங்களிலும், உலகின் ஒரு சில பகுதியைத் தவிர மற்றைய இடங்களில் விரைவாக
உருவெடுத்தன. அவற்றில் ஒன்று தொடர்ந்தும் வினோதமாக அகிம்சை பேசியது. வேறு ஒன்று
தாமே உருவாக்கி இசம் பற்றித் தான் செய்வதை மறைத்துப் பெருமையாகப் பேசியது. அதன்
தேசத்து மக்கள் உயிரையே அதற்கு உழைப்பாகக் கொடுத்தனர். வேறு சில சாத்தான்கள்
கண்களை இழந்து குருட்டுத்தனமாக மதம் பேசின. சில தமது பழைய சாத்தான் பரம்பரை
பற்றிப் பேசிப் பேசி மகிழ்ந்தன. ஆனால் இவற்றின் ஒரே நோக்கம் மற்றை
மனிதர்களைப் பயமுறுத்தி, அவர்களின் இரத்தத்தைக் குடிப்பதாகவே இருந்தது. அதற்கு
ஏதுவாக தாங்கள் அந்தச் சிறிய கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டியை தயாரித்து வைத்துக்
கொள்ளுதல் என்பவையே அவற்றின் பொது நோக்காக இருந்தது. அந்தக் கட்டுப்பாட்டுப்
பெட்டியில் இருக்கும் பொத்தானை அழுத்தினால் பல இலட்சம் மக்களின் இரத்தத்தை
ஒரே நொடியில் குடித்துவிடலாம் என்கின்ற அளவிற்குச் சாத்தான்களின் அறிவும்,
தொழில் நுட்பமும் ஆக்கத்திற்கு இன்றி அழிவுக்கும், அச்சுறுத்தலுக்கும் பயன்பட்டன.
அவை தாங்கள் வாழ்ந்த நாட்டைக் கொழுக்க வைத்து மேலும் தாங்கள் சுகபோகமாக
வாழ்வதற்கு மற்றைய நாட்டை கபடத்தனமாயும், பலத்தைப் பாவித்தும் அடக்கி ஆழத்
தொடங்கின. அல்லது தங்களது அந்த கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டியை எடுத்துக் காட்டிப்
பயமுறுத்தின. மொத்தமாக ஒரு சம்பவத்தில் உயிரை விடுவதிலும் சிறிது சிறிதாக
பயத்தில் இரத்தத்தை மட்டும் கொடுக்கப் பல தேசங்கள் வேறுவழி இன்றி ஒத்துப்
போக வேண்டி வந்தது. உதவி செய்வதாக கூறிக்கொண்டு உள்ளே புகுந்து அவர்களின்
இரத்தத்தை அவர்கள் அறியாமலே சாத்தான்கள் உறிஞ்சும் செயலையும் மிகவும்
தந்திரமாகவும், கபடத்தனமாகவும் செய்தன. அதையும் எளிய தேசங்கள் தாங்கிக்
கொள்ள வேண்டியதாகிற்று. இப்படி அட்டைகளாக எங்கு சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறதோ
அங்கு வாழும் மனிதர்களின் இரத்தத்தை அவை எந்த ஈன இரக்கமும் இன்றி உறிஞ்சின.
தங்கள் விருப்பிற்குப் பணியாத அந்த நாட்டு ஆட்சியாளர்களை மனிதம் காப்பதாகக்
கூறி மறைமுகமாகக் கொன்று, தாங்கள் இரத்தம் உறிஞ்சுவதை அனுமதிக்கும் மனிதர்களை
ஆட்சிக்குக் கொண்டு வந்தன.

இதே நேரத்தில் மேலும் சில சாத்தான்களும் பெரும் சாத்தான்களாக உருவெடுத்தன.
அற்றில் ஒன்று தான் அழகாகப் பேசிய இசத்தை தள்ளி வைத்துவிட்டு, எப்படி அழகாக
இரத்தம் குடிப்பது என்பதை ஏழை எளிய நாடுகளின் மேல் பரீட்ச்சாத்தித்துப் பார்த்தது.
பொதுவாக உதவி செய்வதாகக் கூறி அவர்களை மயக்கி, அவர்களின் இரத்தத்தைக் கபடமாக
உறிஞ்சி எடுத்தது. இது பழைய தந்திரம் என்றாலும் புதிய நாடுகள், அதுவும் இசங்கள்
பேசிய நாடுகள் செய்வது மிகவும் புதுமையாகவும், சகிக்க முடியாமலும் இருந்தது.

அதே நேரத்தில் சாத்தான்களுக்கு உலகத்தில் இருந்து மட்டும் இரத்தம் உறிஞ்சுவது
அலுப்படிக்க அவை விண்வெளியிலும் தங்கள் ஆயுதங்களை நிறுவி, அதனால் பல தேசங்களை
அச்சுறுத்தி, மேலும் இரத்தம் குடிக்கலாம் என்கின்ற உண்மையைக் கண்டு, அதைச்
செயற்படுத்தத் தொடங்கின. இப்படியாகச் இரத்தம் குடிப்பதில் சாத்தான்களுக்கு
இடையில் போட்டி தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருந்தது. புதிய பல சாத்தான்களும்
அதில் சேர்ந்து மகிழ்ந்தன.

இது தொடர்ந்து நடக்கும் போது கொம்பு முளைத்த சாத்தான்களில் ஒன்று திடீரென
பக்கத்து நாட்டின் ஒரு புகுதியை வலோக்காரமாகத் தன்னோடு இணைத்துக் கொண்டது.
சாத்தான்களிடம் இருக்கும் ஆயுதங்களுக்குப் பயந்து ஒரு யுத்தம் மூளாவிட்டாலும் அவை
தங்களுக்குள் நடைபெற்ற கொடுக்கல் வாங்கல்களை அதனால் கட்டுப்படுத்தத்
தொடங்கின. பெரிய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான் அதை முதலில்
செயற்படுத்தியது. அது மற்றைய கொம்பு முளைத்த வெள்ளைச் சாத்தான், மற்றும் இசம்
பேசிய ஒரு புதிய சாத்தான், மற்றும் சில குட்டிச் சாத்தான்கள் ஆகியவற்றோடும்,
தனக்குப் பாதகமான வேறு சிலரோடும், தனது கொடுக்கல் வாங்கல்களைக்
கடுமையாக்கியது. அதனால் கொம்புமுளைத்த சாத்தான்கள் தலைமை தாங்க வழமை போல்
இரண்டு அணியாகப் பிரிந்து மற்றைய சாத்தானுடன் எப்படி யுத்தம் செய்வது என்று
பயிற்சி எடுத்தன. அப்படிப் பெரிய பயிற்சியைக் கண்டு பெரிய கொம்பு முளைத்த
வெள்ளைச் சாத்தான் பயத்தில் மருண்டாலும் தங்களிடம் அதைவிடப் பலமும், படையும்
இருக்கிறது என்கின்ற துணிவோடு மேலும் கொடுக்கல் வாங்கலை எப்படி இறுக்குவது
என்பதில் அது அக்கறை காட்டியது.

இந்த உலகில் எது நடக்காது, நடக்கக்கூடாது என்று சாத்தான்கள்கூட நம்பிக்கையோடு
இருந்தனவோ அது ஒரு நாள் நடந்தது. அது எப்படிச் சம்பவித்தது என்று சொல்வதற்கு
இந்தச் சூரியக் குடும்பத்தில் உள்ள பூமியில் இன்று யாரும் இல்லை. இருந்தும்
தொலைத் தொடர்பில் தொங்கிய தகவலின்படி பெரிய கொம்பு முளைத்த சாத்தானுக்குச்
சாதுவாக விசர் பிடித்ததால் அது அந்தச் சிறிய கட்டுப்பாட்டுப் பெட்டியை எடுத்து ஒரு
நாள் விளையாடியது. அப்போது அதன் விரல் தவறுதலாக அந்த பொத்தானில் அழுத்தியதால்
இந்த உலகத்தின் கதை அத்தோடு முடிந்தது.

குருவும் சிஷ்யனும்

சிவகுரு என்பது அவருடைய இப்போதைய ஞானப் பெயர். முதலில் அவரது பெயர் சிவச்சந்திரன் என்று சாதாரணமாக இருந்தது. தனக்குத் தானே ஞானம் கிடைத்ததாக அவசரக் குடுக்கை போல் எண்ணியதால் அவர் சந்திரனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டுச் சிவத்தை மாத்திரம் முதலில் எடுத்தார். பின்பு அதை மெருகூட்டக் குருவைச் சேர்த்துக் கொண்டார். கடைசியாக மொத்தமாகச் சிவகுரு என்று தனது அடையாளத்தை மாற்றிக் கொண்டார்.
‘உன்னை நீ அறியாது, நீ உன்னையும் ஏமாற்றி, மற்றவர்களையும் ஏமாற்றுகிறாய்.’ என்று ஒரு துறவி சிவகுரு அவரைத் தரிசிக்கச் சென்ற இடத்தில் பிரசாதமும் கொடுக்காது பேசி அனுப்பியதைப் பற்றி அவர் யாரிடமும் சொல்வது இல்லை. அவரால் அதை என்றும் மறக்க முடியாது. அதை எண்ணும் போது எல்லாம் அவருக்குக் குழப்பமாக இருக்கும். கோபம் வரும். கவலையாக இருக்கும். மான அவமானத்தைத் தான் வென்றதாய் நினைத்தாலும் அவமானமாய் இருக்கும். இந்த வாழ்வை இத்தோடு முடித்துக் கொள்வோமோ என்று அவர் பல முறை எண்ணியது உண்டு. உண்மையில் அவருக்கு அந்தத் துறவி ஏன் அப்படிச் செய்தார் என்று இன்றும் விளங்கவில்லை. சிவச்சந்திரன் சிவகுரு ஆகமுதலே அவருக்கு ஒரு சிஷ்யன் கிடைத்திருந்தான். அவன் என்றும் விலகாது அவரைப் பின்தொடர்ந்தான்.
சிஷ்யன் என்றாலும் அவன் சிஷ்யன் இல்லை என்பது போல் நடந்து கொள்வான். இது தனக்குத் தானே ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் பிரச்சனை என்பது அவருக்கு அப்போது விளங்கவில்லை. ஆனால் சிஷ்யன் எப்போதும் குருவை அதைச் செய்தால் நன்றாக இருக்கும் இதைச் செய்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நச்சரிப்பான். தன்வழியில் அவரை இழுத்துச் செல்வதில் வெற்றி காண்பான். அவனுக்குத் தனது பிரசன்னத்தின் நோக்கம் என்ன என்பது தெளிவாகத் தெரியும். தன்னிடம் இருந்து தனது குரு தப்பிக்க முடியாது என்பதை அவன் விளங்கி வைத்திருந்தான். அதற்கு ஏற்பவே அவன் மிகவும் தந்திரமாகச் செயற்படுவான்.
அவன் சிவகுருவைக் குடிலைவிட்டு வெளியே வா வா என்று எப்போதும் இடைவிடாது நச்சரிப்பான். ‘உலகே சுவர்க்கம். அதை முதலில் தரிசிக்க வாருங்கள்.’ என்று ஆசை காட்டுவான். சிவகுருவை வெளியே கூட்டிச் செல்வதில் அவனுக்கு அளப்பரிய பிரியம். முதலில் பணிவாகப் பேசிவந்த சிஷ்யன் வரவரப் பழகப் பழக அதிகாரத் தொனியோடு பேசத் தொடங்கினான். சிவகுருவுக்கு அவன் பேசுவதில் நியாயம் இருப்பது போல் இருக்கும். அவன் சொல்வதை மறுக்க முடியாமல் இருக்கும். சில வேளைகளில் அவன் சொல்வது பிழை என்று தோன்றினாலும் அவனே அது சரி என்று அதற்கான காரணத்தை எடுத்துச் சொல்லுவான். அதில் சிவகுரு சமாதானம் ஆவார்.
சிஷ்யன் மிகவும் ஆசை காட்டுவான். அப்படி இருக்கலாம் இப்படி இருக்கலாம் என்று அழகாக் கற்பனை ஊட்டுவான். சிவகுருவால் அதை எடுத்தெறிந்து தன்பாட்டிற்குப் போக முடிவதில்லை. சில வேளைச் சிஷ்யன் ஆசை காட்டுகிறான் என்று விளங்கினாலும் அடுத்த கணமே அதிலும் உண்மை இருப்பதாகவே அவருக்குத் தோன்றும்.
சிவகுருவை சிஷ்யன் ஒரு நாள் வெளியே கூட்டிச் சென்றான். இருவரும் நடந்து சென்றார்கள். நீண்ட தூரம் அவர்கள் ஒரு நதிக்கரை ஓரமாக நடந்து சென்ற பின்பு அங்கே ஒரு அழகிய குடில் வந்தது. சிஷ்யன் குருவைப் பார்த்து அந்தக் குடிலில் இளைப்பாறிவிட்டு பின்பு மேற்கொண்டு பயணிப்போம் என்று அறிவுரை கூறினான். சிவகுருவுக்கு அதுவே சரி என்று பட்டது. அதனால் சிவகுருவும் அதை ஒத்துக் கொண்டு அந்தக் குடிலுக்குள் சென்றார். அங்கே ஆண் என்கின்ற ஒரு உருவத்தைச் செய்து வைத்தாலும் அது உயிர் பெற்று நடக்க வைக்கும் அழகு படைத்த ஒரு கன்னி இதயத்தைத் திருடும் பார்வையோடு இன்பத்தை மட்டுமே தருவேன் என்பது போல நின்றாள். அவள் துருத்தும் அங்கம் அவர் மனதை வருத்தும் நோயைப் பன்மடங்காக்கியது. அது இருப்பதே தெரியாது இருந்தது அவருக்கு இப்போது நன்கு விளங்கியது. இந்த இயற்கையின் அல்லது இறைவனின் லீலையில் தன்னையே தான் அறியாத சிவகுரு எம்மாத்திரம்? அவர் உண்மையில் தடுமாறிப் போய்விட்டார். சிஷ்யன் ‘உள்ளே போங்கள். அள்ளி அணைத்து ஆசையைத் தீர்த்துக் கொள்ளுங்கள். இது குற்றமும் இல்லைப் பாவமும் இல்லை. படைக்கப்பட்டதே அனுபவிப்பதற்காய் மட்டுமே. அவள் உங்களுக்காக இன்று காத்திருக்கிறாள். அதைப் போல் உங்களுக்காக என்றும் காத்திருப்பாள். உங்களிடமும் இன்றும் துடிக்கும் இளமை இருக்கிறது. ஆண்மை இருக்கிறது. அனுபவிக்கும் ஆசை இருக்கிறது. அவளிடம் வர்ணிக்க முடியாத அழுகு கொட்டிக் கிடக்கிறது. வண்ணங்களாக யொலிக்கும் அவள் மேனியைப் பாருங்கள். அதன் மென்மையும் தொட்டு உணருங்கள். வாசத்தை நுகர்ந்து அனுபவியுங்கள். அவளது என்றும் மாறாத இன்முகம் காட்டும் பண்பைப் பாருங்கள். தன்னையே இளக்கும் நிலையை உணருங்கள். இது உங்களுக்கும் அவளுக்கும் கிடைத்த மறக்க முடியாத கணங்கள். இன்று போனால் நாளை மீண்டும் திரும்பி வராத நிஜங்கள். எந்தத் தத்துவத்தாலும் அதை மாற்ற முடியாத வாழ்க்கை. தயங்காதீர்கள். தாகத்தைத் தணித்துக் கொள்ளுங்கள். இதுவே வாழ்க்கை. இதுவே இவ்வுலகு. ‘ என்று சிஷ்யன் கூறி அவரை ஊக்கப்படுத்தினான்.
சிவகுரு அவளைத் தன்னை மறந்து பார்த்துக் கொண்டு நின்றார். அவர் மனதில் ஆசையும் காமமும் கொழுந்துவிட்டு எரிய உடல் வெப்பத்தில் முறுகிய தோசைக்கல் ஆகியது. சிவகுருவுக்கு தான் பூமியில் அல்ல கற்பனைக்கும் எட்டாத சுவர்க்கத்தில் நிற்பது போன்று தோன்றியது. முன்வைத்த காலைத் தொடர்ந்து முன்வைப்பது பற்றியே அவர் அவாக் கொண்டார். ‘அப்படி இந்தச் சிஷ்யன் சொல்வது சரி என்றாலும், உன்னையே நீ அறியாதவன் என்று அந்தத் துறவி ஏன் என்னைப் பார்த்துக் கூறினார்?’ என்கின்ற எண்ணம் திடீரென அவருக்கு வந்தது. சிவகுரு அப்படியே நின்றார். துறவி வாய்விட்டு அவரைப் பார்த்துச் சிரிப்பது போல இருந்தது.
‘உள்ளே போங்கள்.’ என்று கூறிச் சிஷ்யன் சிரித்தான். துறவியின் சிரிப்பில் ‘உன்னையே நீ அறியாதவன்.’ என்கின்ற வார்த்தைகள் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிப்பது போல இருந்தது. சிஷ்யன் சிரிப்பில் ‘உங்களுக்கு ஏன் இந்த வேஷம்?’ என்று கேட்பது போல இருந்தது. சிவகுருவுக்கு ஆசையாகவும் இருந்தது. கவலையாகவும் இருந்தது. அவமானமாகவும் இருந்தது. வெட்கமாகவும் இருந்தது.
சிவகுரு சிறிது நேரம் சிந்தித்தார். இந்தச் சிறிய விடையத்தையே தன்னால் தவிர்க்க முடியாவிட்டால் தன்னில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை என்பதாக விளங்கிக் கொண்டார். ‘சிஷ்யன் எப்போதும் சிஷ்யனாக இருப்பான். குருவே அதை உணர வேண்டும். எது தனது இலக்கு என்பதைத் தீர்க்கமாக உணர வேண்டும். சிஷ்யனின் சொற் கேட்டு இங்கு வந்திருக்கக் கூடாது. இங்கே மட்டும் அல்ல எங்கும் அவன் சொல்லைக் கேட்டுப் போக்க கூடாது. என்னை நான் என்னுள் அறிந்து அதற்கேற்ப நடந்திருக்க வேண்டும். இப்போதும் எதுவும் கெட்டுப் போய்விடவில்லை. திரும்பிப் போய்விட வேண்டியதே. அது உண்மையா? எண்ணத்தால் தீண்டியது மாறுமா? ‘ எண்ண எண்ணச் சிவகுருவுக்கு மீண்டும் மீண்டும் அவமானமாய் இருந்தது.
‘போங்கள் எதற்குத் தயங்கியபடி நிற்கிறீர்கள்?’ என்று சிஷ்யன் மீண்டும் கேட்டான். சிவகுரு தன்னை இந்த இக்கட்டான நிலையில் இருந்து விடுவிக்க எண்ணினார்.
‘இல்லை சிஷ்யா. நான் அதற்காக வெளியே வரவில்லை. நீ இங்கு அழைத்து வருவாய் என்றும் எனக்குத் தெரியாது. நீ எனக்குச் சேவை செய்யும் சேவகன் என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் நீ எனக்கே குருவாக நடந்து கொள்ளப் பார்க்கிறாய். உன் இழுப்பில் நான் இங்கு வந்து இருக்கிறேன் என்பது உண்மையில் எனக்கு அவமானமாக இருக்கிறது. என்னை இப்போது குரு என்று நினைக்கவே அருவெருப்பாக இருக்கிறது. என் வழியில் உன்னைக் கொண்டு செல்லாது உன்வழியில் நான் வந்ததால் நான் அந்தத் தகுதியை இழந்து விட்டேன். இனி என்றாலும் உன்னை உன்னிடத்தில் வைத்துக் கொள்ள நான் கவனம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். வா வெளியே போகலாம். நதி ஓரமாக இன்னும் நான்கு மயில்கள் நடக்கலாம். அப்போது உணர்ச்சி தணியும். உண்மை மேலும் புலப்படும்.’ என்றார் குரு.
‘ஏன் குருவே இப்படி மறுக்கிறீர்கள்? அவள் அழகான தேவதை. இப்போது போனால் இனி வராத இந்த உலக வாழ்வின் கணங்கள். எப்போது முடியும் என்பது தெரியாத இவ்வுலக வாழ்க்கை. ‘கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர்’ என்கின்ற என்றும் மாறாத உண்மை. அதற்கு மேல் என்ன இருக்கிறது? உங்களுக்குத் தெரியுமா குருவே? எப்போதாவது அதைக் கண்டு இருக்கிறீர்களா? நாளைய கற்பனைக்காக இன்றைய நிஜத்தை ஏன் தவற விடவேண்டும்? ‘ என்றான் சிஷ்யன்.
‘உனக்கு நான் பதில் கூறப் போவதில்லை. அது என்ன நோக்கமும் இல்லை. நான் குருவாக இருந்திருக்க வேண்டும். எனது தடுமாற்றம் சில கணங்கள் உன்னைக் குருவாக மாற்றிவிட்டது. அது மன்னிக்க முடியாத எனது தவறு. அது தவறு என்று சொல்வதற்கு காரணம் நீ வெளியே செல்பவன். அதில் ஆசை கொண்டவன். உலகைப் பார்த்து, மனித இச்சைகளில் இன்றும், என்றும் மயங்குபவன். நானோ என்னுள் என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்னும் அவாக் கொண்டவன். என்னுள் நான் என்னைக் காண கடும் பிரயத்தனத்தோடு பயணிக்க வேண்டும். அதற்காக என் நேரத்தையும் கவனத்தையும் முழுமையாகச் செலுத்த வேண்டும். இப்படி நதிக்கரையில் நடப்பதாலும், மங்கையைக் கண்டு மயங்குவதாலும் அதை நான் அடைந்துவிட முடியாது. சிஷ்யா இன்று இந்தப் பயணம் போதும். நாங்கள் எங்கள் குடிலுக்குத் திரும்புவோம்.’ என்று சிவகுரு தன்னை நிதானப்படுத்தி சிஷ்யனின் வழிகாட்டலைத் தவிர்த்து, தனது வழியில் திரும்பினார். இருந்தும் சிஷ்யன்.
‘குருவே நீங்கள் ஏன் அவசரப்படுகிறீர்கள்? மீண்டும் திருப்பி வாருங்கள். இந்த உலகமே நிஜமானது. இந்த வாழ்வே சுகமானது. இருப்பதை மாயை என்றும் இல்லாததை மறுவுலகு என்றும் எதற்கு உங்களுக்குத் தப்பிதமான கற்பனை? அதனால் உடலையும்இ மனதை எதுவும் இல்லாததிற்கு வருத்தி எதை அடையப் போகிறீர்கள்? இல்லாததை இருப்பதாயும், இருப்பதை இல்லாததாயும் குழப்பமாக கதைப்பதை மார்க்கமாகக் கொண்டால் மண்ணுலகம் சொற்கமாகத் தெரியாது நரகமாகத் தெரியலாம். எனக்கு விளங்கியதை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நீங்கள் குரு. அனைத்தும் கற்று அறிந்தவர். நீங்கள் வருந்துவதோ, இழப்பதோ எனக்கு அமைதி தராது என்பதால் மட்டுமே இதை வற்புறுத்துகிறேன்.’
‘சிஷ்யா உன்னோடு நான் என்றும் விவாதம் செய்ய விரும்பவில்லை. இருந்தாலும் ஒன்று கூற விளைகிறேன். நீ குருவுக்குப் புத்தி கூறுவதற்கு இங்கு வரவில்லை. குருவின் சொற்படி நடக்கவே இங்கு வந்தாய். குரு சொல்வதை உன்னால் ஏற்று நடக்க முடிந்தால் ஏற்று நட. அல்லது நீ என்னை விட்டு விலகிவிடு. அதையும் மீறி என்னோடு இருக்க வேண்டும் என்றால் நீ மௌனமாக இருக்க வேண்டும். இது என் வேண்டுகோள் அல்ல. இதுவே என் கட்டளை.’
குரு தனது சொல்லைக் கேட்காதது மட்டும் அல்லாது தான் கதைப்பதற்கும் தடை போட்டுவிட்டுத் தன் விருப்பப்படி திரும்பி ஆச்சிரமத்திற்கு நடை போடுவது சிஷ்யனுக்கு பெரும் வேதனையை உண்டு பண்ணியது. அவன் எதுவும் செய்ய முடியாது அவர் பின்னால் சென்றான். குருவை எப்பிடியாவது கதைத்து மாற்ற வேண்டும் என்பதே அவனது குறிக்கோள். ஆனால் தற்போது கதைக்க முடியாது என்கின்ற உண்மையை உணர்ந்தவனாகத் தொடர்ந்தும் அமைதியாக நடந்தான். இன்னும் ஒரு நாள் அதைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று தனது விடா முயற்சி பற்றிச் சிஷ்யன் நினைத்துக் கொண்டான்.
சில நாட்கள் சென்றன. சிஷ்யன் குருவைத் தொந்தரவு செய்யாது அமைதியாக இருப்பது போலத் தோன்றியது. சிஷ்யன் பற்றியோ, அல்லது வேறு எந்த உலக ஆசைகள் பற்றியோ அக்கறை இல்லாது குரு தன்னைத் தான் அறியும் உள்நோக்கிய பயணத்தில் மும்மரமானார். சிஷ்யன் அமைதியாக இருப்பது போலத் தோன்றினாலும் உண்மையில் அவன் அமைதி இன்றித் தவித்தான். அவனால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை. குருவை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். இவ்வுலக இன்பங்களை அவருக்குக் காட்ட வேண்டும். அத்தால் குருவையே தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வரவேண்டும் என்று சிஷ்யன் தவித்தான். அவனுக்கு எத்தினை நாட்கள் இப்படிப் பொறுமையாக இருப்பது என்று விளங்கவில்லை. மேலும் பல நாட்கள் சிஷ்யன் குருவைக் குழப்பாது அமைதியாகக் காலம் கழிந்தது. ஆனால் அவனால் அதைத் தொடர முடியவில்லை. இன்று அவரை நீராட அழைத்துச் செல்வது போல அழைத்துச் சென்று நதிக்கரையில் மது வாங்கிப் பருகக் கொடுக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டான். அதன் மூலம் இவ்வுலக இன்பத்தில் ஒன்றையாவது அவருக்கு சுவைக்கக் கொடுக்க வேண்டும். அதனால் அவன் அமைதியாக குருவின் முன்சென்று பௌவியமாக நின்று,
‘குருவே இன்று நீராட வேண்டிய நாள். நீராடப் புறப்படுவோமா?’ என்றான். குரு கண் திறக்கவில்லை. எந்த அசைவும் இல்லாது அப்படியே சிலையாக இருந்தார். அப்படிக் குரு இருப்பது சிஷ்யனுக்கு பயத்தையும், கோபத்தையும் உண்டு பண்ணியது. அவன் மீண்டு தனது குரலை உயர்த்தி ‘குருவே குருவே’ என்று கூவினான்.
குருவின் உள்நோக்கிய பயணம் தடைப்பட்டது. குரு கண்விழித்தார். இருந்தும் கண்களில் சாந்தம் பரவி இருந்தது.
‘சிஷ்யனே எதற்கு என்னை இப்போது அழைத்தாய்? ‘ என்றார்.
‘இன்று நீராடப் போக வேண்டும். ‘ என்றான் சிஷ்யன்.
குரு மீண்டும் ஒருமுறை கண்ணை மூடித் தியானித்தார். அவருக்குச் சிஷ்யனின் எண்ணம் விளங்கியது. அவர் புன்னகை புரிந்த வண்ணம்.
‘சிஷ்யா இன்று, இப்போது ஸ்நானம் தேவைப்படுவது உனக்கு மட்டுமே. நீ செல். சென்று ஸ்நானம் செய்த பின்பு அப்படியே உன் பயணத்தைத் தொடங்கு. எனக்கு எப்போது ஸ்நானம் தேவைப்படுகிறதோ அப்போது நான் சென்று ஸ்நானம் செய்து வருகிறேன். உனக்கு இன்றோடு இந்தக் குடிலில் எந்த அலுவலும் இல்லை. நீ இங்கு மீண்டும் திரும்பி வரத் தேவை இல்லை. உனது ஸ்நானத்தை முடித்துக்கொண்டு அப்படியே பயணித்துவிடு.
‘குருவே’ சிஷ்யன் பதறியபடி கூவினான்.
குரு நிறுத்து என்று முதலில் கையைக் காட்டினார். பின்பு போ என்று கையாலேயே சைகை செய்தார். சிஷ்யனால் மேற்கொண்டு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவன் குடிலை விட்டு வெளியேறினான்.
குரு மீண்டும் கண்ணை மூடித் தனது தியானத்தைத் தொடர்ந்தார். திடீரென அவர் முன்னே அந்தத் துறவி தோன்றினார்.
‘உனக்கு நான் அப்போது சொல்லியது இப்போது விளங்குகிறதா? ‘ என்று கேட்டார்.
‘ம்… ம்… ‘ என்று குரு புன்னகையோடு அமைதியாக எந்தவித பெருமையோ, சிறுமையோ, மானமோ, அவமானமோ இல்லாது தலை அசைத்தார். அந்தத் துறவி அத்தோடு மறைந்துவிட்டார். துறவி மாத்திரம் அல்ல அந்தச் சிஷ்யனும். அவன் பிடியில் இருந்து அன்றில் இருந்து சிவகுரு முற்றுமாக விலகி இருந்தார்.

இருப்பல்ல இழப்பே இன்பம்

சோதி சோபாவில் இருந்த வண்ணம் தியானித்தான். அவன் இப்போது எப்போதும் இல்லாத நிம்மதியை தன்னிடம் உணர்ந்தான். அளப்பரிய அமைதியை ஏகபோகமாய் அனுபவிப்பதை உள்வாங்கிக் கொண்டான். இழப்பது சோகம் இல்லை சுகம் என்பது அவனுக்கு இன்று அனுபவமாகியது. ஆனால் இழப்பது இலகு இல்லை என்பதை அவன் வாழ்வு அவனுக்கு இரணத்தின் ஊடே ஆழமாக உணர்த்தியது. மொத்தத்தில் எல்லாம் போன பின்பே எது அவனுக்குத் தேவையானதோ அது வந்தது சேர்ந்தது. அது வந்தபோது அத்தினையும் இல்லையே என்கின்ற எந்த ஏக்கமும் அவனிடம் இல்லை. தேட வேண்டும். ஆனால் தேடிக் கொண்டே இருப்பது மட்டும் வாழ்வல்ல என்பதும் அவனுக்கு விளங்கியது. மனித வாழ்க்கைக்குத் தேவை இல்லாததைத் தேவையானதாக எண்ணி வாழ்வைப் பாழாக்கிக் கொண்டு இருந்த மடமை விளங்குவதற்கு அவனுக்கு நீண்ட ஐம்பது வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அது எப்படிக் கிட்டியது என்பதை அவன் ஒரு முறை அசைபோட்டுப் பார்த்தான்.

சோதி தனித்தே வாழ்வைத் தொடங்கியவன். மனித வாழ்வு பொதுவாக அப்படியே தொடங்குகிறது. இடையில் வருவதும் போவதும் எத்தினை எத்தினையோ? அது பற்றி அலட்டிக் கொள்ளாதவன் மனித வாழ்வின் அடுத்த கட்டத்தைப் பார்க்கிறான். அதைத் தவற விடுபவன் செக்கு மாடாகிறான். அதுவே வாழ்வு என்று நம்புகிறான்.
அது அப்படி இருந்தாலும் இவ்வுலகில் மனிதன் தனித்து வாழ்ந்துவிடுவதில்லை. உறவுகள் சுற்றி வளைத்த உணர்ச்சிகளில் சிக்கித் தவிப்பதே இந்த உலகில் வாழ்வாகிறது. அதுவே சாதாரண மனிதர்களால் போற்றப்படுகிறது. அதையே சிறப்புற்ற வாழ்வாகப் பலரும் பார்க்கிறார்கள். போற்றுகிறார்கள். அந்த உறவுகளில் நல்லதும் வருகின்றன. கெட்டதும் வருகின்றன. எது எம்மை ஆட்சி செய்கிறது என்பதைப் பொறுத்தே எமது வாழ்வு அமைகிறது.
நகுலனே சோதியின் வாழ்வில் அவனை அடுத்து வந்தான். ஏன் வந்தான் என்பது விளங்கவில்லை. எப்பிடி வந்தான் என்றும் அவனுக்கு விளங்கவில்லை. மனதிற்குள் ஏதாவது சிறிய அநியாயத்தை உணர்ந்தாலும் அவனே முன்னுக்கு வந்து நிற்பான். வதம் பண்ண என்று உப்புப் பெறாதவற்றிற்கும் உத்திர தாண்டவம் ஆடச் சொல்வான். தொடக்கத்தில் அவன் பாதிப்பு சிறிதாகவே இருந்தது. ஆனால் வயது போகப் போக பிரச்சனைகள் கூடக் கூட அவனின் பிடி மேலும் அதிகரித்தது. எள்ளுப் போன்ற பிரச்சனையை மலையாக அவனால் ஊதி உருவகப்படுத்தப்பட்டன. என்ன விளைவு வரும் என்பதை எண்ணாது எதையும் செய் என்கின்ற அழிவான ஊக்கத்தை எந்தக் கூச்சமும் இன்றி அவன் சோதிக்குத் தரத் தொடங்கினான். சோதிக்கு வரவர அவனைச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. இருந்தும் அவனைத் தள்ளி வைக்க முடியவில்லை. இந்தச் செய்கைகளால் சோதியைத் தேடிப் பல நோய்களும் வந்தன. அவனின் மன உளைச்சல் அதிகரித்தது. அதைப் பற்றி நகுலன் சிறிதும் கவலைப்படாது எப்போதும் கூடவே இருப்பான். எப்போது சந்தர்ப்பம் வருகிறதோ அப்போது எல்லாம் ருத்திர தாண்டவம் ஆடுவான். அவன் யோசிக்காமல் ஒரு கணத்தில் ஆடும் ஆட்டம் அடங்கிய பின்பே அந்த ஆட்டத்தின் விளைவு விளங்கும். அவன் ஆட்டத்தில் நடந்த தவறுகளை சிதறிய கண்ணாடியைப் போல பின்பு திருத்த முடியாது.

விமலன் இரண்டாவதாக நகுலனோடு போராடுவதற்கு என்றே வந்தவன் போல வந்தான். அவனைச் சோதிக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அவன் வரவு சோதிக்கு நிம்மதியைத் தந்தது. ஆனால் நகுலனுக்கு முன்பு விமலன் சில வேளைகளில் ஒன்றும் இல்லாதவனாகப் போய்விடுகிறான். அதைப் பார்க்கச் சோதிக்கு கவலையாக இருக்கும். பரிதாபமாக இருக்கும். அவன் விமலனைப் பலப்படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணுவான். ஆனால் நகுலனின் பிரசன்னத்தில் சோதியால் விமலனைச் சில வேளைக் கவனிக்க முடிவதில்லை. விமலனோடு மட்டும் குடியிருந்தால் அவன் வாழ்வு மிகவும் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று எண்ணத் தோன்றும். மனித நட்பு ஒருவருடன் முற்றுப் பெற்று விடுவதில்லை. பல நபர்களோடு பல கோணங்களில் அது அபிவிருத்தியாகும். சில வேளை திடீரெனப் பல அழிந்து அல்லது அகன்று போய்விடும். பின்பு மீண்டும் தொடங்கும்.
இவர்களின் பின்பு சுரேஸ் சோதியுடன் சேர்ந்து கொண்டான். சுரேஸ் வந்தால் அந்த இடம் சோபை இழந்து போய்விடும். அனைவரும் தலையில் கைவைத்துக் கொண்டு மற்றவர்களோடு கதைக்கக்கூட விருப்பம் இல்லாது சோம்பி இருப்பார்கள். ஏன் அவன் வரவு அப்படிச் செய்கிறது என்பது பலருக்கும் விளங்குவதில்லை. விளங்கினாலும் விளங்காவிட்டாலும் அவன் வரவு அப்படிச் செய்கிறது. மனித இயல்புகள் பலவிதம். சிலர் வந்தாலே அந்த இடமே கலகலப்பாகிவிடும். சிலர் வந்தால் அந்த இடமே சோபை இழந்துவிடும். அது அவர்கள் தவறு என்று இல்லை. ஆண்டவனின் படைப்பு அப்படியாக இருக்கிறது. அல்லது மனித மூளையின் விசித்திரம் என்று சொல்லலாம்.

இதற்கு முன்பே தினேஸ் வந்துவிட்டான். சோதிக்கு நிச்சயம் தெரியும் அவன் வரவே மற்றவர்களையும் இழுத்து வந்தது என்று. நல்ல நட்புகளோடு சேர்ந்து நல்ல நட்புகள் வரலாம். வராமலும் போகலாம். தீய நட்புகளோடு அனேகம் தீய நட்புகளே வரும் என்பது பல மனிதருக்கும் தெரியும். அவன் இந்த வீட்டில் இருந்து போனால் மற்றவர்களும் போய்விடுவார்கள் என்பது சோதிக்கு நன்கு விளங்கி இருந்தது. இருந்தும் அவனை வெளி ஏற்றுவது இலகு இல்லை என்பதும் விளங்கியது. நல்லது, கெட்டது என்று இல்லாமல் எல்லாவற்றையும் முழுமையாக இழக்க வேண்டும் என்கிற எண்ணமும் சோதியிடம் இருந்தது. அது எப்படி என்பதே அவனுக்கு விளங்கவில்லை. இவர்களோடு சேர்ந்து இருப்பதால் பைத்தியம் பிடித்துவிடுமோ என்று அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது.

கடைசியாக தினேசை வெளியேற்ற, தான் வாழ்வைப் பற்றி ஞானத்தைப் பெற வேண்டும் என்பது சோதிக்கு விளங்கியது. அதனால் முதலில் அவன் வாழ்வு பற்றிய ஞானத்தைத் தேடி அலைந்தான். புத்தரின் போதி மரம் போல அவனுக்கு ஒரு நூல்நிலையம் கிடைத்தது. அதில் இருந்த சில ஏடுகளில் அவனுக்குத் தேவையான சில ஞானங்கள் கிடைத்தன. அவன் அதை முதலில் உணர்ந்து கற்றான். அவன் அந்த ஞானத்தைக் கற்கக் கற்க அவனிடம் ஒரு ஒளி உள்ளிருந்து பிரகாசித்தது. அவனின் அந்தப் பிரகாசம் வீட்டில் இருந்த பலருக்கும் பயத்தை உண்டு பண்ணியது. அவர்கள் சோதிக்கு கிட்ட வருவதற்கே பயப்பட்டார்கள். வரவர அந்த ஒளி சோதியில் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. இதைத் தினேசால் தாங்க முடியவில்லை. அவனுக்குச் சோதியைச் சீண்ட வேண்டும் போல் இருந்தாலும் பயத்தில் அதைச் செய்யாது தூரே தள்ளி நின்றான். சோதிக்கு முன்பு வருவதற்குப் பயப்பட்டான். பல வேளைகளில் அவனைக் காண விரும்பாது அறைக்குள் அடைந்து கொள்வான். பின்பு கடைசியாக இப்படிப் பயந்து பயந்து இருப்பதிலும் தான் வெளியேறுவதே சரியாக இருக்கும் என்று நம்பினான். அதைத் தொடர்ந்து தினேஸ் முதலில் வெளியேறினான். அதன் பின்பு நகுலனுக்கும் அலுப்படித்திருக்க வேண்டும். அவனும் வெளியேறினான். சோதியின் ஒளி கூடக் கூடக் சுரேசாலும் அங்கு இருக்க முடியவில்லை. இறுதியாக அவனும் வெளியேறினான். விமலன் மாத்திரம் சோதியை விட்டு வெளியேறவில்லை. அவன் சோதியோடு தொடர்ந்து வாசித்தான். இருந்தும் அவன் இருப்பு என்பது மற்றவர்களைப் போல் அல்ல. அவன் இருப்பு மேலும் சோதியின் ஞானத்தையும், ஓளியையும் கூட்டியது.

இப்படி அவர்கள் எல்லோரும் வெளியேறிய பின்பு சோதி எதிர்பார்த்தது கிடைத்தது. உலக வாழ்வில் இது இவ்வளவு சுகத்தையும் நிம்மதியையும் தரும் என்பதை அவன் இப்போது உணர்ந்து அனுபவிக்கிறான். இந்த அனுபவம் அவனுக்கு இருப்பல்ல இழப்பே இன்பம் என்கிறது.

பொக்கிசம் 

தம்பிமுத்துவுக்கு இப்போது அறுபத்து எட்டு வயது. கண்பார்வை மங்கிக் கலங்கலாக உருவங்கள் உருகித் தெரிகிறது. அவசரமாய் கண்ணாடியை மாட்டினால் மட்டும் அவை உருப்படியாக மீண்டும் தெரிகின்றன. நினைவுகள் பல கனவுகள்போல தூரத்தில் நிற்கின்றன. சில ஞாபகங்கள் சில வேளைகளில் மட்டும் வருகின்றன. பல நினைவுகள் ஞாபகத்தில் இருந்து நிரந்தரமாய் மறைந்தே போயின. முதுமை மீண்டும் மழலைப் பருவத்தை வலுவில் அவருக்கு அறிமுகம் செய்து வைக்கிறது. அவரை இயற்கை தன்விருப்பில் வலுவாகத் தழுவ எண்ணிய காலம் இது.
அவரது அழகான வாழ்க்கை உலகின் அழகிய தீவில் தொடங்கியது. அந்த அழகிய தீவு ஒரு முறை தீக்குளித்தது போதாது என்று மீண்டும் மீண்டும் பலமுறை தீக்குளிக்க எண்ணியது. அதுவும் ஒரு இனத்தை சிதையேற்றுவதில் குறிப்பாக அது மும்மரமானது.
தம்பிமுத்துவின் முன் அழகிய தீவா அருமையான உயிரா என்கின்ற தெரிவு அந்த அநியாயத்தின் பின்பு முன்வைக்கப்பட்டது. தம்பிமுத்து சாதாரண மனிதனாக ஒரு முடிவு எடுத்தார். தம்பிமுத்துவின் வாழ்க்கை நதியில் அகப்பட்ட நாணற்புல் போல அவரின் கட்டிற்குள் இல்லாது அதுகின் இஸ்ரப்படி நடைபோட்டுக் கடைசியாகக் கரை ஒதுங்கிய இடமாக நோர்வே முடிவாகிப் பலகாலம் ஆகிவிட்டது. தம்பிமுத்துவிற்கு மாத்திரம் அல்ல அவரது பல நண்பர்களுக்கும் அதுவே முடிவாகியது அல்லது கதையாகியது. இப்படியாக அழகிய தீவில் இருந்து ஆதங்கத்தோடு வந்தவர்கள் வரும் போது சில பொக்கிசங்களைத் தங்களோடு காவி வந்தார்கள். காவி வந்த பொக்கிசங்கள் அவர்களைப் பொறுத்தமட்டில் அவர்களின் உயிரைவிட மதிப்பு மிக்கவையாக இருந்தன. அதை யாரும் பொறுப்பானவர்களிடம் ஒப்படைத்தால் மட்டுமே தங்களுக்கு நிம்மதி உண்டாகும் என்பது அவர்களுக்கு விளங்கியது. அந்தப் பொக்கிசங்களை உடனடியாக ஒட்டுமொத்தமாக யாரிடமும் கொடுத்துவிட முடியாது. சிறிது சிறிதாகவே கொடுக்க வேண்டும் என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. பொக்கிசத்தைக் கொடுக்கும் போது அதை வாங்குபவர்களும் அக்கறையாகப் பாதுகாக்கும் எண்ணத்தோடு வாங்க வேண்டும். அப்படி வாங்கினால் மட்டுமே அந்தப் பொக்கிசம் தொடர்ந்தும் பாதுகாக்கப்படும்.
பல இளையவர்களுக்கு அந்தப் பொக்கிசத்தைப் பற்றிக் கதைப்பதே வெறுப்பைத் தந்தது. அவர்களுக்கு வெறுப்பைத்தந்தாலும் இப்போது முதுமை முதுகில் சவாரி செய்யும் பொக்கிசத்தைக் கொண்டு வந்தவர்கள் அவர்களைச் சுயமாக இருக்க விடுவதில்லை. அவர்கள் தங்கள் பொக்கிசத்தைப் பாதுகாப்பதிற்கும், இளையவர்களின் தலையில் வலுக்கட்டாயமாக ஏற்றி வைப்பதற்கும், அங்கங்கே பல அருங்காட்சியகங்களை உருவாக்கி வைத்திருந்தனர். அந்த அருங்காட்சியகங்கள் பலவும் பொதுப் பணத்தில் உருவாகி இன்று தனிமனிதர் சொத்துக்களாகப் போவதற்காய் அடிபடுவதை வேறு ஒரு கதையில் சொல்ல வேண்டும்.
பிள்ளைகளை அந்த அருங்காட்சியகங்களுக்குக் கூட்டிச் செல்வது என்றால் அந்தப் பிள்ளைகளுக்கு தீ மிதிப்பது போன்ற அவஸ்தை. அவர்கள் எப்படி எல்லாம் இதில் இருந்து தப்பிக்கலாமோ அப்படி எல்லாம் தப்பிக்க முயல்வார்கள். அருங்காட்சியகத்தில் என்ன இருக்கிறது என்பது அவர்கள் எண்ணம். தமக்கு அறிமுகம் இல்லாத பழையதைப் பார்ப்பதில் அவர்களுக்கு எந்தச் சுவாரசியமும் கிடையாது. முயற்சிகள் எல்லாம் திருவினையாகும் என்பது எப்போதும் உண்மையாக இருப்பதில்லை. அது அவ்வப்போது பிழைத்துவிடுவதும் உண்டு. பல இளையவர்களின் வாழ்கையில் அது பிழைத்தது. அவர்கள் தலையில் காவி வந்ததை இவர்கள் தலையில் இறக்கி வைப்பதில் அவர்கள் மிகவும் குறியாக இருந்ததால் பல இளையவர்களின் எண்ணங்களுக்கும், விருப்புகளுக்கும் மதிப்புக் கொடுக்காது வலுவில் அவர்களை அந்த அருங்காட்சியகங்களுக்கு இழுத்துச் சென்றார்கள். தாங்கள் சுமக்காதவை, தங்களுக்குச் சுமக்கக் கிடைக்காதவை போன்ற அனைத்தையும் குருவியின் தலையில் பனம்பழத்தை வைப்பது போல இளையவர்கள் தலையில் அந்தச் சுமையை இந்தப் பொருத்தம் அற்ற இடத்தில் வைத்தார்கள்.
இப்படியாக வன்முறை நடக்கும் போது காலம் கரைபுரண்டு ஓடியது. இளையவர்களான குருவிகள் இறக்கை விரித்துப் பறக்கத் தொடங்கினார்கள். பல குருவிகள் பனம்பழம் பாரம் என்று அதைத் தூக்கி எறிந்து விட்டுச் சுகந்திரமாக தமது காட்டின் கீதம் பாடத் தொடங்கின.
இருந்தும் ஒரு சில பழைமை பயிலும் குருவிகள் மாத்திரம் பனம்பழம் என்றாலும் பரம்பரையாக வந்தது என்கின்ற பெருமையோடு சுமக்க முடியாத சுமையை சுமந்து திரிந்தன. அது பெருமையா அல்லது மூளைச் சலவையா என்றும் சிலர் விவாதம் செய்தனர். என்றாலும் அதை வெளிப்படையாக விவாதிப்பதற்கு யாருக்கும் துணிவு இருக்கவில்லை.
இந்த நேரத்தில் தம்பிமுத்துவின் வயது வேகமாக அவரின் இவ்வுலக வாழ்வை முடிக்க எண்ணியது. அதனால் அவர் சேடம் இழுத்தபடி படுக்கையில் கிடந்தார். அவரது நல்ல காலம் அவரை முதியோர் இல்லத்தில் விடவில்லை. அது அவருக்குக் கிடைத்த அதிஸ்ரம் என்று அவர் எண்ணினார்.
அவர் ஏன் இப்படி சேடம் இழுத்துக் கொண்டு கிடக்கிறார் என்பது பலருக்கும் விளங்கவில்லை. இப்படி இருக்கும் போது அவரது மகள் வேறு ஒரு இடத்தில் இருந்து அவரை உயிரோடு கடைசியாகப் பார்க்க ஒரு நாள் மாலை நேரம் வந்தாள். அவள் பனம் பழத்தைத் தலையில் தாங்கும் குருவியை போன்றவள். அவள் அக்கறையாக வாங்கிய பொக்கிசத்தை பாதுகாத்து வந்தாள். அவளுக்கு ஏன் தம்பிமுத்துவின் உயிர் பிரிய மறுக்கிறது என்பது விளங்கியது.
அவள் தம்பிமுத்துவைப் பார்த்துவிட்டுத் தான் பத்திரமாக வைத்திருந்த பொக்கிசத்தில் ஒன்றை எடுத்து உரைத்து உரைத்து அதை அவர் காதில் ஊற்றினாள்.
மகள் தந்தைக்கு ஆற்றிய உதவியால் தம்பிமுத்துவின் மூச்சு அடங்கியது. அவர் காவி வந்த பொக்கிசங்களும் இனி…?

கணேசர் வீட்டுப் பேய்

இப்போது இந்த வீடு பேய் வீடு போல இருக்கிறது. அப்படி எண்ண நினைத்த கணேசர் அதைத் திருத்தி இல்லை இது பேய்வீடே என்கின்ற அனுபவத்தை முடிவாக ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டார். பின்பு மிகுந்த கவலையோடும், வேதனையோடும் எழுந்து சாளரங்களை இறுக்கமாக இழுத்து மூடினார். அடக்க முடியாத கவலையும், பொறுக்க முடியாத பயமும் வெடித்து விடுமோ என்கின்ற நடுக்கத்தை அவருக்கு உண்டு பண்ணியது. அழுதுவிடுவேனோ என்பதான எண்ணம் அவருக்குத் திறந்த குளிர்பானத்தில் இருந்து வெளிவரும் குமிழிகளாய் தோன்றி அவர் நெஞ்சத்து உறுதியைக் கரைத்துக் கண்ணீரை வரவழைத்தது.

இந்தச் சாளரங்களின் வழியே மட்டும் அந்தப் பேய் வருவது இல்லை என்பதை அவர் நன்கு அறிவார். என்றாலும் அதை மூடினால் பிரதான பாதையை அடைத்த ஒரு பிரமை அல்லது திருப்தி அவருக்கு உண்டாகும். பாதை முழுவதையும் மூட நினைத்தாலும் முழுமையாக அதை மூடிவிட முடிவதில்லை என்பது அவருக்கு அதன் பின்பு தெளிவாக விளங்கியது. மூடிவிட்டதாக நினைத்தாலும் அதற்கு உள்ளே வருவதற்குப் பல வழிகள் உண்டு என்பதும் தெள்ளத் தெளிவாக விளங்கியது. அப்படியே அது ஒவ்வொரு வழியாகக் கண்டுபிடித்து உள்ளே நுழைந்து அவரைத் திகில் கொள்ள வைக்கிறது. அதனிடம் இருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்பது அவருக்குச் சிறிதும் விளங்கவே இல்லை. கொடிய மிருகம் என்றால் ஒரு அடியில் அடித்துவிடும். இது அதைவிடக் கொடுமையானது. அப்படி அடிக்காது ஒவ்வொரு நாளும் அவரை வதைக்கிறது.

அதன் வெள்ளை நீட்டான ஆணிகள் போன்ற கோரமான பற்கள் பார்ப்பவரின் இரத்தத்தை உறைய வைக்கும். பழுக்கக் காய்ச்சிய இரும்புக் கோளம் போன்று கனலும் அதன் கண்கள் திகிலோடு அனைவரையும் நடுங்க வைக்கும். கொக்கச்சத்தகம் போல வளர்ந்து வளைந்து கிடக்கும் அதன் கை நகங்கள் இதயத்தைப் பிளக்க வருவது போல கலக்கத்தை உண்டுபண்ணும். தசைகள் அற்ற எலும்பான அதன் உடல் நெஞ்சில் பாய வருவது போல உறுத்தும். உறைந்து போகும் குளிரைப் பரப்பும் அதன் வரவு உள்ளத்தை நித்தமும் கலக்கும். மண்டையில் அறைவது போல உறைய வைக்கும் அதன் அலறல் அண்டத்தைத் தாண்டியும் கேட்கும் என்பது கணேசரின் எண்ணம்.

*

இப்படி அதன் கோரத்தை எண்ண எண்ணக் கணேசருக்கு இந்த ஜன்மமே வெறுத்தது. இந்த வீட்டை விட்டு வேறு வீடு சென்றால் இந்தப் பேயிடம் இருந்து தப்பித்துக் கொள்ளலாமா என்று ஒரு குறுக்கு யோசனை கணேசருக்குத் தோன்றியது. அவர் ஒரு சாமியாருடன் தொடர்பு கொண்டு அதைக் கேட்டார். அவரின் கால பலனிற்கு அவர் எங்கே சென்றாலும் அது தொடரும் என்றும், இருக்கும் இடத்தில் இருந்தபடி போராடுவதே மிகவும் சிறந்த வழி என்றும் அந்தச் சாமியார் உறுதியாகச் சொல்லிவிட்டார். வேறு வழி இல்லை என்பதால் கணேசர் தொடர்ந்தும் இந்தப் பேய் வீட்டிலேயே வாசிக்க வேண்டி இருந்தது. இந்தப் போராட்டத்தில் யாரும் அவருக்குத் துணை இல்லை. அவரே அவருக்குத் துணை. அதுவே அவர் மாற்ற முடியாத விதியாகியது.

*

அவரது அன்பான மனைவி சுமதி இருக்கும் வரைக்கும் இந்தப் பேய் வீட்டிற்குள் மறந்தும்  நுழைந்ததே இல்லை. அவளின் தாலிக்கு அந்த வலிமை இருந்து இருக்க வேண்டும். சுமதியும் கணேசரும் அகதிகளாக நோர்வேக்கு வந்தார்கள். இங்கு வந்து பின்பு காதலித்துத் திருமணம் செய்தார்கள். அவர்களுக்கு ஆசைக்கு ஒரு புத்திரனும் அவதரித்தான். அவதரித்தவன் அபூர்வ அறிவோடு அவதரித்ததால் அமெரிக்காவில் இருக்கும் நாசா நிறுவனம் அவனைத் தத்தெடுத்துக் கொண்டது. அது வரமா அல்லது சாபமா என்பதில் அவர்களுக்குள் எந்த விவாதமும் எழுந்தது கிடையாது. அதன் பின்பு அவனுக்கு அப்பா அம்மாவைப் பார்ப்பதற்கு நேரம் கிடைப்பதில்லை. அவன் பிரிவு இந்தப் பேய்க்குக் கிடைத்த முதல் சந்தர்ப்பம். இருந்தும் சுமதியின் தாலிக்கு இருக்கும் வலிமையை எண்ணி அது வீட்டிற்குள் வராது வெளியே மட்டும் உலாவி வந்தது. உள்ளே புக நேரம் பார்த்து நெடு நாளாய் காத்து இருந்தது. மரங்களில் ஏறி மறைவாக உள்ளே நோக்கியது. என்றாலும் சுமதிக்குப் பயந்து அது தொடர்ந்தும் அமைதி காத்தது. அங்கேயே விலகாது குடி இருந்தது அவர்களை நுணுக்கமாக அவதானித்தது.

பேய்க்கு மட்டும் அல்லக் கடவுளுக்கும் கருணை கிடையாது. இந்தப் பேயிடம் இருந்து கணேசரைக் காப்பாற்றும் எந்த எண்ணமும் அவருக்குத் தோன்றவில்லை. சுமதிக்கு வயிற்றில் புற்றுநோய் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வந்தது. வருத்தம் வந்ததை அறிவதற்கு முன்பு மரணம் வந்துவிட்டது. அவள் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். சில நாட்கள் மருத்துவமனை வாசத்தோடு இவ்வுலக வாழ்வை முடித்துக் கொண்டாள். கணேசரால் அந்தச் சோகத்தையும், இழப்பையும் தாங்க முடியவில்லை. அவர் துக்கத்தாலும் வேதனையாலும் துவண்டார். அவரின் அந்தத் துக்கத்திலும் வேதனையிலும் ஆனந்தம் கொண்ட அந்தப் பேய் இனி தன்னை யாரும் தடுக்க முடியாது என்கின்ற துணிவுடன் வீட்டிற்குள் அகங்காரமாகப் புகுந்தது. கணேசரால் அதை எதிர்த்து எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. சாமியார் எப்போதோ கை விரித்துவிட்டார். இப்போது அதற்குப் பயந்து பயந்து கணேசர் அதே வீட்டில் குடியிருக்க வேண்டிய கொடுமை தொடர்கிறது.

*

இந்தப் பேயிடம் இருந்து எப்படித் தப்பிப்பது என்பது கணேசருக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. அந்தப் பேய் வீட்டுக்குள் வருவது தெரிந்தால் அதைப் பார்க்காது வேறு திசைக்குத் தலையைத் திருப்பிக் கொள்வார். சில வேளை அவர் திரும்பினாலும் அது அவரின் முதுகின் பின்பே நின்று அவரை முறைத்துப் பார்த்த வண்ணமே நிற்கும். கணேசர் பயப்படுகிறார் என்பது அந்தப் பேய்க்குத் தெரியும். அதுவே அதற்கு பெரும் பலம் போல. இருந்தும் அதனிடம் ஒரு சிறு நெகிழ்வு உண்டு. அவரை ஒரேயடியாக அடித்துவிட்டுப் போய்விடும் எண்ணம் அதற்கு ஒரு போதும் வந்தது இல்லை. ஒரு வகையில் அது தலையில் இருக்கும் பேன் போல. கணேசர் தலையாக வாய்த்த சௌகரியம் அதற்கு. கணேசர் இல்லாவிட்டால் அதற்கு இந்த வீட்டில் இருப்பதில் எந்தவித சுவாரசியமும் இருக்காது.

அன்று கணேசர் படுத்துவிட்டார். அந்தப் பேய் குளறிக் கொண்டு வேகமாக வீட்டிற்குள் வந்தது. கணேசருக்கு கையும் ஓடவில்லைக் காலும் ஓடவில்லை. அவர் முதலில் அசையாது படுத்து இருந்தார். பின்பு அருகில் இருந்த போர்வையால் தலைவரை முழுமையாக மூடிக்கொண்டு கிடந்தார். பேய் வேகமாக வந்து வாசலில் நின்று அவர் போர்த்திக் கொண்டு படுப்பதை முறைத்துப் பார்த்தது. பின்பு பெரிதாக நகைத்த வண்ணம் சமையல் அறைப் பக்கம் சென்றது.

இரவு நேரத்தில் கணேசருக்கு விழிப்பு வந்து விட்டால் சிறிது நேரத்தில் அது வந்து கதவடியில் நின்று முறைக்கும். கணேசருக்குக் கதி கலங்கினாலும் எங்கும் ஓடுவதற்குத் துணிவு இருக்காது. போர்வையால் தலையை மீண்டும் மூடிக் கொண்டு கவுண்டு படுப்பார். இருந்தும் அடுத்தது என்ன நடக்கப் போகின்றது என்கின்ற திகில் தொடரும்.

இப்பாடியாக வந்து குடியேறிய பேயின் அட்டகாசம் வரவர அதிகரித்துக் கொண்டே சென்றது. கணேசருக்கு அதனோடு இனியும் சேர்ந்து வாழப் பிடிக்கவில்லை. எப்படியாவது அதனிடம் இருந்து தப்பித்து விவாகரத்து பெற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்கின்ற எண்ணம் வலுவாகத் தோன்றியது. கணேசர் கடுமையாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார். எப்படி என்றாலும் தப்பித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பது அவர் எண்ணம் ஆகியது. அதை எப்படி நடைமுறைப்படுத்துவது என்பது விளங்காது அவர் தவித்தார். அப்படித் தவித்தவர் இறுதியாக ஒரு வழி கண்டுபிடித்தார்.

அதை அடுத்து இரகசியமாக எல்லா அலுவலும் அதற்காகச் செய்து முடித்தார். இருந்தாலும் அது அங்கேயும் வரும் என்பது அவருக்குத் தெரியும். அந்த உண்மை தெரிந்தாலும், அது அங்கு வந்தாலும், அதனால் தொடர்ந்தும் இங்கு ஆக்கினை செய்வது போல் அங்கே ஆக்கினை செய்ய முடியாது என்கின்ற ஒரு பெரிய உண்மையை அவர் அறிந்து வைத்திருந்தார். சாமியாருக்கே விளங்காத அந்த உண்மை இப்போது அவருக்கு விளங்கி இருந்ததில் ஒருவித பெருமை அவருக்கு. இதுதான் நிஜமான விளக்கமா என்பது அவருக்கு முழுமையாக விளங்கவில்லை. அந்தப் பேய்க்குக் கணேசரால் கொடுக்க முடிந்த மரண அடி அதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை என்பது மட்டும் அவருக்கு நன்கு விளங்கியது. அதனால் கணேசர் தான் நினைத்ததைச் செய்து முடிப்பதில் உறுதியாகச் செயற்பட்டார். கணேசரின் திட்டம் பேய்க்கு விளங்கிவிட்டது. அது அவரை வஞ்சத்தோடு பார்க்கத் தொடங்கியது. அதற்குக் கணேசரை ஒரே அடியில் அடித்துப் போட்டு போக முடியும். இருந்தும் அதற்கு அப்படி அடிப்பதற்கு ஏனோ மனது வரவில்லை. எங்கே வேண்டும் என்றாலும் போகட்டும். எங்கே போனாலும் என்னால் தொடர முடியும் என்கின்ற துணிவில் அது கணேசரைப் பார்த்து நையாண்டியாகச் சிரித்தது.

கணேசரின் திட்டப்படி அவர் அந்தப் பேயோடு அந்த முதியோர் இல்லத்தில் குடியேறினார். பேய்க்கு இப்போது அவர் மீது அடக்க முடியாத கோபமாக இருந்தது. இருந்தும் அது அவரை உயிரோடு விட்டு வைத்திருந்தது. கணேசர் இங்கு வந்த பின்பு அறையில் பொதுவாக தங்குவதில்லை. எப்போதும் மனிதர்கள் உள்ள இடம் பார்த்தே இருப்பார். அதனால் பேய்க்குத் தெண்டாட்டம். ஆட்களோடு கதைக்கும் போது வந்து அவரைத் தீண்டும் எந்த எண்ணமும் அதுக்கு இருந்தது இல்லை.

கணேசர் இரவு மட்டுமே படுக்கைக்குச் செல்வார். அதுவும் சில வேளைகளில் விரைவாக நித்திரையாகிவிடுவார். அப்படி நித்திரை கொள்ளவிட்டால் அந்தப் பேய் அவரைக் கடுமையாக வெறிக்கும். கைகளை அவரை நோக்கி நீட்டும். கொல்லப் போவதாகப் பயம் காட்டும். இல்லாவிட்டால் எதுவும் செய்யமுடியாது வெறித்துக் கொண்டு இருக்கும்.

இறுதியாகக் கணேசருக்கு ஒன்று விளங்கியது. சாமியாரும் தானும் தப்புக்கணக்குப் போட்டது தெளிவாகியது. இங்கு இருப்பது அங்கு இருந்ததைவிட ஆறுதலாக இருந்தது. இருந்தும் இறுதியாக அந்தப் பேயிடம் இருந்து எப்படி நிரந்தரமாகத் தப்பிப்பது என்பது தீர்க்கமாக இன்றுதான் அவருக்கு விளங்கியது. எது எப்படி இருந்தாலும் தானும் அதைப் போல் ஆகாது அதற்கான காலத்திற்கு காத்திருக்க வேண்டியதே சரியான செயல் என்று அவர் முடிவு செய்தார்.

அதன் பின்பு அவர் அதைப் பார்த்துச் சிரித்தார். அது அவரைப் பார்த்து கோபமாக முறைத்தது.

மொழியா வலிகள்

தமிழை வளப்படுத்திய கலைஞருக்கு அஞ்சலி செலுத்திக்கொண்டு…
மொழியா வலிகள் என்கின்ற நாவல் இன்று வெளியாகி உள்ளது என்பதை அறியத் தருகிறேன். இது எங்கள் புலம்பெயர் வாழ்வைப் பற்றிய ஒரு ஆதார நாவல். 1062 பக்கங்களைக் கொண்ட இந்த நாவல் நான்கு பகுதிகளாகப் பிரசுரிக்கப்பட்டுள்ளது. தமிழ் இலக்கிய ஆர்வலர்கள் வாங்கி வாசித்து தங்கள் கருத்துக்களை அறியத்தரவும்.

வப்பு நாய்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

வப்பு நாய்

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: