மதுவின் இரகசியம்

2

 

லதாவுக்குத் தன்னைத் தனித்து விட்டதான ஒரு உணர்வு. திவைத்தாவில் இருக்கும் அந்த இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட வீடு இப்போது எல்லை இல்லாது நீளும் வீடு போல அவளுக்குக் காட்சி தந்தது. இது லதாவிற்கான பயம் இல்லை. லாவண்ணியாவால் உண்டான பயம். லாவண்ணியாவை எண்ண எண்ண எதற்கும் பயப்படாத லதாவிற்கு இப்போது எதற்கு எடுத்தாலும் பயமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் அதை எல்லாம் அவள் வெளியே காட்டிக் கொள்ளாதே லாவண்ணியாவோடு கதைப்பாள். அவளை அதனால் ஒரு மாதிரிச் சமாளிப்பாள். இப்போதும் லாவண்ணியா வெளியே வந்து இருக்கலாம். அவளுக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றி இருக்காது. அதனால் அவள் வெளியே வரவில்லை. அதுவே அவளைக் குழப்பியது. சிறிது சிறிதாகத் தொடங்கிய பிரச்சனை இது. இப்போது அதுவே பயத்தைத் தருகிறது. லாவண்ணியாவின் பிரச்சினை லாவண்ணியாவின் பிரச்சினை மட்டும் இல்லை. அது முழுமையான குடும்பத்தின் பிரச்சினையும் ஆகும். அதுவும் அன்பு மகள் அவஸ்தைப்படுவதை நினைக்க நினைக்க மனம் புழுங்கியது.
லாவண்ணியாவின் மனநிலை சோர்வின் உச்சக்கட்டத்தை நேற்று மாலை அடைந்திருந்ததை லதா ஏற்கனவே கவனித்தாள். அப்போது சாந்தன் வேலைக்குப் போயிருந்தான். லதாவிற்குப் பயமாக இருந்தது. அந்தப் பயத்தை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் அவளுக்குப் புத்திமதி கூறினாள். அவள் அதைக் கேட்டாலும் கேட்கமாட்டாள் என்பது லதாவுக்குத் தெரியும். இருந்தும் அவள் மேல் கொண்ட காதல் இயன்றதனைத்தையும்  செய்யச் சொல்லும். அவளும் அதைச் செய்வதிலிருந்து தவறுவதில்லை. நேற்று மாலை அவள் ஒழுங்காகவும் சாப்பிடவில்லை. தெண்டித்ததிற்காய் அரைகுறையாகச் சாப்பிட்டாள். பின்பு ஒருவித கோபத்தோடும் வெறுப்போடும் எழுந்து சென்றாள்.  அதன் பின்பு அவள் தனது கதவை அடைத்துக் கொண்டாள்.
இப்போது மணி ஒன்பதாகிறது. இன்னும் அவள் வெளியே வராதது லதாவைக் கலக்கியது. போய் கதவைத் தட்டவும் தயக்கமாக இருந்தது. சிலவேளை அவள் மிகவும் கோபமாகக் கத்துவாள். அதைச் சமாளிப்பது பெரிய பாடாகப் போய்விடும்.
லதா யோசித்தாள். என்ன செய்வது என்று அவளுக்கு விளங்கவில்லை. அவளை அப்படியே தனிமையில் இருக்கவிடக் கூடாது என்கின்ற உண்மை அவளுக்கு உறைத்தது. என்ன நடந்தாலும் நடக்கட்டும் என்கின்ற துணிவை வரவழைத்துக் கொண்டு லதா லாவண்ணியாவின் அறையை நோக்கிச் சென்றாள். மனதில் துணிவு இல்லை என்பது தெரிந்தாலும் கடமையைச் செய்ய வேண்டும் என்பது அவள் குறிக்கோளாகியது. அறைக் கதவின் முன்பு வந்து நின்ற லதாவின் கைகள் கதவைத் தட்டத் தயங்கின. அது அவள் வசப்படாது நடுங்கின. அவளுக்குத் திரும்பிப் போய்விட வேண்டும் போல் இருந்தது. இருந்தாலும் மனதை மீண்டும் தன்பிடியில் கொண்டு வந்து கதவை அமைதியாகத் தட்டினாள். உள்ளேயும் அந்த அமைதியை லாவண்ணியா கடைப்பிடித்தாள். அவள் கதவைத் திறக்காது அப்படி இருப்பது லதாவைக் கலங்க வைத்தது. சிறிது காத்திருந்த லதா மீண்டும் கதவைத் தட்டினாள். அதன் பின்பு அவள் எழுந்து வரும் சத்தம் கேட்டது. லதா காத்திருந்தாள். கதவைத் திறந்த லாவண்ணியா இடக்கையில் ஒரு துணி சுற்றி இருந்தாள். அதைப் பார்த்ததுமே லதாவிற்குப் பதட்டமாகிவிட்டது. அதைவிட லாவண்ணியா கோபமாக இருந்தாள்.
‘என்ன வேணும் உனக்கு? சும்மா என்னை இருக்க விட மாட்டியா? என்னைத் தயவு செய்து தொந்தரவு பண்ணாத எண்டு எத்தினைதரம் சொல்லுகிறது? எப்பவும் சும்மா நொய் நொய் எண்டு கொண்டு… இப்ப என்ன வேணும் உனக்கு? வந்த அலுவலைச் சொல்லிப் போட்டுக் கெதியா வெளிய போ.’
‘நீ ஒழுங்காய் இருந்தால் நான் ஏன் உன்ரை அறைக்கு வரப் போகிறன்? உது என்ன கையைப் பொத்திக் பொத்திக் கொண்டு இருக்கிறாய்? இப்பிடி மறைக்கிறதுக்கு கையில என்னடி செய்து வைச்சிருக்கிறாய்? கையைக் காட்டு.’
‘அதெல்லாம் காட்ட முடியாது. நீங்க வந்த அலுவலைப் பார்த்துக் கொண்டு வெளியால போங்க பார்ப்பம்.’
‘வர வர உனக்கு வாய் மட்டும் நீளுது. அதுவும் வீட்டுக்க மாத்திரம் நீளுது. வாய் மட்டும் நீண்டாப் பருவாய் இல்லை. ஆனா நீ செய்கிற வேலைதான் குலை நடுங்க வைக்குது. உது என்னடி கையில. அதைக் காட்டு?’
‘அது எல்லாம் காட்ட முடியாது. தயவு செய்து நீ வெளிய போ.’
‘நீ முதல்ல கையைக் காட்டு. இரண்டாவதா சாப்பிட வா. அதுவரைக்கும் நான் றுமை விட்டு வெளிய போக மாட்டன்.’
‘ஓ அப்பிடியா?’
என்றவள் வெளியே போவதற்குத் தயாராகுவது போலத் தயாராகினாள். ஆனால் கையைச் சுற்றி இருந்த துணியை மாத்திரம் அவதானமாகப் பார்த்துக் கொண்டாள். லதாவிற்கு அவளோடு எப்படிக் கதைப்பது என்றுகூட விளங்கவில்லை. எதற்குக் கோபப்படுவாள் எதற்குச் சந்தோசப்படுவாள் என்பதை இலகுவாக அறிந்து கொள்ள முடியாது. ஆனால் அதற்காக எல்லாம் விட்டுக் கொடுத்துப் பேசாது இருக்க முடியாது என்பது அவளுக்கு விளங்கியது. அவள் கையை இன்னும் லதாவிற்குக் காட்டவில்லை. அதில் என்ன செய்திருக்கிறாள் என்பது தெரியாது தலை வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது. உடல்ரீதியாகவோ, மனரீதியாகவோ காயப்படாது பிள்ளைகளை வளர்க்க வேண்டும் என்பது இங்கு உள்ள ஏற்கப்பட்ட எண்ணப்பாடு. அப்படி வளர்த்தாலும் பிள்ளைகள் சிலவேளை மனதால் பாதிக்கப்பட்டுவிடுகிறார்கள். லாவண்ணியாவைப் பார்த்துப் பார்த்தே அவள் வளர்த்தாள். எங்கே பிழைத்தது என்பதை அவளால் சரியாக அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை. எந்தவித அடக்குமுறையும் வீட்டில் பாவிக்காவிட்டாலும் அவள் பாதிக்கப்பட்டு இருக்கிறாள் என்பது கண்முன் கனலும் உண்மை. அது எப்படி என்பது முழுமையாகப் புலனுக்கு எட்டாவிட்டாலும் வாழ்க்கை என்பது வீட்டோடு மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. அதன் பரப்பு விஸ்தீரணமானது. அதன் பாதிப்புகளும் அதற்கு ஏற்ப சிக்கலானவை. இவள் எங்கே பாதிக்கப்பட்டாள் என்பது லதாவிற்கு விளங்கவில்லை. அதிலிருந்து எப்படி அவளை வெளியே கொண்டு வருவது என்பதும் அவளுக்கு விளங்கவில்லை. எப்படி என்றாலும் இந்தத் துன்பகரமான வட்டத்தை உடைக்க வேண்டும் என்பதே அவளுடைய பெரும் அவா.
‘தயவு செய்து உந்தக் கையை எனக்குக் காட்டு லாவண்ணியா. அது என்ன எண்டு பார்த்து அதுக்கு மருந்து போட வேணும்.’
‘உனக்கு என்னுடைய தமிழ் விளங்காதா அம்மா?’
‘எனக்கு உன்னுடைய தமிழ் விளங்காது எண்டே நினைச்சுக்கொள். உன்ரை கையைப் பார்க்க வேணும். அதுதான் இப்ப எனக்கு வேணும். அதைக் காட்டுகிறதில உனக்கு என்ன பிரச்சினை. அதைச் சொல்லு பார்ப்பம்?’
‘ஐயோ… இந்தா பார்… நல்லாய் பார்.’
என்ற வண்ணம் அவள் தனது கையை மூடியிருந்த துணியை உருவி எறிந்தாள். அதைப் பார்த்த லதாவிற்குத் தலை சுற்றியது. அவள் இப்படி ஏதாவது செய்திருப்பாள் என்கின்ற ஒரு சந்தேகம் லதாவிற்கு இருந்தது. இருந்தும் அதைப் பார்க்கும் போது அவளுக்குத் தலை சுற்றியது. மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. இருந்தும் அதைச் சமாளித்துக் கொண்டு,
‘என்னத்துக்கு இப்பிடிக் கையை வெட்டி வைச்சிருக்கிறாய்? உனக்கு என்ன பயித்தியமாடி? உனக்கு எத்தினை தரம் சொல்லியாச்சுது? அப்பிடி ஏதாவது எண்ணம் வந்திருந்தா எனக்காவது சொல்லி இருக்கலாம் தானே?’
‘எனக்கு என்னைக் காயப்படுத்துகிறது பிடிச்சிருக்குது. ஆதால நான் அதைச் செய்கிறன். உனக்கு இதை எல்லாம் சொல்லி என்ன பிரயோசனம்? எனக்காக நீங்க உங்கடை கையைக் கீறிக்கப் போறியளா?’
‘ஏனடி இப்பிடி விதண்டாவாதமாய் கதைக்கிறாய்? நான் உன்னை டொக்ரரிட்டைக் கூட்டிக் கொண்டு போயிருப்பன்தானே? இப்பிடிக் கீறிக் கீறி என்ன நடக்கப் போகுது? அதில் இருந்து வெளிய வரவேணும் எண்டுதானே நான் இதைச் சொல்லுகிறன். அதுதானே எல்லாருடைய விருப்பமும்.’
‘அம்மா எனக்கு நீங்க புத்திமதி சொல்லுகிறதை நிப்பாட்டுங்க. அந்த டொக்ரரால இல்லைக் கடவுளாலும் என்னுடைய பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைக்க முடியாது. தயவு செய்து உன்னுடைய வேலையைப் பார். என்ர அலுவலைப் பார்க்க எனக்குத் தெரியும்.’
‘ஏனடி தொடர்ந்தும் விளங்காமல் கதைச்சுக் கொண்டு இருக்கிறாய்?’
‘இதில நான் விளங்கிறதுக்கு ஒண்டும் இல்லை. எனக்கு எது சுகமாய் இருக்குதோ அதை நான் செய்கிறன். அதை நான் தொடர்ந்தும் செய்வன்.’
‘என்னுடைய பொறுமையைச் சோதிக்காத லாவண்ணியா?’
‘நான் அப்பிடி ஒண்டும் செய்ய இல்லை. நீங்கள்தான் என்னுடைய விசயத்தில தேவை இல்லாமல் தலையிடுகிறியள்?’
‘உன்னோடை நான் என்நத்தைக் கதைக்கிறது?’

லதா கோபமாக வெளியே சென்றாள். சென்ற வேகத்தில் தங்கள் அறைக்குள் இருந்த முதலுதவிப் பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள். லாவண்ணியாவின் எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாது அவளது காயத்தைத் துப்பரவு செய்து அதற்குக் கட்டுப்போட்டாள். லாவண்ணியா அதற்கும் தனக்கும் சம்பந்தம் எதுவும் இல்லை என்பது போல இருந்தாள். லதாவிற்குக் கோபம் இமயமலையைக்கூடத் தூக்கி எறியும் அளவிற்குப் பொங்கியது. அதை எல்லாம் வெளிப்படுத்த முடியாது. அப்படி வெளிப்படுத்தினால் லாவண்ணியாவே பாதிக்கப்படுவாள் என்பது அவளுக்கு விளங்கியது.
லாவண்ணியாவை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். ஆனால் தனியே அழைத்துச் செல்ல முடியாது. அவள் இலகுவில் லதாவின் சொற் கேட்டு வரமாட்டாள். அதனால் சாந்தன் வந்தாலே அது நடக்கும் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அது இன்று நடவாத கரியம். வேலையால் வந்ததும் விசயத்தைச் சொன்னால் நாளைக்கு அழைத்துச் செல்லலாம். இம்முறை தானும் செல்ல வேண்டும் என்று லதா முடிவு செய்திருந்தாள். விபரமாக அந்த மருத்துவரோடு கதைத்து இதற்கு ஏதாவது ஒரு வழி கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்கின்ற முடிவோடு லதா எழுந்து சென்றாள்.

மதுவின் இரகசியம்

1

கமலா ஒஸ்லோவிற்கு வந்து ஐந்து வருடங்கள் அனலில் விழுந்த பனியாகப் போயிற்று. இருபத்தி மூன்று வயதில் கொழும்பில் திருமணம் செய்து இருபத்து நான்கில் ஒஸ்லோவில் வலது காலை எடுத்து வைத்தாள். அத்தால் கொழும்பில் தொடங்கிய வாழ்க்கை ஓஸ்லோவில் தொடரலாகிற்று. அவள் நோர்வேக்கு வந்த தொடக்கக் காலம் பாலும் தே

னும் சேர்ந்து பாய்வதாக மிகவும் இனிமையாகவே இருந்தது. அது தொடர் கதையாக இருக்கும் என்றே அவள் முழுமையாக எண்ணி இருந்தாள். ஆனால் மாற்றங்கள் ஒன்றே மாறாதது என்பது போலக் கமலாவின் வாழ்க்கையும் விதித்த விதிக்கு ஏற்ப மாறத் தொடங்கியது. இப்போது தலை தன் விருப்பில் தலை கீழாக மாறிப் போய்விட்டது. அது ஏன் என்பதை அவளால் இன்றும் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. அவளிடம் பல ஆரூடங்கள் குறைவில்லாது உள்ளன. ஆனால் எதையும் அவளால் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. சிலவேளை அவளுக்கு எதுவும் விளங்குவது இல்லை. என்ன செய்வது என்றும் விளங்குவது இல்லை. மது தொடக்கத்தில் நல்ல மனிதனாகத்தான் இருந்தார். அவளுக்கு அவன்மீது ஆளக்கடல் போல அளக்க முடியாத அன்பு, காதல் நிறைந்து கிடந்தன. ஆனால் மாற்றங்கள் மலை போன்ற கடல் அலையாக அவர்கள் வாழ்வைத் திரும்பிப் பார்க்க முதல் திசை தெரியாதவாறு அடித்துச் சென்றது.

இதை மாற்றி வாழ்வைப் பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்பதே அவள் இன்றைய குறிக்கோள். அதற்கு மது ஒத்துழைக்கிறான் இல்லை என்பதே அவள் பெரும் கவலையும், குறையுமாக இருக்கிறது. அதை மாற்ற வேண்டும் என்று அவள் பாடுபட்டாலும் அது நடப்பதாகத் தெரியவில்லை. மது மாறிவிடுவான் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள். அவள் எதிர்பார்ப்புப் பலிக்கவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லிச் சமாளிப்பது போலவே அவளுக்குத் தோன்றுகிறது. இன்று மறுபடியும் அவனிடம் கேட்க வேண்டும் என்று அவள் எண்ணி இருந்தாள். இன்றாவது அவன் உண்மையைச் சொல்வான் என்று அவள் நம்பி இருக்கிறாள். அந்த நம்பிக்கையில் அதை எப்பிடியாவது கேட்டு அறிய வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டாள்.

மது இன்னும் வரவில்லை. வழமையாகப் பூனை போல் வந்து அமைதியாகச் சாப்பிட்ட பின்பு, ஆறுதலாகச் சோபாவில் இருப்பான். பின்பு எப்படி அதைக் குடிக்கிறான் என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை. இது ஒரு வித்தியாசமான பழக்கம். மற்றவர்கள் பொதுவாக இப்படிச் செய்வது இல்லை. ஒரு நாள் அல்லது இரண்டு நாள் செய்தால் பருவாய் இல்லை. இது நித்தமும் நடக்கிறது. அதுவும் இரகசியமாக நடக்கிறது. அதன் பின்பு தான் எந்தத் தப்பும் செய்யவில்லை என்று அவன் மீண்டும் மீண்டும் சத்தியம் செய்கிறான். அவன் செய்யும் சத்தியத்தை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. அது வெறும் பசப்பு என்பதே அவள் எண்ணம். என்றாலும் என்ன மாயம் செய்கிறான் என்பதை மட்டும் அவளால் விளங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

ஏதோ செய்கிறான். எப்படியோ கமுக்கமாகச் சாதிக்கிறான். உண்மையை உரைக்கிறான் இல்லை. கண்டு பிடிக்க வேண்டும். அவன் மாயத்தை உடைத்தெறிய வேண்டும் என்று அவள் கடந்த மூன்று மாதங்களாக முயன்று பார்த்துவிட்டாள். இன்னும் எந்தத் துப்பும் துலங்கவில்லை. என்றோ ஒரு நாள் அது துலங்கும். உண்மைக் காரணம் நிச்சயம் வெளியே வரும் என்கின்ற நம்பிக்கை அவளிடம் இருந்தது. உண்மையை யாராலும் மறைக்க முடியாது என்பதை அவள் முழுமையாக நம்பினாள்.

மது கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வரும் சத்தம் கமலாவின் காதில் விழுந்தது. முன்பெல்லாம் அவனை ஓடிச் சென்று பார்ப்பாள். அவளால் அப்படிப் பார்க்காது இருக்க முடியாது. இப்போதும் அந்த ஆசை அவளிடம் இருக்கிறது. இருந்தாலும் உண்மையைச் சொல்கிறான் இல்லை என்கின்ற கோபம் அவளைப் பல நேரங்களில் தடுத்து விடுகிறது. அவள் அப்படி இருந்தாலும் அவன் எதையும் கண்டு கொள்ளாது வழமை போலவே நடந்து கொள்வான். அப்படி அவன் நடந்து கொள்வதைக் கமலா பார்க்கும் போது இவன் உண்மையில் அப்பாவியோ என்றே அவளுக்கு எண்ணத் தோன்றும். ஆனாலும் அவளால் அதை முழுமையாக நம்பிவிட முடியவில்லை. இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா என்பது போலக் கண்ணைக் கட்டிக் குடித்துவிட்டு வந்து விடுவான். அதை எப்படிச் செய்கிறான்? எங்கே அதை ஒளித்து வைத்திருக்கிறான் என்பதை எண்ண எண்ணக் கமலாவிற்குத் தலை வெடிக்கும். அவள் நீண்ட காலமாகத் தேடிப் பார்த்துவிட்டாள். பயணம் செய்யும் போது வாங்கி வந்த இரண்டு போத்தல்கள் முத்திரை உடைக்காது அறைக்குள் இருக்கின்றன. அதைப் பருகி இருந்தாலும் அது சில நாட்களுக்கு மட்டுமே போதுமானதாக அவனுக்கு இருந்து இருக்கும். இது எங்கிருந்து கொண்டு வந்து எப்படி ஒவ்வொரு நாளும் பருகுகிறான் என்பது அவளுக்குத் தெரியாது. பசுமதி அரிசிச் சோற்றை இறைச்சிக் கறியுடன், அல்லது மீன்குழம்புடன் நன்றாகச் சாப்பிடுவான். அப்போது அவனில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. சாப்பிட்ட பின்பு அனேகமாகச் சோபாவில் இருப்பான். கமலா சுகனின் வீட்டுப் பாடங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்குவாள். அந்த நேரத்தில் எப்படியோ எடுத்து அதை அவன் பருகுவதாய் இருக்க வேண்டும். சாப்பிட்ட பின்பு பருகுவது என்றால் நிறையப் பருகவேண்டும் என்பதை அவனே சொல்வது உண்டு. அப்படி அவன் நிறையவே பருகுவதாய் இருக்க வேண்டும். அது எப்படிச் சாத்தியம் என்பதே விளங்கவில்லை. அதன் பின்பு அவன் இரண்டு காலில் நடக்கமாட்டான். அதன் பின்பு அவனது நகைப்பும், அட்டகாசமும் கமலாவுக்குக் கோபத்தை உண்டு பண்ணும். அதுவும் பிள்ளையைக்கூடக் கவனிக்காது களவு களவாக மது செய்யும் இந்தக் காரியம் அவளுக்கு ஆத்திரத்தை உண்டு பண்ணும். இருந்தும் எதுவும் செய்ய முடியாது. ஆத்திரம் இருந்தாலும் அவனை வெறுக்க முடியாது.

காலையில் அவனோடு கோபமாகக் கதைத்தாலும் அவன் கோவப்படாது எதுவும் நடவாதது போல வெள்ளந்தியாக விழிப்பான். அதைப் பார்க்க அவளுக்கு அழுவதா சிரிப்பதா என்றே தெரிவதில்லை. அவன் அப்படி விழிப்பதைப் பார்த்தால் அவனை மன்னிக்க வேண்டும் என்றே அவளுக்குத் தோன்றும். அவளும் தனது மன்னிப்பை ஒரு புன்னகையில் கொடுத்து விடுவாள். அதன் பின்பு அவனும் எதையும் ஞாபகத்தில் வைத்திருக்காதவனாய் வேலைக்குச் சென்று விடுவான்.
கமலா வேலையால் வந்து சமைப்பாள். அவன் வரும் போது கமலா சமைத்து முடித்துவிட்டுக் குளிக்கப் போய்விடுவாள். அந்த ஊட்டிக்குள் ஏதும் செய்கிறானா என்கின்ற சந்தேகம் அவளிடம் இருந்தது. ஆனால் பல நாள் சாப்பாடு கொடுக்கும் சாட்டில் அவன் வாய் அருகே தனது மூக்கை நீட்டியது உண்டு. அவளுக்கு அப்போதெல்லாம் ஏமாற்றமே ஏற்பட்டது உண்டு. பின்பு எப்படி என்பதே அவிழ்க்க முடியாத மர்மமாக இருக்கும். அது மலைப்பை உண்டு பண்ணும்.

இருந்தும் அவளுக்கு ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. உண்மை ஒரு நாள் வெளிவரும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். காலம் ஓடுகிறது. அவன் செய்யும் மாயம் பிடிபடாது தொடர்கிறது. வேலைக்குக் காரிலேயே செல்கிறான். இதுவரை நாளும் அவனைக் காவல் நிறுத்தியதோ அல்லது பிடித்ததோ இல்லை. அதனால் அவன் வீட்டிற்கு வரும்வரைக்கும் அதைத் தொடுவதில்லை என்பதில் அவளுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. அதையும் செய்தான் என்றால் ஒரு ஆபத்திற்குக்கூடக் காரை எடுக்க முடியாது போய்விடும். கார் யாருக்குத் தேவைப்படாவிட்டாலும் சுகனிற்குத் தேவைப்படும். இப்போது அவனைக் கமலா மட்டுமே மது சாப்பிட்ட பின்பு எங்காவது அழைத்துச் செல்வது என்றால் அழைத்துச் செல்வாள். சனி ஞாயிறு போன்ற நாட்களிலும் மது சாப்பிட்ட பின்பு அவனைக் கார் எடுப்பதற்கு அவள் அனுமதிப்பதில்லை. அப்படி ஏதாவது விபரீதம் நடந்துவிடுமோ என்கின்ற பயம் அவள் மனதில். அதை யாரிடமும் சொல்ல முடியாது. அவளே அந்தப் பொறுப்பைத் தானாக எடுத்துக் கொண்டாள். அவனும் தள்ளாடினாலும் அவளது சொல்லை மீறுவதில்லை. அதனால் அவளுக்கு அதிலாவது சிறிய நிம்மதி ஏற்படுவது உண்டு.

இரண்டகன்?

http://www.lulu.com/shop/thiagalingam-ratnam/irandakan/paperback/product-24368366.html

இரண்டகன்?

10. அகப்பட்ட அபலைகள்

முகாமின் பிரதான வாயிலுக்கு அருகாமையில் ஒரு குடிலிருந்தது. அதில் ஒரு மனிதனைச் சமுக விரோதி என்று கூட்டி வந்து அடித்துச் சித்திரவதை செய்தார்கள். யார் சமுக விரோதிகள்? அதையா யார் எப்படித் தீர்மானிப்பது? அந்தச் சமுக விரோதி என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் இன்று என்ன ஆனார் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அதற்குள் தான் இன்று கண்ணனையும் தோழர் சிவத்தையும் வாயில் சீலை அடைந்து, கைகால் கட்டிச் சித்திரவதை செய்தார்கள். அவர்களிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி தோழர் சுமன் எங்கே சென்றார் என்பது மட்டுமே. அவன் மருத்துவமனைக்குச் சென்றான் என்பது மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரியும். அதையே அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்கள். சுமன் மருத்துவமனையிலிருந்து எங்கே போனான் என்பது அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாது என்பதை அந்தக் குள்ள மனிதனும், தடித்த சிவந்த குண்டு மனிதனும் நம்ப மறுத்தனர். இவர்கள் கழகத்தின் துப்பறியும் பிரிவின் முக்கியமானவர்கள். மனிதரைக் கொடுமையாகச் சித்திரவதை செய்வதால் துப்பறிந்து கொள்ளலாம் என்பதை நம்புபவர்கள். நல்ல வேளையாகத் தோழர் சிவத்தையும், கண்ணனையும் சித்திரவதை செய்யத் தற்போது கொட்டான் தடிகள் மட்டுமே பாவித்தார்கள். அதைவிடப் பல கொடுமையான சித்திரவதைகள் நடப்பதாகக் கேள்விப்பட்டது உண்டு. ஆனால் அதைத் தோழர் சிவமோ, கண்ணனோ நேரே பார்த்தது இல்லை. கொட்டான் தடிகளை வைத்து ஓடியவர்களை மைதானத்தில் ஓடவிட்டு மிருகத்தனமாய் தாக்குவதை பொதுவாக அனைத்துத் தோழர்களும் பார்த்து இருக்கின்றார்கள். அடித்து முறித்துவிட்டு வைத்தியம் பார்ப்பது அதைவிடக் கொடுமை. அதை உதவி என்கிறார்கள். அதன் தாற்பரியம் சிவத்திற்கு விளங்கவில்லை. தோழர் சிவத்தைப் பொறுத்தவரை இவர்கள் மனிதரே அல்ல. நினைவுகள் அறும்படி கொட்டான் தடியால் தாக்கும் சித்திரவதை தொடர்ந்தது. கண்ணனுக்கு ஒரு அடி விழுந்தால் தோழர் சிவத்திற்கு பத்து அடி என்கின்ற விகிதத்தில் அது இருந்தது. கண்ணனுக்கு அது ஏன் என்று கேட்க முடியாது. வாய் கட்டப்பட்டு இருந்தது முதல் காரணம் என்றால் கேட்டால் பதில் அல்ல அடி மட்டுமே விழும் என்பது மறு காரணம். இந்தச் சித்திரவதைகள் இரவு பன்னிரண்டு மணிக்குப் பின்பு தொடங்கும். அப்போது முகாமில் மற்றைய தோழர்கள் உறங்கி விடுவார்கள். தோழர்களை நிறுத்தி வைத்தே ஓடியவர்களுக்கு வெளிப்படையாகத் தண்டனை கொடுப்பார்கள். கண்ணனும் தோழர் சிவமும் ஓடவில்லை. ஆனால் ஓடிய சுமனுக்கு உதவி இருப்பார்கள் என்கின்ற சந்தேகம். ஒரத்தநாட்டுச் சவுக்கம் தோப்பிற்குள் தோழர்களோடு தோழராக இருக்கும் இவர்கள் எப்படித் தஞ்சாவூர் நகரத்திலிருந்த சுமனிற்கு உதவி செய்திருக்க முடியும் என்கின்ற அடிப்படை பூகோள இடைவெளிகூட அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை. இயக்கங்கள் என்பதில் கலவரத்திற்குப் பின்பு தோழர்கள் என்பவர்கள் எந்தத் தகுதியும் இன்றி எழுந்த மானமாக உள்வாங்கப்பட்டவர்களே. அதற்கான ஒரே ஒரு முதல் முக்கிய தகுதி அவர்கள் தமிழர்களாய் பிறந்து இருக்க வேண்டும். சிங்கள இராணுவத்திற்கு அவர்கள் சிங்களவராய் இருப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ அதுபோல இயக்கங்களுக்கும் தமிழராய் இருப்பது மிகவும் முக்கிய தகமை. அதையும் தாண்டி ஒருசிலர் புறநடையாக இருந்தார்கள். தமிழ் இராணுவங்களின் ஆரம்பக் கொள்கைகள் வேறாக இருந்து இருக்கலாம். ஆனால் தோழர் சிவமும் கண்ணனும் பார்க்கும் தற்போதைய நடைமுறை இதுவாகவே இருந்தது. இதனால் இயக்கத்திற்குள் நிறையக் குற்றவாளிகள், குண்டர்கள், எந்தக் கொள்கையும் ஆற்ற ஆயுதத்தில் மோகம் கொண்ட வன்முறையாளர்கள் என்பதாக எந்த வரையறையும் அற்று அங்கத்தினர் உள்வாங்கப்பட்டார்கள். அவர்களே கழகத்தின் நிர்வாகத்திலும், துப்பறிவும் பிரிவு போன்ற முக்கிய பதவிகளிலும் அங்கத்துவம் வகித்தனர். அப்படி வந்தவர்களிடம் எப்படி மனிதாபிமானத்தை எதிர்பார்க்க முடியும்? தோழர் சிவத்திற்கும் கண்ணனுக்குமான சித்திரவதை விடியும் வரை நடந்தது. அது பல நாட்கள் தொடர்ந்தது.
ழூ
சில காலத்தின் பின் கண்ணனை வருத்தக்காரரின் குடிலில் போட்டு வைத்தியம் செய்தார்கள். தோழர் சிவத்தை இருட்டறைக்குள் போட்டிருக்கிறார்கள் என்று கண்ணன் கேள்விப்பட்டான். ஆனால் அவன் இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறும் வரைக்கும் சிவத்தை மீண்டும் உயிரோடு கண்டதே இல்லை. யாரும் கண்டதாக அவனிடம் கூறியதும் இல்லை.
கண்ணன் இயக்கம் செயலிழந்த பின்பு சென்னை சென்றான். பல மாதங்களின் பின்பு கனடாவிலிருந்த சுமனோடு தொடர்பு கிடைத்தது. அவன் உதவியோடு அவன் டென்மார்க் சென்றான்.
–முற்றும்–

பின்குறிப்பு:
இன்று கண்ணனும் சுமனும் ஆயுதமேந்திய எந்தப் போராட்டத்திலும் அல்லது அப்படி நடந்த யுத்தத்திலும் மனித உரிமைகள் மதிக்கப்பட்டதே இல்லை என்பதை வலுவாக நம்புவதோடு அப்படியான ஆயுதப் போராட்டங்களை முழுமையாக வெறுத்து, அப்படியான போராட்டங்களுக்கு, அல்லது அதைத்துத் தூண்டும் விசமிகளுக்கு எதிராகச் செயற்பட்டு வருகிறார்கள். போராட்டம், புரட்சி என்று கூறி மனிதம் வெட்கிக்கும் சித்திரவதைகளையும், மனிதவுரிமை மீறலைச் செய்வதை அல்லது அதை நியாயப்படுத்துவதை மனிதம் மதிக்கும் யாரும் ஏற்கக்கூடா என்பதே அவர்கள் இன்றைய இறைஞ்சலாக, மனமுருகும் வேண்டுகோளாக இருக்கிறது.

இரண்டகன்?

9. மருத்துவக் கல்லூரி

அடுத்த நாள் காலைப் பயிற்சி முடிந்து வந்ததும் வராததுமாய் கண்ணன் அவசரமாக மருத்துவ முகாமிற்குச் சென்றான். அவன் புறப்பட்ட வேகத்தைப் பார்த்த தோழர் சிவமும் அலுப்புப் பாராமல் அவன் பின்னே சென்றார். மருத்துவ முகாமில் இவர்கள் வருவதை ரவி புன்னகையோடு பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அவன் அப்படி நின்றதில் சிலவேளை சுமனிற்கு நன்கு குணமாகி இருக்குமோ என்கின்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. என்றாலும் அதை ரவியின் வாயால் கேட்டாலே உண்மை துலங்கும் என்பது விளங்கியது.
‘என்ன ரவி? எப்பிடி இருக்குது சுமனுக்கு?’
‘ஓ… அவரை காலைமை வந்த வண்டியில ஒரத்தநாட்டிற்கு அனுப்பி வைச்சாச்சுது. கை வீக்கம் குறைய இல்லை. எலும்பு வெடிச்சதோடை இரத்தக் கசிவும் இருக்கலாம் எண்ட ஐமிச்சம். அதுதான் அனுப்பி வைச்சாச்சுது. இங்க கிடந்து அடி வேண்டுகிறதிலும் இப்படியே போய் ஏதாவது வேற திசையில தன்னை வளர்த்துக் கொள்ளட்டும். அதுக்கு இது வசதியாக இருக்கும். அதிலயாவது பிழைச்சுக் கொண்டான் எண்டாச் சரி தோழர்.’
‘என்ன தோழர். இப்பிடி எண்டா காலைமை வந்து பார்த்து இருக்கலாம். அவனைப் பார்க்க முடியாமல் போயிட்டுதே…’
‘நானும் ஐமிச்சத்தில்தான் இருந்தன். ஆனால் எதுவும் தப்பாக நடக்கக் கூடாது எண்டதால அனுப்ப வேண்டியதாய் போயிட்டுது.’
‘சரி. அதுவும் நல்லதுதான். வாங்கத் தோழர் நாங்கள் முகாமிற்குப் போவம். அவன் சுகமாகி வரட்டும் பார்க்கலாம்.’
‘ம்…’ கண்ணனுக்கு நெருங்கிய நண்பன் ஒருவனை இளந்தை தாங்க முடியாத சோகம். அதே நேரம் அவன் தற்காலிகமாகத் தப்பித்துக் கொண்டான் என்கின்ற சந்தோசம்.
ழூ
அன்று இரவு சுமன் ஒரத்தநாடு அலுவலகத்தில் தங்கினான். தோழர்களோடு சேர்ந்து சுற்றி இருந்து ரொட்டியும் பருப்பும் சாப்பிட்டான். முகாமில் சமைப்பதைவிட இங்குச் சுவையாகச் சமைத்து இருந்தது மிகவும் பிடித்துக் கொண்டது. சாப்பிட்ட பின்பு தூங்குவதற்குப் பாய் கொடுத்தார்கள். யாரோ ஒரு தோழர் போர்த்திப் படுப்பதற்குத் துப்பட்டி ஒன்றும் கொடுத்தார். பக்கத்தில் அழுக்கு நீர் தங்கி நிற்கும் இடம் இருந்தது. அதனால் நுளம்புத் தொல்லை இருந்தது. அது ஒரு பக்கம் என்றால் யோசனை மறுபக்கம் அவனைப் போட்டுப் புரட்டி எடுத்தது.
சுமனிற்கு மீண்டும் முகாமிற்குத் திரும்பிப் போவதற்குச் சற்றும் விருப்பம் இல்லை. ‘இப்போது கண்ணனும் தோழர் சிவமும் அருகில் இல்லை. இப்போது என்ன செய்தாலும் அவர்கள் மேல் பழியோ அல்லது சந்தேகமோ உண்டாகாது. ஆனால் இந்த அலுவலகத்திலிருந்து தப்ப முடியாது. அது மிகவும் ஆபத்து. இங்கே ஊனில் புழு நெளிவது போல அதிக எண்ணிக்கையில் தோழர்கள் எங்கும். இங்கு இருந்து தப்பி முதலில் தஞ்சாவூருக்கே போக வேண்டி இருக்கும். அதற்குள் அங்குத் தேடத் தொடங்கி விடுவார்கள். இங்கு எதுவும் தெரியாத அப்பாவியாக இருக்க வேண்டும். தஞ்சாவூருக்கு முதலில் போக வேண்டும். அதன் பின்பு எப்படித் தப்பிப்பது என்று யோசிக்கலாம். தப்பிக்க வேண்டும். இனி முகாமிற்குத் திரும்பிப் போகக்கூடாது. தப்பிப்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மீண்டும் பிடிபட்டால் அடித்தே கொல்வார்கள் என்பது நிச்சயம். அப்படிப் பிடிபடும் சந்தர்ப்பம் வந்தால் எப்படியாவது தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டும். எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாது தப்பிக்க வேண்டும். தப்பித்து எப்படியாவது இங்கிருந்து மற்றாஸ் போக வேண்டும். அங்கே கவனமாக யாரோடாவது தப்பி இருக்க வேண்டும். மற்றாஸ் எப்படிச் செல்வது? கைவிரலைத் திருப்பிப் பார்த்தான். அந்த மெல்லிய தங்க மோதிரம் இன்னும் பௌத்திரமாக அவன் கைவிரலிலிருந்தது. தஞ்சாவூரில் கவனமாகச் செயற்பட வேண்டும். நிச்சயம் முடியும். அமைதியாகப் படுக்க வேண்டும். யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வராது நடந்து கொள்ள வேண்டும்.’
என்று பலவாறு எண்ணி எண்ணிப் புரண்டவனை நித்திரை அதிக நேரம் ஏமாற்றியது. கை வேறு சுண்டிச் சுண்டி வலித்தது. கடைசியாகத் தோழர்களிடம் கேட்டு வேதனை தணிய அவர்கள் கொடுத்த ஏதோ மாத்திரையை நம்பிக்கையோடு விழுங்கிவிட்டுப் படுத்தான். அதன் உதவியுடனும் இருந்த அலுப்பிலும் அந்த நுளம்புக் கடியையும் தாண்டி அவன் நித்திரையாகிப் போய்விட்டான். காலைத் தோழர் ஒருவர் உலுக்கி எழுப்பினார். சுமன் என்ன என்பதை ஊகிக்க முடியாது திகைப்பதைப் பார்த்துவிட்டு,
‘என்ன தோழர்?’ என்றான்.
‘நீங்கள் தஞ்சாவூருக்குப் போக வேணும்.’
‘அதுக்கு என்ன தோழர்?’
‘வண்டி வரப்போகுது. கெதியா எழும்பி வெளிக்கிடுங்க…’
‘ஓ… தாங்ஸ் தோழர்.’

சுமனுக்கு அலுப்பாக இருந்தது. இன்னும் சிறிது நேரம் படுத்து இருக்கலாம் போல அலுப்பு. இருந்தாலும் அவனது தற்போதைய இலட்சியத்திற்கு அது தடையானது என்பதை அவன் விளங்கிக் கொண்டான். அதனால் மெதுவாக முதலில் எழுந்து அமர்ந்தான். கைகளை முறித்துத் தனது முழிப்பை உறுதி செய்து கொண்டு எழுந்தான்.
காலைக்கடன் முடித்துவிட்டுச் சாப்பிடலாம் என்று எண்ணிய போது வண்டி வந்துவிட்டது. காலைச் சாப்பாடும் தயாராக இருக்கவில்லை. அதனால் அன்று காலைச் சாப்பாடு சாப்பிடாமலே சுமனும், குமரன் என்கின்ற யோண்டிஸ் வருத்தக் காரரும் வண்டியில் ஏறினார்கள். வண்டி தஞ்சாவூருக்குப் பொருட்கள் எடுக்கச் செல்வதால் அதில் அழைத்துச் சென்றார்கள். தஞ்சாவூரில் ஸ்ராலின் என்கின்ற தோழர் சந்தித்து அழைத்துச் செல்வார் என்பது சுமனுக்கு முதலில் தெரியாது. வண்டியிலேயே நேரடியாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள் என்றே எண்ணி இருந்தான். வண்டி தஞ்சையின் செழிப்பையும் தணல் தழுவிய காற்றையும் கிழித்துக் கொண்டு தஞ்சாவூர் நோக்கிச் சென்றது. அந்த அழகில் இயற்கையின் இரசனையில் சுமனுக்குக் கை நோ கனவிலும் மறந்து போய்விட்டது. அந்த இரசிப்பில் ஆழ்ந்திருந்ததால் நேரம் சட்டென மாயமாகியது. யோண்டிஸ் வருத்தக்காரர் சுமனுக்குக் கை கொடுத்துச் சிரித்துவிட்டு அவரும் இயற்கையை இரசித்தார்.
வண்டி கிராமங்களைப் புறந்தள்ளி நகருக்குள் புகுந்தது. அதன் வேகமும் குறைந்தது கொண்டே சென்றது. இறுதியாக வண்டி தஞ்சாவூரில் ஒரு விடுதியின் முன்பு நின்றது. அந்த விடுதியின் முன்பு ஸ்ராலின் என்கின்ற தோழர் இவர்களுக்காகக் காத்து நின்றார். வண்டி நின்றதும் சாரதி வந்து இவர்களை இறங்குமாறு கூறினார். இறங்கிய பின்பு இவர்களை அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ராலினிடம் சென்றார். ஸ்ராலின் சாரதியோடு சிறிது நேரம் கதைத்துக் கொண்டு நின்றார். அதைப் பார்க்கும் போது சாரதிக்கும் ஸ்ராலினுக்கும் நல்ல பழக்கம் இருக்கும் போலவே தோன்றியது. அவர்கள் கதைத்து முடிந்த பின்பு வண்டி புறப்பட்டது. வண்டி புறப்பட்டதும் ஸ்ராலின் இவர்களை நோக்கி வந்தார். வந்தவர்,
‘அப்ப நாங்கள் வெளிக்கிடுவமே?’ என்றார்.
‘வெளிக்கிடலாம் தோழர். காலைமை நாங்கள் சாப்பிடேல்ல. சாப்பிடாமலே கூட்டிக் கொண்டு வந்திட்டார். இப்ப தாகமாகவும், பசியாகவும் இருக்குது. ஏதாவது சாப்பிட முடியுமா?’
‘ஓ சாப்பிட வேணுமா?’
‘சாப்பிட்டா நல்லாய் இருக்கும் தோழர்.’ என்று அவரோடு கதைத்துச் சம்மதிக்க வைத்தார் அந்த யோண்டிஸ் தோழர்.
‘சரி வாங்க தோழர்…’  என்று அதன் பின்பு மூவரும் சென்று முன்னே இருந்த விடுதியில் இட்லி சாப்பிட்டார்கள். அது யாழ்ப்பாணத்தில் கண்டிராத புதுமையான சுவை. சாப்பிட்ட பின்பு தாமதியாது தோழர் ஸ்ராலினோடு மருத்துவக் கல்லூரிக்குப் புறப்பட்டார்கள்.
மருத்துவக் கல்லூரிக்கு அருகில் ஒரு அறை கழகத்தால் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டு இருந்தது. அதில் ஸ்ராலினோடு மருத்துவம் பார்க்க வருபவர்களும் தங்கிக் கொள்வார்கள். மருத்துவக் கல்லூரியில் ஸ்ராலினை விடுதலைப்புலி என்று மட்டுமே தெரிந்து இருந்தது. அப்போது தமிழகத்தில் அனைத்துப் போராளிகளும் அவர்களுக்கு விடுதலைப்புலிகளே. அதற்குள் இருந்த பிரிவுகள் பற்றி அவர்கள் கவலைப்பட்டதே இல்லை. தமிழகத்தில் அப்போது விடுதலைப்புலிகள் என்பதற்காகவே பல சலுகைகள் இருந்தன. இங்கேயும் அந்தச் சலுகை தவறாது இருந்தது. யோன்டிஸ் வருத்தமாய் இருந்த தோழரைச் சோதித்து மருந்து முதலில் எழுதிக் கொடுத்தார்கள். சுமனை இன்று எக்ஸ்றே எடுத்து விட்டு நாளை வருமாறு கூறி இருந்தார்கள். அதனால் மீண்டும் திரும்பி மருத்துவக் கல்லூரிக்கு அருகிலிருந்த அறையில் சுமனைத் தங்குமாறு கூறிவிட்டு, மற்றைய தோழரை அழைத்துக் கொண்டு பேருந்தில் அவரை ஒரத்தநாடு அனுப்புவதற்கு ஸ்ராலின் சென்றார். அவர்கள் சென்றதால் கிடைத்த தனிமையும் சுதந்திரமும் சுமனுக்கு ஒருவித அதிசயமாக இருந்தது. இப்படித் தனித்து விடுவார்கள் என்று அவன் நினைத்தே இருக்கவில்லை. இதைவிட்டால் இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் ஒருபோதும் வராது என்கின்ற உண்மை விளங்கியது. சுமன் அவசரமாகப் புறப்பட்டான். கதவைச் சாத்தினான். தெருவில் வந்து நின்று ஏதாவது வாகனங்கள் வருகிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். ஒரு பாரவூர்தி வந்தது. சுமன் யோசிக்கவில்லை. கையை நிறுத்துமாறு காட்டினான். அவன் அதிஸ்ரம் வண்டி நின்றது.
‘சார் வண்டி எங்க போகுது? நானும் வரலாமா சார்?’
‘வண்டி பாண்டிச்சேரி போகுது. நீங்க பாண்டிச்சேரி வாறீங்களா சார்?’
‘இல்லை சார்… நான் மற்றாஸ் போகணும்.’
‘சரி ஏறுங்க சார். விழுப்புரம் வாங்க. அங்கிட்டு இருந்து மற்றாஸ் போகலாம்.’

‘நல்லது சார். றெம்ப நன்றி சார்.’
வண்டி ஓட்டுபவர் சராசரி உயரம் இருப்பார். ஆனால் ஐயனார் போலப் பயம் தரும் நிறமும் மீசையும் கொண்டவர். இவரைப் பார்த்துவிட்டு நிச்சயமாகப் பெண்கள் மறந்தும் இவர் வண்டியில் ஏறமாட்டார்கள் என்று சுமனுக்குத் தோன்றியது. சுமன் ஏறியதும் வண்டி புறப்பட்டது. சாரதி வண்டியை வேகமாக ஓட்டிய வண்ணம் கதைக்கத் தொடங்கினார்.
‘சார் நீங்க கேரளாவா?’ என்று தனது முதலாவது கேள்விக் கணையைச் சுமனைத் தடுமாற வைப்பதாகத் தொடுத்தார்.
‘இல்லையே… ஏன் கேட்கிறியள்?’
‘இல்லை நீங்கள் பேசுகிறது ஒரு மாதிரி இருக்குது சார்.’
‘இல்லை சார். நான் விடுதலைப்புலி. அவசரமா மற்றாஸ் போகணும். அதுதான் உங்களுடைய உதவி எனக்குத் தேவைப்பட்டது.’
‘அப்பிடீங்களா…? முதன்முறையா நம்ப வண்டியில ஏறின விடுதலைப்புலி நீங்கள்தான் சார். சிலோன்ல தொடர்ந்தும் கொடுமையா இருக்குதா? நம்மளுக்கு அங்க நடக்கிறதைக் கேள்விப்பட்டாக் கவலையா இருக்கும். கோவம் வரும். வாத்தியாரைத்தான் நம்பி இருக்கிறம் சார். நம்பள் அதைவிட என்ன செய்ய முடியும்?’
‘ஆமா சார். அங்க தொடர்ந்தும் பிரச்சினையாகத்தான் இருக்குது. வாத்தியார்தான் உதவ வேணும்.’
வண்டி தஞ்சாவூரைப் பின் தள்ளி விழுப்புரம் நோக்கிப் பயணித்தது. சுமனுக்குத் தற்போது மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தது. என்றாலும் இந்தியாவில் இருக்கும் வரைக்கும் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். விழுப்புரத்தில் மெனக்கெடாது சென்னை சென்றுவிட வேண்டும் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டான். எப்படி என்பது தொடர்ந்தும் அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அவன் கையில் பணம் இல்லை. பணம் இல்லாது பேருந்தில் பயணிக்க முடியாது. தொடர்ந்தும் அவன் பாரவூர்தியை நம்ப வேண்டும். அது சிலவேளை ஆபத்தில் முடியலாம். கையில் ஒரு மோதிரம் இராசி மோதிரம் என்று சொல்லி மன்றாடிக் கழற்றாது இருக்கிறது. அதை விற்றால் பணம் வரும் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் எப்படி விற்பது, எங்கே விற்பது என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை.
‘என்ன சார் அமைதியாகீட்டியள்?’
‘ஒண்டும் இல்லை சார். ஊர் நினைவுகள்…’
‘உங்களுக்கு அப்பா அம்மா இருக்கிறாங்களா?’
‘இருக்கிறாங்கள் சார்.’
‘அவங்களை யார் பார்த்துக் கொள்ளுவாங்க? பாவம் இல்லையா சார்?’
‘பாவம்தான் சார். நாட்டிற்காக நாங்கள் வெளிக்கிட வேண்டியதாகீட்டுது. அவங்கடை நினைவு அடிக்கடி வருகுது.’
‘நீங்க விரைவா வெற்றி பெறணும். உங்க அப்பா அம்மாவோடை விரைவாகச் சேர்ந்து வாழ வேணும். எல்லாம் நல்லபடியா நடக்க வேணும் எண்டு கடவுளைப் பிராத்திக்கிறன் சார்.’
‘றெம்ப நன்றி சார். உங்களைப் போல நல்ல இதயம் உள்ள மனிசர்கள் இருக்கிறவரை எங்கடை போராட்டம் வெற்றி பெறாமல் விடமாட்டுது. திரும்பவும் தாங்ஸ் சார்.’
‘நாம எல்லாம் ஒரே இனம். நமளே உதவி செய்யாமல் நம்பிக்கை வைக்காமல் வேற யார் செய்ய முடியும் சார். ஈழத்தமிழருக்காய் பலகோடி உறவுகள் தமிழ்நாட்டில இருக்கிறம் சார். நாங்கள் எப்பவும் குரல் கொடுப்பம். உங்களுக்காகப் போராடுவம் சார்.’
‘உங்க அன்புக்கு எப்பிடி நன்றி சொல்லுகிறது எண்டே எனக்குத் தெரிய இல்லைச் சார். இந்த ஆதரவுதான் எங்களை வெற்றிபெற வைக்கும்.’
‘இது எங்கடை கடைமை சார். ரீ சாப்பிடுவமா சார்?’
‘இல்லைப் பருவாய் இல்லை.’
‘ஒரு விடுதலைப்புலிக்கு ரீ வாங்கிக்கொடுத்த பாக்கியத்தை எனக்குத் தாங்க சார்.’
சுமனிற்குப் தேநீர் அருந்தப் பணம் இல்லையே என்கின்ற ஏக்கம் மாறியது. ஓ… இப்பிடியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா என்கின்ற மலைப்பு உண்டாகியது. தேநீர் அருந்த வேண்டும் என்கின்ற தவனம் அவனிடம் நீண்ட நேரமாகத் தவித்தது. ஆனால் கையில் பணம் இல்லாததால் அதை யாருக்கும் தெரியாது அடக்கி வைத்திருந்தான். அந்த அவஸ்தைக்கு இப்போது விடை கிடைத்ததாக அவனுக்குத் தோன்றியது.
‘உங்க அன்பை மறுக்க முடியுமா? சரி வாங்க போவம்.’
இருவரும் இறங்கி அந்தத் தேநீர்க்கடையை நோக்கிச் சென்றார்கள். அவர் தேநீரோடு விட்டுவிடவில்லை. அத்தோடு சாம்பார் வடையும் வாங்கிக் கொடுத்தார். சுமன் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவனுக்குப் பசிக்கத் தொடங்கி இருந்தது. அவன் கூச்சத்தைவிட்டுச் சுவைத்துச் சாப்பிட்டான். சாப்பிட்டு முடியவும் சாரதி பீடி பற்றினார். சுமனுக்கும் வேண்டுமா என்று கேட்டார். சுமன் அதற்கு வேண்டாம் என்று மரியாதையாகக் கூறிவிட்டு நின்றான்.
வண்டி மீண்டும் புறப்பட்டது.
‘உங்களுக்கு அலுப்பா இருந்த படுங்க சார். நான் விழுப்புரம் வந்த உடன உங்களை எழுப்பி விடுகிறன்.’
‘ஓ றெம்பத் தாங்ஸ் சார்.’
சுமனுக்குக் குற்ற உணர்வாய் இருந்தது. இயக்கத்தைவிட்டு ஓடுவது தெரிந்தால் இவர் இப்படி உதவி செய்வாரா என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. விடுதலைப் புலிகள் என்கின்ற இந்தச் சிகரமான நம்பிக்கை ஒருநாள் நொறுங்கிப் போய்விடும். அன்று இவர்களே எங்களை அடித்துக் கலைத்தாலும் வியப்படைவதற்கு ஒன்றும் இல்லை. அது நடப்பதற்கு முன்பு இங்கு இருந்து வெளியேறிவிட வேண்டும். விழுப்புரத்தில் என்ன செய்வது என்று யோசிக்க வேண்டும். அங்கிருந்து எப்படி மற்றாஸ் செல்வது என்பதைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும். மோதிரத்தை விற்றால் பிரச்சினை இல்லை. சென்னை சென்றுவிட்டால் கொழும்பிற்குத் தொடர்பு கொள்ளலாம். அப்படித் தொடர்பு கொண்டால் மண்ணடியில் பணம் எடுக்கலாம். அதன் பின்பு கவனமாக இருந்து இப்படியே எங்காவது சென்றுவிட்டால் சரி. இந்த விபரீதமான வெளியேற்றத்திற்கு அது முற்றுப் புள்ளியாக இருக்கும். எல்லா நல்லபடியாக நடக்க வேண்டும். இறைவன் அதற்கு அருள் புரிய வேண்டும்.
‘ஏன்ன சார் நித்திரை வரலையா?’
‘இல்லை சும்மா யோசினை.’
‘சரி… சரி…’
என்ன நடந்தது என்று தெரியாது. சிறிது நேரத்தில் சுமன் தன்னை மறந்து கண்ணயர்ந்து போய்விட்டான். விழுப்புரம் வந்ததும் சாரதி அவனை எழுப்பினார். மாலை ஆறுமணி போல இருந்தது. விழுப்புரம் வந்துவிட்டதாக அவனிடம் கூறினார். சுமன் மீண்டும் மீண்டும் நன்றி கூறிவிட்டு இறங்கினான். சுமனக்குத் தனது கையில் இருக்கும் மோதிரத்தை விற்பதற்கு உண்மையில் விருப்பம் இருக்கவில்லை. இருந்தாலும் வேறு வழி இல்லை என்பது அவனுக்கு நன்கு விளங்கியது. அதனால் அவன் நகைக் கடை ஒன்றிற்குள் சென்றான். தனது விரலிலிருந்த மோதிரத்தைக் காட்டி இதை விற்க வேண்டும் என்று கூறினான். அவன் விரலிலேயே இருந்ததினால் அவர்களுக்கு நம்பியீனம் ஏற்படவில்லை. கழற்றித் தருமாறு கேட்டார்கள். சுமன் கழற்றிக் கொடுத்தான். உரைத்துப் பார்த்துவிட்டு இரண்டாயிரம் ரூபாய் தரலாம் என்றார்கள்.
‘போட்டுத் தாங்க சார்’ என்றான் சுமன்.
‘கட்டுபடியாகாது சார். நூறு ரூபா போட்டுத் தரலாம்.’ என்றனர்.
‘சரி தாங்க சார்.’
அவர்கள் பணத்தை எண்ணிக் கொடுத்தார்கள். சுமன் வாங்கிக் கொண்டு மற்றாசிற்கு செல்லும் பேருந்தை நோக்கிச் சென்றான்.

இரண்டகன்?

8. தொடர்ந்த சோதனை

ஆற்று நீர் ஓடும் போது அதன் துளிகள் அதன் ஒட்டத்தைத் தடுப்பதில்லை. அதைப் போன்றதே முகாமில் இருக்கும் ஒவ்வொரு தோழர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையும் இருக்க வேண்டும். ஒரு தோழரின் எந்த நடவடிக்கையும் கழகத்தின் இயக்கத்திற்கு எந்த விதத்திலும் பங்கம் விளைவிப்பதாக இருக்கக் கூடாது. அப்படி இயக்கத்தின் ஓட்டத்திற்குப் பங்கமாக யாரும் பொதுவாக நடந்து கொள்வதில்லை. அதற்கு விதிவிலக்காக சுமன் இருப்பது கண்ணனுக்குச் சங்கடத்தையும் மனவருத்தத்தையும் தந்தது. அவனை அந்த மனவோட்டத்திலிருந்து விடுவித்து விடலாம் என்கின்ற எண்ணத்தில் அவன் செய்த முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வி அடைந்ததில் அவனுக்குக் கவலையாகவும் வேதனையாகவும் இருந்தது. அவன் மனது முழுவதும் சுமனைச் சுற்றிவரக் கால்கள் மைதானத்தை நோக்கி நடந்தன.
மைதானத்தில் இறங்கிய பின்பு சுமனை நினைக்கும் அவகாசங்கள் கண்ணனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. இப்போதாவது தனது நிலைமையை உணர்ந்து இருப்பான் என்கின்ற ஒரு நம்பிக்கையில் கண்ணன் பயிற்சியைக் கவனித்தான். இன்று பயிற்சி வழமையைவிடக் கடுமையாக இருந்தது. காலம் செல்லச் செல்ல பயிற்சி கடுமையாக இருக்கும் என்று ஏற்கனவே கண்ணன் கேள்விப்பட்டு இருந்தான். அது உண்மையாக இருக்கிறது என்பதைக் கண்ணன் அன்றைய பயிற்சியில் கண்டு கொண்டான். அதன் மூர்க்கத்தில் அவனால் அதிகம் சிந்திக்க முடியவில்லை. இருந்தும் மின்னல் போல அவன் நினைவு வந்து போயிற்று. கண்கள் அத்தினை தோழர்களையும் துழாவியது. இருந்தும் அவன் கண்ணில்படவில்லை. நிச்சயம் எங்காவது பயிற்சி செய்வான் என்பதைக் கண்ணன் நம்பினான். அவனுக்கு அதைவிட வேறு வழி இருக்கவில்லை.
காலைப் பயிற்சிகள் ஒருவாறு முடிவடைந்தன. இறுதியாக மகாமிற்குச் செல்லும் நேரம் வந்தது. அத்தால் கண்ணன் முழுமூச்சாகச் சுமனைத் தேடி வலம் வந்தான். இன்றும் வழமை போல அவனைக் காண முடியவில்லை. அவனைக் காண முடியவில்லை என்பதால் கண்ணனுக்குச் சற்றுப் பயம் உண்டாகியது. இன்றும் அப்படி நடந்து இருக்குமோ என்கின்ற எண்ணம் வந்த போது உடல் குளிர்ந்து மயக்கம் வந்துவிடுமோ என்பது போல ஒரு அவஸ்தை சில கணங்கள் உண்டாகின. அப்படி இருக்காது என்று அவன் தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிய வண்ணம் முகாமை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினான். அலுத்துப்போய் நடந்து வந்த தோழர்கள் கண்ணன் வேகமெடுத்து முகாமை நோக்கி ஓடுவதை விசித்திரமாகப் பார்த்தார்கள். அவர்கள் பார்ப்பது பற்றி அவன் கவலைப்படவில்லை. அவன் தனது வேகத்தைச் சற்றும் குறைக்காது முகாமை நோக்கி ஓடினான்.
ஓடி வந்த கண்ணன் சற்றும் தாமதியாமல் விரைவாக தங்கள் குடிலுக்குச் சென்று அங்கே சுமன் இருக்கிறானா என்று பார்த்தான். அங்கு வேறு சில தோழர்கள் ஏற்கனவே வந்து இருந்தார்கள். ஆனால் சுமனைக் காணவில்லை. கண்ணன் அவர்களிடம் சுமனைப் பற்றிக் கேட்டான். அவர்கள் அதற்குத் தங்களுக்கு அவனைப் பற்றித் தெரியாது என்று கூறிவிட்டார்கள். கண்ணன் அதற்கு மேல் அங்கு நிற்கவில்லை. அவன் மனது பதைபதைத்தது. அப்படி இருக்கக் கூடாது என்று கழகத்தின் கொள்கையையும் மீறி இரகசியமாக இறைவனை வேண்டிக் கொண்டான். பின்பு தாமதியாது வருத்தக்காரர்கள் தங்கும் முகாமை நோக்கி ஓடினான். வழியில் தோழர் சிவம் அவனை இடைமறித்தார். அவரிடம் விடையத்தைக் கூற அவரும் அவனோடு சேர்ந்து வருத்தக்காரர்கள் தங்கும் முகாமிற்கு வந்தார்.
கண்ணனுக்கு மனது பதைபதைத்தது. இங்குச் சுமனைக் காணக் கூடாதே என்பது அவன் அவாவாக இருந்தது. தோழர் சிவத்திற்கும் அதே கவலையாக இருந்தது. தொடர்ந்தும் சுமன் இந்த நிலைமைக்குள் அகப்படுவது தோழர் சிவத்திற்குக் கவலையையும், மனவருத்தத்தையும் தந்தது.
இருவரும் அவசரமாக மருத்துவ முகாமிற்குள் சென்றார்கள். இவர்கள் அவசரமாக வருவதை மருத்துவர் ரவி பார்த்துக் கொண்டு நின்றார். அவருக்கு இவர்கள் இப்படி விழுந்தடித்துக் கொண்டு வருவது பிடிப்பதில்லை. ஒரு விபத்தில் சிக்கிக் காயப்பட்டிருந்தால் இப்படி வருவதில் அர்த்தம் இருந்து இருக்கும் என்பது அவர் எண்ணம். இவனோ பயிற்சிக்குக் கள்ள மடித்ததால் அடி வாங்கி வந்து இருக்கிறான். அவனை தியாகி போல இவர்கள் அவசரமாகப் பார்க்க வருவது அவனுக்குக் கோபத்தை உண்டு பண்ணியது. தோழர் சிவத்தை அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரியும். அவர் அனுபவம் உள்ள நீண்டகாலத் தோழர் என்பதால் அவரை அவமதிக்க அவனால் முடிவதில்லை. கண்ணன் ஒரு பொருட்டாக இல்லை என்றாலும் தோழர் சிவத்தோடு வரும்போது அவனைமட்டும் கடுமையாகச் சாட முடியாத அவஸ்தை தோழர் ரவிக்கு. தோழர் சிவம் உள்ளே சென்று,
‘ரவி… சுமன்?’
‘ஓ…’ என்று கண்ணைக் காட்டினான்.
‘என்ன நடந்தது?’
‘என்னக்கு என்ன தெரியும் தோழர்? வந்தவரைப் பார்த்தன். இடக்கையில சாதுவா வெடிப்பு இருக்குமோ எண்டு ஒரு ஐமிச்சம். மட்டை வைச்சுக் கட்டி இருக்கிறன். வீக்கம் தொடர்ந்து இருந்தால் தஞ்சாவூருக்கு அனுப்ப வேணும். மாறீடும் எண்டு நினைக்கிறன். தோழர் ஒழுங்காப் பயிற்சியைச் செய்திருக்கலாம்தானே? அதை ஒழுங்காச் செய்யாமல் எதுக்கு இவர் இப்பிடி அடி வாங்குகிறார்? பிறகேன் இங்க இயக்கத்துக்கு வந்தவர்?’
‘அவை அவையின்ரை பிரச்சனை அவை அவைக்கு. நாங்கள் எப்பிடி அதை முழுமையா உணரமுடியும்? பயிற்சி செய்ய முடிஞ்சால் ஏன் இப்படி அடி வாங்கிறான் எண்டும் யோசிச்சுப் பார்க்கலாம் தானே? ஏதோ அவனால முடியாமல் இருக்கலாம். அதை எல்லாராலும் விளங்கிக் கொள்ள முடியாது எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ம்… நீங்கள் சொல்லுகிறதிலையும் ஒரு அர்த்தம் இருக்குது. எண்டாலும் பயிற்சிக்கு எண்டு வந்தால் உயிரைக் கொடுத்து எண்டாலும் அதைச் செய்ய வேணும் என்டு நான் நினைக்கிறன். பயிற்சிதானே முக்கியம். அதையே செய்யாமல் விட்டால் அவங்கள் எப்பிடி விடுவாங்கள்?’
‘சரி தோழர் ரவி. எங்களுக்கும் விளங்குது. நாங்கள் இதைப் பற்றிப் பிறகு கதைப்பம். இப்ப தோழர் சுமனோடை கதைக்கலாமே?’
‘ம்…. கதையுங்க.’
அவ்வளவு துணிவாகக் கதைத்த சுமன் கண்ணனையும் தோழர் சிவத்தையும் கண்டவுடன் தேம்பித் தேம்பி அழுதான். அவனைப் பார்க்கக் கண்ணனுக்கும் தோழர் சிவத்திற்கும் பரிதாபமாக இருந்தது. அவனது முதுகில் தடவிய வண்ணம் அவனைத் தன்னோடு கண்ணன் அணைத்துக் கொண்டான். அப்படி இருந்தும் அவன் தொடர்ந்தும் தேம்பித் தேம்பி அழுதான்.
‘அழுகிறதை நிப்பாட்டும் தோழர் சுமன். நீங்கள் என்ன குழந்தைப் பிள்ளையா? நீங்களே உங்கடை இந்த நிலைமையை மாத்த வேணும். வேறை யாரும் அதுக்கு ஒண்டும் செய்ய முடியாது.’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘என்னால முடியல்லத் தோழர். முடிஞ்சால் நான் செய்யாமலா இருப்பன். என்னை வேறை எதுக்காவது விடச் சொல்லிக் கேட்டுப் பாக்கிறீங்களா தோழர்? எனக்குக் கேட்கச் சங்கடமாய் இருக்குது.’
‘அதையும் நீங்கள் கேட்கிறதுதான் சரியாய் இருக்கும் தோழர். நான் கேட்டா அதுக்கு என்ன சொல்லுவினமோ தொரியாது. நான் முயற்சி செய்கிறன். நீங்களும் பொறுப்பாளரிட்டை கேட்க முயற்சி செய்யுங்க. இல்லாட்டி நீ யார் இடையில தரகர் எண்டு கேட்டாலும் கேட்பினமோ தெரியாது.’
‘எனக்குக் கை வலி தாங்க முடியுதில்லை. குறையவிட்டிப் பொறுப்பாளர் இருக்கேக்க போய் கேட்கிறன்.’
‘அது புத்திசாலித்தனமான வேலை.’
‘கண்ணன் நீயும் கேட்கிறியா?’
‘அதேதான்… நான் கேட்டா உனக்கு வாய் இல்லையோ எண்டு கேட்டாலும் கேட்பினம். எதுக்கும் முயற்சி செய்து நீயே கேள். அதுதான் நான் நல்லது எண்டு நினைக்கிறன். தோழர் சிவம் நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறியள்?’
‘தோழர் கண்ணன் நீங்கள் சொல்லுகிறது சரி. எதுக்கும் தோழர் சுமன் முதலில கேட்கிறதுதான் புத்தி. அதில ஏதும் சிக்கல் வந்தால் பிறகு கதைச்சுப் பார்க்கலாம்.’
‘சுமன் உது நல்ல மாற்றம்.’ என்றான் கண்ணன்.
‘அப்பிடி இல்லை. என்னால யாரும் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படக் கூடாது எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘சரி எதுவெண்டாலும் நன்மையா முடிஞ்சால் சரி.’
‘சரி அப்ப நாங்கள் வெளிக்கிடுவம் தோழர். சுமன் கையைப் பார்த்துக் கொள்ளும். இரவைக்கு வந்து பார்க்க இயலும் எண்டா வந்து பார்க்கிறம். ரவி சுமன்ரை கைக்குப் பெரிய பிரச்சினை ஒண்டும் இல்லைத் தானே?’
‘அது தெரியாது தோழர். பின்னேரம் அல்லது இரவைக்குத்தான் சரியாய் தெரியும். அப்பிடி வீக்கம் வத்தாட்டி நாளைக்கு வாற வண்டியில ஒரத்தநாடு அனுப்பி வைப்பன். பிறகு அவை தஞ்சாவூருக்கு அனுப்பி வைப்பினம். அங்க மெடிக்கல் கொலேஜ்சில வைத்தியம் பார்ப்பாங்கள்.’
‘ஓ அப்பிடியே தோழர்.’
‘ம்… எதுக்கும் வெயிற் பண்ணித்தான் பார்க்க வேணும்.’
‘சரி. தாங்ஸ் தோழர். அப்ப நாங்கள் வாறம்.’
‘சரி.’
கண்ணனும் எழுந்தான். சுமன் ஏக்கத்தோடு பார்த்தான். ஆனாலும் தொடர்ந்து அவனோடு இருக்க முடியாது. வந்த காரியத்தை ஒரு கணம்கூட மறவாது செய்து முடிக்க வேண்டும். அதிலிருந்து சற்றும் தவறுவதாகக் கண்ணனுக்கோ தோழர் சிவத்திற்கோ எந்த எண்ணமும் இருக்கவில்லை.

இரண்டகன்?

7. பறக்க நினைத்த பட்சி

சாப்பிட்ட பின்பு மூவரும் வந்து படுத்துக் கொண்டார்கள். படுத்துக் கொள்வது வேறு நித்திரை கொள்வது வேறு. தோழர் கண்ணனும் தோழர் சிவமும் நாள் முழுவதும் வயலில் வேலை செய்து களைத்தவர்கள் போலக் குறட்டை நாதம் பேச நித்திரை கொண்டார்கள். சுமனால் அப்படி நித்திரை கொள்ள முடியவில்லை. ஏன் நான் இங்கு வந்தேன் என்கின்ற கேள்வி உள்ளிருந்து உயிரோடு அவனை உண்டது. அவன் புரண்டு புரண்டு படுத்தான். அவனுக்குத் தன்னை எண்ண கண்கள் அடங்கா ஊற்றாக, கண்ணீர் வற்றாத ஆறாக, விம்மல் முடியாத தூறலாகக் கவலை பொங்கி வழிந்தது. அவன் அதை மற்வர்கள் கேட்காது தன்னுள் அடக்க அவஸ்தைப்பட்டான். அவனுக்கு இப்படியே இங்கிருந்து அல்லாடுவது சற்றும் பிடிக்கவில்லை. இது தேவைதானா என்கின்ற கேள்வி எழுந்தது. இருந்தும் இங்கு வந்து அகப்பட்ட பின்பு இனி என்ன செய்வது என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை.
சுமன் திரும்பிப் படுத்தான். எங்கும் அமைதி. சவுக்கம் தோப்புக்கள் எங்கும் காரிருள் கவுண்டு பெரும் அரண்களாகத் தோன்றின. காவலில் நின்றவர்களின் மின் விளக்குகள் இடைக்கிடை ஏதாவது அசைகிறதா என்று உன்னிப்பாகத் தேடின? காற்று சற்றும் வீசாத ஒரு இரவு. சுமனின் மனதில் வெளியே சவுக்கம் தோப்பில் குந்தி இருந்த இருள் போலக் கவலை குந்தி இருந்து அழுத்தியது. அவனுக்கு மூச்சு முட்டுவதாய் தோன்றியது. என்ன செய்வது என்கின்ற கேள்வி விடையில்லாத விடுகதையாக அவன் நித்திரையைக் காவு கொண்டது.
அவன் மீண்டும் புரண்டு படுத்தான். நித்திரை… இந்த வாழ்க்கை… என்பன கைக்கெட்டாத தொலைவில் கைவிட்டுத் தொலைந்ததான கவலை அவனை மீண்டும் ஏறி மிதித்தன. இதற்கு விடுதலை வேண்டும் என்று தோன்றியது. எதற்கு என்பது அவனுக்கு முதலில் விளங்கவில்லை. பின்பு சாதுவாகப் புலப்பட்டது. புலப்பட்டாலும் எப்படி என்பது சற்றும் விளங்கவில்லை. ஆனால் இதை இப்படியே தொடர முடியாது என்று தோன்றியது. எப்படிக் கேட்பது? கேட்டால் என்ன சொல்லுவார்கள்? மற்றவர்களுக்குத் தெரிந்தால் என்ன நடக்கும்? சுமனால் நித்திரை கொள்ள முடியவில்லை. எழுந்து வெளியே சென்றால். அப்படியே எங்காவது சென்றுவிட்டால்? எங்கே இந்த முகாம் இருக்கிறது என்பது தெரியாது. எப்படி இங்கு இருந்து போவது என்று தெரியாது. ஆனாலும் தெரியாததைத் தெரிந்து கொள்வதே சுதந்திரத்தைத் தரும் என்று தோன்றியது. சுமன் எழுந்து இருந்தான். வெளியே போவது என்றால் காவலுக்கு நிற்பவர்களிடம் என்ன சொல்வது? எங்கே செல்வது என்றாலும் நேரமும் பெயரும் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல வேண்டும். நேரத்திற்கு வராவிட்டால் சங்கு ஊதிவிடுவார்கள். அத்தால் முகாம் அலங்கோலமாகும். அமைதி இழந்து அலை மோதும். சுமனுக்கு மனதிலிருந்து எழுந்த துணிவு காலால் கரைந்து கனவாய் போயிற்று. இருப்பதற்குக்கூடச் சக்தி இல்லாதது போல இருந்தது. சுமன் விழுந்து படுத்தான். நித்திரை வர மறுத்தது. என்ன செய்வது என்கின்ற கேள்வி மீண்டும் அவனைக் குடைந்தது. கண்ணனை எழுப்பிக் கதைக்க வேண்டும் போல் இருந்தது. அவனோடு கதைப்பதற்குக்கூடப் பயமாக இருந்தது. கதைக்காமலிருந்து என்ன செய்வது என்கின்ற கேள்வி எழுந்தது. கதைக்க வேண்டும். ஏதாவது ஒரு முடிவுக்கு வரவேண்டும். அவன் மீண்டும் துணிவை வரவளைத்தான். துணிவோடு எழுந்து இருந்தான். கண்ணனை எழுப்பி அதைக் கதைப்பது என்று முடிவு பண்ணினான். மெதுவாகக் குனிந்து கண்ணனின் காதருகே வாயை வைத்து,
‘கண்ணா… கண்ணா…’ என்று கூவினான். அது மற்றவர்களுக்குக் கேட்டுவிடக் கூடாது என்கின்ற பயமும் மனதிலிருந்தது. கண்ணன் அசையவில்லை. சுமனும் அதற்கு அசைந்து கொடுப்பதாய் இல்லை. மீண்டும் மீண்டும் குனிந்து கூப்பிட்டான்.
‘சீ போ…’ என்ற வண்ணம் கண்ணன் மறுபக்கம் திரும்பிப் படுத்தான். சுமன் விடவில்லை. மீண்டும் முயற்சி செய்தான். அப்போது அந்த வழியால் சென்ற சுற்றுக் காவலுக்கு அது கேட்டுவிட்டது. அன்று மணிமாறன் சுற்றுக் காவலாய் இருந்தான். அவன் இலகுவாக யாரையும் நம்பாத ஒரு சந்தேகப் பிறவி. முகாமிற்குள் யாரும் ஊடுருவலாம். அல்லது உள்ளிருந்து யாரும் ஊடுருவிக்கொண்டு வெளியே செல்லலாம் என்கின்ற தத்துவங்களை முழுமையாக நம்புபவன். அது பிராந்தியாக இருக்குமா என்று அவன் ஒரு போதும் சந்தேகப்பட்டதே இல்லை. கழகத்தை உடைப்பதற்கே கழகத்தில் அரசியில் பிரச்சனை என்று ஒன்று உருவாக்கப்பட்டது என்பதை அவன் நம்புவதோடு அது தொடர்ந்தும் இரகசியமாக நடக்கிறது என்பதையும் அவன் வலுவாக நம்புபவன். அதனால் அவனுக்குச் சிறு சந்தேகங்களே பெரும் ஆர்வத்தை உண்டு பண்ணிவிடும். கண்கள் பூதக்கண்ணாடியாக மாறித் துருவத் தொடங்கிவிடும். அதனால் அவன் முதலில் குடிலுக்கு உள்ளே வராது சுமன் கண்ணனை எழுப்புவதை உற்றுக் கவனித்தான். அவனுக்கு அத்தால் இருவர் மீதும் சாதாரணமாகவே சந்தேகம் உண்டாகியது. அவன் அதன் பின்பு உள்ளே போனான். அப்படிப் போகும் போது சந்தேகம் அவன் தலையில் ஏறிக் குந்தி இருந்து சவாரி செய்தது.
‘என்ன தோழர் சுமன்…? உங்களுக்கு நித்திரை வரேல்லையா? என்ன ஐடியா உங்களுக்கு? ஆர் தோழர்…. கண்ணனும் முழிப்பா?’
‘இல்லைத் தோழர். கண்ணன் நித்திரையால எழும்ப இல்லை. நான் வெளியால போக வேணும். வயித்தைக் கடுமையா கலக்குது. தோழர் நிலைமையை விளங்கிக் கொள்ளுங்க. உங்கடை தத்துவங்களை இப்ப எங்களில பாவிக்காதையுங்க.’
‘ஆங்… அப்பிடியே? வெளிய போய் வந்தாப் பிரச்சனை இல்லை. வெளியவே போயிட்டியள் என்டாத்தான் பிரச்சனையாகும். வெளிக்குப் போகிறது எண்டா உசாரா கூப்பிட்டுக் கூட்டிக் கொண்டு போய் வாரும். அதுக்கு ஏன் உந்த உஸ் உஸ் தோழர்? இது தேவையில்லைத் தானே? இப்பிடிச் செய்தா அது தேவை இல்லாத சந்தேகத்தைத்தான் உண்டு பண்ணும். பிறகு என்ரை தத்துவங்களைக் குறை சொல்லக் கூடாது தோழர்.’
‘நீங்கள் தப்பா நினைக்கிறியள் தோழர்.’
‘நான் தப்பா நினைக்க இல்லை. ஆர் எண்டாலும் அப்பிடித்தான் நினைப்பினம். நிலைமை இங்கை அப்பிடிதான் இருக்குது. நீர் கெதியா போய் வாரும்.’
‘சரி தோழர்.’
‘கண்ணன் எழும்பு.’ என்று தனது பாதணியால் குத்திக் கண்ணனை எழுப்பினான். அவன் கோபத்தோடு துடித்துப் பதைத்து எழுந்தான். கண்ணன் யார் என்றாலும் அடித்திருப்பான். ஆனால் முன்னே மணிமாறன் நின்றான். அதுவும் காவலில் நின்றான். வந்த கோபத்தைப் பாடுபட்டு வாலாய் மடக்கிச் சுருட்டி வைத்துக் கொண்டு எதுவும் விளங்காது விளித்தான்.
‘தோழர் சுமன் வெளிக்குப் போக வேணுமாம். அதுதான் எழுப்பினான். நீங்கள் எழும்புகிறியள் இல்லை. அதுதான் கொஞ்சம் தட்டி எழுப்ப வேண்டி இருந்திச்சுது. கெதியா அவரைக் கூட்டிக் கொண்டு போயிட்டு வாருங்க. அடுத்த றவுண்டுக்கு வரேக்க நீங்கள் இங்க இருப்பியள் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘என்ன?’
‘நான் திரும்பவும் உங்களுக்கு முதலில இருந்து சொல்ல முடியாது. சுமனிட்டை விரிவாக் கேளும். இப்ப அவருக்கு வெளிக்குப் போக உதவி வேணுமாம். கூட்டிக் கொண்டு போயிட்டு வாருங்க தோழர். நான் நிறைய இடம் சுற்றி வரவேணும்.’
‘அதுக்குக் காலால குத்தியா எழுப்பிவீங்கத் தோழர்? ஏன் தோழர் இப்பிடிச் செய்கிறியள்? நாங்களும் உங்களை மாதிரித் தோழர்தானே தோழரே?’
‘நீங்கள் எழும்ப இல்லை… அதுதான் தோழர். உங்களுக்கு நொந்து இருந்தால் சொறி தோழர். இப்ப கெதியாப் போயிட்டு வாங்க.’
‘ம்… சரி தோழர். என்னடா கோதாரி உனக்கு வயித்துக்க? இதுக்கு நீ சாப்பிடாமலே இருந்து இருக்கலாம். ஒழுங்கா நித்திரை கொண்டால்தானே காலைமை பயிற்சி செய்ய முடியம்? இப்பிடி இரவில…’ என்று சுமனைப் பார்த்து புறு புறுத்தான் கண்ணன்.
‘அப்ப நான் இங்கயே இருக்கட்டா?’ என்று கோபமானான் சுமன்.
‘ஐயோ வாடா.’
‘ம்…’ என்கின்ற ஒரு கோப உறுமலோடு புறப்பட்டான் சுமன். கண்ணன் முன்பு சென்றான். சமையல் அறைப் பக்கத்தால் வெளியே வெளிக்குச் செல்லும் காவலில் பெயரையும் நேரத்தையும் பதிந்துவிட்டு இருவரும் வெளியே சென்றார்கள். காவலில் நின்றவன் தன் பங்கிற்கு. ‘கெதியாப் போயிட்டு வாங்க.’ என்றான். அதைக் கேட்ட கண்ணனிற்குக் கோபம் வந்தது. தோழர்களே தோழர்களை நம்பாத ஒரு நிலைமையில் முகாம்… கழகம்… அதன் செயற்பாடுகள்… விடுதலைப் போராட்டத்தை அழிக்கப் பாசிச அரசுகள் பல வழிகளைக் கையாளும். எமது போராட்டத்தில் அரசுகள் மட்டும் பாசிசம் இல்லை என்பதுதான் கண்ணனின் கோபம். அதை எண்ணினால் ஏன் புறப்பட்டோம் என்று எண்ணத் தோன்றும்.
திடீரெனக் காற்று வீசத் தொடங்கியது. அந்தக் கூதல் காற்று ஈரவயல்கள் தழுவிக் குத்தி முறிந்து உடல் தழுவிப் போனது. மேலிலிருந்த சட்டையைவிடப் போர்வையும் தேவை போன்ற அதன் தழுவல் வக்கிரமாக இருந்தது. அதன் தழுவலின் வக்கிரத்தை உணர்ந்த கண்ணன் அன்புக் காதலியின் அணைப்பு அந்தப் போர்வைக்குப் பதிலாக இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என்கின்ற அபத்தமான கற்பனையில் திடீரென மிதந்தான். அவன் அதிலிருந்து விடுபட்டுத் தமது அலுவலை முக்கியப்படுத்த எண்ணினான்.
‘வா கெதியாப் போயிட்டு வருவம்.’ என்றான் கண்ணன்.
‘திடீர் எண்டு குளிருது.’
‘நான் என்ன வெக்கையா இருக்குது எண்டு சொன்னனா? குளிருதுதான். நாங்கள் கெதியாப் போயிட்டு வருவம். அவன் என்ன றவுண் டியூட்டி ஏறி விழுந்திட்டுப் போகிறான். காலால வேற உதைக்கிறான். ஊராய் இருந்து இருந்தால் மூஞ்சையைப் பேர்த்து இருப்பன். இங்க வந்த நோக்கம் வேறை. அதால எல்லாத்தையும் தாங்கிக் கொண்டு கூழைக் கும்பிடுபோட வேண்டி இருக்குது.’
‘அது உனக்கு இப்பதான் தெரியுதா?’ என்றான் சுமன்.
‘ஒ… உனக்கு அது ஏற்கனவே தெரியுமே?’
‘இது சரிவராது கண்ணன்.’
‘அப்ப என்ன செய்கிற யோசனை உங்களுக்கு?’
‘பகிடியை விடு கண்ணன்.’
‘வேறை என்னடா? வந்திட்டம். இனி எது எண்டாலும் அனுபவிக்க வேண்டியதுதான். வேற வழி இல்லை.’
‘மனம் இருந்தால் இடம் உண்டு கண்ணன்?’
‘நீ என்ன சொல்ல வாறாய்?’
‘நான் ஒண்டு சொல்லுவன். கோபப்படாமல் ஆறுதலாகக் கேட்க வேணும். நாங்கள் நல்ல எண்ணத்தோடைதான் வந்தம். இங்க எல்லாம் தலைகீழாக இருக்குது. இதை எல்லாம் சகிச்சுக் கொண்டு இங்க இருக்க வேணும் எண்டு எந்தக் கட்டாயமும் இல்லை எண்டு நான் நினைக்கிறன்? நாங்கள் என்ன தப்புச் செய்து போட்டுச் சிறைக்குத் தண்டனைக்காகவா வந்து இருக்கிறம்? ம்…. விடுதலைக்கு வந்து இருக்கிறம். அது பிடிக்காட்டி அதில இருந்து விலகிப் போகிற உரிமையும், சுதந்திரமும் எங்களுக்கு இருக்குதா?’
‘உனக்குச் சரியான பயித்தியம் பிடிச்சிருக்குது எண்டு நினைக்கிறன். என்னோடை இப்பிடி இனிக் கதைச்சா நானே அடிச்சு மூஞ்சையைப் பேர்த்துப் போடுவன். நீ இங்க இருந்து கொண்டு மொக்குத்தனமாய் கதைக்கிறய். இப்படிக் கதைக்கிறது எண்டா இனிமேலைக்கு என்னோடை கதைக்காதை. இப்பிடி நீ கதைக்கிறது எண்டா நாங்கள் நண்பராயும் இருக்க முடியாது… தோழராயும் இருக்க முடியாது.’
‘ஏன் கண்ணன் இப்படிப் பயந்து நடுங்குகிறாய்? நான் இங்க இருக்க வேண்டி வந்தா நீ மாத்திரம் ஊருக்குப் போவாய் எண்டு நினைக்கிறன். அப்ப உனக்கு நல்ல சந்தோசமாய் இருக்குமா?’
‘என்னடா கதைக்கிறா?’
‘என்னால இதைத் தாங்க முடியாது. இவங்கடை பயிற்சி எல்லாம் செய்ய என்னால இயலாது. இவங்கள் இப்படி அடிக்க அதை நான் பொறுத்துக் கொண்டும் இருக்கமாட்டன். இங்க இருந்து உயிரோடை வெளியேற வேணும். இல்லாட்டி அது என்ரை சாவுக்குப் பிறகாவது நடக்க வேணும்.’
‘டேய்… நீ என்ன விசர்க் கதை கதைக்கிறாய்?’
‘நான் ஒண்டும் விசர் கதை கதைக்க இல்லை. நான் என்ன செய்ய வேணும் எண்டதில தெளிவாகத்தான் இருக்கிறன். நீ உதவியா இருக்கிறது எண்டா உதவியா இரு. இல்லாட்டி நான் தனிச்சு எண்டாலும் நினைச்சதைச் செய்வன். விடுதலை எண்டு வந்து நான் செய்ய முடியாததை, விருப்பம் இல்லாததை அடிமை மாதிரிச் செய்கிற நவீன காலத்து குழந்தைப் போராளியாக இங்க இருக்கத் தயார் இல்லை. என்னால முடிய இல்லை. முடிய இல்லை எண்டா விட வேணும். இலலாட்டி நான் அதுக்கு ஒரு முடிவு கட்ட வேணும். முதல்ல எங்களுக்குச் சுதந்திரம் வேணும். பிறகு நாட்டின்ரை சுதந்திரத்தைப் பற்றிக் கதைக்கலாம். ம்… அடிமைகள் ஒருநாளும் அடுத்தவைக்குச் சுதந்திரம் பெற்றுக் கொடுக்க முடியாது.’
‘நீ என்ன கதைக்கிறாய் எண்டு தெரிஞ்சுதான் கதைக்கிறியா? சும்மா வாய்க்கு வந்த மாதிரி எல்லாம் கதைக்கக் கூடாது. நீ கதைக்கிறதை யாரும் கேட்டால் சிரிப்பினம். இதை நீ இயக்கத்துக்கு வாறத்துக்கு முதல் யோசிச்சு இருக்க வேணும். இங்க வந்த பிறகு யோசிக்கக் கூடாது. இயக்கத்துக்கு வரேக்கையே உன்னுடைய உடல், பொருள், ஆவி அனைத்தும் அதிற்கு அர்ப்பணம் எண்டு தானே பொருள். அது விளங்காமலா இங்க வந்து இருக்கிறாய்? இது சரி இல்லைச் சுமன். இப்படி நீ நினைக்கிறதோ அல்லது கதைக்கிறதோ சரி இல்லை. இதை யாரும் அறிஞ்சால் பெரிய பிரச்சினையாய் வரும். தயவு செய்து நீ இப்படி நினைக்காதை. இப்படிக் கதைக்காதை. அது மன்னிக்க முடியாத தப்பு. நிச்சயம் எங்களைச் சிக்கலில மாட்டி விடும்.’
‘எல்லாத்தை இழக்கத் தயாராகத்தான் போராட்டத்திற்கு எண்டு வந்து இருக்கிறம். அதுக்காக எங்களை அடிமைப்படுத்த இவங்கள் யார்? சர்வாதிகாரத்திலும், பாசிசத்திலும் மிதக்கிற ஒரு இயக்கத்தால யாருக்கு விடுதலை வாங்கித்தர முடியும்?’
‘அறப்படிச்சுக் கூழ்ப்பானைக்க விழுந்த கதை மாதிரி நீயும் மாட்டுப்படுகிறதோடை மற்றவையையும் மாட்டி விடாத. சும்மா வாயை வைச்சுக் கொண்டு இரு. இல்லாட்டி மண்வீட்டுக்க இருக்கிற சில மர்ம மனிதர்கள் போல நாங்களும் விலாசம் இல்லாமல் போயிடுவம். தயவு செய்து நிலைமையை விளங்கிக்கொள் சுமன்.’
‘உனக்குப் பயமா இருந்தால் நீ என்னோடை கதைக்காமல் ஒதுங்கி இரு. ஆனா என்னால இப்படி அடி வாங்கிக் கொண்டு அடிமையா இருக்க முடியாது. நான் உயிரோடை இருக்கிறனோ இல்லையோ இந்த நரகத்தில தொடர்ந்து வாழமாட்டன்.’
‘நீ விபரீதம் தெரியாமல் விளையாடிக் கொண்டு இருக்கிறாய். எது செய்கிறது எண்டாலும் அது உருப்படியா இருக்க வேணும். யாருக்கும் பிரயோசனம் இல்லாமல் வீம்புக்கு எதுவும் செய்யக் கூடாது. அதுவும் இயக்கம் எண்டு வந்த பிறகு நீ என்ன கதை கதைக்கிறாய்?’
‘இது வீம்பு இல்லை. நான் அடிமையாக் கிடந்தா என்னைப் போல நிறையத் தோழர்கள் அடிமையாக் கிடக்க வேண்டி வரும். இதுதான் முதல் முக்கியமான போராட்டம். இதில கிடைக்கிற வெற்றிதான் நாட்டுக்குக் கிடைக்கப் போகிற வெற்றியா இருக்கும்.’
‘ஓ… பெரிய அறிவு ஜீவி இவர். சும்மா விசர் கதை கதைச்சுக் கொண்டு இருக்காதை. றெயினிங் செய்கிறதுக்கு கள்ளம் அடிச்சுப் போட்டு இவர் இப்ப இரகசியமாப் பெரிய தத்துவம் கதைக்கிறார். வந்த அலுவலை ஒழுங்கா முடிச்சுக் கொண்டு போய் சேருவம். இனிமேலைக்கு என்னை இதுக்கு எல்லாம் கூட்டிக் கொண்டு வராதை. உன்னுடைய பயித்தியத்துக்கு நாங்களும் பலியாக முடியாது. நீ என்னோடை கதைக்கிற கதை மண்டை களண்டவன் கதைக்கிற மாதிரி இருக்குது.’
‘விளங்குது. உனக்கு உன்னுடைய அக்கறை. சரி நான் உங்களை இனி டிஸ்ரப் பண்ண இல்லை. என்ரை மேலில கை வைக்கேக்கையே நான் செத்துப் போயிட்டன். இனி என்ன நடந்தாலும் பருவாய் இல்லை. நான் விரும்பின மாதிரி என்னை இருக்க விடவேணும். இல்லாட்டி என்னை என்ரை வழியில விட வேணும்.’
‘இது ஒண்டும் மடம் இல்லை. நீ ஒரு இராணுவத்திற்கு வந்து இருக்கிறாய். அப்ப அதுக்கு ஏத்த மாதிரிதான் நடக்க வேணும். உன்ரை இஸ்ரத்திற்கு இங்க இருக்க முடியாது. எந்த இராணுவத்திலும் அப்பிடி இருக்க விடமாட்டாங்கள்.’
‘நான் இராணுவத்திற்கு வர இல்லை. விடுதலை வேண்டும் எண்டு ஒரு விடுதலை இயக்கத்திற்கு வந்து இருக்கிறன். இந்த இராணுவம் எண்ட நினைப்பே பிழை. இது எங்களுக்குப் பலம் எண்டு நினைக்காத. இதுவே எங்களுக்குப் பலவீனமாய் எதிர்காலத்தில வரப்போகுது. அடி வாங்கினதால நான் இதைச் சொல்ல இல்லை. அடிமனதில எனக்குத் தோன்றுகிறதால நான் சொல்லுகிறன். இதெல்லாம் இப்ப விளங்கப்படுத்த முடியாது.’
‘ம்… இவர் பெரிய ஞானி. சும்மா உன்ரை புல்டாவை விடு. விடுதலை இயக்கம் ஒரு இனத்திற்கு விடுதலையைப் பெற்றுத்தர வேணும் எண்டா அதுக்கு ஒரு இராணுவமும் கட்டாயம் வேணும். அதுவும் பலமான இராணுவமாய், வீச்சான இராணுவமாய் அது இருக்க வேணும். அதுக்கு கடுமையாகப் பயிற்சி செய்ய வேணும். நீ அதை விளங்கிக் கொண்டு ஒழுங்காய் கடுமையாகப் பயிற்சி செய்ய வேணும். இப்பிடித் தேவை இல்லாத காரணங்கள் சொல்லிக் கொண்டு இருக்;கக் கூடாது. இது நீ உன்னையும் குழப்பி மற்றவையையும் குழப்புகிற மாதிரி இருக்குது. இதால யாருக்கும் நன்மை வரப் போகிறது இல்லை. உனக்காக ஒரு நாளும் கழகமோ அதுகின்ரை கொள்கையோ மாறப் போகிறது இல்லை. நீதான் அதுக்கு ஏத்த மாதிரி மாற வேணும். இல்லாட்டித் தேவையில்லாத சிக்கல்கள் எல்லாம் வரும்.’
‘நீ சொல்லுகிற மாதிரிப் பயந்தா நான் இங்கயே செத்துப் போயிடுவன். நான் இங்க சாகிறதுக்கு முதல் என்னால ஆனது அனைத்தையும் செய்து பார்த்திட்டுத்தான் சாவன். அதிலை எந்த மாற்றமும் இருக்காது. சீ நான் ஏன் இங்க வந்தன் எண்டு இருக்குது.’
‘இது என்ன கோதாரியடா உன்னோடை. தயவு செய்து எங்களுக்கா ஆவது உந்த எண்ணத்தைக் கைவிடு.’
‘உங்களுக்காக நான் சாகவும் தயார். ஆனால் அவங்களிட்டை அடிவாங்கத் தயார் இல்லை. எனக்காக நீங்கள் அவங்களிட்டை அடி வாங்குவியளா? சொல்லு கண்ணன்?’
‘என்னடா விசர் கதை கதைக்கிறா? நாங்கள் ஒழுங்காப் பயிற்சி செய்கிறம். நாங்கள் ஏன் அவங்களிட்டை அடி வாங்க வேணும்?’
‘முடியாதில்லை. நான்தான் எனக்காக அடி வாங்க வேணும் இல்லையா? பிறகு எதுக்கு உந்தச் சமாதானம் எல்லாம்? எனக்காக யாரும் இங்க எதுவும் செய்ய முடியாது. எனக்கான வழியை நான்தான் பார்த்துக் கொள்ள வேணும். தயவு செய்து என்னைக் குழப்பாதையுங்க. நான் எப்பிடியோ இதுக்கு ஒரு வழி கெதியாக் கண்டு பிடிப்பன்.’
‘நீ அப்பிடி என்னடா செய்ய முடியும்?’
‘ஏன் வழி இல்லை?’
‘என்ன எண்டு சொல்லு?’
‘அது ஏன் உனக்கு இப்ப?’
‘ஏதும் மொக்குத்தனமாய் செய்து மாட்டுப்படாதை. அப்பிடி மாட்டுப்பட்டா உன்னோடை கூடித் திரிஞ்ச எங்களை முதலில மண்வீட்டில போடுவாங்கள். அதுக்குப் பிறகு உன்னைவிட எங்கடை நிலைமையே மோசமாக இருக்கும். தயவு செய்து அப்பிடி ஏதும் எண்ணம் இருந்தால் அதைக் கனவிலும் திரும்ப நினைக்காதை.’
‘அதுக்கு ஒரு வழிதான் இருக்குது.’
‘என்ன அது?’
‘எல்லாரும் சேர்ந்து செய்தால்?’
‘சீ நாயே… இப்பிடிக் கதைச்சி எண்டா செவிட்டைப் பொத்தி அறைஞ்சு போடுவன். இனிமேலைக்கு என்னோடை இப்பிடிக் கதைக்காத. எனக்கு விசர் வந்தா நானே போய் அவங்களிட்டை எல்லாத்தையும் சொன்னாலும் சொல்லிப் போடுவன். தயவு செய்து என்னைப் பயித்தியம் ஆக்காத.’
‘போய்ச் சொல்லு… எனக்கு எந்தக் கவலையும் இல்லை. இண்டைக்கு நடந்தால் என்ன இன்னும் நாலு நாள் கழிச்சு நடந்தால் என்ன? நான் அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட இல்லை. இவங்களிட்டை அடிவாங்கிறதிலும் செத்துப் போயிடலாம். அதால நீ என்ன செய்தாலும் எனக்குப் பிரச்சினை இல்லை.’
‘அப்ப உனக்கு யாரைப் பற்றியும் கவலை இல்லை.’
‘அப்பிடிக் கவலை இல்லை எண்டா இப்ப நான் இங்க இருந்திருக்க மாட்டன். எனக்குச் சரி எண்டுகிறதை நான் செய்திருப்பன். எனக்கு என்னைப் பற்றிக் கவலை இல்லை எண்டுதான் சொன்னனான்.’
‘ஓ எங்களைப் பற்றிக் கவலை இருக்கு எண்டுகிறாய்?’
‘அதுக்காகத்தானே நான் இங்க இருந்து சாகப் போகிறன். அதுக்கு நீங்கள்தானே சாட்சியாக இருக்கப் போகிறியள்? நான் கவலைப்படுகிறதைப் பற்றி நீங்கள் தெரிஞ்சு கொள்ள வேணும் எண்டோ அல்லது அனுதாபம் காட்ட வேணும் எண்டோ நான் நினைக்க இல்லை.’
‘என்னடா சொல்லுகிறாய்?’
‘நான் இங்க அடி வாங்கிக் கொண்டு அடிமையாய் பயிற்சி செய்யப் போகிறது இல்லை. அது உங்களுக்கு நல்லாய் தெரியும். என்னால நீங்களும் அடி வாங்கக்கூடாது. அதுக்கு பல வழிகள் இல்லை. நிச்சயம் நான் சொல்லுகிற மாதிரி நீங்கள் ஒரு நாளும் கேட்கப் போகிறதும் இல்லை. அதால என்ரை முடிவையும் யாரும் மாற்ற முடியாது.’
‘ஐயோ… நீ குழப்பாதை. இதுக்கு நீ சொல்லுகிறதைவிட நல்ல முடிவு இருக்குது. தயவு செய்து ஒழுங்காப் பயிற்சி செய். ஒருத்தருக்கும் பிரச்சனை இருக்காது. வந்த நோக்கமும் நிறைவேறின மாதிரி இருக்கும். தயவு செய்து வீம்புக்கு அடம்பிடிக்காதை.’
‘என்னை விடு கண்ணன். நீ ஒழுங்கா பயிற்சி செய். நான் உன்னை எந்த உதவியும் கேட்க மாட்டன். நீயும் வில்லங்கத்திற்கு வந்து உதவி செய்யாதை. நீ நினைக்கிற மாதிரி என்னை விட்டு விலகி இருக்கிறதுதான் உங்களுக்குப் பிரச்சினை வராமல் இருக்கிறதுக்கு வழி. கவலைப்படாத கண்ணன். எனக்கு உங்களில எந்தக் கோபமோ, வெறுப்போ கிடையாது. எப்பவும் எனக்கு என் கண்ணன் என் கண்ணன்தான். அதிலை எந்த மாற்றமும் இல்லை.’
‘டே சுமன்… நீயும் எனக்கு அப்படித்தான். தயவு செய்து அவங்கள் சொல்லுகிறபடி கேட்டுப் பயிற்சியை ஒழுங்காச் செய்யடா? தயவு செய்து அடம்பிடிக்காத. அதால எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லை. உயிரைக் கொடுத்துப் பயிற்சியைச் செய்யடா. நீ பயிற்சி செய்தாய் எண்டா யாருக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் இருக்காது.’
‘என்னால பயிற்சி செய்ய முடிஞ்சாச் செய்வன். இல்லை எண்டா நீங்கள் எனக்காகக் கவலைப்பட்டுக் கொண்டு தேடி வரவேண்டாம். நீ சொல்லுகிற மாதிரி அது உங்களைத் தேவையில்லாத பிரச்சனையில் மாட்டிவிடும். என்னை நான் பார்த்துக் கொள்கிறன். நீங்கள் கவலைப்படாமல் இருங்க.’
‘உன்னோடை கதைக்க முடியாது. அவங்கள் தேடி வந்திடுவாங்கள். வா போவம்.’
‘சரி.’
அதன் பின்பு சுமன் எதுவும் கதைக்கவில்லை. கண்ணனுக்கும் எதுவும் கேட்க வேண்டும் என்கின்ற ஆவல் இருக்கவில்லை. கேட்டாலும் சுற்றிச் சுற்றி ஒன்றையே கதைப்பான் என்பதும் விளங்கியது. அதனால் மௌனம் கனகராசி என்றே அவன் மனதில் பட்டது.
அமைதியாகவே இருவரும் வாய்க்காலுக்குச் சென்று தங்கள் அலுவல்களை முடித்துக் கொண்டு திரும்பி முகாமிற்கு வந்தார்கள். காவலில் நின்ற தென்னவன் இருவரையும் எதற்காகவோ உற்றுப் பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில் ஏன் இவ்வளவு நேரம் என்று கேட்பது போல இருந்தது. அதற்கும் சில காரணங்கள் உண்டு. இங்கும் தெரிந்தும் தெரியாது சில புறநடையான சோடிகள் உண்டு. அவர்கள் சவுக்கம் தோப்புக்குள் தங்கள் ஆவலைத் தீர்த்துக் கொள்வதும் உண்டு.
கை எழுத்துப் போடும் போதுதான் அதிக நேரம் செலவு செய்துவிட்டது கண்ணனுக்கு உறைத்தது. கண்ணன் அதற்குமேல் அங்கு நிற்காது முகாமை நோக்கி விரைந்தான். இனி நித்திரை கொள்வதற்கு அதிக நேரம் இல்லை. விடிந்ததும் தேனீர் பருகிவிட்டு பயிற்சிக்குச் செல்ல வேண்டி இருக்கும் என்பது அவனுக்கு விளங்கியது.
காலைப் பயிற்சிக்கு வீளை ஊதியதும் எழுந்து கண்ணன் சுமனை எழுப்பினான். அவன் எழ மறுத்தான்.
‘வாடா ஒண்டாப் போய் பயிற்சி செய்வம். அவங்கள் நெருக்கினால் நாங்களாவது ஏதாவது சொல்லிச் சமாளிக்கலாம். நீ தனியப் போய் மாட்டுப்படாதை. எழும்பி எங்களோடை வா. அதுதான் உனக்குப் பாதுகாப்பு. எங்களுக்கும் நிம்மதி.’ என்று கேட்டான்.
‘தேவையில்லைக் கண்ணன். நீ தோழர் சிவத்தோடை போம். நான் வாறன். என்னைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம்.’
‘என்னடா கதைக்கிறா சுமன்?’
‘நான் என்ன கதைக்கிறன் எண்டு தெரிஞ்சுதான் கதைக்கிறன் கண்ணன். தயவு செய்து நீ போ. நான் கெதியா வாறன்.’
‘இல்லை. ஒண்டாப் போனம் எண்டாத்தான் ஒண்டா நிண்டு பயிற்சி செய்யலாம். அதுதான் நீ எங்களோடை வாறது முக்கியம்.’
‘அது தேவை இல்லை. நான் வந்து உங்களோடை சேருகிறன். அப்ப எனக்காக நீங்கள் அடிவாங்க றெடியா?’ என்று கூறிவிட்டு அவன் சிரித்தான். அந்தச் சிரிப்பில் அவன் பழைய உயிர்ப்பு அற்றுப் பிணக்களை தோன்றியது போலக் கண்ணனுக்கு இருந்தது. அதைக் கண்ணன் சுமனிடம் சொல்லவில்லை. அவனோடு தொடர்ந்து கதைப்பதில் எந்தவித பிரயோசனமும் இல்லை என்று தோன்றியது. அதனால் அவன் மைதானத்தை நோக்கிப் போகும் தோழர்களோடு சேர்ந்து கொண்டான். அவன் கால்கள் நடந்தாலும் மனது சுமனைவிட்டுப் பிரிய முடியாது அங்கேயே நின்றது. இதற்கு என்ன வழி? இவனை எப்படிக் காப்பாற்றுவது? அவனுக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை.

 

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: