தானம்

பிதிர்சொக்கனும் சுப்பனும் ஒரே விமானத்தில் நோர்வேக்கு வந்தார்கள். அப்படி வந்தவர்கள் ஒஸ்லோவின் பொர்னவூ விமானநிலையத்தில் இறங்கிய பொழுது விமானத்திற்குள் பார்த்த அதே சொர்க்கம் இங்கு நாட்டிற்குள்ளும் வஞ்சகம் இல்லாமல் பரந்து தொடர்கின்ற உண்மை இருவருக்கும் விளங்கியது. அதனால் கள்ளுண்ட மந்திபோல் உண்டான மலைப்பு அவர்கள் வாயைப் பிளக்க வைத்தது. இந்த அளவிற்குத் தூய்மை, வசதி, சொகுசு என்பவற்றை அவன் இலங்கையில் இதற்கு முன்பு கண்டதில்லை. அங்கே கூரையும், தரையும் கதவோடு இருந்தால் அதை வீடு என்பார்கள். அவை எதனாலும் உருவாக்கப்பட்டு இருக்கலாம். உள்ளே அடுப்பு மட்டும் இருக்கலாம். அதுகூடப் பலருக்கு நிம்மதி தந்த காலம் உண்டு. அந்தக் காலம் கப்பல்லேற இவர்கள் விமானம் ஏறினார்கள். இங்கு அவன் விமானத்திலிருந்து பார்த்த வீடுகளின் வெளித் தோற்றமே அவனை மலைக்க வைத்தன. அனேகமான வீடுகள் அரிகல் அச்சில் அரிந்தது போல ஒரே அளவிலிருந்தன. அதன் உள்ளேயும் விமான நிலையத்தைப் போன்ற சொகுசும் நவீனமும் இருக்கும் என்பதில் அவனுக்குச் சந்தேகம் இல்லை. இப்படி மலைப்போடு இருவரும் விமானத்தை விட்டு இறங்கிப் பழக்கத் தோசத்தில் கையைத் தூக்கிக் கொண்டு வர எண்ணியவர்கள் இது நோர்வே என்பதால் அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டுக் குடிவரவு குடியகல்வுப் பகுதிக்கு வந்தார்கள். இவர்கள் வரும் காட்சியைக் கண்டு இன்புற்ற விமானநிலைய அதிகாரிகள் விமான நிலையக் காவலர்களுக்கு உடனடியாக நடைபேசியில் அறிவித்துவிட்டு இவர்களை அங்கே இருக்கும் ஒரு ஆசனத்தில் காத்திருக்குமாறு பணிவுடன் கட்டளை இட்டார்கள். அது தமிழர்கள் வஸ்கொடகாமா போல நோர்வேயைக் கண்டுபிடித்த குடியேறிகளின் ஆரம்பக்காலம். அதனால் தமிழர்கள் பற்றி நோர்வே அதிகாரிகளுக்கு அவ்வளவாகத் தெரியாது. இவர்களும் தங்களைப் போன்ற சாதுவான ஜந்துக்கள் என்ற கணிப்புடனே தமிழர்களை நடத்தினார்கள். இராஜ மரியாதை கொடுத்தனர். அது காலத்தால் கரைந்த கதை வேறு ஒன்று.
சிறிது நேரத்தில் ஒரு அதிகாரியால் சொக்கனும் சுப்பனும் விபரங்கள் பதிவதற்காய் உள்ளே அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். அப்போது  சொக்கன் சுப்பனைப் பார்த்துச் சொன்னான்…
‘நோர்வே வசதியான நாடு எண்டு நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறன். ஆனால் இவ்வளவு வசதியாய் இருக்கும் எண்டு நான் நினைக்க இல்லை. இங்க உழைச்சா நல்ல வருமானம் வருமாம். நிறைய றொக்கெற் ஊருக்கு அடிக்கலாம் எண்டு கேள்விப்பட்டன். அதோடை ஏதாவதும் பிரத்தியேகமாய் செய்ய வேணும்.’ என்றான்.
‘என்ன பிரத்தியேகமாச் செய்ய வேணும் எண்டு நினைக்கிறா?’
‘நிறையத் தமிழ் ஆட்கள் இனி நோர்வேக்கு வருவினம். அதுவும் யாழ்ப்பாணத்தார். தாங்கள் அனுபவிக்காததை எல்லாம் தங்கடை பிள்ளையள் அனுபவிக்க வேணும் எண்டு ஒற்றை காலில நிப்பினம். அவைக்குச் சேவை செய்கிற மாதிரி ஏதாவது செய்யலாம்.’
‘ஓ… அப்ப நீங்கள் சேவை செய்யப் போகிறியளா?’
‘ஏன் நான் செய்யக்கூடாதே?  சேவைதான் நல்ல தொடக்கம் சுப்பா. அது உனக்கு இப்ப விளங்காது. ஆனால் போகப் போக விளங்கும். எனக்குச் சேவை செய்கிறது எண்டால் அப்பிடி ஒரு விருப்பம். அது எனக்கு நிறைய மனசிற்குச் சந்தோசம் தரும். ம்;;;…’ அவன் சிரித்தான்.
‘நீ ஏன் சிரிக்கிறா? நீ என்ன சொல்ல வாறா எண்டு எனக்கு விளங்க இல்லை.’
‘அதை விடு… அதுதான் உனக்கு நல்லது.’
‘நானும் அப்பிடித்தான் நினைக்கிறன். எனக்கு என்னுடைய சொந்தப் பிரச்சினை தீர்க்கவே நேரம் இல்லை. அது சரி நீ இங்க என்ன பொதுச் சேவை செய்யப் போகிறா?’
‘எத்தினையோ சேவை செய்யலாம். அது அவை அவையின்ர திறமையைப் பொறுத்தது. திறமைக்கு ஏற்ப பயனும் கிடைக்கும். சேவை செய்கிறதுக்கு தேவை இருக்கோணும் எண்டு இல்லை. தேவையை நாங்களே உருவாக்க வேண்டியதுதான். பிறகு பார்க்க வேணும் அது எப்பிடி செளிக்குது எண்டு.’
‘சேவை… செழிப்பு… நீ என்னவோ கதைக்கிறா… உன்ரை பிளான் என்ன?’
‘நான் ஒரு காலத்தில ஒரு மடத்தை இங்க ஸ்தாபிப்பன்.’
‘இங்க மடம் நடத்தப் போகிறியா? அது ஏற்கனவே ஹரி ராமா ஹரி கிருஷ்ணா எண்டு ஒண்டு ஒஸ்லோவில இருக்குதாமே? ‘
‘இந்தால் என்ன? நான் வேற ஒரு பெயரில வேறை ஒரு மடம் நடத்துவன். திட்டங்கள் நல்லாய் இருந்தால் விட்டில்கள் தானாய் வரும். நீ இருந்துபார்… எப்பிடி எல்லாம் இங்கை மாற்றம் வரும் நான் எப்பிடி அதை வளர்த்து எடுக்கிறன் எண்டு.’
‘ம்… நல்ல கற்பனைதான். இப்ப நாங்கள் பறக்கிறதை விட்டிட்டு இருக்கிறதைப் பார்ப்பமே?’
‘ம்… தொடங்குவம்.’
*
காலங்கள் உருண்டோடின. சொக்கன் கூறியது போலவே ஒஸ்லோவில் தமிழர் பல்கிப் பெருகினர். சொக்கன் பல சேவை செய்யும் அமைப்புக்களில் அக்கறை காட்டினான். அதன் நிர்வாகங்களிலும் பங்களித்தான். சுப்பனையும் அங்கே வருமாறும் அதற்குச் சேவை செய்யுமாறும் அழைத்தான். சுப்பனுக்கு நிறைப் பொறுப்புகள் இருந்தன. அதனால் அவன் தன்னால் அதற்கு நேரம் ஒதுக்க முடியாது என்றான். ஆனால் சொக்கனோ நீ ஓய்வாக இருக்கும் நேரங்களில் என்னுடன் வந்தால் அது உனக்குப் பல நன்மைகளை உண்டு பண்ணும் என்றான். என்ன நன்மை உண்டாகும் என்பது சுப்பனுக்கு விளங்கவில்லை. தனது சகோதரங்களுக்காய் உழைக்க வேண்டிய நேரமே வீணடிக்கப்படும் என்று அவன் மேலோட்டமாக எண்ணிக் கொண்டான். பல அமைப்புகள் பல பெயர்களில் நேர்வே எங்கும் உருவெடுத்தன. இங்கு மாத்திரம் அல்ல பல நாடுகளிலும் அப்படித்தான். சேவை செய்பவர்கள் சேவை பெறுபவர்களைவிட அதிகமாக இருப்பது போலத் தோன்றியது. இப்படி ஒரு மனம் படைத்த மாந்தர்கள் எதற்காக நாடு விட்டு நாடு வந்தார்கள் என்பது சுப்பனுக்கு விளங்கவில்லை. இந்தச் சேவையை இலங்கையில் செய்திருந்தால் சமுதாயத்திற்குள் நிலவி இருந்த பல பகைகள் காணாமல் போயிருக்கலாம். சிலவேளை அதற்கு இடம் காலம் சூழ்நிலை என்பன ஒத்து வந்திருக்காத போல என்று அவன் எண்ணிக் கொண்டான்.
அன்று மாலை சுப்பன் வீட்டிற்குச் சொக்கன் வந்திருந்தான். சுப்பனுக்கு இவன் எதற்கு வந்து  இருக்கிறான் என்பது விளங்கவில்லை. சேவை செய்வதற்குப் பலமுறை கேட்டுவிட்டான். சுப்பனால் அதற்கு ஒத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. முதலில் தனது வீடு. அதன் பின்பே பொதுச் சேவை என்பதில் அவன் உறுதியாக இருந்தான். இருந்தாலும் சொக்கன் எப்படி முதலில் சேவை பின்பு வீடு என்று வாழ்கிறான் என்பது மட்டும் அவனுக்கு விளங்கவே இல்லை. தான் இப்படி யோசித்துக் கொண்டு நிற்பது சரி அல்ல என்பதை உணர்ந்த சுப்பன் சொக்கனைப் பார்த்தான்.
‘என்ன சொக்கா… என்ன விசயம்? நீ விசயம் இல்லாமல் நேரத்தை வீணாக்க மாட்டியே? ‘ என்று தொடங்கினான்.
‘ஓ முதலில வசதியா ஒரு இடத்தில இருப்பம். பிறகு அதைப்பற்றிக் கதைப்பம். என்ன?’ என்றான் சொக்கன்.
‘ஓ நீ சொல்லுகிறது சரி. வந்து முதல்ல இரு.’
‘நான் இவ்வளவு நாளும் ஓடி ஓடிச் சேவை செய்தது உனக்கும் நல்லாய் தெரியும்.’
‘உன்ரை மனது யாருக்கு வரும் சொக்கா. நான் சொல்லுகிறது சரியே?’ என்றவன் உதட்டில் ஒரு மென்னகை.
‘ம்… அது மட்டும் இல்லை. அப்படி சேவை செய்ததால எனக்கு ஒஸ்லோவில இருக்கிற எல்லாப் பெரிய காய்களையும் தெரியும். அவையின்ர சப்போட்டும் எனக்கு இனி எப்பவும் இருக்கும். சப்போட் எடுக்கோணும் எண்டா தகுதியில்லாததையும் வாழ்த்திப் பழக வேணும். முகப்புத்தகத்தில ஓடி ஓடி விருப்பம் தெரிவிக்கிற மாதிரி இதுவும் ஒரு முக்கியமான சடங்கு. எல்லாம் ஒரு சதுரங்கம்.’
‘ஓ… உன்னைமாதிரி முறிஞ்சா நிச்சயம் அவங்கள் அதுக்கு மரியாதை தருவங்கள் தானே? அதோடை உனக்கு விளங்காத அரசியலா? எனக்கு இதெல்லாம் தூரம் சொக்கா.’
‘சுப்பா நீ இங்கதான் கோட்டை விடுகிறாய்.’
‘என்ன சொல்லுறாய் சொக்கா?’
‘பிறகென்ன? நான் என்னுடைய குடும்பத்தையே விட்டிட்டுப் பாடுபட்டன் எண்டால் அதுக்கு முறையான ஒரு காரணம் இருக்காமல் நான் அதைச் செய்வன் எண்டு நினைக்கிறியா? இந்த உலகத்தில அப்பிடி எதுவும் இந்த யுகத்தில லேசில நடந்திடுகிறது இல்லை.’
‘உண்மையைச் சொன்னால் எனக்கு உள்ளேயும் அப்பிடி ஒரு கேள்வி இருக்குது. சோழியன் குடுமி சும்மா ஆடுமோ எண்டு நினைப்பன். எண்டாலும் எனக்கு உன்னுடைய சேவை மனப்பான்மையில இன்னும் கொஞ்சம் நம்பிக்கை இருக்குது. அதை நானாகக் கெடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை.’
‘உனக்கு நான் சேவை பற்றிக் காட்டுகிறதுக்குத்தான் என்னோடை சேவை செய்ய வரச்சொல்லிக் கேட்டனான். நீ வர இல்லை. இப்ப எனக்கு என்ன சேவை ஒஸ்லோவில எப்பிடி நடக்குது, அதை எப்படி நடத்த வேணும், அதனால எனக்கு என்ன வரும் எண்டு எல்லாம் அக்கு வேறு ஆணி வேறாகத் தெரியும். வியாபாரம் செய்கிறதைவிட இது றிஸ்கில்லாத அலுவல். இதை எல்லாம் படிக்க வேணும் எண்டுதான் நான் இவ்வளவு காலமும் மினக்கெட்டன். பருவாய் இல்லை சில இடங்களில சில இரையும் கிடைச்சுது. கணக்கில்லாத இரை அது. இது எல்லாம் சாதாரணமாய் வெளிய நிண்டு பார்த்தால் விளங்காது. உள்ள இறங்கினால்தான் தெரியும். ஒவ்வொரு அங்கத்தவரும் பொன் முட்டை இடுகிற வாத்து போல. அப்பிடி இப்பிடி கணக்குக் காட்டி இரகசியம் காக்க வேணும்…’
‘நீ என்ன சொல்லுகிறாய் சொக்கா?’
‘சேவை எண்டுகிறது சேவை மட்டும் இல்லையடா சுப்பா. அது ஒருவிதமான உழைப்பு. அது உனக்கு விளங்குதா?’
‘ஏதோ அப்பிடிக் கேள்விப்பட்டு இருந்தன். ஆனா எனக்கு உண்மை பொய் என்ன எண்டு விளங்க இல்லை. சேவை எண்டா எனக்கு முல்லைக்குத் தேர் கொடுத்த பாரி தான் ஞாபகம் வரும். அது எதையும் எதிர்பார்க்காது தன்னிடம் இருப்பதையும் கொடுப்பது. சிலர் அதைத் தியாகம் எண்டு சொல்லலாம். ஆனா நான் உண்மையான சேவையெண்டா அதுதான் எண்டு நினைக்கிறன். உண்மையான சேவை எண்டுகிறது பிரதி பலனை எதிர்பாராது செய்யப்படும் கல்வி, கலை, செல்வம், தொண்டு, உணவு எண்டு எதையும் இதயம் மகிழ்ந்து கொடுப்பது. அது இல்லாமல் இங்க நடக்கிறது உண்மையில சேவையா? குரு எண்டால் மாணவனிடம் தட்சணையைக்கூட எதிர்பார்க்காது போதிப்பதாம். தட்சணை பெற்றால் அது வியாபாரம் எனப்படுகிறது. இங்கே யார் குரு? யார் இங்கே ஆகக்குறைந்தது ஆசிரியன்?’
‘நான் உனக்கு அதை விளங்கப்படுத்துகிறன். உழுத்துப் போன தத்துவங்களை முதல்ல விடு. மற்றவங்களை மாதிரி நீயும் பிழைக்கப்பார். யாருக்கும் எதுக்கும் சிலை வைக்கப் போகிறது இல்லை. சிலை வைச்சாலும் அது நீடூழி நிலைக்கப் போகிறது இல்லை. நீ சேவை என்கிற சொல்லிற்கு வைச்சிருக்கிற கற்பனை மிகவும் பழமையானது. அது எப்பவோ அழிஞ்சு போயிட்டுது.  இது கலி யுகம். இங்க நடக்கிறது எல்லாம் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ வியாபாரம். அதை நாங்களும் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேணும். இல்லாட்டி நாங்கள் வாழத் தெரியாத மனிசராகிடுவம். இப்ப நான் சொல்லுகிறதைக் கேளு… நாங்கள் ஒரு மடம் திறப்பம். அதுக்கான காலம் இப்ப வநத்திட்டுது. நீ என்னோடை சேவை செய்ய வா. திரும்பவும் சொல்லுகிறன்… சேவை எண்டுகிறது சேவை மட்டும் இல்லை. விளங்கிச்செண்டா என்னோட வா. நாங்கள் இன்னும் சிலரோடை அதைத் தொடங்குவம். அதில எங்கடை முழு நேரத்தையும் செலவிடுவம். அது பொழுது போக்காகவும் இருக்கும். பொருளாகவும் பெருகும். விளங்குதா சுப்பா? இங்க யாரும் உன்னுடைய கற்பனைப் பாரி இல்லை. அதை யாரும் எதிர்பார்க்கிறதும் இல்லை. நான் இவ்வளவு காலமும் சேவை சேவை எண்டு அலைஞ்சதின்ரை அர்த்தம் பற்றி இப்ப உனக்கு விளங்கி இருக்கும்.’
‘நான் அரசல்புரசலாக கேள்விப்பட்டிருந்தன். இப்ப நீயே வெட்ட வெளிச்சமாய் அதைச் சொல்லிப் போட்டாய்.’
‘அப்ப வேலையைத் தொடங்குவமே? எனக்கு உன்னை மாதிரி நம்பிக்கையான வேறு ஒரு நண்பன் கிடையாது. எல்லாரையும் நம்ப இயலாது.’
‘உன்னுடைய எண்ணம் விளங்குது. ஆனா நான் கொஞ்சம் ஆழமா இதைப்பற்றி யோசிக்க வேணும். எனனைப் பொறுத்தவரையில வாழ்க்கை எண்டுகிறது மற்றைய ஜீவன்களுக்கு உதவி செய்யாவிட்டாலும் ஆகக் குறைஞ்சது எங்கடை பேராசைக்காக அவற்றை இம்சைப் படுத்தாமலாவது இருக்கிறது. அதுவே எங்களைப் போன்ற மனிசருக்குச் சரியாக இருக்கும்.’
‘இது கலியுகம் சுப்பா. யதார்த்தத்தை விளங்கிக் கொள். உன்னுடைய குடும்பப் பொறுப்பே இன்னும் முடிய இல்லை எண்டது ஞாபகம் இருக்கா? உதில இருந்து எல்லாம் நீ எப்ப விடுபடப் போகிறாய்?’
‘ம்… எல்லாம் ஞாபகம் இருக்குது. அதுக்கான காலம் வரும்.’
‘சரி நான் வெளிக்கிடுகிறன். உனக்கு பிறகு போன் பண்ணுகிறன். நீ எதுக்கும் யோசிச்சுப் போட்டு அப்ப முடிவைச் சொல்லு.’
என்று கூறிய சொக்கன் சுப்பனிடம் விடை பெற்றுச் சென்றான். சுப்பனுக்கு ஒன்று விளங்கியது. இந்த உலகில் உண்மையாகச் சேவை செய்யும் சிலரும் உண்டு. ஆனால் துர்அதிஸ்ரவசமாக சேவை செய்வதாக வேசம் போடுபவர்களும் கோசம் போடுபவர்களுமே அதிகம். அவர்கள் நோக்கம் கிடைப்பதைச் சுருட்டுவது அல்லது சுயவிளம்பரம் செய்து கொள்வது. அதற்காக அவர்கள் போற்றப்படும் எதையும் விற்பார்கள். யாரையும் ஏமாற்றுவார்கள்.
*
‘அப்பா உங்களுக்கு என்ன வேணும்? எதற்காக இப்படித் திடீர் என்று வந்தீர்கள்? நான் ஏதும் குறை வைத்தேனா?’
‘நீ குறை வைத்தால்கூட பருவாய் இல்லை. எனக்கு அது ஒரு பிரச்சினையே இல்லை. உன்னை நான் என்றும் நேசிப்பவன். உன்மீது எனக்கு வஞ்சம் வாராது.’
‘ஓ… என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்கின்ற ஆசை உங்களுக்கு வந்துவிட்டதா?’
‘உன்நினைவு என்னோடு என்றும் நீங்காது இருக்கிறது.’
‘பிறகு?’
‘என்மனதில் அமைதி இல்லை. அதில் ஒரு தாங்க முடியாத புதிய உறுத்தல். அது என்னை இடைவிடாது வருத்துகிறது. அதிலிருந்து விடுதலை வேண்டி இங்கு வந்தேன்.’
‘எதனால், எப்பிடி அப்பா அது வந்தது?’
‘அது உன்னால் உருவாகியது.’
‘என்னால் உருவாகியதா? என்னால் எப்படி உருவாகியது அப்பா?’
‘உன் சித்தம் கலங்கிப் போய்விட்டது. அதுவே என்கலக்கத்திற்கும் காரணமாகியது.’
‘என் சித்தம் எதற்காக் கலங்கியது என்கிறீர்கள் அப்பா? ‘
‘உன் சித்தம் பொருள்மேல் கொண்ட வேட்கையால் கலங்கி இருக்கிறது.’
‘அப்பா?’
‘உன் சகவாசம் உன்னைத் தப்பான வழிக்கு இழுத்துச் செல்கிறது.’
‘நான் என்ன செய்ய வேண்டும் அப்பா?’
‘எவன் ஒருவன் பொருள்மேல் வேட்கை கொண்டு தர்மத்தைத் துறக்கிறானோ நீ அவனுடைய நட்பைத் துறந்துவிடுவது மேல். யாருக்கும் சேரவேண்டிய பொருளை உனது மதியால் மயக்கி அபகரித்துக் கொள்வதும் மாகா பாவமே. அரச சொத்தாக இருந்தால்கூட அது கொடும் பாவமே. உனது ஞானத்தை விற்றாலோ அல்லது குறுக்கு வழியில் பாவித்தாலோ அதுவும் பாவமே. அந்தப் பாவத்தைச் செய்தால் பின்பு நீ எனக்கு எள்ளும் தண்ணியும் இறைக்காதே. அது என்மீது அனலை அள்ளிக் கொட்டுவதாய் இருக்கும்.’
‘அப்பா?’
‘நீ தப்பு செய்யமாட்டாய் என்பது எனக்குத் தெரியும் சுப்பா. ஆனால் நீ தளும்புவதுகூட எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அதனால் நான் உன்னிடம் வந்தேன் சுப்பா?  எனக்கு நீ ஒரு தானம் தரவேண்டும் சுப்பா.’
‘என்னப்பா அது?’
‘நீ எனக்கு என்றும் உன்வாழ்வில் மாறாத வாக்கு ஒன்று வஸ்துவாக தானம் தரவேண்டும்?’
‘அப்பா?’
‘தருவாயா?’
‘தருவேன் அப்பா. உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?’
‘முளை விட்ட உன் ஆசை சுப்பா. அதை என்னிடம் தந்து நீ அதிலிருந்து விலகிவிடு.’
‘அப்பா?’
*
சுப்பனிற்கு விழிப்பு வந்தது. திறன்பேசி அவனை விழிப்பிற்குக் கொண்டு வந்திருந்தது. அதை எடுத்துப் பார்த்தான். சொக்கன் அழைத்தான். சுப்பன் அந்த அழைப்பை ஏற்றான். அவன் இதழ்களில் மீண்டும் ஒரு மென்னகை.
‘என்ன சொக்கா? இந்த நேரத்தில? உனக்கு நித்தரை வரவில்லையா? நித்திரை கொள்ள முயற்சிசெய் சொக்கா.’
‘அது இருக்கட்டும். நீ யோசிச்சியா?’
‘ம்… யோசிச்சன்.’
‘என்ன முடிவு? ‘
‘நான் எந்தச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்பது எனக்கு நன்கு தெரியும். அது நீ எண்ணும் சேவை அல்ல. தயவு செய்து என்னை மன்னித்துவிடு.’
‘சுப்பா? இது ஒரு நல்ல சந்தர்ப்பம். நீ அதை வீணாக்குகிறாய்.’
‘பருவாய் இல்லை. எனக்கு நித்திரை வருகிறது.’
சுப்பன் திறன்பேசியைத் துண்டித்தான். நிம்மதியாகத் தூங்கத் தொடங்கினான். சுப்பனின் அப்பா தான் பெற்ற தானத்தோடு திருப்தியாக தன்னிடம் மீண்டார்.

கொரோனா – 4

அகிலனுக்கு அலுப்பாக இருந்தது. மருத்துவ மனைக்குச் சென்று வந்ததால் ஏற்பட்டதாய் இது இருக்க வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அலுப்பென்றால் என்ன? வேலையா? வெட்டியா? நன்றாக உறங்கியெழ வேண்டியதே. அதற்கு ஏன் தேவை இல்லாது கவலைப்படுவான்? என்று எண்ணிய அகிலன் சென்று படுக்கையில் விழுந்தான். நெஞ்சிற்குள் விட்டு விட்டு நோவது போல இருந்தது. இது ஒன்றும் புதிது இல்லை. இப்படி இடைக்கிடையே நோவது பலகால வழக்கம். சில நேரத்தின் பின்பு அது மறைந்து போய்விடும். வாய்வுக் கோளாறு என்று ஊரில் சொல்வார்கள். அதே நேரம் சுவாசிப்பதற்கும் சாதுவாக அந்தரமாய் இருந்தது. வாய்வுக்கோளாற்றால் ஏற்பட்ட நோவின் பயத்தில் உண்டாகிய திணறல் இது என்பதை அவன் முழுமையாக நம்பினான்.

இருந்தும் தொடர்ச்சியாக அவனுக்கு ஏதோ அந்தரமாய் இருந்தது. இந்த நோவுடன் நித்திரை கொள்ள முடியுமா என்கின்ற சந்தேகம் உண்டாகியது. அவனுக்கு அதற்குமேல் நிமிர்ந்து இருக்கவும் முடியவில்லை. அவன் இயலாது படுத்துக் கொண்டான். உடம்பு குளிர்வது போல இருந்தது. போர்வையால் இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டான். சார்மினியை அழைத்து இதைப்பற்றிச் சொல்வதா என்கின்ற எண்ணம் ஒருமுறை உண்டாகியது. இப்பொழுது அழைத்தால் அவள் பயந்துவிடுவாள் என்கின்ற உண்மை விளங்க அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டான். மிகவும் கடுமையாக இருந்தால் மட்டுமே அவளைத் தொடர்பு கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்தவனாய் கண்ணை மூட முயன்றான். உடல் அலுப்பும் பலவீனமும் அவனை ஒருகணம் அமுக்கியது.

*

அகிலனுக்கு அதிசயமாக இருந்தது. எங்கோ அவன் திடீரென வந்திருந்தான். அங்கே அப்பா, அம்மா, மாமாக்கள், பாட்டிகள், தாத்தாக்கள் எனப் பலகாலம் பார்க்காத, பார்க்க முடியாத உறவினர்கள் சூழ்ந்து இருந்தார்கள். அது எந்த இடம் என்பது அவனுக்குச் சிறிதும் விளங்கவில்லை. அப்படியான இடத்தை அவன் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. இவ்வளவு அழகான இடத்தில் இருக்கும் அந்த உறவினர்கள் ஏன் அவனைப் பார்த்துக் கவலை கொள்கிறார்கள் என்பதும் அவனுக்குப் புலப்படவில்லை. அவர்கள் கவலை கொள்வதற்கான காரணம் என்ன என்பது தெளிவற்ற, விடையற்ற வினாவாகியது. இவர்கள் ஏன் இங்கு வந்தார்கள்? தான் எதற்காக இப்பொழுது இங்கு வந்து இருக்கிறேன்? தான் வந்ததைப் பார்த்து ஆனந்தம் கொள்ளாது இவர்கள் ஏன் கவலை கொள்கிறார்கள்? என்று குழம்பிய அவனால் அதற்கு மேல் தனது ஆர்வத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவன் அம்மாவிடம் சென்றான். அம்மா அவனைப் பார்த்து இமயம் இந்நாளில் உருகுவதாய் கட்டற்றுக் கண்ணீர் வடித்தார். அந்தக் கண்ணீர் பெருக்கின் காரணம் பிடிபடாது அவன் இதயத்தை அக்காட்சி வாள் கொண்டு அரிந்தது. எதற்காக இந்தக் கவலை என்பது அவனுக்குத் தொடர்ந்தும் விளங்கவில்லை. அதற்கு மேல் தாயின் கண்ணீர் துளிகளைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும் பொறுமை அவனிடம் இருக்கவில்லை. அவன் பாய்ந்து அம்மாவின் அருகே சென்றான். அவரின் கையைத் தனது கையால் பிடித்துக் கண்ணில் ஒற்றினான். அவசரமாக முத்தம் கொடுத்தான்.

‘அழாத அம்மா… அழாத… நீ எதுக்கு அம்மா இப்ப அழுகிறாய்? எல்லாரும் இங்க இருக்கினம். நானும் வந்திட்டன். நீ எதுக்கு அம்மா இப்ப தேவை இல்லாமல் அழுகிறாய்?’ என்றான்.
‘எல்லாரும் இருக்கினம் எண்டதுக்காக நான் இப்ப அழ இல்லை. நீ எதுக்கு இங்க வந்தாய் எண்டுதான் நான் அழுகிறன்? அதை நினைச்சு நினைச்சு அழுகிறன். நீயும் இங்க வந்தால் நான் எப்பிடியெடா சந்தோசமாய் இருப்பன்? உன்னை யாரடா இங்க வரச் சொன்னது? நாங்கள் தப்ப முடியாமல் இங்க வரவேண்டியதாய் போயிட்டுது. உனக்கு ஏனடா இந்த அவசரம்? ஏனடா நீ இங்க இப்ப அவசரப்பட்டு வந்தாய்? நீ இங்க வந்தா அங்க யாரடா சார்மினியைப் பார்த்துக் கொள்ளுவினம்?’
‘நான் எங்க வந்து இருக்கிறன் அம்மா?’
‘நீ எங்க வரக்கூடாதோ அங்க வந்து இருக்கிறாய்.’
‘என்ன சொல்லுகிறாய் அம்மா?’
‘உனக்கு எதுக்கெடா இந்த அவசரம்?’ அம்மா அவனைப் பார்த்து மீண்டும் கேட்டார்.
‘தெரியாதம்மா. ஆனா நான் உங்களைப் பார்க்க வேணும் எண்டு ஆசைப்பட்டன். அதுதான் வந்து இருக்கிறன். ஏன் அம்மா நான் உன்னைப் பார்க்க வரக்கூடாதே? நான் அவையோடதான் இண்டைக்கு இருந்தன். பிறகு எப்ப வெளிக்கிட்டன்… எப்பிடி இங்க வந்தன் எண்டு எனக்குத் தெரியாது. ஆனா உன்னைப் பார்க்கிறது பெரிய சந்தோசமாய் இருக்குதம்மா. உன்னைப் பார்த்து எவ்வளவு காலமாச்சுது?’
‘நீ இங்க வாறத்துக்குக் காலம் இருக்குதெடா. தயவு செய்து உடனடியகத் திரும்பிப் போயிடு. கெதியா இப்பவே போயிடு.’
‘நீ சும்மா இரம்மா. நான் போகிறன். ஆனா உடன போக முடியாது. உன்னோடை கொஞ்சக் காலம் இங்க இருக்க வேணும்.’
‘நீ உடன போக வேணும். இல்லாட்டி நீ திரும்பியே போக முடியாமல் போயிடும்.’
‘என்ன சொல்லுகிறாய் அம்மா?’
‘அவன் எங்களோடையே இருக்கட்டும்.’ என்று ஒரு மாமா இடையில் கூறுக்கிட்டார்.
‘உன்ரை பிள்ளை எண்டா நீ இப்பிடிச் சொல்லுவியே?’ அம்மா மிகவும் ஆக்ரோஷமாய் அவரைப் பார்த்து உரத்துக் கர்ச்சித்தார்.
‘எல்லாரும் இஞ்ச வரத்தானே வேணும்? நீ ஏதோ பெரிசாத் துள்ளுகிறாய். உனக்கு மாத்திரமே பிள்ளை இருக்குது? எனக்கும் இருக்கினம். அவையும் ஒருநாளைக்கு இங்க வரத்தானே போகினம். நான் அதுக்காக அழப் போகிறது இல்லை. நடப்பதை யாரும் தடுக்க முடியாது. விளங்குதா தங்கச்சி? கடவுளுக்கே அதுதான் விதி. உனக்கு விளங்கும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘உங்களிட்டை நான் இப்ப விளக்கம் கேட்க இல்லை அண்ணை. என்ரை வேதனை எனக்குத்தான் தெரியும்.’
‘நீ ஏன் அம்மா தேவையில்லாமல் பயப்பிடுகிறாய்? மாமா துணிவாகப் பிள்ளைகளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிற மாதிரி நீங்களும் துணிவா இருக்க வேணும். எதுக்காக நான் உங்களிட்டை வாறதுக்கே பயப்பிட வேணும்?’
‘நீ இப்ப எங்க வந்திருக்கிறா எண்டு தெரியுமாடா?’
‘நான் எங்க வந்து இருக்கிறன்? எங்க வந்தாலும் திரும்பிப் போகிறதுதானே? அதில என்ன இருக்குது?’
‘விளங்காமல் கதையாத. நீ திரும்பிப் போய் சார்மினியைப் பார்க்க வேணும் எண்டா இப்பவே போ. பிறகு நீ என்ன பாடுபட்டாலும் திரும்பிப் போகவே முடியாது.’
‘ஏன் அம்மா? இது என்ன இலங்கை இராணுவ முகாமா? அல்லது ஏதாவது இயக்கத்தின்ரை முகாமா?’
‘பாவம் செய்கிறவைக்கு அப்பிடிதான் இது இருக்கும். புண்ணியம் செய்தவைக்கும் திரும்பிப் போகிற பாக்கியம் கிடையாது.’
‘புண்ணியம் செய்தவை சந்தோசமாய் இருப்பினமா? நீ சந்தோசமாய் இருக்கிறியா அம்மா?’
‘நான் சந்தோசமாய் இருந்தன். ஆனா இப்ப இல்லை. ஏதோ பாவம் செய்து இருக்கிறன்.’
‘இப்ப ஏன் சந்தோசமாய் இல்லை அம்மா? எதுக்குக் கவலை?’
‘நீ நல்லாய் வாழவேணும் எண்ட கவலை. அதால உண்டான ஆதங்கம்.’

அவன் தாயுடன் கதைத்துக் கொண்டு இருக்கும் போழுதே ஆதிகாலத்து இராணுவம் போலப் பலர் திடு திடுமென அங்கே ஓடிவந்தார்கள். அவர்கள் அங்கேதான் ஓடி வருகிறார்களா என்பதை நிதானிக்க முன்பே அவர்கள் விரைவாக வந்து அவனைச் சூழ்ந்தார்கள். அகிலன் திகைத்து நிற்கும் போழுதே அவர்கள் சங்கிலி கொண்டு அவனைக் கெட்டியாக பிணைத்தார்கள். அகிலன் பலம் கொண்ட மட்டும் திமிறினான். அவர்களைப் பார்த்து,
‘என்னை எதற்கு அரஸ்ட் பண்ணுறீங்க?’ என்று கேட்டான். அவர்கள் அவன் கேட்பது விளங்காது அவனை ஒரு மாதிரியாக பார்த்தார்கள். அகிலன் சிந்தித்தான். அவர்களுக்கு விளங்கும் மொழியில் கதைத்தாலே அவர்களுக்கு அது ஏறும் என்பது தெளிவாகியது. இவ்வாறு எண்ணியவன் பின்பு தனது மொழியைத் திருத்தித் தெளிவாகக் கதைத்தான்.
‘என்னை எதற்காகக் கைது செய்கிறீர்கள்?’
‘உன் காலம் முடிந்துவிட்டது. நீ எங்கும் தப்பிவிடாது உனது தீர்ப்பை இன்று பெறவேண்டும். அதற்காக உன்னைக் கைது செய்து உனக்கான காணக்கைபார்ப்பதற்கான உத்தரவு வந்தாகிவிட்டது.’
‘நீங்கள் யார் என் கணக்கைப் பார்க்க? எதற்காக நீங்கள் என் கணக்கைப் பார்க்க வேண்டும்? அவற்றை நான் வசிக்கும் நாட்டில் அரசே இலவசமாகப் பார்க்கிறதே?’
‘ம்… நாங்களே எல்லோர் கணக்கையும் பார்ப்பவர்கள். பார்த்த பின்பு அதை முடித்தும் வைப்பவர்கள். இது உனது ஆயுள் கணக்கு. மனிதர்களின் அற்பப் பணத்திற்கான கணக்கல்ல.’
‘என்ன பிதற்றுகிறீர்கள்? நீங்கள் எந்த உலகில் வாழ்கிறீர்கள்?’

‘நீயே உனது உலகு மாறி இங்கே வந்து இருக்கிறாய். உங்கள் உலகு எப்படியும் மாறி இருக்கலாம். எங்கள் உலகு எப்போதும் மாறாது. என்றும் ஈர் எண் வயதைத் தாண்டாதவர்கள் நாங்கள். அதன் விதிமுறைகளும் அப்படியே இருக்கும். அதிலிருந்து நீங்கள் என்றும் தப்பித்துக்கொள்ள முடியாது.’
‘நான் எனது உலகிற்குத் திரும்பிப் போக வேண்டும். எனக்காக மனைவியும் மகனும் காத்திருப்பார்கள். அவர்களை மேலும் காக்க வைக்க முடியாது.’
‘இந்த உலகிற்கு வந்தவர்கள் யாரும் அந்த உலகிற்குத் திரும்பிப் போக முடியாது. அதற்கு நீயும் விதி விலக்கல்ல. உனது மனைவிக்கு எப்பொழுது நேரம் முடிகிறதோ அப்பொழுது அவளும் இங்கே வந்தாக வேண்டும்.’
‘நான் அங்கே போக வேண்டும் என்கிறேன். நீங்கள் அவர்கள் இங்கே வருவார்கள் என்கிறீர்கள். உங்களுக்கு என்ன பயித்தியமா பிடித்து இருக்கிறது?’
‘எங்களுக்கு அல்ல. அது உனக்குப் பிடித்து இருக்கிறது. இதற்குமேல் உன்னோடு உரையாடிக் கொண்டு இருக்கமுடியாது. சேவகர்களே உடனடியாக இவனை இழுத்துக் கொண்டு வாருங்கள். இன்று உனது கணக்கு நன்கு பார்க்கப்படும். அதன் முடிவில் நீ எங்கு இருக்க வேண்டும்… என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது அறியத்தரப்படும்.’
‘என்ன கூத்து இது? என்னை விட்டுவிடுங்கள். நான் அவசரமாகத் திரும்பிப் போக வேண்டும். எனக்காக அங்கே பலர் காத்திருக்கிறார்கள்.’
‘இழுத்து வாருங்கள் அவனை. அவன் தேவையற்ற பிரசங்கம் செய்துகொண்டு நிற்கிறான்.’
‘ஐயோ என்னை விடுங்கள்.’
‘பேசாதே… இழுத்து வாருங்கள் இவனை.’
‘ஐயோ… ஐயோ… என்னை விடுங்கள்.’
திடீரென அவன் வலது பாதத்தில் அடிபட்ட வேதனை உண்டாகியது. பக்கத்தில் நின்ற சிப்பாய் அடித்தானா? அவன் அந்த வேதனையில், ‘ஐயோ அம்மா…’ என்று கத்தினான். அதே வேதனையுடன் எழுந்து காலைத் தடவினான். அவனுக்குத் தான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பது விளங்கத் தொடங்கியது. பக்கத்தில் நல்ல வேளையாக எந்தச் சிப்பாயும் நிற்கவில்லை. அந்த வேதனை காலிலிருந்து மட்டும் வரவில்லை. உள்ளிருந்து உடலெங்கும் பரவியதாகத் தோன்றியது. நெஞ்சிற்குள் நோவதோடு கடுதாசியைக் கசக்குவது போன்ற சளியின் சத்தம் கேட்டது. அந்தோடு உடல் எங்கும் முறிப்பதாக உளைந்தது. அதுவும் சுவாசத்தை இழுத்துவிடும் பொழுது ஊசிமுனையால் சுவாசப்பை எங்கும் உறுத்துவது போல வேதனையாக இருந்தது. சுவாசிப்பதே கடுமையாக இருக்கும் இந்தே வேளையில் மூச்சுவிட முடியாதவாறு இருமலும் வந்தது. அகிலனுக்கு உடல் காய்வதும் விளங்கியது. அதனால் மேலும் குளிராக இருந்தது. உடல் நடுங்கத் தொடங்கிவிட்டது. அது தன்னைத் தானே வெப்பமாக்கிக் கொள்ளும் தந்திரம் என்பது அவனுக்கு விளங்கியது? அப்படி என்றால்? அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது. தனக்கு ஏன் இப்படி நடக்க வேண்டும் என்பதை எண்ண அழுகை வந்துவிடும் போலத் தோன்றியது. என்ன செய்வது என்று முழுமையாக அவனுக்கு முதலில் விளங்கவில்லை. சார்மினிக்குக் கூறினால் அவள் அதிர்ந்து போய்விடுவாள் என்பது விளங்கியது. அவளிற்குக் கூறாமலும் அம்புலன்சை அழைக்கலாம். அவனால் தொடர்ந்து சிந்திக்க முடியவில்லை. இருமல் தூக்கித் தூக்கிப் போட்டது. இந்த இருமலுடன் அவர்களுக்கு விளங்கப்படுத்துவது இலகுவான காரியம் இல்லை என்பது விளங்கியது. வெளியே இன்னும் இருட்டாகவே தோன்றியது. அவன் ஒருவாறு திறன்பேசியை எடுத்து நேரத்தைப் பார்த்தான். இரவு ஒருமணியாகிவிட்டது. விடிந்தால் வருத்தம் நீங்கிவிடலாம் என்கின்ற எண்ணம் முதலில் வந்தது. ஆனால் கொரோனாவாக இருந்தால் விடியும் பொழுது மேலும் கடுமையானாலும் கடுமையாகலாம். கொரோனாவைத் தவிர வேறு வருத்தமாக இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியும் இல்லை. எல்லா அறிகுறிகளும் அதை நோக்கியே காட்டியது. அப்படி என்றால் அதிக நேரம் வீட்டில் தாமதிப்பது புத்திசாலித்தனமாகாது. ஒன்று ஒன்று மூன்று என்கின்ற அம்புலன்சின் எண் அவனுக்கு ஞாபகம் இருந்தது. திறன்பேசியை எடுத்தான். அவனால் இணைப்பை ஏற்படுத்த முடியவில்லை.

மூச்சு எடுக்க முடியாது மீண்டும் கடுமையாக இருமியது. அவன் அந்த இருமலில் திறன்பேசியைக் கைவிட்டான். சில நிமிடங்கள் உலுக்கிய இருமல் ஒருவாறு ஓய்ந்தது. ஆனாலும் நெஞ்சு எங்கும் இரத்தம் சிந்தும் புண்ணாக வலித்தது. ஏதாவது குடித்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியது. அவனால் எதையாவது பருக முடியுமா என்கின்ற கேள்வியும் அவனுக்கு உண்டாகியது.

அவன் சிறிது நேரம் இருமிய களைப்பில் படுத்து இருந்தான். படுத்து இருக்கும் பொழுதே வர வர இருமல் அதிகரிப்பது அவனுக்கு விளங்கியது. இரும இரும நெஞ்சு நோ அதிகரிப்பதையும் அவனால் உணர முடிந்தது. மீண்டும் மூச்சுத் திணறியது. இருந்தும் ஒருவாறு சமாளித்து திறன்பேசியை எடுத்து அம்புலன்சிற்கு இணைப்பை ஏற்படுத்தினான். அதை எடுத்துக் ‘கலோ’ என்றான். அடுத்த முனை உயிர் பெற்றுக்கொண்ட அதே நேரம் சுனாமி போல இருமல் மீண்டும் நெஞ்சை அறுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டு அவனைத் தாக்கியது. அவனால் மூச்சு எடுக்கவோ கதைக்கவோ முடியவில்லை. அடுத்தமுனை முகவரி கேட்டது. தொடர்ந்து விபரம் தருமாறு கேட்டது. மீண்டும் மீண்டும் அவனைப் பேசுமாறு மன்றாடிக் கேட்டது. அவனால் அது முடியவில்லை. அவன் அதைத் துண்டித்தான். பின்பு வாயைத்  துணியால் பொத்திக் கொண்டான். இதைக் கேட்டுச் சார்மினியும் பிரசனும் பயந்து விடுவார்களோ என்று அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது.

சில நிமிடங்களின் பின்பு இருமல் ஒருவாறு சிறிது ஓய்ந்தது. நெஞ்சு புண்ணாக நோவது மேலும் கூடி இருந்தது. உடலின் சக்தியை இருமல் உறிஞ்சியதில் அது வலுவற்றுக் காற்றில் பஞ்சாய் மிதப்பதாய் தோன்றியது. அடுத்த இருமல் இனி எப்போது வரும் என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. எப்படி அவர்களைத் தொடர்புகொண்டு முழு விபரங்களையும் கூறுவது என்றும் விளங்கவில்லை. இந்த வருத்தம் இவ்வளவு வேதனையைத் தரும் என்றும் அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதுவும் இவ்வளவு விரைவாக அது இப்படித் தாக்கும் என்கின்ற எண்ணம் அவனிடம் இருந்ததில்லை. அவன் மீண்டும் திறன்பேசியைக் கையில் எடுத்தான். இப்போது மீண்டும் அழைப்பை ஏற்படுத்தப் பயமாக இருந்தது. இம்முறையும் கதைக்க முடியாது போய்விட்டால் மறுமுறை அழைக்கும் பொழுது அவர்கள் வராமல் விட்டுவிடலாம் என்கின்ற பயம். என்ன செய்வது என்று மீண்டும் மீண்டும் அவன் யோசித்தான்.

சார்மினியை அழைத்து அவளிடம் விடையத்தைக் கூறிவிட்டால் என்ன என்கின்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அவன் திறன்பேசியை எடுத்தான். மீண்டும் பலமாக இருமல் வந்தது. மூச்சு நிறுத்தி நிறுத்தி வருவது போல நெஞ்சிற்குள் வலி ஊளித் தாண்டவம் ஆடியது. மீண்டும் மீண்டும் தூக்கிப் போடும் இருமலுடன் அவளை எப்படித் தொடர்பு கொள்வது என்கின்ற கேள்வி எழுந்தது. அவன் இருமிய வண்ணம் திறன்பேசியில் செய்தியை எழுதத் தொடங்கினான். அதுவே அவனால் தற்போது செய்யக்கூடிய இலகுவான வழியாகத் தோன்றியது. அதைத் தனது இருமல் தடுத்துவிட முடியாது என்பது அவனுக்கு விளங்கியது.

அவன் ‘தயவு செய்து உடனடியாக அம்புலன்சைத் தொடர்பு கொள்ளவும். எனக்கு மூச்சுவிடவே கடினமாக இருக்கிறது என்று அவர்களிடம் கூறவும். அப்படிக் கூறினால் மட்டுமே அவர்கள் விரைவாக வருவார்கள். தயவு செய்து நீ பயந்து விடாதே. அவன் குழப்பம் அடையாது பார்த்துக்கொள். அம்புலன்ஸ் வந்தால் வெளியே வா. நான் உன்னுடன் அப்பொழுது கதைக்க வேண்டும்.’ என்று  ஒருவாறு நெடுஞ்செய்தி எழுதி அனுப்பினான். அப்படி ஒரு முறை அனுப்பிய பின்பு அவள் அதைப்பார்க்காவிட்டால் என்கின்ற பயமும் தோன்றியது. அதற்கும் ஒரு வழி அவனிடம் கைவசம் இருந்தது. அவன் திறன்பேசியால் சார்மினியை அழைத்துவிட்டு அதைத் துண்டித்துக் கொண்டான். அது வேலை செய்திருக்க வேண்டும். சிறிது நேரத்தில் அவள் அழைத்தாள். அவள் குரல் பதட்டமாக இருந்தது. எடுத்த உடனேயே கேள்விக் கணைகளைத் தொடுக்கத் தொடங்கினாள்.
‘என்னப்பா செய்யுது? எனக்கு உங்கடை எஸ்.எம்.எஸ்சைப் பார்த்துப் பயமா இருக்குது. ஏதாவது கடுமையா இருக்குதா அப்பா? உங்களைத் திரும்பவும் கேட்டிட்டு அம்புலன்ஸ்சிற்கு போன் பண்ணுவம் எண்டு நினைச்சன். அதுதான் அப்பா உங்களுக்கு இப்ப போன் எடுத்தனான்.’
‘எனக்கு ஒண்டும் கடுமையில்லை. ஆனாக் கடுமையாக்கிறதுக்கு முதல்ல கொஸ்பிற்றலுக்குப் போகிறது நல்லது எண்டு எனக்குப்படுகுது… அதாலதான் உண்னைப் போன் பண்ணச் சொன்னானன்.’  அகிலனுக்கு அவளோடு கதைத்துக் கொண்டு இருக்கும் போழுதே இருமத் தொடங்கியது.
‘என்ன செய்யுதப்பா உங்களுக்கு? என்ன செய்யுதப்பா உங்களுக்கு?’ என்று அவள் மீண்டும் மீண்டும் கதறினாள். அந்த இருமலின் சத்தத்தைக் கேட்டு அவள் பயந்துவிட்டாளோ என்று அவனுக்குக் கவலையாக இருந்தது. இருந்தும் அதற்குச் சொல் வடிவம் கொடுக்க முடியாது அந்த இருமல் அவனைத் தொடர்ந்தும் வாட்டி எடுத்தது.
‘என்ன செய்யுதப்பா உங்களுக்கு?’ என்று மீண்டும் சார்மினி கேட்டாள். அகிலன் தொடர்ந்தும் இருமினான். பின்பு இதற்கு மேல் அவள் இதைக் கேட்க வேண்டாம் என்கின்ற கவலையுடன் திறன்பேசியைத் துண்டித்தான்.

திறன்பேசியைத் துண்டித்ததால் மிகவும் கவலையும் பயமும் கொண்ட சார்மினி சிறிது நேரம் அதிர்ந்து போய் இருந்தாள். பின்பு நிலைமை அவளுக்கு உறைக்க உடனடியாக ஒன்று ஒன்று மூன்றிற்குத் தொடர்பு கொண்டாள். அவளால் நிலைமையை விளங்கப்படுத்த முடிந்தது. தான் யார் தன்னுடைய நிலைமை என்ன என்பதையும் விளங்கப்படுத்த முடிந்தது. அவளின் விளக்கத்தைக் கேட்டவர்கள் உடனடியாக அம்புலன்ஸ் வரும் என்றார்கள்.

சார்மினிக்கு எல்லாம் கனவு போல இருந்தது. சிறிது நேரம் என்ன செய்வது என்று விளங்கவில்லை. நிலைமை விளங்கியதும் உடனடியாகத் தனது உடையை மாற்றிக்கொண்டு பாதாள அறைக் கதவைத் திறப்பதற்கான சாவியையும் எடுத்துக் கொண்டாள். வெளிக்கதவைத் திறந்துவிட்டு அவள் அம்புலன்சிற்காய் காத்திருந்தாள். தற்போது வெளியே குளிராக இருப்பதால் சத்தம் கேட்டதும் வெளியே போகலாம் என்பது அவள் எண்ணமாகியது.

அவளுக்கு நடக்கும் விடயங்கள் அனைத்தையும் நம்ப முடியாமல் இருந்தன. எப்படி இருந்தவர் இப்படி ஆகிவிட்டார் என்கின்ற கவலையும் பயமும் அவளைக் கொன்றது. எதனால் இது நடக்கிறது என்பதை அவளால் விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. இவ்வளவு அவதானமாய் இருந்தும் எங்களுக்கு ஏன் இந்த நிலை வரவேண்டும் என்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை. எங்கே பிழை விட்டோம் என்பது மங்கலாக விளங்கியது. அது சுரங்க ரதத்திலேயே நடந்து இருக்க வேண்டும். அதை அவரால் தவிர்க்க முடியாது போய்விட்டது. இருந்தாலும் அவர் விரைவாகக் கூறியதும் அதனால் உசாராகியதும் பிரசனுக்காவது பாதுகாப்பாய் அமைந்து இருக்கிறது. கடவுளே அவருக்கு எதுவும் ஏற்படக்கூடாது. எல்லாம் நல்லபடியாக நடக்க வேண்டும் என்று அவள் மனதிற்குள் பிரார்த்தித்துக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது,
‘அம்மா…’ என்கின்ற அழைப்பு மிகவும் அருகில் கேட்டது. சார்மினி இதை எதிர்பார்க்காததால் அதிர்ந்து போய்விட்டாள். இருந்தாலும் அடுத்தது என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை விரைவாகச் சிந்தித்தாள்.
‘என்ன கண்ணா…? ஏன் இப்ப எழும்பி வந்தா?’
‘நான் சுச்சா போக எழும்பினன் அம்மா. உன்னை அங்க காண இல்லை. அதுதான் தேடி வந்தன் அம்மா. ஏன் நீ இங்க வந்து இருக்கிறாய்? இப்ப எங்க என்னை விட்டிட்டுப் போகப் போகிறாய்? என்னைத் தனியாவா விட்டிட்டுப் போகப் போகிறாய்? சொல்லு அம்மா… சொல்லு…?’
‘இல்லையடா கண்ணா… நீ இங்க வா…’
‘சொல்லம்மா?’
‘வா உடுப்பு மாற்றிக்கொண்டு வருவம்.’
‘ஏன் அம்மா?’
‘அதுவா? நான் சொல்லுகிறன் வா.’
‘நாங்கள் எங்க போகப் போகிறம் அம்மா?’
‘வெளிய போயிட்டு வருவம். அம்புலன்ஸ் இப்ப வரும். அது வந்து போன பிறகு நாங்கள் திரும்ப வீட்டை வரலாம்.’
‘ஏன் அம்புலன்ஸ் இங்க வரும் அம்மா?’
‘அப்பாவுக்குக் கடுமையா இருக்குதாம். அதுதான் நான் அம்புலன்சிற்கு போன் பண்ணி இருக்கிறன். அது இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில வந்திடும்.’
‘நான் இருமினாலும் அம்புலன்ஸ் வருமா அம்மா?’
‘கடுமையான இருமல் எண்டா அது வரும். அது சந்தர்ப்பத்தைப் பொறுத்தது கண்ணா.’
‘நான் கண்ணனா என்ன? அப்பா அம்புலன்சில போயிடுவாரா அம்மா?’
‘உனக்குப் பிரசன் எண்டு பெயர் இருந்தாலும் நீ எனக்குக் கண்ணன்தான். சரி நீ இப்ப ஜக்கற்றைப் போடு பார்ப்பம்.’
‘பதில் சொல்லம்மா… அன்புலன்சில அப்பா போயிடுவாரா?’
‘அடம் பிடிக்கக்கூடாது கண்ணா.’
‘அப்பா போயிடுவாரா எண்டு சொல்லம்மா?’
‘ம்… அப்பா அன்புலன்சில போயிடுவார்.’
‘உண்மையாவா அம்மா.’
‘உண்மையாகத்தான் கண்ணா?’
‘அப்ப நான் அப்பாவுக்கு உம்மா குடுக்க வேணும்.’
‘அதெல்லாம் குடுக்க முடியாது கண்ணா. அப்பாவுக்கு என்ன வருத்தம் இருக்குது எண்டு டொக்ரர் கண்டு பிடிக்கும் வரைக்கும் நாங்கள் கிடப் போக்கூடாது.’
‘அது கொரோனா இருக்கிறவைக்கு மட்டும் எண்டு பள்ளிக்கூடத்தில சொல்லிச்சினம்?’
‘கொரோனாவாக இருக்குமா எண்ட சந்தேகம் இருந்தாலும் அப்பிடித்தான்.’
‘அப்ப அப்பாவுக்கும் இருக்குது எண்டு சந்தேகமா?’
‘தெரியாது கண்ணா. அதுக்கான முடிவு இன்னும் வரயில்லை. ஆனா அப்பாவுக்குக் கஸ்ரமாய் இருக்குதாம். எதுக்கும் பாதுகாப்பாய் இருக்க வேணும் எண்டதால அப்பா இப்பவே கொஸ்பிற்றலுக்குப் போகிறார். நீ இதைப் பற்றி எல்லாம் தேவை இல்லாமல் கவலைப்படத் தேவை இல்லை. அப்பாவுக்கு டாட்டா சொன்னால் அது போதும். விளங்கிச்சுதா கண்ணா?’
‘நீ மோசம் அம்மா?’
‘ஏனடா கண்ணா?’
‘அப்பாவையே கட்டிப்பிடிக்கக்கூடாது எண்டுகிறாய்?’
‘நான் வேணும் எண்டா சொல்லுகிறன்? உனக்கு ஸ்கூல்ல ஒண்டும் சொல்ல இல்லையா?’
‘அது வெளியாட்களுக்கு… அப்பாவுக்குமா அம்மா? அப்பிடிச் சொல்ல இல்லை.’
‘வருத்தம் இருக்குது எண்டு சந்தேகம் வந்தால் அப்பாவுக்கும்தான்.’
‘அப்ப அப்பாவுக்கு வருத்தம் இருக்கா அம்மா?’
‘எனக்குத் தெரியாது. முடிவு இன்னும் சொல்ல இல்லை. அது வாற நேரம் வரட்டும். வா நாங்கள் இப்ப வெளிய போவம்.’

சார்மினி கதையை மாற்ற முயன்றாள். பிரசனின் முகம் வாடிப் போயிற்று. அவன் கடுமையாகச் சிந்திப்பது அவளுக்கு விளங்கியது. அப்பா இனித் திரும்பி வரமாட்டாரோ என்று அவன் பயந்துவிடக்கூடும் என்கின்ற கவலை அவள் மனதை அரக்கன் போல ஆக்கிரமித்து இருந்தது. அம்புலன்ஸ் சத்தம் சாதுவாகக் கேட்கத் தொடங்கியது. அவள் பிரசனின் கையைப் பிடித்தாள். சாவிகளை எடுத்துக் கொண்டு மெதுவாக வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள். அவனிடம் மலையிலிருந்த துள்ளல் இப்போது அமாவாசை நிலவு போல மறைந்து போய் இருந்தது. அதைப் பார்க்கும் போது சார்மினிக்கு இதயம் புண்ணாக நொந்தது. அவனை எதற்காகவும் அவள் கவலைப்படுத்தியது இல்லை. அப்பாவோ அம்மாவோ மறந்தும் அவன் மீது கைவைத்தது இல்லை. இன்று அவன் மனதை நெரிந்தோ தெரியாதோ புண்படுத்த வேண்டி வந்துவிட்டது. அவள் வெளியே வந்துவிட்டாள். அம்புலன்ஸ் மிக அருகில் வந்துவிட்டது போல் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தது. அன்புலன்ஸ் வந்தால் சாவியைக் கொடுக்க வேண்டும் என்கின்ற ஆயுத்தத்தில் சார்மினி தயாராக நின்றாள். அப்போது பாதாள அறைக்கதவு உள்ளிருந்து திறந்தது. அகிலன் தள்ளாடித் தள்ளாடி வெளியே வந்தான். அவன் இடைக்கிடையே கடுமையாக இருமுவதையும் சுவாசிப்பதற்குக் கஸ்ரப்படுவதையும் அவள் கண்டாள். அதைக் கண்டு அவள் கம்பனின் கடன்பட்டார் நெஞ்சம் போல் கதிகலங்கி நிற்கையில் பிரசன் அவளது பிடியைத் தளர்த்திவிட்டு ஓட முயன்றான். சார்மினி நிலைமையைச் சமாளித்து அவன் கையை மீண்டும் பலமாகப் பற்றிக் கொண்டாள். அதிலிருந்து விடுபட அவன் முயற்சிக்க முயற்சிக்க அவள் பிடி இறுகியது. இது வன்முறை என்பது அவளுக்கு விளங்கியது. இருந்தும் அதைவிட வேறு வழி இருப்பதாக அவளுக்கு அப்போது தோன்றவில்லை.

அகிலனால் நிற்க முடியவில்லை. சார்மினியைப் பார்த்துக் கையைக் காட்டினான். பின்பு நிலத்தில் இதுவே தஞ்சமென இருந்தான். இடையில் இருமல் சற்று ஓய்ந்து இருந்தது.
‘நீங்கள் இரண்டு பேரும் கவனமா இருங்க.’
‘என்ன அப்பா இது? என்ன சோதனை அப்பா இது?’
‘நாங்கள் என்ன செய்கிறது. யாரும் இப்படி வரும் எண்டு எதிர் பார்த்தவையே? தெரிஞ்சால் நான் தேவாணில போய் இருப்பனே? இப்ப முக்கியமானது நடந்தது பற்றிக் கதைக்கிறது இல்லை. நடக்கப் போகிறது பற்றிய தெளிவான சிந்தனையோடை இருக்கிறது. நீங்கள் எதுக்கும் பயப்பிடாமல் கவனமா, அவதானமாக இருங்க. எல்லாம் கெதியாச் சாரியாகும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘அப்பா… அப்பா…’ பிரசன் கையை நீட்டி நீட்டி அழத் தொடங்கினான். அதைப் பார்த்த அகிலனுக்கு வருத்தத்தை வென்ற வருத்தமாக இருந்தது. எது எப்படி என்றாலும் ஓடிச் சென்று அவனைக் கட்டி அணைக்க முடியாது என்பது அவனுக்கு நன்கு விளங்கியது.

அகிலனின் கண்கள் கொடும் வெயிலில்பட்ட மெழுகாக்கத் தொடர்ந்தும் கரைந்து அவன் பார்வையை மறைத்தது. அதில் சார்மினியும், பிரசனும் கரைந்து மறைந்து போகும் காட்சி அவனிற்குப் புலப்பட்டது. அதை அவனால் தாங்க முடியவில்லை. அவசரமாகக் கண்களைத் துடைத்து மீண்டும் அவர்களைத் தெளிவாகப் பார்க்க முயன்றான். அவன் அந்த முயற்சியில் போராடிக் கொண்டு இருக்கும் பொழுதே அம்புலன்ஸ் வேகமாக வந்து அவர்கள் வீட்டிற்கு முன்பு நின்றது. அதிலிருந்து இருவர் மிகவும் அவசரமாக இறங்கி வெளியே வந்தனர்.

அவர்கள் நோயாளியைப் படுக்க வைக்கும் கட்டில் ஒன்றையும் தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்கள். முகக்கவசம், அதை மூடிய பிளாஸ்ரிக் கவசம், உடையைப் பாதுகாக்கும் மேலுறையுடன் கையுறையும் அணிந்திருந்தனர். அவர்களைப் பார்த்ததும் அகிலனுக்கே இந்த வருத்தம் இவ்வளவு கொடியதா என்கின்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. அவன் அந்த எண்ணங்களுக்குத் தற்காலிக விடுப்புக் கொடுத்து அவர்களைப் பார்த்தான். அப்படி வந்தவர்கள் அகிலனையும் அவன் இருக்கும் கோலத்தையும் அவதானித்து இருக்க வேண்டும். அதற்கு அவர்கள் அனுபவங்கள் காரணமாய் இருந்து இருக்கலாம். அவர்கள் நேரடியா அவனிடம் சென்றனர்.
‘உங்கள் பெயர் என்ன?’
‘அகிலன் சோமசுந்தரம்’
‘உங்களுக்காகத் தொடர்பு கொண்டது யார்?’  அவன் சார்மினியை நோக்கிக் கையைக் காட்டினான். அவனால் கதைக்க முடியாது இருந்தது. அதற்கு அவனை ஆக்கிரமித்த இருமலே காரணம். அந்த இருமலோடு அவனின் நிலைமை அவர்களுக்கு நன்கு விளங்கி இருக்க வேண்டும். அவர்கள் கொண்டு வந்த கட்டிலில் அகிலன் ஏறிப்படுப்பதற்கு உதவி செய்தனர். படுக்கையில் ஏறியதும் அகிலன் சார்மினியையும் பிரசனையும் பார்த்தான். மீண்டும் கண்ணீர் அவன் பார்வைக்குத் திரையிட அவர்கள் கலங்கலாகத் தெரிந்தனர். அந்தக் கலங்கலிலும் பிரசன் அப்பா அப்பா என்று கையைக் காட்டி அழுவதை அவன் கண்டான். அவன் இதயம் வேதனை தாங்காது வெடிப்பதாய் அச்சுறுத்தியது. அம்புலன்சில் வந்தவர்களுக்கு எதற்காகவும் தாமதிக்கும் எண்ணம் இருக்கவில்லை. அவர்கள் மெதுவாக வண்டியின் பின்கதவைச் சாத்தினர். அதன் பின்பு முன்கதவும் சாத்தப்பட்டது. வண்டி மீண்டும் ஒலியுடன் புறப்பட்டது. சார்மினியும் அதைப் பார்த்துக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதார்கள். பிரசன் அவளைப் பார்த்து அழுதான். அகிலன் வண்டிக்குள் வேதனை தாங்காது கண்ணீர் வடித்தான்.

*

மருத்துவ மனைக்குச் சென்ற பின்பு இரண்டு நாட்கள் அகிலன் சார்மினிக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினான். மூன்றாவது நாள் இரவு எட்டு மணிக்கு தனக்கு மயக்க வருவது போல இருப்பதாகக் குறுஞ்செய்தி அனுப்பினான். அதன் பின்பு அவனிடம் இருந்து எந்தத் தகவலும் வரவில்லை. ஆனால் சார்மினியால் அதை ஏற்றுக் கொண்டு சும்மாய் இருக்க முடியவில்லை. அவள் மருத்துவமனையுடன் தொடர்புகொண்டு தகவல் அறிந்தாள். அவர்கள் அகிலனுக்குச் சுவாசிப்பதற்குக் கடினமாக இருப்பதாகவும், அவனிற்குச் சுவாசக் கருவி பொருத்தப்பட்டு இருப்பதாயும், அவர் இப்போது கதைக்கும் நிலையில் இல்லை என்றும் கூறினார்கள். அதன் அர்த்தம் என்ன என்பது அவளுக்கு விளங்கியது. ஐயோ என்று கத்தி அழ வேண்டும் போல இருந்தது. அப்படி அழுதால் பிரசன் பயந்துவிடுவான் என்பதால் அவள் அதை மனதில் அடக்கிக் கொண்டாள். ஆனால் மனதிற்கு யார் கட்டப்பாடு போட முடியும்? அவள் பல தெய்வங்களுக்கு நேர்த்தி வைத்தாள். அந்தக் கடவுள்களின் அருளால் அகிலன் மீண்டுவருவான் என்று மிகவும் நம்பி இருந்தாள்.

ஐந்து நாட்களுக்கு அவர்கள் ஒரே பதிலையே அவளுக்குக் கூறினார்கள். சார்மினிக்கு மருத்துவ மனைக்கே செல்ல வேண்டும் என்பது போல இருந்தது. ஆனால் வெளியார் யாரும் செல்ல முடியாது என்பதும் அவளுக்கு நன்கு தெரியும். அவள் நம்பிக்கையோடு ஆண்டவனைப் பிரார்த்தித்தாள். மனிதனால் மனிதனைக் காக்க முடியாத பொழுது வேறு யாரிடம் போவது என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை. மனிதனை மனிதனால் இப்படிக் காப்பாற்ற முடியாத காலம் வரும் என்றும் அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை.

பிரசன் ‘அப்பா எப்ப அம்மா வருவார்?’ என்று அடிக்கடி  கேட்கும் பொழுது என்ன பதில் சொல்வது என்பது அறியாத திகைப்பே முதலில் அவளுக்கு உண்டாகும். பின்பு ‘அப்பா கெதியா வருவாரடா கண்ணா.’ என்று சொல்லிச் சமாளிப்பாள். அவள் அப்படிச் சொல்லும் பொழுது அவன் அவளை ஊன்றிக் கவனிப்பது போல இருக்கும். ஏன் அப்படிப் பார்க்கிறான் என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை. இந்த விளக்கம் இன்மை அவளுக்குப் பெரும் பீதியை உண்டு பண்ணியது. இப்படி வாழ்க்கையில் வரக்கூடாத ஐந்து நாட்கள் அவள் வாழ்க்கையில் வந்து போனது. ஆறாவது நாள் அந்தத் தொலைப்பேசி வந்தது. அவள் முதலில் பயத்தில் உறைந்தாள். பின்பு அப்படி இருக்காது என்கின்ற நம்பிக்கையோடு அதை எடுத்தாள். அடுத்த கணம் அவள் பிரசனைக் கட்டியணைத்து முத்தமிட்டாள்.

எத்தினை புன்நகைமலர்கள் அவள் முகத்தில்
இத்தினை இடைவெளி இல்லாது பூத்தது?

–முற்றும்–

கொரோனா – 3

புதன்கிழமை இமை மூடித் திறப்பதற்கு முன்பு பிரசன்னமாகியது. இடையில் நாட்கள் அண்ட வஸ்துக்களாய் அதன் வேகத்தில் கழிந்துவிட்டன. இடையில் பெற்ற அனுபவத்தில் அவனது நம்பிக்கை சிறிது தள்ளாடியது. இருந்தும் அவன் தளர்ந்துவிட விரும்பவில்லை. பத்து ஐம்பதிற்கே அகிலன் உல்லவோல் மருத்துவ மனைக்கு வந்துவிட்டான். அங்கே வந்ததும் தனது காரைத் தரிப்பிடத்தில் விட்டு அதற்குக் கட்டணம் செலுத்தினான். அவனுக்கு இடைக்கிடையே சாதுவாக இருமல் வருவதால் அதைக் கையாள்வதற்காகத் துடைக்கும் கிருமிநாசினித் தாளை எடுத்துச் சென்றான். அதில் ஒன்றை  இப்போது கையில் எடுத்துக் கொண்டான். அதன் பின்பு அவன் அந்தக் கூடாரத்தை நோக்கி நடந்தான். நல்ல வெயில் எறித்துக்கொண்டு இருந்ததால் வெளியே வெந்நீரில் குளித்தது போன்று கணகணப்பாய் இருந்தது. வந்த புதிதில் இருபத்தி ஐந்து பாகைக்கு மேலே சென்றால் கணகணப்பாய் உணர முடிந்தது. இப்போது பத்துப் பாகை நின்றாலே சூரியனைக் கண்டால் அது கணகணப்பாக இருக்கிறது. அதற்கு முன்பைவிட இப்போது துடிப்பாய் இருப்பது ஒரு காரணமாய் இருக்கலாம். துடிப்பாய் இருப்பதற்கு உடல் நலம் பற்றிய அக்கறை அதிகமாக ஏற்பட்டிருக்கிறது. அதற்குத் தன்னுடன் வேலை செய்யும் சுதேசிகள் முக்கிய காரணமாக இருக்கிறார்கள். அவர்கள் உடல் மீது காட்டும் அக்கறையும் அவர்களிடம் அதைப்பற்றி இருக்கும் அறிவும் மதிய இடைவேளையிலிருந்து கதைக்கும் போது உரையாடலாக வெளியே வரும். அது அவனிலும் மாற்றத்தை உண்டுபண்ணி இருக்கிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியும். நோர்வே மக்களிடம் இருக்கும் உடலைப் பற்றிய, அதற்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் நுண்ணுயிர்கள் பற்றிய அறிவும் அத்தோடு கேடு விளைவிக்கும் இரசாயனங்கள் பற்றிய அறிவு நிச்சயம் இந்த நோயை எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு உதவும் என்கின்ற நம்பிக்கை அவனிடம் இருந்தது. இப்படியான நினைவுகளின் அலம்பல்களுடனே அவன் கூடாரத்தை நோக்கி நடந்தான்.

அப்படி நடந்து போகும் போதே அவனால் அதை அவதானிக்க முடிந்தது. மனிதர்கள் வரிசையாக இடைவெளிவிட்டு நின்றார்கள். அது பல மீற்றர்களுக்கு நீண்டு கொண்டே சென்றது. என்றாலும் முந்நூறு மீற்ரருக்கு அதிகம் இருக்காது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அதனால் அதிக நேரம் காத்திருக்கும் அவஸ்தை இருக்காது என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. அகிலன் விரைவாக நடந்தான். அப்படி நடப்பதற்கே இப்போது இளைப்பது போல இருந்தது. ஆனாலும் பரிசோதனையின் முடிவு தெரியாது தானாக எந்த முடிவுக்கும் வரமுடியாது என்பதை நினைவு படுத்தியவன் முந்தைய நினைவைப் புறம் தள்ளி தொடர்ந்து நடந்தான்.

அகிலன் விரைவாக வந்து வரிசையில் நின்று கொண்டான். வரிசை மெதுவாகவே நகர்ந்தது. சிலர் அகிலனைவிடப் பலமாக இருமினார்கள். சிலர் கை இடுக்கிற்குள் அமுக்கமாகத் தும்மினார்கள். அகிலனுக்கு அந்தக் கனவு ஞாபகம் வந்தது. அப்படி யாரும் இங்கு இருப்பதாய் அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அது கனவாகவே இருந்தது இப்போதும் அவனுக்கு நிம்மதியைத் தந்தது. அகிலன் தனது திறன்பேசியை எடுத்து அதற்குத் தலையணியை மாற்றினான். பின்பு ஓசோவின் பிரசங்கம் ஒன்றைக் கேட்கத் தொடங்கினான். ஓசோவின் பிரசங்கம் கேட்கும் பொழுது நேரம் பிரயோசனமாய் கழிவதாக அவன் உணர்வது உண்டு. இருந்தும் சிலவேளை அதற்கு மாறாக இந்த மனிதர்களிடம் என்ன இருக்கிறது என்கின்ற கேள்வியும் அவனுக்கு உண்டாகும். நாம் ஒருவர் சொல்வதை அவதானமாய் கேட்கிறோம் என்றால் அவரிடம் எங்களால் அடையமுடியாத பிறப்போடு உண்டான ஞானம் இருக்க வேண்டும். அந்த ஞானத்தை வெளிப்படுத்தும் சொல்வன்மை அல்லது உடற்பாசை வசப்பட வேண்டும். அவ்விரண்டையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால் அவரிடம் என்ன இருக்கிறது என்கின்ற கேள்வியே உண்டாகும். அவர்களும் மனித பலவீனங்களுக்கு உட்பட்டவர்களே. உண்மையில் பல மனிதர்கள் தங்கள் மாயமான தோற்றத்தோடே மற்றவர்கள் முன்பு பிரசன்னம் ஆகிறார்கள். அதையே நாம் உண்மை என்று தப்பிதமாக நம்புகிறோம். அது ஒருசிலர் இடத்தில் அதிகமாகவே இருக்கிறது. அப்படியானவர்களை நாம் கையெடுத்துக் கூம்பிடக்கூடத் தயங்குவதில்லை. உண்மையை உணர்ந்தால்… அந்த மனிதர்களின் மாயத்தைத் தவிர்த்து அவர்களைப் பார்த்தால்… எமது மயக்கம் தீரும். விவேகானந்தரின் தாயார் கூறியது போல நாம் நடந்து கொண்டால் எந்த மலைப்பும் எமக்கு ஏற்படாது. ஓசோ தொடர்ந்தும் பிரசங்கம் செய்தார். அவர் சொல்வதையும் மறுப்பதற்கு இல்லை. உண்மையை உரைப்பவர்களுக்குப் பகை வராமலும் இல்லை. யார் எதை எப்படிக் கூறினாலும் நாம் மட்டுமே நல்லதைக் கண்டுபிடித்து எங்கள் மண்டைக்குள் சரியானதை ஏற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என்பது அகிலனுக்கு விளங்கியது.

வரிசை மெது மெதுவாகவே நகர்ந்தது. திடீரென ஒரு இளைஞன் அங்கே நோர்வேயின் வசந்த காலத்துச் செடியாகத் திடீரெனத் தோன்றினான். அவன் தனது மருத்துவ உடைக்கு மேல் ஒளியைப் பிரதிபலிக்கும் பாதுகாப்பு அங்கியும் அணிந்து இருந்தான். ஆனால் அவன் முகக்கவசம் அணியவில்லை. நோர்வேயில் முகக்கவசம் அணியத் தேவையில்லை என்பது அரசின் நிலைப்பாடு. அதை அனேக மக்கள் பின்பற்றினர். அதைப் பாவிக்கத் தெரியாது பாவித்தால் நோயைக் கட்டுப்படுத்துவதைவிட அது பரவுவதற்கே ஏதுவாகும் என்பதை அவர்கள் நம்பினார்கள். அந்த இளைஞன் கையில் ஒரு பட்டியல் இருந்தது. அவன் ஒவ்வொருவராக அணுகி அவர்களது பெயர் மற்றும் பரிசோதிக்க வேண்டிய நேரம் என்பதைக் கேட்டுத் தனது பட்டியலோடு ஒப்பிட்டுச் சரியாக இருக்கிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டு வந்தான். அந்த இளைஞன் சிரித்த வண்ணம் அகிலனை அணுகினான். அப்போது அவனும் அகிலனும் தங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளியை அவதானமாகக் கவனித்துக் கொண்டார்கள். அவன் அகிலனின் பெயரையும் நேரத்தைக் கேட்ட பின்பு அகிலனுக்குப் பின்பாக நின்றவர்களை நோக்கிச் சென்றான். அவன் சென்றாலும் ஓசோ ஓயாது பிரசங்கம் செய்து கொண்டு இருந்தார். அது அகிலனுக்குப் புத்துணர்வு ஊட்ட அவன் அத்தோடு தானும் அசையலானான்.

அகிலனின் முறை வந்தது. அங்கே இருபத்தி ஐந்து வயது மதிக்கத்தக்கப் பெண் ஒருத்தி மேசை ஒன்றின் முன்பாக ஒரு நாற்காலியிலிருந்தாள். அவள் மீண்டும் புன்னகைத்த வண்ணம் பெயரைக் கேட்டாள். பின்பு அவளின் பின்னே இருந்த அலுவலகத்திலிருந்தவர்களுக்கு அதை அறிவித்தாள். சிறிது நேரத்தில் அவர்கள் உள்ளே வருமாறு அழைப்பு விடுத்தனர்.

அங்கே இரண்டு அலுவலகங்களில் பரிசோதனை நடந்தது. சிறிது நேரத்தில் மறுமொழி வந்ததும் முதலாவது அறைக்குச் செல்லுமாறு அகிலனுக்கு அவள் கட்டளையிட்டாள். அகிலன் முதலாவது அறைக்குச் சென்றான். அங்கே ஒரு இளைஞன் முகக்கவசம், உடம்பைப் பாதுகாக்கும் மேலாடை,  மற்றும் கையுறை அணிந்து தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு பரிசோதனை செய்வதற்குத் தயாராக நின்றான். உள்ளே சென்றதும் வழமை போலக் கையைக் குலுக்கி அவன் வரவேற்கவில்லை. அந்தப் பழக்கம் தற்காலிகமாக அழிந்து போய்விட்டது. அவன் மீண்டும் அகிலனின் பெயரைக் கேட்டு உள்ளே இருந்த பெண்மணியுடன் அதை உறுதி செய்து கொண்டான். அந்தப் பெண் வெளியே வரவில்லை. பின்பு அவன் கையைச் சுத்தம் செய்யக் கிருமிநாசினி வழங்கினான். அடுத்ததாக இடையில் தும்மல் அல்லது இருமல் வந்தால் அதை மூடிக் கட்டுப்படுத்த துடைக்கும் காகிதம் கொடுத்தான். பின்பு தான் எப்படி மூக்குத் துவாரத்திற்குள்ளும் தொண்டைக் குளிக்குள்ளும் பஞ்சு பொருத்திய குச்சியைச் செலுத்திப் பரிசோதனை எடுக்கப் போகிறேன் என்பதைத் தள்ளி நின்றே விளங்கப்படுத்தினான். மீண்டும் அந்த நடைமுறைகள் விளங்கியதா என்பதைக் கேட்டு உறுதி செய்தான். பின்பு அவதானமாகத் தான் கொடுத்த காகிதத்தால் வாயை மூடிக் கொள்ளுமாறு கூறிவிட்டு மூக்கிற்குள் குச்சியைச் செலுத்தினான். அகிலனுக்குப் பலங்கொண்ட மட்டும் அவன் மேல் தும்மி விடுவேனோ என்று பயமாக இருந்தது. அவன் தன்னை இயலுமானவரைக் கட்டுப்படுத்தினான். அந்த இளைஞனும் எவ்வளவு விரைவாகப் பரிசோதனை செய்ய முடியுமோ அவ்வளவு விரைவா மூக்கிற்குள் விட்டுத் துடைத்துப் பரிசோதனைக்கான பொருளை எடுத்து முடித்தான். பின்பு அப்படியே தொண்டைக் குளிக்குள்ளும் துடைத்து எடுத்து தனது வேலையை முடித்தான். அதன் பின்பு மீண்டும் கையைக் கிருமிநாசினியைக் கொண்டு சுத்தம் செய்துவிட்டு அகிலன் விடை பெற எண்ணினான். இருந்தும் அவன் மனதில் சில கேள்விகள் உண்டாகின. அதை அவன் தெளிவுபடுத்த எண்ணி…
‘இதன் முடிவு எப்போது… எப்படி வரும்?’ என்று கேட்டான்.
‘இதன் முடிவு தெரிவதற்கு சில நாட்கள் எடுக்கும். உங்களுக்கு வருத்தம் இருந்தால் உங்கள் திறன்பேசிக்குச் செய்தி வரும். அதுவரையும் நீங்கள் விதிமுறைகளை ஒழுங்காகக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.’
‘அது வரைக்கும் நான் வேலைக்குப் போக முடியாது என்கிறீர்கள்.’
‘நிச்சயமாக… நீங்கள் வேலைக்கோ அல்லது மற்றைய பொது இடங்களுக்கோ செல்லக்கூடாது. எப்போதும் மனிதர்களிடம் இருந்து விலகி இருங்கள்.’
‘கட்டாயமாக நான் அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பேன். நன்றி.’
‘வாருங்கள்.’

அகிலன் வெளியே வந்தான். அந்தப் பெண் நலம்பெற வாழ்த்துக்கள் என்றாள். அதற்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு அகிலன் அவசரமாக அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேறினான். நோய் இருக்கிறதா என்று நிச்சயம் பரிசோதிக்க வேண்டும். ஆனால் அப்படிப் பரிசோதிக்க வரும்பொழுது நோய் தொற்றிவிடுமோ என்கின்ற பயமும் இருந்தது. அதனால் எவ்வளவு விரைவாக அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேற முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக வெளியேற அவன் சித்தமானான்.

வெளியே வந்த பொழுது அவன் முன்பு நின்றிருந்த வரிசை அவன் வந்த பொழுது இருந்ததைவிட மேலும் அனுமர் வால் போல நீண்டு இருந்தது. நல்ல வேளையாக தனக்குச் சற்று முன்பாக நேரம் கிடைத்திருக்கிறது என்பது அவனுக்குப் பெரும் ஆறுதலைத் தந்தது. அதன் பின்பு அவன் மருத்துவ மனையில் நின்று நேரம் கழிக்க விரும்பவில்லை. வில்லிலிருந்து புறப்பட்ட கணையாக வாகனத்தை நோக்கி விரைவாகச் சென்றான்.

மருத்துவமனையை விட்டு வெளியே வந்த பொழுது தெருவில் மனிதர்களின், வாகனங்களின் நடமாட்டத்தை அவதானமாகக் கவனித்தான். வழமை போல நடமாட்டம் இருக்கவில்லை. பலர் வீட்டிலிருந்து வேலை செய்யும் வசதிகளைப் பெற்றிருக்க வேண்டும். அதைவிடப் பலர் நோய்க்குப் பயந்து தங்களது அலுவல்களைத் தள்ளி வைத்திருக்க வேண்டும். அவசியமானவர்களும், வேறு வழி இல்லை என்பவர்களுமே இப்பொழுது வெளியே வந்திருக்கிறார்கள் என்பது அகிலனுக்கு நன்கு விளங்கியது. இந்த நோயைக் கட்டுப்படுத்த இதைவிட வேறு வழி ஒன்றும் இல்லை. கையைச் சுத்தமாக வைத்திருப்பதும், மனிதர்களுக்கு இடையேயான தூரத்தைக் கடைப்பிடிப்பதும் முக்கியமானது. நோர்வேயில் வாழும் பெரும்பான்மையினர் அதைக் கடைப்பிடிப்பார்கள் என்கின்ற நம்பிக்கை அகிலனுக்கு இருந்தது. சிலர் அதிலும் விதிவிலக்காக இருப்பார்கள் என்பதில் அவனுக்குச் சந்தேகம் இல்லை. அந்த எண்ணங்களுக்கு அத்தோடு விடை கொடுத்து அவன் அமைதியாக வீட்டை நோக்கி வாகனத்தைச் செலுத்தினான்.

 

*


வீட்டிற்கு வந்ததும் வாகனத்தைத் தரிப்பிடத்தில் நிறுத்தி அதன் கதவைத் திறந்து அதை இயலுமானவரைக் கிருமிநாசினியால் துடைத்துவிட்டு மீண்டும் தனது அறைக்குச் சென்றான். சார்மினியும் பிரசனும் இல்லாத அந்த அறைக்குச் செல்வது சிறைக்குச் செல்வதான ஒரு உணர்வை அவனுக்கு உண்டு பண்ணியது. இருந்தும் அதற்கு வேறு வழி இல்லை என்பதால் மிகவும் சோர்வுடன் அங்கே சென்றான். அகிலன் கீழே வந்த சத்தத்தைக் கேட்ட சார்மினிக்கு என்ன நடந்தது என்பதைக் கேட்க வேண்டும் என்கின்ற அடக்க முடியாத ஆவல். அவள் தனது ஆவலுக்கு அணை போட நினைக்கவில்லை. திறன்பேசியை எடுத்து அழைப்பை மேற்கொண்டாள். அழைப்பு உயிர்பெற்றுக் கொண்டது.
‘ஒ… நான் வந்ததை எப்படி அறிஞ்சா?’
‘உங்கை கமறா பூட்டி வைச்சிருக்கிறது உங்களுக்குத் தெரியாதே?’
‘நீ பூட்டினாலும் அதிசயப்பட ஒண்டும் இல்லை.’
‘தெரியுது தானே? அப்ப கவனமாய் இருங்க.’
‘நான் கவனமாய் இருக்கிறன். இப்ப எடுத்த விசயத்தைச் சொல்லு?’
‘நீங்கள்தான் சொல்ல வேணும். ஆஸ்பத்திரிக்குப் போனீங்கள்… என்ன சொன்னாங்கள்?’
‘அவங்கள் ரெஸ்ற் எடுத்தாங்கள். ஆனா அது மெசினில ஆராய்ஞ்சு முடிவு சொல்ல ஒரு நாள் அல்லது இரண்டு நாள் செல்லுமாம். நாங்கள் அதுவரைக்கும் பொறுமையாக இருக்க வேணும். நிறையச் சனம் வரிசையா நிக்குதுகள். அங்க போன பிறகுதான் போனதாலேயே வருத்தம் வந்திடுமோ எண்டு பயமா இருந்திச்சுது. ஒரு மாதிரிக் கெதியா முடிச்சுக் கொண்டு ஓடி வந்திட்டன். காரை நல்லாத் துடைச்சு இருக்கிறன். நீ எடுக்கிறது எண்டா திரும்பவும் நல்லாக் கிளீன் பண்ணீட்டு எடுத்துக்கொண்டு போ. சரியே? காருக்குள்ள ஏறமுதல் திரும்பவும் ஜன்னலையும் கொஞ்ச நேரம் திறந்தவிடு.’
‘இதை எத்தினைமுறை சொல்லுவியள்? நான் சீக்கப்பிளையராக்கும். எனக்கு எப்பிடி நடந்து கொள்ள வேணும் எண்டு தெரியாதே?’
‘சரி… சரி… தெரியாமல் சொல்லீட்டன் தாயே. மன்னிச்சுக்கொள்.’
‘சரி அப்பா. என்ன சாப்பிடப் போகிறியள்? சொன்னியள் எண்டா நான் கொண்டு வந்து வைப்பன். பிறகு இவனுக்குச் சாப்பாடு குடுப்பன். அவன் ஒரேதா ரீவியிலும் கொம்பியூற்றரிலும் தொங்கிக் கொண்டு இருக்கிறான்.’
‘எனக்கா நீ இப்ப சமைக்கப் போறியா? சமைச்சதைக் கொண்டு வா.’
‘அதைத்தான் கொண்டு வரவேணும்.’
‘என்ன சமைச்சா?’
‘இறைச்சிக் கறி அப்பா.’
‘அது நல்லா இருக்கும். எனக்குத் தொடர்ந்தும் ஒரு மாதிரி இருந்தாலும் ஒரு பிடி பிடிக்க வேணும் எண்டும் ஆசையா இருக்குது. நீ கொண்டு வந்து வை.’
‘சரி. பிரசன் உங்களோடை கதைக்க வேணுமாம். ஸ்கைப்பில கதையுங்க. அவனுக்கும் சிறை மாதிரி இருக்குது.’
‘அது எண்டா உண்மை. எனக்கே சிறை மாதிரி இருக்குது எண்டா அவனுக்கு எப்பிடி இருக்கும்? நீதான் அவனுக்கு அலுப்படிக்காமல் பார்த்துக் கொள்ள வேணும்.’
‘பார்த்துக்கொள்ளுகிறன். நீங்கள் இப்ப அவனோடை கதையுங்க.’
‘அப்பா… அப்பா… மேல வாங்க அப்பா. இல்லாட்டி நான் கீழ வரட்டே அப்பா? அம்மாவோடை இருக்கச் சேடிலியா (அலுப்பா) இருக்குதப்பா.’
‘பிள்ளைக்கு அலுப்பாய் இருக்கும் எண்டு எனக்குத் தெரியும். ஆனா நான் இப்ப மேல வரமுடியாது. நீங்களும் இப்ப கீழ வரமுடியாது. அப்பாவுக்கு வருத்தம் இல்லை எண்டு தெரிஞ்ச பிறகு அப்பாவே மேல வருவன். ஓகேயா?’
‘எப்ப அப்பா முடிவு தெரியும்?’
‘கெதியாத் தெரியும் பிரசன்.’
‘கெதியா எண்டா எப்ப அப்பா? நாளைக்கு… இல்லாட்டி அடுத்த நாளா அப்பா?’
‘ம்… அப்பிடிதான்.’
‘இன்னுமா நாளைக்கு… நாளைக்கு…?’
‘பொறுமையா இருக்க வேணும் பிரசன். லாப்பில வேலை செய்கிற அவங்களுக்கும் நிறைய வேலை இருக்கும் எல்லோ? நீ நல்ல பிள்ளையா இருக்கோணும் சரியா?’
‘ம்… சரியப்பா.’
‘சரி… அப்பாவுக்கு உம்மா தா.’
‘உம்மா…’
‘உம்மா….’

கொரோனா – 2

பலரும் விளையாட்டாகவே நினைத்தார்கள். இதில் எந்த விபரீதமும் இருக்காது என்று நம்பினார்கள். நித்தம் நித்தம் ஆயிரம் மாயிரம் நபர்கள் தும்முகிறார்கள். அவர்களால் வருத்தம் பரவுவது என்றால் நோர்வேயின் கணிசமான மக்களுக்கு அது பரவி இருக்க வேண்டும். அப்படிப் பரவியதாக எந்தத் தகவலும் இல்லை. பரவிவிடுமோ என்கின்ற பயம் நாடு முழுவதும் பரவி இருப்பது மட்டும் பலமான உண்மை. சுரங்க ரதத்தில் நடந்ததைப் பற்றிச் சார்மினி கவலை கொண்டாலும் அகிலன் அதிகம் கவலை கொள்ளவில்லை. கவலை கொள்ள வேண்டும். அளவுக்கு அதிகம் கவலைகொண்டால் வாழமுடியாது என்பது அவன் எண்ணம். இருந்தாலும் சார்மினியின் மன அமைதிக்கும் எல்லோரினதும் பாதுகாப்பிற்கும் அவள் கூறுவது போல நடப்பதே சரி என்று அவன் முடிவு செய்து இருந்தான். அதன்படியே அவன் ஒழுகினான். முதலில் பிரசனோடு கதைத்து அவனைச் சமாதானம் செய்ய வேண்டும். ஏன் இதுவரையும் சார்மினி ஸ்கைப் இணைப்பை ஏற்படுத்தவில்லை என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அவள் ஏற்படுத்தாவிட்டால் என்ன? தான் அதை ஏற்படுத்துவோம் என்று முடிவு செய்தான். அவன் தனது திறன்பேசியை எடுத்து ஸ்கைப்பை இயக்கினான். அது உயிர் பெற்றுக் கொண்டு அடுத்த முனையை இணைப்பதில் மும்மரமாகியது. நான்கு முறை அனுங்கிய பின்பு சார்மினி அதை எடுத்தாள்.
‘அதுக்குள்ள என்னப்பா அவசரம் உங்களுக்கு?’ என்றாள். இந்த நேரத்திலும் அவள் கண்களில் காதல் மின்னுவதாக அவனுக்குத் தோன்றியது.
‘நீ சாப்பாடு கெதியா அவனுக்குக் குடுப்பன் எண்டா… ஆனாக் காண இல்லை. அதுதான்…’
‘நான் பிளானை மாத்திப் போட்டன். அவனை முதல்ல குளிப்பாட்டிப் போட்டுப் பிறகு சாப்பாடு குடுக்கலாம் எண்டு நினைச்சன்.’
‘ஓ அப்பிடியே?’
‘அம்மா… அங்க பார் அப்பா… அப்பா… நான் அப்பாவேடை கதைக்க வேணும். போனைத் தா அம்மா… போனைத் தா அம்மா…’ என்று கூறிய வண்ணம் பிரசன் சார்மினியின் கையைப் பிடித்துப் பலமாக இழுத்தான். அவன் இழுவையை அவளால் தாங்க முடியவில்லை. இதற்குமேல் தான் அகிலனுடன் கதைக்க முடியாது என்பதை விளங்கிய சார்மினி திறன்பேசியைப் பிரசனிடம் கொடுத்துவிட்டு அவசரமாக அவனுக்குச் சாப்பாடு எடுத்துவரச் சென்றாள். கதைக்கும் ஊட்டிற்குள் அவனுக்கு உணவு ஊட்டும் அலுவலை இலகுவாகச் செய்ய முடியும் என்பது அவளுக்கு நன்கு தெரியும். அவள் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்த எண்ணினாள்.
‘இந்தா கதை.’
‘தக் அம்மா.’
‘அப்பா… மிஸ் யூ அப்பா. எப்ப நீங்க மேல வருவீங்க அப்பா? நீங்கள் இல்லாமல் பயமா இருக்குதப்பா. அம்மா விளையாட வாறா இல்லை. நீங்க இப்ப மேல வாங்க அப்பா.’
‘பிரசன் நல்ல பிள்ளை எல்லோ?’
‘ம்…’
‘அப்பிடி எண்டால் அம்மாவின்ரை சொல்லுக் கேட்டு அம்மாவேடை குளப்படி இல்லாமல் இருக்க வேணும். முக்கியமா இங்க வரவேணும் எண்டு அடம்பிடிக்கக் கூடாது.’
‘ஏன் அப்பா?’
‘எனக்கு வருத்தம் வந்து இருக்குதோ இல்லையோ எண்டு இன்னும் தெரியாது. அது தெரியும் வரைக்கும் நீங்கள் இங்க வரக்கூடாது?’
‘ஏன் அப்பா?’
‘எனக்கு வருத்தம் இருந்தால் உங்களுக்கும் அது தொற்றிடும் இல்லையா… அதுதான்.’
‘ஏன் தோற்றும் அப்பா?’
‘வருத்தம் எண்டா அப்பிடிதான். தொற்றிக் கொண்டு இருந்தால் மட்டுமே அதால வாழ முடியும். அதுதான்.’
‘தொற்றினா என்ன அப்பா?’
‘தொற்றினா வருத்தம் வரும். அது கடுமையா இருக்கும்.’
‘ஆ வெண்டு பிரசன்.’ என்றாள் அவன் அருகில் வந்த சார்மினி.
‘சாப்பிட்டா அப்பாவேடை கதைக்க முடியாது.’
‘கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சாப்பிட்டுச் சாப்பிட்டுக் கதை.’
‘ம்… ஆ… கொஞ்சம்… சரியா?’
‘கடுமையா இருந்தா என்ன அப்பா?’
‘கடுமையா இருந்தால் கஸ்ரமாய் இருக்கும். சுவாசிக்க இயலாது. அதால நீ இங்க வரக்கூடாது. அம்மாவோடை கவனமாய் இருக்க வேணும்.’
‘அப்ப… உங்களுக்கு அப்பிடி வருமா அப்பா?’
‘அது ஒண்டும் அப்படி வராது. நான் கெதியா வந்து பிள்ளையோடை விளையாடுவன்.’
‘எப்ப அப்பா இங்க வருவீங்கள்?’
‘கெதியா.’
‘கெதியா எண்டா?’
‘சும்மா அப்பாவோடை நொய் நொய் எண்டாதை. ஆ எண்டு.’ என்றாள் சார்மினி கடுமையான தொனியில்.
‘எனக்கு அப்பா வேணும். இல்லாட்டி நான் ஆவெண்ட மாட்டன்.’
‘அப்பா கெதியா வருவாரடா கண்ணா. இப்ப நீ சாப்பிட்டால்தான் அப்பாவோடை அப்ப உசாராக விளையாடலாம்.’
‘அப்பா வேலைக்குப் போகிறது இல்லையா?’
‘அப்பா கொஞ்ச நாளைக்கு வேலைக்குப் போகமாட்டார். நாங்களும் வெளியால போகத் தேவையில்லை. வீட்டில இருந்து விளையாடலாம்.’
‘வீட்டில விளையாட அப்பா இல்லை. பிறகு எப்பிடி அம்மா விளையாடுகிறது?’
‘நீ என்னோடு இப்ப விளையாடு.’
‘அம்மாவோடை விளையாடு பிரசன். அம்மாவை ஆக்கினைக்கட்டக் கூடாது. சரியா?’ என்றான் அகிலன்.
‘சரி. கெதியா நீங்கள் இங்க வரவேணும்.’
‘ஓ நான் கெதியா வருவன். இப்ப போனை அம்மாவிட்டைக் குடுங்க.’ திறன்பேசி கைமாறியது.
‘ம்… சொல்லுங்க?’ என்றாள் சார்மினி.
‘இவனைச் சமாளிக்கிறது பெரிய வேலையாகத்தான் இருக்கப் போகுது…’
‘அதெல்லாம் சமாளிக்கலாம் அப்பா. நீங்கள் ஒண்டும் கவலைப் படாதையுங்க. நீங்கள் றிலக்ஸ் பணணுங்க. நான் இவனுக்குச் சாப்பாடு குடுத்து முடிச்ச பிறகுதான் சாப்பிட வேணும்.’
‘சரி… சரி… நீ உன்ரை அலுவலைப் பார். வாய்.’
‘வாய்.’


*


அகிலன் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்தான். தொடர்ந்தும் கொரோனா பற்றி அறிவுரை தொடர் செய்தியாக நீண்டது. இந்த வருத்தம் மக்களுக்கு முதலில் பெரும் பயத்தை உண்டு பண்ணுகிறது. அதனால் பலரும் பலவிதமாகச் சிந்திக்கிறார்கள். சிலர் உணவைச் சேமிப்பதை முதன்மைப்படுத்துகிறார்கள். சிலர் மருந்துப் பொருட்களைச் சேமிப்பதில் தங்கள் கவனத்தைச் செலுத்துகிறார்கள். அதுவும் மலேரியா மருந்தை மருத்துவர்களே பதுக்குகிறார்கள். அப்பாவி மக்கள் அதுபற்றி எதுவும் அறியார். அதைவிடச் சிலர் துப்பரவு செய்வதற்கான பொருட்களைச் சேகரிப்பதில் அக்கறை காட்டுகின்றனர். சிலர் பணம் மற்றும் போக்குவரத்து வசதி பற்றிச் சிந்திக்கிறார்கள். சிலர் மிகவும் நிதானமாக எல்லாமே அவசியம் என்று அதற்கேற்ப செயற்படுகிறார்கள். ஆகமொத்தத்தில் எங்கும் அலைமோதல். அதனால் அளவுக்கு அதிகமாகக் கொள்முதல். அதுவே சொந்தப் பதுக்கலாக மாறுகிறது. இருந்தும் அதன் பாதிப்பு நோர்வேயில் ஒரு கட்டுக்குள் தொடர்ந்தும் இருக்கிறது.

மீண்டும் மயிர்க்குச்செறிந்தது. உடல் குளிர்ந்து நடுக்கம் எடுத்தது. அறை இப்போது நன்கு சூடாகிவிட்டது. இருந்தும் ஏன் குளிர்கிறது என்பது அகிலனுக்கு விளங்கவில்லை. அது அவனுக்கு மனதில் ஒருவித பயத்தைத் தந்தது. ஏதாவது பயப்படும்படியாக இருக்குமோ என்கின்ற கவலை உண்டாகியது. எதுவாக இருந்தாலும் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை. இது சிலவேளை உடல் அலுப்பாக இருக்கலாம் என்றும் தோன்றியது. சிறிது நேரம் நித்திரை கொண்டு எழும்பினால் இந்த அலுப்புக் குளிர் எல்லாம் தீர்ந்து போய்விடும் என்று தோன்றியது. அவன் சென்று படுக்கையைத் தயார் செய்தான். சார்மினி தேவையானவற்றை ஏற்கனவே கொண்டு வந்து வைத்திருந்தாள். அவன் படுக்கையைத் தயார் செய்து விட்டுத் தொலைக்காட்சியை நிறுத்தினான். பின்பு படுத்து நித்திரை கொள்ள முயற்சித்தான். நித்திரை ஆகாயத்துச் சந்திரன் போல அருகே வர மறுத்தது. அவனுக்கு எட்டாத தூரத்தில் நின்றது. உடல் தொடர்ந்தும் குளிர்வதும், முறிவதுமாக இருந்தது. மருந்து ஏதாவது எடுத்தால் நல்லது என்று தோன்றியது. அதற்கும் சார்மினியைத் தொடர்புகொள்ள வேண்டும். அப்படித் தொடர்பு கொண்டால் பிரசன் ஆயிரம் கேள்வி கேட்பான். அதற்கு வேறு பதில் சொல்ல வேண்டும். பொறுத்துப் பார்ப்போம். மேலும் அதிகமானால் அவளுடன் நேரம் கழித்துத் தொடர்பு கொள்ளலாம். அப்போது பிரசன் நித்திரை ஆகிவிடுவான் என்று எண்ணினான்.

 

*


அகிலன் மருத்துவ மனைக்குச் சென்று இருந்தான். அவன் முதுகில் வேலைக்குக் கொண்டு செல்லும் பை கங்காருக் குட்டி போல அதன் பிடி விடாது அவனிலிருந்தது. அதை ஏன் இங்கும் எடுத்து வந்தான் என்று அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அங்கே மக்கள் பனங்கிழங்கை அடுக்கியது போல நெருக்கமாக இருந்தார்கள். உண்மையில் அங்கே இருப்பதற்கோ நிற்பதற்கோ, பாதுகாப்பாய் சுவாசிப்பதற்கோ இடம் இருக்கவில்லை. அதனால் வேறு வழி இன்றிப் பலர் நிலத்திலிருந்தார்கள். சிலர் நிலத்தில் இருக்க முடியாது வருத்தத்தால் தரையில் வீசப்பட்ட மீன்கள் போல அங்கே பரிதாபமாகப் படுத்துக் கிடந்தனர். பலரால் மூச்சுவிட முடியாது துடித்தனர். பலர் பலமாக இருமினார்கள். சிலர் பலமாகத் தும்மினார்கள். அகிலனுக்கு உள்ளே போக மனம் இல்லாது இருந்தது. இதற்குள்ளே சென்றால் இப்போது வருத்தம் இல்லாவிட்டாலும் அது வந்துவிடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் அப்படித் தயங்கித் தயங்கி நிற்க அவன் பின்னாலும் மனிதர்கள் வந்து நிரைக்கு நெருக்கிய வண்ணம் நின்றார்கள். இரண்டு மீற்றர்கள் இடைவெளி விட்டு நிற்க வேண்டும் என்பது அறிவுறுத்தலாக இருந்தாலும் அவசரத்தில் அதை ஏற்க முடியாதவர்களாக அவர்கள் அகிலனை உள்ளே போ என்று சைகை காட்டினார்கள். பலர் இப்போது அவன் பின்னே கூடிவிட்டார்கள். அவர்களில் சிலர் பலமாக இருமினார்கள். சிலர் அகிலனை நெருக்கிக் கொண்டு உள்ளே வந்தார்கள். அதற்குப் பின்பு அகிலனால் அங்கே நிற்க முடியாது என்பது விளங்கியது. உள்ளே போவது என்றால் அது மரணத்திற்குள் தலையைக் கொண்டு சென்று கொடுப்பது போல… உள்ளே போகாது திரும்பிப் போவதும் மரணத்தோடு மணவாழ்வு கொள்வது போல. என்ன செய்வது என்று அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அதை அலசி முடிவெடுக்கும் அவகாசமும் அவனிடம் தற்போது இருக்கவில்லை. உள்ளே போ என்பது போல் அவர்கள் மிகவும் நெருக்கிக் கொண்டு வந்தார்கள். கண் இமைக்கும் நேரத்தில் அது நடந்துவிட்டது. அவர்கள் பலம் கொண்ட யானைகள் மோதுவது போல அவனை முட்டி மோதி உள்ளே தள்ளினார்கள். அவனால் அந்தத் தாக்குதலை எதிர்கொள்ள முடியவில்லை. இப்படியான தாக்குதல் வரும் என்றும் அவன் எதிர்பார்த்து இருக்கவும் இல்லை. அவர்கள் பலம் கொண்டு மோதியதில் அவன் தன்நிலை இழந்து காற்றில் அகப்பட்ட சருகு போலத் தன் கால்கள் தரையில் தங்காது அவனை மோசம் செய்ய வருத்தத்துடன் நிலத்தில் படுத்து இருந்த ஒரு வயோதிபர் அருகில் சென்று திடீரென விழுந்தான். அவன் அப்படி வந்து விழுவான் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அனைவரும் அதிர்ச்சியில் ஆடிப் போயினர். இதற்கு என்ன செய்வது என்பது விளங்காது அவர்கள் தவித்தனர்.

அந்தப் பெரியவர் மூச்சு இழுக்க முடியாது தவித்தார். இருந்தும் அகிலனைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தார். கருணைக் கொலை பற்றி அகிலன் கேள்விப்பட்டது உண்டு. இப்பொழுது அந்த முதியவர் அவனை அந்த உதவியைச் செய்யச் சொல்லிக் கேட்கிறாரா என்று அவனிடம் ஒரு கற்பனை தோன்றியது. அடுத்த கணமே அந்த உதவி உனக்கு வேண்டுமா என்று கேட்கிறாரோ என்கின்ற குழப்பம் உண்டாகியது. கருணைக்கொலை இங்கே சட்டத்திற்குப் புறம்பானது. இந்த உலகில் முதுமையில் பலருக்கு அது வரப்பிரசாதமாய் இருக்கும். உலகத்தின் எந்த மூலையில் வாழ்ந்தாலும் முதுமையில் பலரும் அதை எண்ணிப் பார்க்கும் நாட்கள் வரலாம். முதுமை பலருக்கு நரகமாக மாறுவதே அதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது. கண்ணிற்குத் தெரியாத இந்த எதிரியின் தாக்குதலிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள வேறு எந்த வழி இருக்கிறது என்பது அவனுக்குப் புலப்படவில்லை. கருணைக்கொலை ஒரு வழியாகுமா? அந்த முதியவர் திணறினார். அகிலனைப் பார்த்து வருத்தமாக முகத்தைக் கோணினார். மீண்டும் அவர் தன்னை சுதாகரித்துக் கொண்டு அகிலனைப் பார்த்தார். அவருக்கு அவனைக் கருணைக்கொலை செய்ய விருப்பம் இல்லாது இருக்க வேண்டும். அகிலனைப் பார்த்து,
‘நீ ஏன் இங்கு வந்தாய்?’ என்றார். அவர் பார்வையில் கருணை இருந்தது. அகிலன் அதைக் கவனிக்கவில்லை.
‘நீங்கள் அறியாது கேட்கிறீர்களா?’ என்றான் அகிலன். அவன் அகங்காரம் அதில்.
‘நான் இங்கு வேறு வழியின்றி வந்தேன். உன்னைப் பார்க்கும் பொழுது அப்படித் தெரியவில்லை. பின்பு எதற்கு நீ இங்கே வந்தாய்? இது சிங்கம் குடியிருக்கும் இருண்ட குகை போன்றது. குகை போலத் தோன்றினாலும் உள்ளே வரும்பொழுது எங்கே வருகிறோம் என்பது தெரியாது. வந்தவர்கள் மீண்டு திரும்பிப் போகமுடியாது.’
‘எங்கள் எதிரிகள் ஒன்றே. அதை உறுதிப்படுத்த நான் இங்கே வந்தேன்.’
‘இது எதிரிகளை உறுதிப்படுத்தும் இடம் அல்ல.’
‘அப்படி என்றால்?’
‘இது எதிரியின் குகை. அவனிடம் தோற்றவர்களுக்குக் கருணை அல்லது மரணம் கிடைக்கும். எதிரியால் கொல்லப்படுவதற்காய் தாக்கப்பட்டவர்களை மரணத்திலிருந்து மீட்டுவரும் வெள்ளை உடை தரித்த மனிதர்களின் போராட்டம். அவர்கள் எதிரிபற்றி முழுமையாக அறியாது அவனோடு போராட வேண்டிய அவல நிலை. நீ உன்நிலையை உணராதவனாய் இருக்கிறாய். இங்கு வரவேண்டிய அவசியம் உனக்கு இல்லை. இருந்தும் இப்போது இங்கு வந்து இருக்கிறாய்.’
‘எனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது நன்கு தெரியும். நான் கட்டளைக்குப் பணிந்தே இங்கு வந்தேன். ஆனால் இங்கே காட்சிப் பிழையாக இருக்கிறது. அதற்காக நீங்கள் என்னைக் கண்டிக்க எந்த உரிமையும் உங்களுக்கு இல்லை.’
‘நான் உன்னைக் கண்டிக்கவில்லை. எனக்கு அதனால் எந்த நன்மையும் இல்லை. உன்னைப் பார்க்க இந்த நாட்டிற்குப் புதிதாக வந்து குடியேறியவன் போலத் தோன்றுகிறாய். நீ வழிதவறி இங்கு வந்துவிட்டாயோ என்று எனக்குப் பதட்டமாக இருக்கிறது.’
‘நீங்கள் சொல்வது போல நான் இந்த நாட்டிற்கு வந்து குடியேறியவனே. அதற்காக எனது பாதை தவறு என்று நீங்கள் எதை வைத்துச் சொல்லுகிறீர்கள்? அப்படி நீங்கள் கருதுவதை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாமல் இருக்கிறது.’
‘தவறு இருந்தால் என்னை மன்னித்துக்கொள். உனது அறியாமையும் பதட்டமும் அதைக் காட்டிக் கொடுத்தது. என்னைப் போன்றவர்கள் இங்கு வருவது தவிர்க்க முடியாதது. இந்த எதிரி அப்படியானவன். நீங்கள் மிகவும் இளம் வயதினராகத் தோன்றுகிறீர்கள். அதனால் நீங்கள் பிழையான இடத்திற்கு வந்துவிட்டீர்கள் என்று பதட்டப் படுகிறேன். தாமதியாது இங்கு இருந்து புறப்பட்டு விடுங்கள். அல்லது எதிரி விரித்த வலையில் நீங்கள் பலமாக மாட்டிக் கொள்வீர்கள். அது உங்களை பெரும் துன்பத்தில் ஆழ்த்திவிடும். தயவு செய்து நீங்கள் இங்கிருந்து அவசரமாகத் தப்பித்துவிடுங்கள்.’
‘இந்த அறிவுரையைக்கூற நீங்கள் யார்? நீங்கள் கூறுவதை நான் எப்படி நம்புவது? நானே உயிரியல் படித்த பொறியியலாளன். எனக்குப் புத்திமதி சொல்ல உங்களுக்கு என்ன அருகதை இருக்கிறது? தயவு செய்து என்னைக் குழப்பாதீர்கள். உங்கள் சிகிச்சைக்காகக் காத்திருங்கள்.’
‘ம்….’  அவர் கதைக்க முடியாது சுவாசிக்கப் போராடினார். அந்தப் போராட்டம் ஓயும் பொழுது அகிலனைப் பார்த்து ஏளனமாக்கச் சிரித்தார். அது அவனுக்கு மிகவும் கோபத்தை உண்டு பண்ணியது. எவ்வளவு திமிராக இருந்தால் இவரால் இப்படி எள்ளி நகைக்க முடியும் என்கின்ற கோபம் கொதியாக மேல் எழுந்தது.
‘எதற்குச் சிரிக்கிறீர்கள்?’ அகிலன் கோபத்துடன் அவரைப் பார்த்துச் சீறினான்.
‘எனக்கு என்ன அருகதை இருக்கிறது என்று கேட்டாயே… அதை எண்ணிச் சிரிக்கிறேன்.’
‘அதை எண்ணிச் சிரிக்க என்ன இருக்கிறது. உங்களுக்கு உண்மையில் எனக்குப் புத்திமதி சொல்ல என்ன அருகதை இருக்கிறது? அதை முதல் சொல்லுங்கள். அதற்குப் பின்பு நான் உங்கள் அறிவுரையைக் கேட்பதா இல்லையா என்று முடிவு செய்கிறேன்.’
‘உனக்குப் புத்திமதி சொல்லும் அருகதை எனக்கு உண்டு. அதில் எந்தச் சந்தேகமும் உனக்கு வேண்டாம்.’
‘என்ன அருகதை? நீங்கள் இந்த நாட்டின் வெள்ளைக் குடிமகன் என்கின்ற அருகதையா? அல்லது நீங்கள் இந்த நாட்டின் பூர்வக்குடிகளில் ஒருவர் என்கின்ற அருகதையா?’
‘ம்… ம்… ம்….’
‘ஏன் நகைக்கிறீர்கள்? எதற்காக நகைக்கிறீர்கள்?’
‘உனது அறிவீனத்தைப் பார்த்து நான் வேறு என்ன செய்ய முடியும்?’
‘அப்படி என்றால் எனக்குப் புத்திமதி சொல்வதற்கு உங்களுக்கு என்ன தகமை இருக்கிறது? அதை முதலில் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.’
‘சொல்கிறேன்.’
அவருக்கு மூச்சுத் திணறல் ஏற்பட்டது. அவர் தொடர்ந்து சிறிது நேரம் இருமினார். சுவாசிப்பதற்கு அவஸ்தைப் பட்டார். பின்பும் ஏதோ ஒரு ஓர்மத்தோடு தனது அவஸ்தையைச் சமாளித்துக் கொண்டு பேசத் தொடங்கினார்.
‘எனக்கு இப்பொழுது வயது எண்பத்து ஐந்து ஆகிறது.’
‘அதை நீங்கள் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை. உங்களைப் பார்க்கும் பொழுதே நன்கு விளங்குகிறது.’
‘நான் கதைப்பதைக் குழப்பாது செல்ல வருவதை அவதானமாகக் கேள். அப்பொழுதே நான் ஏன் உனக்குப் புத்திமதி கூறுகிறேன் என்பது விளங்கும்.’
‘சரி சொல்லுங்கள்.’
‘நான் இதே மருத்துவமனையில் எண்பத்து மூன்று வயது வரையும் வேலை செய்தேன்.’
‘அறுபத்து இரண்டு வயதில் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளவில்லையா?’
‘இல்லை.’
‘ஏன்?’

‘அது நான் எனது வேலையின் மேல் வைத்திருந்த காதல் என்று சொல்ல வேண்டும். இதே மருத்துவமனையில் நான் ஆராய்ச்சியாளனாகப் பணிபுரிந்தேன். அதுவும் வைரஸ் பற்றிய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டிருந்தேன். எனக்கு இறுதிவரைக்கும் வேலையிலிருந்து ஓய்வு எடுத்துக் கொள்ளும் எண்ணம்  இருக்கவில்லை. ஆனால் வயது போகப் போக எனது ஞாபக சக்தி இந்த வேலைக்கு ஒத்துழைக்க மறுத்தது. அதனால் நான் கட்டாயம் ஓய்வெடுக்க வேண்டி வந்தது. நான் ஒரு துறையில் அல்ல பல துறையில் பேராசிரியனாகப் பட்டம் பெற்றவன். அதுவும் இந்த வைரஸ்சைப் பற்றி ஆராய்வதிலேயே எனது வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணங்களையும் செலவு செய்து வந்தேன். எனது ஆராய்ச்சியின் பயனாக சில வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டிருந்தேன். அதில் அரசை இப்படி ஒரு உலகப்பிணி வரும் என்றும் அதற்கு நாங்கள் தயாராக இருக்க வேண்டும் என்றும் எச்சரித்து இருந்தேன். யாரும் அதைப் பெரிதாகக் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. இன்று அதற்கான பலனைப் பல அப்பாவிகள் அனுபவிக்கப் போகிறார்கள். அந்தப் பட்டியலில் நீயும் ஒருத்தன் ஆகிவிட வேண்டாம் என்கின்ற அக்கறையில் நான் புத்திமதி கூறினேன். அப்படி புத்திமதி கூறியது உனக்குப் பிடிக்காவிட்டால் தயவு செய்து என்னை மன்னித்துக் கொள். ஆனால் உனக்குப் புத்திமதி சொல்வதற்கு எனக்கு இருக்கும் ஏட்டுப் படிப்பினால் உண்டாகிய தகமைகளைவிட ஒரு சக இளம் மனிதனுக்கு அனுபவம் உள்ள மனிதன் புத்திமதி கூறலாம் என்கின்ற மனிதாபிமானத் தகமை என்னிடம் தாராளமாக இருக்கிறது என்பதை நான் நம்புகிறேன். இதற்கு மேல் நான் சொல்வதைக் கேட்பதும் கேட்காது விடுவதும் உனது விருப்பம். ‘

‘தயவு செய்து எனது அறியாமையை மன்னித்துவிடுங்கள். நான் சிறுபிள்ளைத்தனமாக நடந்த கொண்டது இப்பொழுது எனக்கு விளங்குகிறது. எனக்கு என்ன செய்வது என்று விளங்கவில்லை. எனக்கு இந்த வைரஸ் தொற்றி இருக்கிறதா என்று பரிசோதிக்க வேண்டும் என்று பணித்து இருக்கிறார்கள். நான் அதைச் செய்யவே இங்கு வந்தேன். இங்கு வந்த பின்பு நடப்பதைப் பார்க்க எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருக்கிறது. வெளியே போய்விடலாமோ என்றும் எண்ணினேன். அதற்கு வழி இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. இப்போது இதிலிருந்து தப்பிச் சென்றாலும் மீண்டும் பரிசோதித்து வருத்தத்தைப் பற்றி உறுதிப்படுத்த வரவேண்டும் என்பது எனக்கு விளங்குகிறது. அதனாலேயே நான் இந்த ஆபத்தைப் பொறுத்துக் கொண்டு இருந்தேன்.’
‘பரிசோதிப்பது என்றால் எதற்கு நீ இங்கு வந்தாய்? அதுவும் இந்த நேரத்தில் ஏன் இங்கு வந்தாய்? உனக்கு வருத்தம் இல்லாவிட்டாலும் இங்கு வந்திருப்பவர்கள் சுவாசிக்கும் காற்றிலிருந்து உனக்கு அது தொற்றிவிடலாம். இவை காற்றில் வாழக்கூடிய வைரஸ் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை. நீ எவ்வளவு நேரம் இங்கு இருக்கிறாய் எவ்வளவு சுவாசிக்கிறாய் என்பதைப் பொறுத்து அதன் தாக்கம் இருக்கும். தயவு செய்து ஓடிவிடு. இங்கு இருந்து அவசரமாக வெளியேறிவிடு. வெளியே சென்று சுத்தமான காற்றைச் சுவாசி. அப்படியே வீட்டிற்குச் சென்றுவிடு. நீ தனித்து வாழ்கிறாயா?’
‘இல்லை. நான் திருமணமானவன். எனக்கு ஒரு மகன் இருக்கிறான்.’
‘உன்னால் எப்படிப் பொறுப்பு இல்லாது இப்படி நடக்க முடிகிறது? காற்றில் உள்ள நீர்த்துளிகளில்கூட இந்த வைரசால் பலமணித்தியாலங்கள் வாழ முடியும் என்பது என்னுடைய முடிவு. இந்தப் பிரதேசத்தில் நீ சுவாசிக்கும் ஒவ்வொரு துளி காற்றிலும் இந்த வைரஸ்சுகள் இருக்கும். இப்போது நீ அவற்றில் எந்த அளவு சுவாசிக்கிறாய் அதற்கு உனது உடம்பு எப்படி எதிர்வினையாற்றுகிறது என்பதைப் பொறுத்து உனது நாளைய பொழுது அமையப் போகிறது. நீ உன்னை மாத்திரம் அல்ல உனது குடும்பத்தையும் ஆபத்திற்குள் அகப்பட வைத்துவிட்டாய். நீ வரக்கூடாத இடத்திற்கு வந்து விட்டாய். எவ்வளவு விரைவாக இங்கு இருந்து வெளியேற முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக வெளியேறிச் சென்றுவிடு.’
‘என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? நான் பரிசோதிக்க வேண்டும் என்று கூறியிருந்தார்கள். அதனால் நான் அதை விரைவாகச் செய்து முடிக்க எண்ணினேன். அதற்காகவே புறப்பட்டு இங்கே வந்தேன். இப்பொழுது அதிகமான நோயாளிகள் இங்கு இருக்கமாட்டார்கள் என்பது எனது எண்ணம். ஆனால் இங்கு அதற்கு மாறாக மனிதர்களின் நெருக்கம். புழுக்களாக அவர்கள் துடிக்கும் அவலம். அதற்கு நான் என்ன செய்வேன்? என்மேல் நீங்கள் இப்படிப் பழிபோடக் கூடாது. எனக்கு இதைத் தாங்கிக் கொள்ளும் சக்தி இல்லை. நான் நல்லதை எண்ணியே இங்கு வந்தேன். நான் நல்ல மனிதனாகவே இவ்வுலகில் வாழ நினைக்கிறேன்.’
‘தவறிழைக்காத மனிதர்கள் என்று யாரும் இல்லை. உனது எண்ணம் நல்லதாக இருக்கலாம். ஆனால் இங்கே இப்போது நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. நீ உடனே இங்கு இருந்து சென்றுவிடு. எந்த மனிதருக்கும் அருகே சென்றுவிடாதே. அதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு. ஒன்று அவர்களிடம் இருந்து நீ இந்த நோயைப் பெற்றுவிடக்கூடாது. தவறுதலாக உன்னிடம் இருந்தால் அது அவர்களுக்குத் தொற்றிவிடக்கூடாது.’
‘அப்படி என்றால் நீங்கள் ஏன் இங்கு இருக்கிறீர்கள். உங்களை விட்டுச் செல்வது எனது மனிதாபிமானத்தைக் கொல்வது போல இருக்கிறது.’
‘எனது கணிப்பின்படி எனக்கு இந்த வருத்தம் ஏற்கனவே வந்துவிட்டது. எனக்குச் சுவாசிப்பதற்கு உதவி தேவை. அதனாலேயே நான் இங்கே வந்தேன். அதனால் தயவு செய்து நீ என்னைவிட்டு விலகி நில். இங்கிருந்து தப்பித்துச் சென்றுவிடு. உனக்கு நிச்சயம் விளங்கி இருக்க வேண்டும். நான் சுவாசிப்பதற்குப் பிரயத்தனப் படுவதிலிருந்து அது என் சுவாசப் பையைத் தாக்கிவிட்டது என்பது விளங்கி இருக்க வேண்டும். நான் உட்பட இங்கு இருக்கும் பலர் இருமும்பொழுது அவை சிறிய நீர்த்துளிகளுக்குள் பாதுகாப்பாய் பிரயாணிக்கும். பின்பு பிறமனிதர்கள் சுவாசிக்கும் பொழுது அவர்களது மூச்சுக்குளாயை அது அடைந்துவிடும். அதன் பின்பு அதன் வேலை ஆரம்பமாகும். தயவு செய்து உனக்கு என்னைப் போன்ற அவல நிலை வேண்டாம். தயவு செய்து உடனடியாகப் புறப்படு. இங்கு இருந்து தப்பி ஓடிவிடு.’
‘உங்கள் அறிவுரைக்கும் அன்பிற்கும் மிகவும் நன்றி. நான் எப்படியாவது முழுமூச்சாக முயற்சி செய்து இங்கிருந்து வெளியேறிவிடுவேன். உங்கள் அன்பிற்கும் அக்கறைக்கும் மீண்டும் ஆயிரம் ஆயிரம் நன்றிகள். நான் இந்த உதவியை என்றும் மறவேன்.’
‘இது உங்கள் மீது உண்டான அன்போ அல்லது அக்கறையோ அல்ல. வெறும் மனிதாபிமானம் மட்டுமே. அக்கறை அற்று மனிதாபிமானத்தைக் காட்டாது என்னால் வாழ முடியாது. அதைச் செய்யாவிட்டால் நான் வாழ்ந்த வாழ்விற்கே அர்த்தமற்றதாக போய்விடும். மீண்டும் சொல்கிறேன். தேவையில்லாது நேரத்தை இங்கு விரயம் செய்யாதே. ஓடிவிடு. விரைவாக இங்கிருந்து தப்பி ஓடிவிடு.’
‘நான் போகிறேன். உங்கள் உடம்பைக் கவனித்துக் கொள்ளுங்கள்.’

கூறிய அகிலனால் அதற்கு மேல் அங்கு நிற்க முடியவில்லை. அவன் கண்கள் திரையிட்டுக் கொண்டன. இவ்வளவு மனிதாபிமானம் நிறைந்த அந்த மனிதருக்கு உதவி செய்ய முடியாது அவசரமாகப் பிரிய வேண்டியது அவன் மனதை வருத்தியது. கண்கள் சக மனிதனுக்காய் மெழுகாகக் கசிந்தன. இந்த வயதில் இந்த மனிதர் இந்த நோயைப் பெற்று இருக்கிறார் என்பது அவனை வேதனைக்கு உள்ளாக்கியது. இவர் வாழ்வு என்ன ஆகும் என்று யாருக்குத் தெரியும்? இருந்தும் அவருக்கு உதவ முடியாது. அவரோடு இதற்கு மேல் நின்று கதைக்க முடியாது. அப்படி நின்றாலோ அல்லது தொடர்ந்து கதைத்தாலோ தனது உயிரையும் இந்த வருத்தத்திற்குக் காவு கொடுக்க வேண்டி வரலாம் என்பதாக அகிலனுக்குத் தோன்றியது. அதற்கு மேல் அவன் அங்கு நிற்காது வெளியே செல்வதற்கு வாயலை நோக்கிப் புறப்பட்டான். ஆனால் மனிதர்கள் தலையில் கொம்பு முளைத்த ராட்சதர்கள் போல அவனது வழியை மறித்துக் கொண்டு நின்றனர். எப்படிச் செல்வது என்று அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அவர்கள் சுவாசம் சாவைத் தரும் ஆபத்தைக் கொண்டது. அவர்கள் நிற்கும் நெருக்கத்திற்கு அவர்களைத் தள்ளிக் கொண்டே செல்ல வேண்டும். அதை எப்படிச் செய்வது? அவர்களைத் தள்ளிக் கொண்டு செல்வது என்றால் அவர்களின் காற்றைச் சுவாசிக்க வேண்டும். உண்மையில் அவர்களின் காற்றைச் சுவாசிக்கக்கூடாது. ஆனால் அவர்களைத் தள்ளிக் கொண்டு வெளியேற வேண்டும். அது எப்படிச் சாத்தியமாகும் என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அவனுக்குத் தலை சுற்றியது. அவன் சிறிது நேரம் என்ன செய்வது என்று தெரியாது திகைத்துப்போய் நின்றான். பின்பு எதையோ எண்ணியவனாய் திரும்பினான்.
‘நீ திரும்பி இங்கே வந்து என்ன செய்யப் போகிறாய்?’ என்றார் அந்த மனிதர் அவனைப் பார்த்து.
‘நான் திரும்பினாலும் உங்கள் திசையில் வரப்போவதில்லை.’ என்றான் அகிலன்.
‘ஓ நல்ல யோசினை… பலமாகத் தள்ளிக் கொண்டு சென்றுவிடு.’ என்றார் அவர்.
‘வருகிறேன்.’ என்றான் அகிலன்.
‘போய் வா.’ என்றார் அவர்.

அகிலன் அவரைப் பார்த்த வண்ணம் பின்னோக்கிச் சென்றான். அவன் யுக்தியை உணர்ந்த சிலர் அவனுக்கு வழிவிட்டனர். சிலர் அவனைப் பொருட்படுத்தாது நின்றனர். அவர்களை அவன் தனது பையால் பின்புறம் பாராது இடித்துத் தள்ளிக் கொண்டு முன்னேறினான். இல்லைப் பின்னேறினான். இது வழமைக்கு மாறானது. வாழ்வைக் காத்துக்கொள்ள இப்போது அந்த யுக்தியே இங்கே தேவைப்பட்டது. அவர்களில் சிலர் அவனைப் பார்த்து கோபமாகக் கத்தினார்கள். அவன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. அவனுக்கு அங்கு இருந்து வெளியேறிவிட வேண்டும் என்பதே முக்கிய நோக்கமாக இருந்தது. அதை அவன் யாருக்காகவும் எதற்காகவும் விட்டுக் கொடுக்கத் தயாராக இல்லை. வாழ்க்கை என்பது இவ்வுலகில் ஒருமுறையே. இதற்கு முந்திய வாழ்வு பற்றிக் கேள்விப்பட்டதெல்லாம் கற்பனையே. இதற்குப் பிந்திய வாழ்வு பற்றிக் கேள்விப்படுவதும் கற்பனையே. இந்த வாழ்வே எமக்குக் கிட்டிய நிஜமான வாழ்வு. அதுவும் நாம் வாழும் இந்தக் கணமே எம்வசமானது. அதை நாம் எதற்காகவும் இளந்துவிட முடியாது. அகிலனுக்கும் அதை யாருக்காகவும் இளக்கும் எண்ணம் இருக்கவில்லை.

அவன் அப்படிப் பலமாகத் தள்ளிக் கொண்டு வந்தபோது அவனை யாரோ ஓடி வந்து பலமாகக் கட்டிப் பிடித்தார்கள். யார் என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. வருத்தம் உடையவர்களே இங்கே வந்திருப்பார்கள் என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. அதனால் தனக்கும் அவர்கள் வருத்தத்தைத் தொற்றப்  பண்ணுகிறார்கள் என்கின்ற உண்மை உறைத்தது. அவன் வேறு வழி இன்றித் திமிறினான்.
‘என்னை விட்டுவிடுங்கள். என்னை விட்டுவிடுங்கள்.’ என்று அவன் பலமாக வாயெடுத்துக் கத்த முயன்றான். ஆனால் எதனாலோ அவனது குரல் வெளியே வர மறுத்தது. இது என்ன அவஸ்தை என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவனைக் கட்டிப்பிடித்தவரின் பிடி இரும்பாக இறுகியது. அவனால் அந்தப் பிடியிலிருந்து எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அவன் மீண்டும் இயலுமான பலம் கொண்டு தன்னை விடுவிக்கத் தனது வாயை நம்பினான்.

‘என்னை விட்டுவிடுங்கள். என்னை விட்டுவிடுங்கள்.’ என்று மீண்டும் உரக்கக் கத்தினான். இம்முறை சிறிது சிறிதாக அவன் குரல் வெளியே வரத் துவங்கியது. அவன் கையைக் காலை உதறி அந்த மனிதனிடம் இருந்து விடுபட்டு ஓட முயன்றான். அவன் உதறியதில் கை எங்கோ அடிபட்டது. அப்படி அடிபட்டதில் கை நோவெடுத்தது. மனிதர்களில் பட்டு இப்படி நோகுமா என்கின்ற கேள்வி எழுந்தது. அவனுக்குத் தான் எங்கே இருக்கிறேன் என்பது ஒருகணம் விளங்கவில்லை. இது மருத்துவமனையல்ல என்பது மெதுவாக விளங்கியது. அப்படி என்றால்? விழித்துக் கொண்டவன் தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தான். உடம்பு தெப்பமாக வியர்த்து இருந்தது. வியர்த்தால் காய்ச்சல் விட்டுவிடும் என்பார்கள். நித்திரையில் உடம்பு காய்ந்ததா என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. எதற்கும் வியர்ப்பது நல்லதாகவே அவனுக்குத் தோன்றியது. தான் எங்கே இருக்கிறேன் என்கின்ற அலசலுக்கு விடை புலப்படத் தொடங்கியது. சொந்த வீட்டின் கீழ்த்தளத்தில் படுத்து இருப்பது நினைவில் மீண்டும் வந்தது. எதற்கு இங்கே வந்து படுத்து இருக்கிறேன் என்பது அவனுக்கு முதலில் ஞாபகம் வரவில்லை. பின்பு சிறிது சிறிதாக அதுவும் ஞாபகம் வரத் தொடங்கியது.

அகிலன் நேரத்தைப் பார்த்தான். நேரம் ஒருமணி ஆகிவிட்டது. உடல் வியர்த்தாலும் தொண்டைக்குள் கடுமையாக நோவது போல இருந்தது. சார்மினியோடு கதைத்தால் நல்லது என்று தோன்றியது.  ஆனால் சார்மினி இப்போது பிரசனோடு நித்திரை கொள்வாள். அவளை எழுப்பினால் அவனும் எழுந்துவிடுவான். பின்பு அவனது கேள்விகள் இராமரின் கணைகள் போல இடைவிடாது வேகமாகத் தொடரும். அதற்கு இலகுவில் விடை கண்டு பிடிக்க முடியாது. அதனால் தற்போது பேசாது சமாளிப்பதே உத்தமமான வழி என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.

எப்படி இந்தக் கனவு வந்தது என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. இன்று நேரமும் இடமும் பிழைத்துவிட்டது. ஆனால் அதுவே இப்படியான கனவுகளை உற்பத்தி செய்யக்கூடாது. என்னையும் மீறி அது நடைபெறுகிறது. அதற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க வேண்டும். புதன்கிழமையே அதைச் செய்ய முடியும். அதுவரையும் எப்படியாவது சமாளிக்க வேண்டும். எப்படி என்பதே விளங்கவில்லை. இப்படியாகச் சிந்தித்துக் கொண்டு படுத்து இருந்தவன் சிறிது நேரத்தின் பின்பு அலுப்பில் இயற்கையின் அணைப்பில் உறங்கிப் போய்விட்டான்.

 

*


திறன்பேசி மீண்டும் மீண்டு அழைப்பதான ஒரு உணர். அது எங்கே எப்படி நடக்கிறது என்பது முழுமையாகப் புலப்படவில்லை. அருகில் கேட்கிறது. ஆனால் கைக்கு எட்ட மறுக்கிறது. இது என்ன அழைப்பு யாரிடம் இருந்து வருகிறது? எனக்கு ஏன் வருகிறது? நான் எங்கே இருக்கிறேன்? எதற்காகத் தனித்து இருக்கிறேன்? எனக்கு ஏன் தொண்டை நோகிறது? ஏதோ அறியாத அருவருப்பான சுவையற்ற தன்மை ஒன்று ஏன் என் வாயில் தோன்ற வேண்டும்? சார்மினியும் பிரசனும் எங்கே? ஏதோ கனவு போல நினைவுகள் தொடர்ந்தன. இருந்தும் அவனால் எழுந்து இருக்க முடியவில்லை. எழுந்து இருக்காத வரைக்கும் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறியமுடியாது என்பது விளங்கியது. உடலைச் சங்கிலி கொண்டு பிணைத்துப் போட்டது போல பாரமாக இருந்தது. அந்தச் சங்கிலியை அறுத்துக் கொண்டு எழுவதற்கு அவன் முயற்சி செய்தான். அவனால் அது இயலும் என்று தோன்றவில்லை. உடலை வருத்தம் தொடர்ந்து உள்ளிருந்து முறித்தது. மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. அவன் தன்னை இழந்து மீண்டும் உறக்கத்தில் மூழ்கத் தொடங்கினான்.

எவ்வளவு நேரம் மீண்டும் நித்திரை கொண்டு இருப்பான் என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவனுக்கு இப்போது உறக்கம் கலைந்து நிதானம் குடிவரத் தொடங்கியது. அதற்கு மீண்டும் திறன்பேசியின் அழைப்பே காரணமாகிற்று. அது யாரிடம் இருந்து வருகிறது என்பதைப் பார்க்க வேண்டும். முதலிலிருந்ததிற்கும் இப்போது இருப்பதற்கும் சிறு வித்தியாசம் இருந்தது. ஏனோ இப்பொழுது மயக்கம் தணிந்து விட்டது. இப்பொழுது கை காலை சிறிது அசைக்க முடிந்தது. மெதுவாகப் புரண்டு திறன்பேசியை எடுத்தான். அது அடித்து ஓய்ந்து விட்டது. யார் என்று பார்த்தான். அது சர்மினியிடம் இருந்து வந்திருந்தது. அவன் அவளது எண்ணிற்குத் தொடர்பு கொண்டான். இரண்டு முறை திறன்பேசி சிணுங்கியதும் அவள் அழைப்பிற்கு வந்தாள். சிலவேளை அவள் அவனுக்காகக் காத்து இருந்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது. சரி எப்படி என்றாலும் சமாளிக்க வேண்டும். அவளையும் பிரசனையும் தேவையில்லாது கவலை கொள்ள வைக்கக்கூடாது என்று அவன் எண்ணினான்.
‘என்னப்பா…? உங்களுக்கு என்ன நடந்தது? நான் எத்தினை தரம் இப்ப அடிச்சுப் பார்த்திட்டன்? நீங்கள் போனையே எடுக்க இல்லை. எனக்குப் பயம் வந்திட்டுது. ஏதோ என்னவோ எண்டு தலையே சுத்தத் தொடங்கீட்டது. அம்புலன்சிற்குப் போன் பண்ணுவமோ எண்டு கூட நினைச்சுப் பார்த்தன். எத்தினை தரம் போன் பண்ணினன். உங்களுக்குக் கேட்கவே இல்லையா?’
‘இல்லை. எனக்கு ஏதோ சாதுவக் கனவில கேட்டமாதிரி இருந்திச்சுது. ஆனா என்னால முழிப்பிற்கு வரமுடிய இல்லை. இப்பதான் முழிச்சன். நீ எனக்குப் போன் அடிச்சிருக்கிறதைப் பார்த்தன். நிச்சயம் நீ குழம்பிப் போய் இருப்பாய் எண்டிட்டு உடன போன் எடுத்தன்.’
‘உண்மையா நான் பயந்துதான் போயிட்டன். உங்களுக்கு ஏதும் பிரச்சினையே அப்பா? நாங்கள் பயந்து மாதிரியே நடந்திடுமா அப்பா?’
‘தெரிய இல்லைச் சார்மினி. உடம்பை முறிச்சுப் போட்ட மாதிரி இருக்குது. நித்திரை வந்த பிறகு எனக்கு  நிறையக் கனவும் வந்திச்சுது. எழும்ப நினைச்சாலும் என்னால எழும்ப முடியாமல் இருந்திச்சுது. உண்மையைச் சொல்லப் போனால் அவங்கள் சொல்லுகிற சில அறிகுறியும் இருக்கிற மாதிரி; இருக்குது.’
‘என்னப்பா சொல்லுகிறியள்? அப்பிடி என்ன பீல் பண்ணுகிறியள்?’
‘தொண்டை நோ இருக்குது. சாதுவாய் உடம்பு காயிது. ரேஸ்ற் ஒண்டும் தெரியுது இல்லை. மணம் ஒண்டும் பிடிபடுகுது இல்லை. இதுகள் சில அறிகுறிகள். ஆனால் கட்டாயம் இந்த வருத்தத்தால மட்டும்தான் வரும் எண்டு நூறு வீதம் யாராலும் சொல்ல முடியாது. எதுக்கும் நாங்கள் பொறுத்து இருந்து பார்க்க வேணும். சும்மா தேவை இல்லாமல் பயப்பிட வேண்டிய அவசியம் இல்லை.’
‘சாதாரண நாள் எண்டா நாங்கள் ஏன் பயப்பிடப் போகிறம்? இப்ப நிலைமை அப்பிடியே? அதுவும் அவன் ஒருத்தன் உங்களுக்குக் கிட்டத் தும்மினான் எண்டுறியள். இதை எல்லாம் கேட்ட பிறகு எப்பிடிப் பயப்பிடாமல் இருக்க முடியும்? எண்டாலும் இது சாதாரண காய்ச்சல் தடிமனா இருக்க வேணும் எண்டதுதான் என்னுடைய ஆசை.’
‘நானும் அப்பிடி இருக்க வேணும் எண்டு ஆசைப்படுகிறன். பயப்பிடாதை எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கும். நீ எனக்கு வெந்நீர் வைச்சுவிடு. குடிக்கிறதுக்கும் அதையே தா.’
‘காலைமைச் சாப்பாடு உங்களுக்கு என்னப்பா வேணும்?’
‘என்னால சாப்பிட முடியுமோ தெரிய இல்லை. ரேஸ்ற் தெரியுது இல்லை. சாப்பிட்டா வெளியால வருமோ எண்டு பயமா இருக்குது.’
‘அதெல்லாம் அப்பிடி ஒண்டும் நடக்காது. நீங்கள் முதல்ல சாப்பிட முயற்சி செய்யுங்க. அப்பிடி ஏதாவது நடந்தாப் பிறகு யோசிக்கலாம்.’
‘சரி. ஏதாவது கொண்டு வந்து வைச்சுவிடு.’
‘என்ன வேணும் அப்பா உங்களுக்கு?’
‘ஏதாவது உறைப்பா… புளிப்பா…?’
‘ஓ அந்த களத்துக்குக் கொண்டு போகிற கஞ்சிமாதிரி இருந்தால் ஓகேயா.’
‘அதேதான். சுடு சோத்தில செய்.’
‘சரி. அது ஒரு ஐஞ்சு நிமிசத்தில செய்து போடுவன். வேறை என்ன அப்பா வேணும்?’
‘வேறை எனக்கு இப்ப ஒண்டும் வேண்டாம். இப்ப வெந்நீரை மறக்காமல் வைச்சுவிடு. தாகமாய் இருக்குது.’
‘நான் வைக்கிறன். சரி நான் போனையும் வைக்கிறன். ஏதாவது கொஞ்சம் வித்தியாசம் எண்டாலும் எனக்கு முதல்ல அடியுங்க.’
‘சரி நான் அடிக்கிறன். இப்ப வாய்.’
‘வாய்.’

திறன்பேசியை வைத்த சார்மிக்கு யோசனையாக இருந்தது. தனித்து அவர் கீழே இருக்கிறார். ஏதாவது அவருக்கு நடந்தாலும் உடனடியாகத் தெரிய வராது. திறன்பேசி இல்லாவிட்டால் வெற்றுக் கிரகத்தில் இருப்பது போலவே இருந்து இருக்கும். எதுவும் அவருக்கு நடக்கக்கூடாது. அப்படி நடந்தால் அம்புலன்சைத் தொடர்பு கொள்வதைத் தவிர வேறு எந்த வழியும் இல்லை. உள்ளே சென்று பார்த்து வருவதற்கான பாதுகாப்பான முகக்கவசத்தோடு மேலாடைகள் எதுவும் வீட்டில் இல்லை. வைத்திருக்கும் இந்த முகக்கவசத்தை இந்த நோயைப் பொறுத்தமட்டில் நம்ப முடியாது. அது எந்தவித பாதுகாப்பையும் தந்திடாது. அதனாலேயே பல மருத்துவர்கள், தாதியர் தொடர்ச்சியாகப் பல நாடுகளிலும் மடிகிறார்கள். எவ்வளவோ அவதானமாக அவர்கள் இருந்தும் அது நித்தமும் நடைபெறுகிறது. நாங்கள் அப்படி ஒரு சந்தர்ப்பத்தை எதிர்கொள்ள முடியாது. எங்கள் இருவரையும் பொறுத்தமட்டில் பிரசன் வாழ்வே முக்கியமானது. யாருக்குப் பாதிப்பு ஏற்பட்டாலும் அது அவனது வாழ்விற்கும் பாதிப்பாக அமையும். அதை நாங்கள் ஒரு போதும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. அப்படி என்றால் என்ன செய்வது? எப்படி இந்தச் சிக்கலிலிருந்து வெளி வருவது? எதற்கும் நாங்கள் பொறுமையாகவே இருக்க வேண்டும். அப்போதே உண்மையான முடிவு தெரியும். அதன் பின்பே எதுவென்றாலும் செய்ய முடியும். சிலவேளை இது தேவையற்ற பயமாக இருக்கலாம். சாதாரண தடிமன் காய்ச்சலாய் முடியலாம். மனிதனைப் பரிட்சியம் இல்லாத நோய் தாக்கும் பொழுது அவன் தன்நம்பிக்கை தவிடு பொடியாகிறது. சிந்தனை தறிகெட்டு ஓடுகிறது. உண்மையில் இந்த நேரத்தில் அமைதியாகச் சிந்திக்க வேண்டும். நிதானமாக நடக்க வேண்டும். மன உறுதியைப் பாதுகாக்க வேண்டும். எதையும் சாதகமாக எண்ண வேண்டும். நினைப்பது எல்லாம் நிச்சயமாக நடந்துவிடுவதில்லை. நினைப்பது போல மனிதனாலும் நடந்துவிட முடிவதில்லை. காலை அவர் நிலைமையை நன்கு அறிய வேண்டும். வெளியே வருமாறு கூறித் தூரே நின்று அவரது நிலைமையைக் கவனிக்க வேண்டும். அதன் பின்பு என்ன செய்வது என்று யோசிக்கலாம் என்பதாக எண்ணிக் குழம்பிக் கொண்டு நித்திரை கொண்டவள் இயற்கையின் தழுவலில் உறங்கிவிட்டாள். பிரசனும் அவளுடன் படுத்து இருந்தான். சார்மினியை விட்டிருந்தால் மதியம் வரைக்கும் நித்திரை கொண்டிருப்பாள். ஆனால் பிரசனுக்குக் காலை ஏழுமணிக்கே நித்திரை முறிந்துவிட்டது. அவன் எழுந்து சார்மினி மேல் நடக்கத் தொடங்கிவிட்டான். அவனின் அந்த உளக்கலில் துடித்துப் பதைத்து எழுந்தவளால் அதற்கு மேல் நித்திரை கொள்ள முடியவில்லை.

அதன் பின்பு அவள் பிரசனுக்குக் காலைச் சாப்பாட்டைத் தயார் செய்தாள். வழமையாகக் காலைச் சாப்பாடாக கொன்பிளெக்ஸ் சாப்பிடுவான். அதுவே அவசரத்திற்குச் சார்மினிக்கும் அவனுக்கும் வசதியாக இருக்கும். ஆனால் இன்று நேரம் இருந்தது. அவருக்குக் கஞ்சி செய்வதோடு அவனுக்கும் பாண் வாட்டி எடுத்து அத்தோடு முட்டைப் பொரியலும் பொரித்து, தொத்திறைச்சியும் பொரித்துப் பாலுடன் பரிமாறினாள். சுடச்சுடச் சாப்பாடு பரிமாறப்பட்டதில் பிரசனுக்கு மிகவும் சந்தோசமாய் இருந்தது. இப்படிச் சூடான சாப்பாடு காலைவேளையில் நித்தமும் கிடைப்பதில்லை என்பதால் அவன் அதை இரசித்து ருசித்து உண்ணத் தொடங்கினான். அவன் சாப்பிட்ட பின்பே பல்லுத்துலக்குவதால் அவன் முகம் கழுவாது சாப்பிடுவது பற்றி அவள் கவலைப்படவில்லை. ஆனால் சார்மினியால் பல்லுத் துலக்காது எதையும் வாயில் வைக்க முடியாது. அதன் பின்பு சார்மினி கஞ்சியைத் தயாரிக்கும் வேலையைக் கவனித்தாள். கஞ்சி தயாரித்து முடியும் பொழுது எட்டு மணியாகிவிட்டது. சென்று முகத்தைக் கழுவிவிட்டு வந்து திறன்பேசியைக் கையில் எடுத்தாள். மறுமுனை விரைவாகவே உயிர் பெற்றுக் கொண்டது. அகிலன் பதில் சொல்வதற்கு முன்பே மிகவும் ஆர்வத்தோடு சார்மினி கதைக்கத் தொடங்கினாள்.
‘எப்பிடியப்பா இப்ப இருக்குது? இராத்திரி அதுக்குப் பிறகு நித்திரை கொண்டியளே? எனக்கு மனம் நிம்மதி இல்லாமல் இருந்திச்சுது. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்க வேணும் எண்டு கடவுளைக் கும்பிட்டுக் கொண்டு இருந்தன்.’
‘தேவை இல்லாமல் பயப்பிடாதை. பிறகு நான் ஒருமாதிரி நித்திரை கொண்டிட்டன். இப்ப கொஞ்சம் ஒகேயா இருக்குது. நீ சொன்ன மாதிரிச் சூடாக் கஞ்சியும் அதோடை இஞ்சி போட்டுப் பிளேன் ரீயும் கொண்டு வந்து வை. நான் முதல்ல போய் முகம் கழுவ வேணும்.’
‘இப்ப நீங்கள் கதைக்கிறதைக் கேட்க நிம்மதியா இருக்குதப்பா. இரவெல்லாம் பயந்துகொண்டு இருந்தன்.’
‘சரி… தேவை இல்லாமல் பயப்பிடாதை. பிரசன் என்ன செய்கிறான்?’
‘அவருக்கு இண்டைக்குச் சூடான காலைமைச் சாப்பாடு… அவர் ரீவியைப் பார்த்துப் பார்த்து நடத்துகிறார். அதில நீங்கள் கதைக்கிறதுகூட அவருக்குக் கேட்க இல்லை.’
‘சரி விடு… விடு… அவன் அப்பிடி எண்டாலும் அமைதியாய் இருக்கட்டும்.’
‘ம்… நானும் அதுதான் குழப்ப இல்லை.’
‘அப்ப மத்தியானம் நோர்மலா சமைக்கிற மாதிரிச் சமைக்கட்டே?’
‘ஓ எனக்கு இரவு இருந்ததோடை ஒப்பிடேக்க இப்ப எவ்வளவோ மேல். மத்தியானம் இன்னும் நல்லாய் இருக்கும் எண்டு நினைக்கிறன். அதால நீ வழமைபோலச் சமை. அப்பதான் நானும் ஒழுங்காச் சாப்பிடலாம்.’
‘என்ன சமைக்கட்டும் அப்பா?’
‘ம்… மீன் சமை. குளம்பும் வைச்சுப் பொரியலும் பொரி.’
‘ஓகே அப்பா.’
‘அவனுக்கு உறைப்பில்லாமல் பொரி.’
‘அது ஞாபகம் இருக்கும். நீங்கள் சாப்பிட்ட பிறகு வெளியால வாறியளா? நாங்கள் யன்னல்ல நிண்டு உங்களைப் பார்க்கிறம். எனக்கும் அவனுக்கும் உங்களைப் பார்க்க வேணும் போல இருக்குது. சரியே? பிரச்சினை ஒண்டும் இல்லையே?’
‘ஓ உனக்கு என்னில அவ்வளவு அன்பா?’
‘ச்… பகிடியை விட்டிட்டு போய்ச் சாப்பிடுங்க. அது முக்கியமா பிரசன் உங்களைப் பார்க்க வேணும் எண்டு அடம்பிடிச்சவன். அதுதான். நீங்கள் வீணாக் கற்பனை எதையும் வளர்க்காதீங்க.’
‘ம்… விழுந்தாலும் மீசையில மண் ஒட்டாது எண்டுகிறாய். இத்தினை வருசம் உன்னோடை வாழ்ந்திட்டன் எனக்கு உன்னைத் தெரியாதா?’
‘தெரிஞ்சு? உங்களை நான்தானே நேற்று வீட்டைவிட்டுக் கலைச்சனான். அது உடன மறந்து போச்சுதா?’
‘ம்… எனக்குத் தெரியும். நீ பருந்து மாதிரி எதுவும் செய்வாய் எண்டும் நல்லாய் தெரியும். அதே நேரம் என்மேல உனக்கு என்ன இருக்குது எண்டும் தெரியும்.’
‘சரி… சரி… நான் இப்ப வைக்கிறன். சாப்பாடு வைச்ச பிறகு போன் பண்ணுகிறன்.’
‘சரி.’

கொரோனா – 1


மனிதர்களின் சுயநலமே இவ்வருத்தத்திற்கான விளைநிலமாகியது.

இக்கதை நோர்வேயில் நடந்தாலும் அனைவரும் இலகுவாக விளங்கிக் கொள்வதற்காய் பெரும்பான்மையான உரையாடல்கள் இயல்பை மீறி இயலுமானவரைத் தமிழிலேயே தரப்படுகிறது.


உயிர்ப்பு அற்ற கிரகத்தில் மனிதன் கால் வைத்தது போன்று ஒஸ்லோ திடீரெனக் களையிழந்து, தெரு வெறித்து, உயிரடங்கி அமைதி தழுவிக் கிடந்தது. இருந்தும் அகிலனுக்குத் தவிர்க்க முடியாது கட்டாய வேலைக்குப் போக வேண்டிய தர்மசங்கடம். சில வேலைகள் மனித சமூகத்தின் உயிர்நாடியாகும். அப்படியான வேலைகளுக்கு அவசரகாலத்தில் விடுப்பு இருப்பதில்லை. விடுப்புக் கொடுத்தால் அது சமுதாயத்தைப் பாதித்துவிடும் என்பது அரசின் எண்ணம். வீட்டிலிருந்து செய்யும் அலுவலில் நோயாளிகளைக் கவனிப்பது அடங்காது. அதில் முக்கியமானவர்கள் மருத்துவமனையில் வேலை செய்பவர்கள். அதற்கு இப்போது மேலும் அதிகமான தேவையாக இருந்தது. அகிலனுக்கு வழமையாக வேலைக்குப் போவது மிகவும் பிடிக்கும். வேலை இல்லாது வீட்டில் இருப்பது சில நாட்கள் சர்க்கரைப் பொங்கலாய் இனித்தாலும் நீண்ட காலத்தில் வேம்பாய் கசந்துவிடும். காலையில் நேரத்தோடு எழுந்து இருக்காவிட்டால் அந்த நாளே அரை மதி போல ஆகிவிடும் என்பது அவன் எண்ணம். அதனால் அவன் காலையில் எழுந்து வேலைக்குச் செல்வதை மனமார விரும்பினான். இன்றும் அதே ஆர்வத்தோடு வேலை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தான். அப்பொழுது மத்திய சுரங்கரத நிலையத்தில் வண்டி நின்று மூச்சுவிட்டு மீண்டும் கதவை மூடத் தயாரானது. அந்த நேரத்தில் அந்த மனிதன் ஒரு பயணப் பொதியுடன் அவசரமாகக் காண்டீபத்தின் நாணாக வந்து அவனது பெட்டியின் முன்பகுதியில் ஏறினான். முதற் பெட்டியில் சாரதியின் அறைக்குப் பின்புறமாக இருந்த இருந்த மூலையில் அகிலன் நின்றிருந்தான். கொரோனா பரவுகிறது என்று அறிந்தது தொடக்கம் அவன் அந்த இடத்தில் மட்டுமே உறுமீனிற்காய் காத்திருக்கும் கொக்காய் பயணத்தின் போது இரட்டைக் கால்களில் நிற்பான். கொரோனாவிற்கான எச்சரிக்கை அவனிடம் அதிகம். கதவில் இருக்கும் ஆழியைக்கூட அவன் மறந்தும் வெறும் கையால் தொடுவதில்லை. அதை மீறித் தொடவேண்டி வந்தால் கைதுடைக்கும் காகிதத்தைப் பாவித்தே தொடுவான். அதைத் தவிர்த்து வீட்டிலிருந்து அல்லது வேலையிலிருந்து புறப்பட்டால் அடுத்த இடத்தைச் சென்றடையும்வரை அவன் தனது கையை முகத்திற்கு அருகே வராது கவனித்துக் கொள்வான். அது எவ்வளவு வேதனையான அரிப்பாக இருந்தாலும் அவன் கை முகத்தைத் தீண்டாது. இப்படியாக இன்னும் பல தற்காப்பு முறைகளை அவன் அன்றாட வாழ்வில் பயின்றான். மூச்சை அடக்கும் யோகாசனம்கூட அதில் அடங்கும்.
இன்று அந்த மனிதனைப் பார்த்ததும் அகிலனுக்கு அங்கிருந்து நகரவேண்டும் என்கின்ற எண்ணமே முதலில் வலுவாக ஏற்பட்டது. அதற்கான ஒரே காரணம் அவன் விமான நிலையத்திலிருந்து வருகிறான் என்பதே. அதை அவனின் பயணப் பெட்டியை வைத்து அகிலன் அறிந்து கொண்டான். அவனிடம் இருந்து விலகியோட மனம் மீண்டும் மீண்டும் ஏனோ ஏங்கியது. இருந்தும் அப்படி விலகி ஓடுவது அவனைத் தேவையில்லாது சங்கடப்படுத்தும் என்று எண்ணிய அகிலன் எதுவும் செய்யாது அப்படியே சிலையாகி நின்றான். சிறிது நேரம் அந்த மனிதனும் மிகவும் சாதாரணமாகவே நின்றான். வண்டி வேகமெடுத்து பனியில் வழுக்குவது போலத் தண்டவாளத்தில் நழுவி ஓடத் தொடங்கியது. திடீரென அவன் மூன்று முறை பலமாகத் தும்மினான். அவன் தும்மிய தும்மல் துகள் அவன் கையில் பட்டதை அகிலனால் உணர முடிந்தது. அவன் உடல் கூசியது. மயிர் குற்றிட்டு நின்றது. அகிலனுக்கு என்ன செய்வது என்று சில கணங்கள் தெரியவில்லை. மயக்கம் வந்துவிடுமோ என்று பயமாக இருந்தது. சுரங்க ரதம் குரன்லாண்டில் நிற்க அதிலிருந்து அவசரமாக இறங்கி அகிலன் வெளியே ஓடினான். தனது மேலங்கியைக் கழற்றி கையை நன்கு மீண்டும் மீண்டும் துடைத்தான். என்றாலும் அவனுக்குத் திருப்தி இல்லை. ஆனால் அதற்கு மேல் எதுவும் செய்ய முடியாது என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. மனதுக்குள் தொடர்ந்தும் ஒருமாதிரியாக இருந்தது. மரக்கறி வாங்க வேண்டும் என்கின்ற திட்டத்திற்கு அமைய அவன் அங்கே இறங்கினான்? அங்கேயும் எள்ளுப் போட்டால் அது நிலத்தில் வீழாத சனநெரிசலாக இருந்தது. மலிவு பார்த்துத் தேவையில்லாத ஆபத்தை விலைகொடுத்து வாங்குவதாய் இது அமைந்துவிடும் என்பதும் அவனுக்கு உடனடியாக விளங்கியது. இன்று இங்கு வந்தாகிவிட்டது. இம்முறை மரக்கறியை வாங்கிக் கொண்டு வீட்டிற்குச் செல்லலாம். ஆனால் இதுவே கடைசியாக இருக்கட்டும். இனி விலை அதிகம் என்றாலும் வீட்டிற்கு அருகில் உள்ள கடையில் நேரம் பார்த்து அவற்றை வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவன் முடிவு செய்து கொண்டான். அதன் பின்பு அவசரமாகப் பொருட்களை எடுக்கத் தொடங்கினான். சன நெரிசலைப் பார்க்கப் பார்க்க அவனுக்குப் பயமாகவும் அருவருப்பாகவும் இருந்தது.
வீட்டிற்கு வந்தவன் வாயிற் கதவு மணியை அழுத்திவிட்டுச் சார்மினிக்காகக் காத்திருந்தான். வழமையாகக் கையில் எதுவும் இருக்காது. தானே திறந்து உள்ளே சென்றுவிடுவான். இன்று கையில் சுமையோடு கதவு திறப்பதற்கு அவனுக்கு மனது ஏகவில்லை. சார்மினிக்கு இரவு வேலை. அவள் ஒரு முதியோர் இல்லத்தில் தாதியாக வேலை செய்தாள். அதனால் பகலில் பொதுவாக வீட்டில் நிற்பாள். இன்று அவள் வீட்டில் நிற்பாள் என்பது தெரிந்ததால் கதவு மணியை அழுத்திவிட்டுக் காத்திருந்தான். அவள் கருத்தும் முக்கியம் என்பது அவன் எண்ணம் ஆகியது.
கதவு திறந்தது. அவளுக்கு என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை. அவள் அவனை உற்றுப் பார்த்தாள். பின்பு சந்தேகத்தோடு,
‘என்ன பேயறைஞ்ச மாதிரி வந்திருக்கிறியள்? தேவணில எதையும் வாங்கிக் கொண்டு வந்திட்டியளே? உங்களைப் பார்க்க எனக்கு அப்பிடித்தான் இருக்குது.’ என்றாள்.
‘நீ சொல்லுகிறது ஒருவகையில சரிதான்.’
‘என்ன சொல்லுகிறியள்?’
‘தேவாணில ஒருத்தன் தும்மிப் போட்டான்.’
‘என்ன? என்ன கோதாரியச் சொல்லுகிறியள்? தயவு செய்து அப்படியே நில்லுங்க. வீட்டிற்குள்ள தவறியும் வராதேங்க. நாங்கள் எப்பிடி எண்டாலும் இருந்திட்டுப் போகலாம். ஆனா பிரசனுக்கு ஏதும் வருத்தம் வந்தால் என்னால தாங்க முடியாது. அதால தெரிஞ்சு கொண்டு நீங்கள் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தைத் தரக்கூடாது. தயவு செய்து அதை வீட்டிற்குள்ள கொண்டு வராதேங்க.’
‘எனக்கு மாத்திரம் வீட்டிற்குள்ள வருத்தத்தைக் கொண்டு வரவேணும் எண்டு ஆசையா? திடீரென அவன் தேவாணில தும்மினான். அதுக்காக எல்லாத்தையும் நாங்களா முடிவு பண்ணக்கூடாது. பிரசன் ஸ்கூலுக்குத் தொடர்ந்தும் போகிறான்தானே? அங்க என்ன நடக்குது எண்டு எங்களுக்குத் தெரியுமே? அதே நேரம் நாங்கள் றிஸ்க் எடுக்க முடியாது எண்டும் விளங்கிது. நான் உங்களுக்காத்தானே வேலைக்குப் போனன். மரக்கறியும் வாங்கப் போனன். இப்பவும் அங்கை நிறையச் சனமா இருக்குது. ஆனா… அதைப் பற்றி நான் கவலைப்பட இல்லை. நீ இப்ப என்னை வீட்டுக்க வராதை எண்டுகிறாய்? நான் எங்க தெருவிலையா நிற்கிறது? இது எனக்கு வேணுமே? ம்… இதுக்கு விளக்கம் சொல்லு பார்ப்பம்.’
‘எனக்கு உங்களைத் தெருவில நிறுத்த வேணும் எண்டு வேண்டுதலோ ஆசையோ இல்லை. என்ரை கவலை உங்களுக்கு வந்த வருத்தம் தற்செயலா எங்களுக்கும் வரக்கூடாது எண்டுகிறதே. எனக்கு எண்டாலும் பருவாய் இல்லை. பிரசனுக்குத் தொற்றினால்? கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க? நாங்கள் இவ்வளவு காலமும் சேர்ந்து வாழ்ந்ததுக்கே அர்த்தம் இல்லாமல் போயிடும். அதுகின்ரை ஒரு அடையாளமும் இல்லாமல் போயிடும். தயவு செய்து அதை விளங்கிக் கொள்ளுங்க அப்பா.’
‘எனக்கும் விளங்காமல் இல்லை. அதுக்கு இப்ப நான் என்ன செய்ய முடியும் சொல்லு பார்ப்பம்?’
‘என்னிட்டை ஒரு நல்ல ஐடியா இருக்குது.’
‘ஓ நீயும் இப்ப ஒரு பெரிய மதியூகீ ஆகீட்டாய் போல? ம்… என்ன பிளான் சொல்லு பார்ப்பம்? என்னுடைய சொந்த மதியூகீயின்ரை திறமையையும் பார்ப்பம்.’
‘அது சிம்பிள் அப்பா.’
‘என்ன எண்டு முதல்ல சொல்லு?’ ‘நீங்கள் போய் கீழ பேஸ்மண்டில இருங்க. சாப்பாடு மேல்க்கதவைத் திறந்து படியில வைக்கிறன். அதைவிட ஏதும் தேவை எண்டா எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்புங்க. நான் கொண்டு வந்து கதவைத் திறந்து வைப்பன். நீங்கள் கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு வந்து எடுங்க. இப்படி நாங்கள் இரண்டு கிழமைக்கு இருக்க வேணும். அதுக்கிடையில உங்களுகுத் தொற்றி இருக்குதா இல்லையா எண்டு முடிவாகீடும்.’
‘ம்… நீ சொல்லுகிறதும் சரிதான். எதுக்குத் தேவை இல்லாமல் றிஸ் எடுப்பான்? ஆனா நான்  நாளைக்கு வேலைக்குப் போக வேணும். அவங்கள் என்ன சொல்லுவாங்களோ தெரியாது. றிங்பண்ணிக் கேட்க வேணும்.’
‘நோய்க்கான அறிகுறி இல்லாதவரைக்கும் நீங்கள் என்ன காரணம் சொல்லுவியள்?’
‘அப்ப நீ ஏன் இவ்வளவு பதறுகிறாய்?’
‘அது வேலையிடம் அப்பா… அங்க பொருளாதாரம் பற்றி மட்டும் சிந்திப்பினம். இது வீடு… இங்க நாங்கள் முதலில பிள்ளையைப் பறித்தான் சிந்திக்க வேணும். அதால எங்களுக்கு வேற வழி இல்லை. எந்தவித ஆதாரம் இல்லாட்டியும் பாதுகாப்பாய் இருக்கிறது மட்டுமே நல்லது.’
‘சரி நீ பேஸ்மன்ற் திறப்பைக் கொண்டு வந்து தா. என்னோடை தேவை இல்லாமல் நிண்டு நீ கதைக்காதை.’ என்று கண்ணைச் சிமிட்டினான்.
‘நீங்க சாப்பாட்டுச் சாமான்களை வைச்சிட்டு வெளியில நில்லுங்க… நான் போய் கெதியாய்த் திறப்பை எடுத்தாறன்.’

என்று கூறிய சார்மினி வேகமாக உள்ளே சென்றாள். அகிலன் பாதாள அறைக் கதவைப் பார்த்தான். நல்ல வேளையாக தாங்கள் தற்போது தொடர் மாடி வீடொன்றில் இருப்பது இதற்கு வசதியாக அமைந்ததாக அவனுக்குத் தோன்றியது. இந்த வீட்டின் பாதாளத்தில் பெரியதொரு அறையும், குழியல் அறையும் இருந்தன. பெரிய அறையில் சோபாவும் தொலைக்காட்சியும் உண்டு. அது நீல நிறச் சோபா ஒன்று. வேண்டும் என்றால் அதை விரித்துப் படுக்கை போல மாற்றிக் கொள்ளலாம். இதில் இருக்கப் போகும் பெரிய அசௌகரியம் என்ன வென்றால் பிரசனையும் சார்மினியையும் பிரிந்து தனிமையாகப் பாதாள அறையில் இருக்க வேண்டும். அதை எண்ண எண்ண அகிலனுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. இருந்தும் இதைவிட வேறு வழி இருப்பதாக அவனுக்கு இப்போது தோன்றவில்லை. அகிலனின் நண்பன் ஒருவன் இந்த வருத்தம் இருப்பதான அறிகுறி இருந்ததைத் தொடர்ந்து மனைவியால் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டுவிட்டான். அவனுக்கு இப்படிப் பாதாள அறை கொண்ட வீட்டு வசதி எதுவும் இருக்கவில்லை. ஆனால் அவனிடம் கார் ஒன்று இருந்தது. வேறு வழி இன்றி அதை அவன் தனது தங்குமிடமாக மாற்றி வாழ்வதாய் அகிலனோடு தொலைப் பேசியில் கதைக்கும் பொழுது கூறி இருந்தான். அந்த வகையில் தான் அதிஸ்ரம் செய்ததாய் அவனுக்குத் தோன்றியது.

பாதாள அறைக்குள் செல்வதற்குத் தனியாகக் கதவு இருந்ததால் தேவையில்லாது பிரதான வீட்டிற்குள் செல்லத் தேவையில்லை. இந்த நோய் காற்றில் பரவுவது இல்லை என்கிறார்கள். சிலர் காற்றில் இருக்கும் திரவத் துளிகளில் வைரஸ் சொகுசாக வாழலாம் என்கிறார்கள். எது எப்படி என்பது தெளிவாக யாருக்கும் தெரியாது. சீனாவில் இப்படி நடந்ததாம் அப்படி நடந்ததாம் என்கிறார்கள். ஒரு வீட்டில் ஒருவருக்குத் தொற்றினால் அனைவருக்கும் தொற்றுவதாய் கூறுகிறார்கள். கூடவாழ்ந்த பூனைகள்கூட இறந்ததாகத் தகவல்கள் வருகின்றன. பெண்களைவிட ஆண்களுக்கே அதிக ஆபத்து என்கிறார்கள். நோர்வேயில் வெளிநாட்டிற்குப் போய் வந்தவர்களுக்கே இந்த வருத்தம் முதலில் வந்ததாக நம்பப்படுகிறது. உள்ளூரில் தொற்றத் தொடங்கி இருக்கலாம். அது பற்றிய தெளிவான தகவல்கள் இல்லை. இருந்தாலும் ஸ்திரமின்மை தொடர்கிறது. அகிலனின் சிந்தனையைக் கலைத்த வண்ணம் சர்மினி மீண்டும் திரும்பி வந்தாள்.

‘இந்தாங்க திறப்பு.’ அவள் அதை தூரத்தே நின்று அகிலனை நோக்கி வீசி எறிந்தாள். அகிலனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. கவலையாகவும் இருந்தது. அவன் கவலையோடு சிரித்தவண்ணம் குனிந்து திறப்பை எடுத்தான். சர்மினி மீண்டும் உள்ளே சென்று சோப்புக் கரைத்து வாளியில் எடுத்து வந்தாள். பின்பு அவன் கொண்டு வந்த பொருட்களை ஒவ்வொன்றாகத் துப்பரவு செய்யத் தொடங்கினாள். சுடு நீருக்கும் சோப்பிற்கும் இந்த வைரஸ் சொற் கேட்கும் என்று பரவலாக நம்பப்படுகிறது.  நோர்வேயில் இது ஆரம்ப நிலையில் இப்போது உள்ளது. இருந்தும் இது ஒரு ஆரூடமே. ஆனால் சீனாவில் ஒரு வாட்டு வாட்டிய பின்பு இப்போது இத்தாலி, ஸ்பெயின், பிரான்ஸ் போன்ற பல ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குள் புகுந்து இருக்கிறது. இதன் பாதிப்பு எப்படி இருக்கும் என்பது யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது. சீனாவில் நடந்ததைக் கேள்விப்பட்டது மட்டுமே. அங்கே நடந்ததாகக் கேள்விப்பட்டதையும் சிலர் நம்பினர். சிலர் நம்ப மறுத்தனர். சில நாடுகள் ஏற்கனவே தடுப்பு நடவடிக்கைகள் எடுக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள். சில நாடுகள் உள்ளே விட்டுப் பிறகு அடிப்பதற்காய் காத்திருக்கிறார்கள்.

அகிலனோடு வேலை செய்பவளுக்கு மாறன் என்று பெயர். மாறன் என்று தமிழ்ப் பெயராக அர்த்தம் கண்டுவிட முடியாது. அவள் ஒரு அழகான பெண். அவளுக்கு இந்தச் செய்திகளில் நம்பிக்கை இல்லை. இவை அனைத்தும் பூதக்கண்ணாடியால் நோக்கிச் சொல்லப்படுவதாய் கோபமாகக் கூறுவாள். அகிலனுக்கு அவளைப் பாக்க வியப்பாக இருக்கும். அதே நேரம் இப்படி நம்பாதவர்களால் இந்த வருத்தம் மேலும் பரவ வாய்ப்பு இருக்கிறது என்கின்ற உண்மையும் கசக்கும்.

பாதாள அறைக்குள் வந்த அகிலனுக்கு என்ன செய்வது என்று விளங்கவில்லை. இப்போது சார்மினியைக் கூப்பிட முடியாது. அவள் பம்பரமாய் சுழலும் நேரம் இது. அந்த அறையிலிருந்த ஒரு குவளையைக் கையில் எடுத்தான். குளியல் அறைக்குச் சென்று நீரைத் திறந்துவிட்டு அது குளிரான நீராக வரும் வரைக்கும் பொறுமையாகக் காத்திருந்தான். நீர் நன்றாக ஓடத் தொடங்கியதும் குளிரான நீர் வந்தது. அவன் அதை எடுத்துக் கொண்டு மீண்டும் கோலுக்குள் வந்தான். அவனுக்குத் தாகமாக இருந்தது. அதைப் பருகத் தொடங்கினான். எதுவும் தொற்றி இருக்கக்கூடாது என்று மனம் கிடந்து அடித்தது. இந்த நோய் பெண்களைவிட ஆண்களை அதிகமாகப் பாதிக்கிறது என்று அவன் கேள்விப்பட்டு இருந்தான். அதுவும் நாற்பது வயதிற்கு மேல் என்றால் மேலும் பயப்பட வேண்டும் என்று அவன் வாசித்த ஞாபகம். அதன் உண்மை பொய் விளங்காவிட்டாலும் அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது. ஒஸ்லோவின் மேற்குப் புகுதியைச் சார்ந்த பல சுதேசிகளுக்கு இந்த வருத்தம் முதலில் வந்திருக்கிறது. அது இத்தாலியில் அல்லது ஆஸ்திரியாவில் குளிர்கால விடுமுறையைக் கழிக்கச் சென்றதால் தொற்றியது என்கிறார்கள். நாட்டிற்குள் வந்துவிட்டால் இதைக் கட்டுப்படுத்துவது கடினம் என்பதைப் பலர் அறிவார்கள். இருந்தும் இன்று போல விமான நிலையத்திலிருந்து எந்த ஒழுங்குமுறையும் இன்றிப் பயணிகள் நாட்டிற்குள் வருகிறார்கள். அவர்களில் எவர் நோயைக் காவி வருகிறார்கள் என்று யாருக்கும் தெரியாது. தும்மியவனுக்கு நோய் இருக்கலாம். இல்லாமலும் இருக்கலாம். அறிகுறி தெரிவதற்கு முன்பு யாருக்கும் இப்போது பரிசோதனைகள் செய்யப்படுவதில்லை. அதனால் உடம்பிற்குள் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிய முடியாது. ஏதாவது அறிகுறிகள் தெரிந்தால் மட்டுமே மேற்கொண்டு அவர்களுடன் கதைத்துப் பரிசோதிக்கச் செல்லலாம். நோர்வே அரசாங்கம் முதலில் இங்கு எதுவும் இல்லை என்பது போலக் கண்களை மூடிக் கொண்டு இருந்தது. இப்பொழுது அப்படி இருக்க முடியாது என்பது நன்கு உறைக்கத் தொடங்கி இருக்கிறது. அகிலனுக்கு நோர்வே மேற்கொள்ளும் நடவடிக்கைகள் போதாது என்றே எண்ணத் தோன்றியது.

நாளை என்ன செய்வது என்கின்ற குழப்பமாக இருந்தது. இதற்கு யோசித்துப் பிரயோசனம் இல்லை. அகிலனின் முக்கிய வேலை மருத்துவ மனைக்கு வரும் நோயாளிகளிடம் இருந்து இரத்தம் பரிசோதனைக்காக எடுப்பது. அதைப் பரிசோதிக்கும் ஆய்வுகூடப் பகுதியில் வேலை செய்வது. இது மருத்துவமனையில் உள்ள மிகவும் பிரதானமான பகுதிகளில் ஒன்று. அங்கே யாருக்கும் தொற்று இருந்தால் அது பலருக்கும் பரவ வாய்ப்பு உண்டு. வேலைக்குப் பொறுப்பில்லாது போய் அங்கே நோயைப் பரப்புவது மிகவும் தவறான விடயம். ஆகவே திறன்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு அவர்களின் கருத்தைக் கேட்டு பின்பு அவர்கள் சொல்வது போல நடந்தால் எந்தத் தவறும் செய்ததாக அவர்கள் பின்பு குற்றம் சுமத்தமாட்டார்கள் என்பது அகிலனின் எண்ணம். அவனுக்குத் திடீரென அவன் கேள்விப்பட்ட அந்தச் சம்பவம் நினைவிற்கு வந்தது. மருத்துவர் ஒருவர் வெளிநாட்டிலிருந்து விடுமுறை கழித்து மீண்டும் நோர்வேக்கு வந்த பின்பு தன்னைப் பரிசோதிக்கக் கேட்டிருக்கிறார். ஆனால் அது அவரது மேல் அதிகாரிகளால் மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. அத்தோடு வேலையைத் தொடருமாறு பணிக்கப்பட்டு இருக்கிறது. அதனால் சிலருக்கு வருத்தம் பரவி உள்ளது. அப்போது அந்த மருத்துவர் தான் பரிசோதிக்க மேலதிகாரியைக் கேட்டேன் என்பதிலிருந்து அவர் மீது வீண் குற்றம் சுமத்த முடியாது தப்பித்துக் கொண்டார். அப்படியே தானும் புத்தியாக அவர்களைக் கேட்டு நடப்பது நல்லது என அகிலன் முடிவு செய்து கொண்டான். அகிலன் திறன்பேசியைப் பார்த்தான். விரைவு மின்னூட்டலை எடுத்து வருமாறு முதலில் சார்மினிக்குக் குறுஞ் செய்தி அனுப்பிவிட்டு தனது தலைமை அதிகாரிக்கு அதனால் தொடர்பை உண்டுபண்ணினான்.

‘வணக்கம்! நான் அகிலன்.’
‘சொல்லுங்கள்… என்ன உதவி உங்களுக்கு வேண்டும்?’
‘எனக்கு ஒரு ஆலோசனை வேண்டும்.’
‘எதைப் பற்றி?’
‘நான் இன்று சுரங்க இரதத்தில் வீட்டிற்குப் போகும் போது விமான நிலையத்திலிருந்து வந்த பயணி ஒருவரும் எங்களுடன் அதில் பயணித்தார். எதிர்பாராத விதமாக அவர் சுரங்கரத்திற்குள் பலமுறை தும்மிவிட்டார். நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு விளங்கவில்லை. அதனால் உங்களின் அறிவுரை எனக்கு வேண்டும். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்களோ அதன்படி நான் செய்வேன்.’
‘ஓ… மிகவும் சிக்கலான விடயம். எது எப்படி என்றாலும் சிறிது ஐயம் ஏற்பட்டாலும் நாம் அதைப் பார்த்தும் பாராமலும் விடமுடியாது. இங்கு வருத்தம் பரவத் தொடங்கினால் என்ன நடக்கும் என்பது உங்களுக்கே தெரியும். அதனால் நீங்கள் வீட்டிற்குள் முடங்கி இருப்பதே நல்லது என்று நான் எண்ணுகிறேன். ஏதாவது அறிகுறி தென்பட்டால் அல்லது காய்ச்சல் வந்தால் கொரோனா எண்ணிற்குத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். இரண்டு கிழமைக்கு நீங்கள் வீட்டிற்குள் இருப்பதே நல்லது. வருத்தம் ஏதும் இல்லை என்றால் அதன் பின்பு நீங்கள் வேலைக்கு வரலாம். எனக்கு இப்படியே அறிவிப்பு வந்து இருக்கிறது. நான் அதில் எந்த மாற்றத்தையும் செய்ய விரும்பவில்லை.’
‘நீங்கள் சொல்வது மிகவும் சரியே. எங்கள் வேலையிடம் அப்படியானது என்பது எனக்கு நன்கு விளங்கும். அதில் எந்தத் தவறும் ஏற்பட நாம் ஏதுவாக இருக்கக்கூடாது.’
‘அதுவே என் கவலையும் அகிலன். அதையே நானும் விரும்புகிறேன். உங்களுக்கு விரைவில் குணமாக எனது வாழ்த்துக்கள். நிச்சயம் இது கொரோனாவாக இருக்காது என்று நம்புகிறேன்.’
‘அப்படியே இருக்க வேண்டும் என்பதே என்னுடைய பிரார்த்தனையும். உங்கள் அறிவுரைக்கு நன்றி. விரைவாக மீண்டும் சந்திப்போம்.’

அவர் அத்துடன் தொலைப்பேசியைத் துண்டித்துக் கொண்டார். இப்போது பலர் தன்னைப் போல வேலைக்குப் போகமுடியாமல் இருப்பதால் அங்கே தற்போது வேலைக்கு வருபவர்களுக்கு அதிகமான வேலைப் பழுவாய் இருக்கும் என்பது அகிலனுக்கு விளங்கியது. தலைமை அதிகாரிக்கும் அதிக வேலைப் பழுவாய் இருக்கும். என்றாலும் இதை எல்லோரும் சிரம தானம் போல எண்ணி உதவுவார்கள் என்பது அகிலனுக்கு நன்கு தெரியும். நோர்வே மக்களின் உயரிய பண்புகளில் சிரம தானமும் ஒன்றாகும். இந்தப் பண்பு அகிலனை மலைக்க வைத்திருக்கிறது. அகிலனை மட்டும் அல்ல நோர்வேக்கு வரும் அனைவரையும் அது திகைக்க வைப்பது உண்டு. பொதுவாக நோர்வே மக்கள் மிகவும் கனிவானவர்கள். அதற்குப் புறநடையானவர்களும் உண்டு. அதேபோன்ற புறநடையான அரசியற் கட்சிகளும் உண்டு. அவர்களது கைகள்கூட இக்காலத்தில் வலுத்துக் கொண்டு வருகிறது. அது இங்கு மட்டும் நடப்பதல்ல. உலகம் முழுவதும் நடக்கும் ஒரு புதிய மார்க்கமாக இருக்கிறது. அந்தப் புறநடைகளை விட்டுப் பொதுவாகப் பார்த்தால் நோர்வே மக்கள் மிகவும் கனிவானவர்கள். பொதுவாகச் சட்டத்தை மதிப்பவர்கள். அதனால் இங்கு இந்த வருத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்தக் கொண்டு வரும் நடைமுறைகளையும் அவர்கள் நிச்சயம் கடைப்பிடிப்பார்கள். அது இந்த வருத்தத்தைக் கட்டுப்படுத்த பெரும் உதவியாக இருக்கும். அதற்குப் புறநடையாகவும் பல காரியங்கள் நடந்து ஏறலாம். அதுவும் எங்கும் நடக்கும் மனித யதார்த்தமாகும். எந்த நாட்டிலும் பெரும்பான்மையின் செயற்பாடே அந்த நாட்டின் செயற்பாடாகப் பார்க்கப்படும். அப்படிப் பார்த்தால் நோர்வே மிகவும் ஒரு உன்னதமான நிலையைப் பெறும் என்பதில் அகிலனுக்கு எந்த ஐயமும் இல்லை. கொரோனா என்கின்ற வருத்தம் தாக்குகின்ற போது நோர்வே என்னும் நாட்டில் இருப்பது மிகவும் பாதுகாப்பைத் தந்தாலும் இந்த வருத்தம் இத்தினை பாதுகாப்பையும் தாண்டி மனிதர்களை வதைத்துவிடுமோ என்கின்ற ஐயம் அவன் மனதை அலைக்கழித்தது. தனது வீட்டில் இன்று தொடங்கிய இந்தப் பிரச்சனை எப்போது முடியும் என்பதும் அவனுக்கு விளங்கவில்லை.

அகிலனுக்கு ஒரே யோசனையாக இருந்தது. சார்மினி வேலைக்குச் சென்றால் பிரசனை யார் பார்த்துக் கொள்வது என்றும் அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அவனைத் தனித்து இருக்க விடமுடியாது. அதே நேரம் அவன் தன்னுடன் இருக்கவும் முடியாது. அப்படி என்றால் என்ன செய்வது என்கின்ற கேள்வி புழுபோல அவன் மண்டையைக் குடைந்தது. எதற்கும் சார்மினியோடு கதைக்க வேண்டும். யாரையாவது உதவிக்குக் கேட்க முடியுமா என்றும் தெரியவில்லை. கொரோனாவை முன்னிட்டு யாரும் இலகுவில் உதவி செய்யமாட்டார்கள். அதுவும் குழந்தைப் பிள்ளையைத் தங்களோடு வைத்திருப்பது என்றால் சம்மதிக்கமாட்டார்கள். அப்படி என்றால் சார்மினி இல்லாத நேரத்தில் எப்படிச் சமாளிப்பது? அவனைப் பார்த்துக்கொள்ள ஒரு நபர் தொடர்ந்து வேண்டுமே? அகிலனுக்கு எந்தப் பதிலும் கிட்டுவதாகத் தெரியவில்லை. இதைப்பற்றி சார்மினியோடு கதைக்க வேண்டும். அவளுடனும் நேரடியாகக் கதைக்க முடியாது. ஆகவே அவன் திறன்பேசியை எடுத்து அவளது எண்களை அழுத்தினான்.
‘என்னப்பா அதுக்குள்ள என்னுடைய ஞாபகம் வந்திட்டுதே? அவசரமாய் அடிக்கிறியள்? எனக்கு இங்க நிறைய அலுவல்கள் இருக்குது. முதல்ல பிரசனுக்குச் சாப்பாடு கொடுக்க வேணும். அதைவிடத் துப்பரவு… புதிய விதிமுறை… இயலும் எண்டா ஸ்பிரீற் வாங்க முடியுமா எண்டு பார்க்க வேணும். அப்படி  நிறைய வேலை இருக்குது. சிலவேளை வெளிய போக வேணும்.’
‘எனக்கும் பிரச்சினைப் பற்றின யோசனையா இருக்குது. அதுதான் உன்னோடை கதைக்க வேணும் எண்டு எடுத்தன். அவனை என்ன செய்கிறது? நீ வேலைக்குப் போனா அவனை யார் பார்க்கிறது? இதைப்பற்றி நீ யோசிச்சியா?’
‘நீங்கள் யோசிக்கிற அளவுக்கு நான் யோசிக்காமல் இருப்பனா? தகப்பன் சந்ததியை தாறதோடை சரி. தாய்தான் அதைப் பேணிப் பாதுகாக்கிறவள் எண்டு தெரியாதே? அப்படி எண்டா நானும் அவனை எப்பிடிப் பாதுகாக்கிறது எண்டு யோசிக்காமலா இருப்பன்?’
‘சரி… சரி… நீ நிச்சயம் யோசிப்பாய். அப்படி என்ன யோசிச்சு என்ன முடிவு எடுத்தாய் எண்டு எனக்குச் சொல்லு பார்ப்பம்? அதுக்குப்பிறகு எனக்குத் தேவையானது எல்லாத்தையும் படியில வை. நான் வந்து எடுத்துக் கொண்டு வாறன். கதவுக்குத் திறப்பு போட்டுப் பூட்டி விடு. இல்லாட்டிப் பிரசன் இங்க ஓடி வந்திடுவான். சரி சொல்லு… என்ன எண்டு இந்தப் பிரச்சினையைச் சமாளிக்கிறது? குறிப்பா பிரசன்ரை பிரச்சினையை எப்பிடிச் சமாளிக்கிறது.’
‘அது சிம்பிள் அப்பா. நான் வேலைக்குப் போன் பண்ணி நடந்ததைச் சொன்னனான். அவைக்கும் நிலைமை விளங்கி இருக்குது. அவையும் வீண் றிஸ்க் எடுக்க விரும்ப இல்லையாம். அதால பதின்நாலு நாளுக்கு காரன்தேனில இருக்கட்டாம். நானும் கரன்தேனில இருந்தால் பிரசனைப் பார்க்கிறது ஒரு பிரச்சினை இல்லை. உங்களையும் வீட்டையும் பார்த்துக் கொள்கிறதும் ஒரு பிரச்சினையாக இருக்காது. ஏலும் எண்டா உங்கடை மெபீல்ல இருந்து ஸ்பிரீற், மாஸ்க் ஓடர் பண்ணி எடுக்க முடியுமோ எண்டு பாருங்க. இரண்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் மட்டுமே எங்களிட்டை இருக்குது. சாப்பாட்டுச் சாமான்களும் நெத்தில ஓடர் பண்ண வேணும். அதை நான் செய்கிறன். இதை உங்களால ஓடர் பண்ணி எடுக்க முடியுமா எண்டு பாருங்க. நாங்கள் கடைக்குப் போக முடியாது. ஆனால் அவசரம் என்டா மாஸ்க்கைப் போட்டுக் கொண்டு போயிட்டு வரவேண்டி இருக்கும். வேற வழி இல்லை. எல்லாரும் இப்ப விசியா இருப்பினம். அதோடை அவைக்கும் பயமாகவும் இருக்கும்.’

‘ஓ நீ கெட்டிக்காரி. அப்ப நான் பெரிய பிரச்சினை எண்டு நினைச்சது இப்ப பெரிய பிரச்சினை இல்லை. ஓ மற்றதை நாங்கள் சமாளிக்கலாம். அந்த நம்பிக்கை எனக்கு இருக்குது. நான் அதுக்கு றை பண்ணுகிறன். ஸ்பிரீற்றும், மாஸ்க்கும் எடுக்கிறது சுலபமாக இருக்காது. முயற்சி செய்வம். இல்லாட்டி நீ போய் அப்போத்தெக்கில (மருந்துக்கடை) பார்த்திட்டு வா. அதுவும் இல்லை எண்டால் இருக்கிறதை வைச்சுச் சமாளிக்க வேணும்.’
‘ம் நீங்கள் சொல்லுகிறதும் சரி. நான் வெளிய போகிறது எண்டா இவனையும் இழுத்துக் கொண்டு போக வேணும். அதைவிட வேற வழி இல்லை. யாரையும் கேட்டால் உதவி செய்வினமோ தெரியாது. அதேநேரம் எதுக்கு இப்ப தேவையில்லாமல் அவை இவையக் கடமைப்படுத்திக் கொண்டு… இப்போதைக்கு இதை எங்களால சமாளிக்க முடியும். அதுக்கான நம்பிக்கையும் தைரியமும் என்னிட்ட இருக்குது.’
‘அப்பிடிதான் நானும் நினைக்கிறன் சார்மினி. ஆனா என்ன நான் மட்டும் இரண்டுபேரையும் பார்க்காமல் தனிய இருக்க வேணும். அதை நினைக்க நினைக்க வெறுப்பா இருக்குது. அதோட இது எப்பிடி முடியுமோ எண்டும் பயமா இருக்குது.’
‘முதல்ல நீங்கள் எதுக்கும் பயப்படாதையுங்க. நீங்கள் தனிய இருக்க வேண்டிய கட்டாயமும் இல்லை. உங்க இருந்தாலும் நீங்கள் எங்களோடை இருக்கிறமாதிரி உணரலாம். அதுக்கான வழியும் உங்களுக்குத் தெரியும்தானே?’
‘என்ன சொல்லுகிறா?’

‘பிறகு என்ன…? ஸ்கைப் என்னத்திற்கு இருக்குது? அது இருக்க உங்களுக்கு ஏன் பயம்? அதைவிட நாங்கள் மேலதானே இருக்கிறம். உங்களுக்கு ஏதும் கடுமையா இருந்தாச் சொல்லுங்க. மிச்சத்தை நான் பார்க்கிறன். நான் கதைச்சா நிச்சயம் அது எடுபடும். அதால நீங்கள் தேவை இல்லாமல் பயப்பிட வேண்டாம்.’
‘அது உண்மை. சாதாரண ஆட்கள் சொல்லுகிறதைவிட நீ சொன்னா நிச்சயம் கேட்பாங்கள். எனக்குத் தேவையான பொருட்களை எல்லாம் பை ஒண்டில போட்டுக் கதவுக்கு வெளிய வை. குறிப்பா மொபீல் சார்ச்சர் எனக்கு வேணும். அது இல்லாட்டி ஒரு தொடர்பும் இருக்காது. அதோடை அந்த எக்ஸ்றா கேத்தில், ரீ பக்கேற், ரின்பால், எண்டு தேவையானதை எல்லாம் எடுத்து வை. படுக்கைக்குத் தேவையான பொருட்களையும் மறந்திடாதை.’
‘இதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாதே? நீங்கள் இதையெல்லாம் சொல்ல வேணுமே? எல்லாம் சரியாய் வரும். நான் வைச்ச பிறகு போன் பண்ணுகிறன். அப்ப போய் பையை எடுங்க. சாப்பாடும் அப்பிடியே வரும். வேறை என்ன வேணும் எண்டாலும் போன் பண்ணுங்க. காய்ச்சல் காயத் தொடங்கினா அதையும் உடனடியா எனக்குப் போன் பண்ணிச் சொல்லுங்க.’
‘கட்டாயம் சொல்லுறன். நீ தேவை இல்லாமல் பயப்பிடாதை. நீங்கள் இரண்டுபேரும் தனியச் சமாளிப்பீங்கள் தானே? பயம் ஒண்டும் இல்லையே?’
‘நீங்கள் கீழ இருக்கிறியள். நாங்கள் மேல இருக்கப் போகிறம். இதில பயப்பிட என்ன இருக்குது? நீங்கள் ஒண்டும் இதைப்பற்றிக் கவலைப்படாதையுங்க.’
‘இல்லை… இந்த வருத்தம் தொற்றத் தொற்ற இங்கையும் என்ன மாற்றங்கள் வருமெண்டு யாருக்குத் தெரியும்? அதை நினைக்கவும் பயமாக இருக்குது.’
‘உது தேவை இல்லாத கவலை அப்பா. இங்க அப்படி எதுவும் நடக்கிறதுக்குச் சந்தர்ப்பம் இல்லை. சாப்பாட்டுச் சாமன்களைக் கொண்டு வந்து தந்தாங்கள் எண்டா நாங்கள் சமாளிப்பம். என்ன… உங்களுக்கும் தொற்றி இருக்கக் கூடாது. அப்பிடித் தொற்றினாலும் கடுமை ஆக்கக் கூடாது. அதில ஏதும் சிக்கல் வரயில்லை எண்டா நாங்கள் எதுக்கும் பயப்பிடத் தேவை இல்லை. இங்க வேற நாடுகளில நடக்கிற மாதிரி வீட்டுக்கை எல்லாம் யாரும் லேசில வரமாட்டாங்கள். நீங்கள் ஆறுதலா றிலக்ஸ் எடுங்க அப்பா.’
‘சரி நான் உன்னை மினக்கெடுத்த இல்லை. நீ போய் உன்ரை அலுவலைப் பார். நானும் இதுக்க இருக்கக்கூடிய மாதிரி எல்லாத்தையும் ஒழுங்கு படுத்துகிறன். இங்க ஒரே தூசா இருக்குது. வைக்கும் மெசின் பிடிக்க வேணும். அது கீழ இருக்குதா?’
‘ஓ… அங்கதான் இருக்குது. அதை எடுத்து ஒருக்காக் கீழ்க்கோலை நல்லாத் துப்பரவு செய்யுங்க. பிறகு அங்கேயே வைச்சிடுங்க. இனி என்ன பொருள் உங்களிட்ட இருந்து வாறது எண்டாலும் ஸ்பிரீற் போட்டுத் துடைச்ச பிறகு மட்டுமே இங்க வரவேணும்.’
‘நான் இங்க நெத்தில செக் பண்ணினனான். ஸ்பிரீற் நெத்தில கிடையாது. சில அப்போத்தெக்கில மட்டும் இருக்குது. நீ ஒருக்கா நேர போய் அதை வாங்கி வா. சோப்புத் தாராளமாய் இருக்குது தானே?’
‘இருக்குது. சரி நான் அப்ப அதை முதல்ல பார்க்கிறன். பிறகு ஏதும் எண்டாத் துப்பரவா வெளியில போகமுடியாமல் போயிடும். நீங்கள் உங்கடை அலுவலைப் பாருங்க… அப்ப நான் கெதியாப் போயிட்டு வாறன். கடைக்கு ஐஞ்சு நிமிசத்தில காரில போயிட்டு வந்திடலாம். பக்கத்தில இல்லாட்டியும் வேறை இடத்திலை எண்டாலும் போய் வாங்கிக் கொண்டு வாறன்.’
‘சரி கெதியாய் போயிட்டு வா. வந்த பிறகு மிச்சத்தைப் பார்க்கலாம். காருக்கையும் ஒரு ஸ்பிரீற் போத்தல் வை. நான் காரைப் பாவிச்சா அதைத் துடைக்க வேணும்.’
‘சரி நான் வைக்கிறன்.’
‘சரி. வாய்.’
‘வாய்.’

அகிலன் திறன்பேசியை வைத்த பின்பு சவர்க்காரத்தை வாளியில் கரைத்துத் தூசு படிந்திருக்கும் மேற்பரப்புகளை முதலில் நன்றாகத் துடைத்தான். பின்பு நிலத்தையும் வைக்கும் கிளினரால் துப்பரவு செய்துவிட்டுச் சவர்க்காரத்தில் நனைத்த துணியால் துடைத்து எடுத்தான். அதைச் செய்து முடித்த பொழுது அவனுக்குப் பசித்தது. சார்மினி அவசரமாகப் புறப்பட்டு மருந்துக் கடைக்குச் சென்றுவிட்டாள். இனி அவள் மீண்டும் திரும்பி வந்தாலே சாப்பாடு கிடைக்கும். ஆனால் மற்றைய பொருட்களை உள்ளே வைத்துவிட்டேன் என்று மருந்துக் கடைக்குச் செல்வதற்கு முன்பு திறன்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு கூறிவிட்டச் சென்றிருந்தாள். துப்பரவு செய்து முடிந்துவிட்டதால் அவள் என்ன என்ன பொருட்களை வைத்திருக்கிறாள் என்று பார்த்து அதை எடுத்து வரலாம் என்று அவன் எண்ணினான். அதில் அவன் கேட்டுக் கொண்டது போலக் கேற்றிலும், தேநீருக்குத் தேவையான பொருட்களும் இருந்தன. அதனால் தற்போது சுவையான தேநீர் தயாரித்துப் பருகலாம் என்று எண்ணினான்.

சார்மினி அவனது மனதை நள்ளிரவுச் சூரியன் போல எப்போதும் அறிந்தவள் என்றே சொல்ல வேண்டும். எதிர்பார்த்தபடியே தேநீருக்குத் தேவையான பொருட்கள் வைக்கப்பட்டு இருந்தன. சிற்றுண்டிகளும் அதற்குத் துணையாக இருந்தன. அத்தோடு படுக்கைக்குத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களும் வைத்திருந்தாள். அதைப் பார்த்ததும் அகிலனுக்குச் சந்தோசமாய் இருந்தது. இப்போது இருக்கும் பசிக்குத் தேநீர் குடித்ததால் நன்றாய் இருக்கும் என்கின்ற நினைப்பை அவன் செயலாக்கினான். தேநீரைக் குடித்துவிட்டு மற்றைய வேலைகளைச் செய்யலாம் என்பது அவன் எண்ணம். அப்போது சார்மினி திரும்பிவரும் நேரத்திற்கு அது கணக்காக இருக்கும் என்பது அவன் எண்ணம்.

கோலுக்குள் பொருட்களைக் கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டுத் தேநீர் தயாரிக்கும் வேலையில் அகிலன் ஈடுபட்டான். தேநீரைத் தயாரித்து ஒரு இழுவை இழுத்த பொழுது சொர்க்கம் கோலுக்குள் வந்ததாக அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆறுதலாக அதை இரசித்துப் பருகலாம் என்று சோபாவில் அமரும் போது மீண்டும் திறன்பேசி அவனை அன்போடு அழைத்தது. யாராக இருக்கும் என்கின்ற கேள்வியே அவன் மனதில் முதலில் எழுந்தது. யாராக இருந்தாலும் இந்த நேரத்தில் அது முக்கியமான அழைப்பாக இருக்கலாம் என்பது விளங்கியவனாய் அவசரமாகச் சென்று அதை எடுத்தான். அப்படி எடுக்கும்போது அது யாரிடம் இருந்து வருகிறது என்பதைப் பார்த்தான். அது அவன் வேலை செய்யுமிடத்தின் தலைமை அதிகாரியிடம் இருந்து வந்தது. என்னவாக இருக்கும்? சிறிது நேரத்திற்கு முன்புதானே கதைத்தது…? என்கின்ற யோசனையுடன் அவன் அதைப் பாய்ந்து எடுத்தான்.
‘கலோ… நான் கெலேனா.’
‘சொல்லுங்க என்ன விசயம்?’
‘நீங்கள் உல்லவோலிற்குப் போய்க் கொரோனா உங்களுக்கு இருக்கிறதா என்று பரிசோதிக்க வேண்டும். அதற்கு நீங்கள் அழைக்க வேண்டிய எண்ணைத் தருகிறேன். மறந்துவிடாமல் பரிசோதனை செய்யுங்கள். முடிவு வந்து உடன் அதை அறிவியுங்கள். நான் தரும் எண்ணிற்குத் தொடர்பு கொண்டால் அவர்கள் மேற்கொண்டு விபரம் கூறுவார்கள்.’
‘ஓ… அப்படியா? நீங்கள் எண்ணைச் சொல்லுங்கள். நான் நிச்சயம் தொடர்பு கொண்டு அந்தப் பரிசோதனையை மிக விரைவாகச் செய்கிறேன். அது எங்களுக்கும் மன அமைதியைத் தரும்.’
‘உண்மை அகிலன். எல்லோரும் மிகவும் அவதானமாக இருக்க வேண்டிய காலம் இது. அதனால் இந்தப் பரிசோதனை மிகவும் முக்கியமானது.’
‘எனக்கு அது நன்கு விளங்குகிறது. எனது குடும்பமும் இதற்கான விடையை அறியக் காத்திருக்கிறது.’
‘சரி அகிலன் தொலைப்பேசி எண்ணை எழுதிக் கொள்ளுங்கள்.’

அவள் தொலைப்பேசி எண்ணைக் கூறினாள். அகிலன் அவதானமாக எண்ணை எழுதிக் கொண்டான். அதன் பின்பு கெலேனா தொலைப்பேசியைத் துண்டித்துக் கொண்டார். அகிலன் அவர் தந்த எண்ணைப் பார்த்தான். அது ஆறு இலக்கம் கொண்ட பிரத்தியேக எண்ணாக இருந்தது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கும் பொறுமை அவனிடம் இருக்கவில்லை. அவன் அந்த எண்ணுடன் தொடர்பு கொண்டான். கிட்டத்தட்ட ஒரு மணித்தியாலம் காத்திருக்க வேண்டும் என்று பதில் வந்தது. மனிதர்களுக்கு இயந்திரம் பதில் சொல்லும் காலம் இது. அகிலனுக்கு அது புதுமை இல்லை. அவன் மனிதக் குரலுக்காய் காத்திருந்தான்.

நோர்வேயில் இந்த வருத்தத்தின் தொடக்கக் காலம் இது. பலரும் சந்தேகத்தில் அந்த எண்ணுடன் தொடர்பு கொள்வார்கள். தொடர்பு கொள்பவர்களில் பலர் தங்கள் சந்தேகங்களைத் தீர்த்துக் கொள்ள அதிக கேள்வி கேட்பார்கள். அதனால் அதிக நேரம் கதைப்பார்கள். பொறுமையைத் தவிர அகிலனுக்கு வேறு வழி இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. அவன் அந்தக் காத்திருப்பிற்கான இசையைக் கேட்ட வண்ணம் காத்திருந்தான். அந்தக் காத்திருப்பு மிகவும் அலுப்பைத் தந்தது. இருந்தாலும் இணைப்பைத் துண்டித்துக் கொள்ள முடியாது என்பது அவனுக்கு நன்கு விளங்கியது.

இதற்கு இடையில் சர்மினி வந்துவிட்டதற்கான சத்தம் மேலே கேட்டது. இருந்தும் அவளுடன் தொடர்பு கொள்ள முடியாத அவஸ்தை அவனுக்கு. அவன் தொடர்ந்தும் தொடர்பில் காத்திருந்தான். இறுதியாக ஒருவாறு அவர்கள் அழைப்பிற்கு உயிர் கொடுத்தார்கள்.
‘இது தொற்று நோய்த் தடுப்பு மையம். நான் நீனா கன்சன் பேசுகிறேன். உங்களுக்கு என்ன உதவி வேண்டும்?’ என்று ஒரு பெண்குரல் அவனைக் களத்திற்கு இழுத்து வந்தது.
‘நான் அகிலன் பேசுகிறேன். எனது வேலையிடம் றிக்ஸ்கொஸ்பிற்றல். அங்கே இரத்தப் பரிசோதனை எடுக்கும் இடத்திலும் அதைப் பரிசோதிக்கும் இடத்திலும் வேலை செய்கிறேன். இன்று சுரங்க ரதத்தில் வரும்போது அதில் விமான நிலையத்திலிருந்து வந்த பயணி ஒருவர் மிகவும் பலமாகத் தும்மிவிட்டார். நானும் அவ்விடத்தில் சுவாசித்துவிட்டேன். அதனால் அவருக்குக் கொரோனா இருந்தால் அது தொற்றி இருக்குமோ என்று பயப்படுகிறேன். எனது தலைமை அதிகாரி கொரோனாவிற்கான பரிசோதனை செய்து எனக்குக் கொரோனா தொற்றவில்லை என்று உறுதி செய்த பின்பே வேலைக்கு வருமாறு கூறுகிறார். அதனால் எனக்கு விரைவாக அந்தப் பரிசோதனை செய்ய வேண்டும்.’
‘ஓ… உங்களுக்குத் தொண்டை நோ, இருமல், காய்ச்சல் இப்படி ஏதாவது தொடங்கி இருக்கிறதா? அனேகமாக அவை இருப்பதற்கு இப்போது வாய்ப்புக்கள் இருக்காது என்று நினைக்கிறேன். அதனால் உங்களுக்குப் புதன்கிழமை பன்னிரண்டு மணிக்கு நேரம் ஒதுக்குகிறேன். அதுவரையும் நீங்கள் எங்கும் வெளியே செல்ல வேண்டாம். தனித்து வீட்டில் இருக்க வேண்டும். அத்தோடு இங்கே பரிசோதனைக்கு வரும்போது பொதுப் போக்குவரத்தைப் பாவிக்கக்கூடாது. உங்களின் சொந்த வாகனத்தைப் பாவியுங்கள். அல்லது யாராவது நண்பர்களிடம் இருந்து உதவியைப் பெறுங்கள்.’
‘பருவாய் இல்லை. என்னிடம் சொந்த வாகனம் இருக்கிறது. அதில் நான் வரலாம்.’
‘மிகவும் நன்று. அதற்கு இடையில் உங்களுக்கு ஏதாவது கடுமையான வருத்தமாக இருந்தால் நீங்கள் அம்புலன்சிற்குத் தொடர்பு கொள்ளுங்கள். அப்படி எதுவும் நடக்காது என்று நினைக்கிறேன். எதற்கும் ஒரு எச்சரிக்கைக்கு இதைப் பற்றிச் சொல்லி வைக்கிறேன்.’
‘பரிசோதனைக்கு நான் ஏதாவது முன்னேற்பாடு செய்ய வேண்டுமா?’
‘இல்லை. இதற்கு எதுவும் தேவையில்லை. நீங்கள் தனித்து இருங்கள். மற்றவர்களுக்கு அருகே செல்ல வேண்டாம். மற்றும்படி நீங்கள் சாதாரணமாக உங்கள் நாளைக் கழியுங்கள். ஏதாவது அவசரம்  என்றால் ஏற்கனவே கூறியபடி தொடர்பு கொள்ளுங்கள்.’
‘பரிசோதனைக்கு வரும்போது அதிக நேரம் காத்திருக்க வேண்டி வருமா?’
‘அது வருபவர்களின் தொகையைப் பொறுத்தது. எப்படி என்றாலும் அரை மணித்தியாலம் தொடக்கம் ஒரு மணித்தியாலம் வரைக்கும் நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டி வரும் என்று நான் நினைக்கிறேன். அதற்குத் தயாராக வாருங்கள்.’
‘தயவு செய்து நான் எங்கே வரவேண்டும் என்பதையும் நீங்கள் எனக்கு விரிவாகக் கூற வேண்டும். இடம் தெரியாது தேடிக்கொண்டு நின்றால் நேரத்திற்குப் பரிசோதனைக்கு வரமுடியாது போய்விடும்.’
‘ஒ… அப்படியா…? நீங்கள் இதற்கு முன்பு உல்லவோல் மருத்துவமனைக்கு வந்து இருக்கிறீர்களா? உங்களுக்கு மருத்துவமனையின் அமைப்பு பற்றிய பரிட்சியம் இருக்கிறதா?’
‘ஆம்… நான் சில வேளை அங்கே வந்து இருக்கிறேன். நீங்கள் விளங்கப்படுத்துங்கள். அது எனக்கு இலகுவாகக் கண்டுபிடித்து வருவதற்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும்.’
‘உங்களுக்கு உல்லவோல் மருத்துவமனைக்குள் இருக்கும் ‘கிவி’ கடை தெரியுமா?’
‘தெரியும்.’
‘நீங்கள் அந்தப் பாதையால் தொடர்ந்து நேராகப் பின்னோக்கி வரவேண்டும். பரிசோதனை செய்யும் இடத்திற்கு முன்பாக தற்காலிக கூடாரம் அமைக்கப்பட்டு இருக்கிறது.’
‘ஓ… அப்படியா? அப்படி என்றால் கண்டுபிடித்து வருவது சிரமமாக இருக்காது. தங்கள் உதவிக்கு மிகவும் நன்றி. ஆனால் நீங்கள் இன்னும் நேரத்தைச் சொல்லவில்லை.’
‘ஓ… மறந்துவிட்டீர்களா? நீங்கள் புதன்கிழமை பன்னிரண்டு மணிக்கு இங்கே வரவேண்டும் என்று கூறினேன். அங்கே பலரும் வரிசையில் நிற்பார்கள். நீங்களும் அதில் இணைந்து கொள்ளுங்கள். ‘
‘நான் நேரத்தை மறந்ததிற்கு என்னை மன்னிக்க வேண்டும். உங்கள் விளக்கத்திற்கு மிகவும் நன்றிகள்.’
‘நல்லது நீங்கள் மிகவிரைவாக உண்மையை அறிந்து கொள்ள எனது வாழ்த்துக்கள். பயப்படாதீர்கள். அனேகமாக உங்களுக்கு இந்த நோய் தோற்றி இருக்க வாய்ப்பு இருக்காது என்று எண்ணுகிறேன். இது ஒரு உறுதி செய்யும் முயற்சியே.’
‘மிக்க நன்றி.’
‘காத.’
‘காத’

என்று விடை கூறிய அகிலன் திறன்பேசியைத் துண்டிக்க அது தனக்கு ஓய்வு வேண்டாம் என்பது போல மீண்டும் சிணுங்கியது. அதை எடுத்துப் பார்த்த பொழுது அந்த அழைப்புச் சார்மினியிடம் இருந்து வருவது தெரிந்தது. அகிலன் ஆர்வத்தோடு அதை ஏற்றான்.
‘என்னப்பா செய்கிறியள்? எவ்வளவு நேரமா உங்களுக்கு அடிக்கிறன் எடுக்கிறியள் இல்லை. என்ன சரியான விசியா இருந்தீங்கள் போல…? நானும் ஓயாமல் கால் மணித்தியாலமாய் உங்களுக்கு அடிச்சுக் கொண்டு இருக்கிறன்.’
‘தெரியும் சார்மினி. ஆனா நான் உல்லவோல் கொஸ்பிற்றலோடை கதைச்சுக் கொண்டு இருந்தன். அதைக் கட்பண்ணி உன்னோடை கதைக்க முடியாது. அப்பிடிக் கட்பண்ணினால் திரும்ப அவங்களோடை கதைக்க ஒருமணித்தியாலம் வெயிற் பண்ண வேணும். அதால நீ அடிக்கிறாய் எண்டு தெரிஞ்சும் அதை எடுக்கிற சந்தர்ப்பம் எனக்கு இருக்க இல்லை. இப்ப விளங்கிச்சா உனக்கு? போனை எடுக்காததுக்குச் சொறி செல்லம்.’
‘பருவாய் இல்லை அப்பா. நல்லதாய் போச்சுது. எப்ப வரட்டாம்?’
‘புதன்கிழமை வரட்டாம். எங்க வரவேணும் எண்டும் விளங்கப்படுத்திச்சினம்.’
‘அப்ப நல்லதாப் போச்சுது. எப்பிடிப் போகப் போகிறியள்?’
‘என்னைக் கூட்டிப் போகக் கெலியா வரும்? கார்ரிலதான் போக வேணும். வேறை எப்பிடிப் போகலாம்? பப்பிள்க் ரான்ஸ்போட் பாவிக்க வேண்டாமாம். வேற வழி இல்லை.’
‘அதுக்குப் பிறகு நான் எங்கையும் போகிறது எண்டா என்ன செய்கிறது?’
‘நடந்து போகலாம்தானே? என்ன நீ இப்படிப் பயப்பிடுகிறாய். நான் கார் யன்னலைத் திறந்து காத்துப் போகவிட்டுப் பிறகு ஸ்பிரீற்றால காரின்ரை உட்பகுதியை துடைச்சுத் துப்பரவு செய்து போட்டு வாறன். நீயும் வேணுமெண்டால் ஸ்பிரீற்றால துப்பரவு செய்துபோட்டுக் காரைப் பாவிக்கலாம்.’
‘றிஸ்க் இல்லையே அப்பா?’
‘நீதான் சொல்ல வேணும். அந்த அளவுக்கு இருக்காது எண்டு நான் நினைக்கிறன். தேவையில்லாமல் பயப்பிடாதை. வேணும் எண்டா மாஸ்க் கொண்டே வை. நான் மாஸ்க் பாவிக்கிறன். நீ ஸ்பிரீற் வாங்கி வந்திட்டியா?’
‘ நீங்கள் இன்னும் இந்த வருத்தத்தின்ரை சீதியஸ் பற்றி விளங்கிக் கொள்ளாமல் இருக்கிறியள் எண்டு நான் நினைக்கிறன். இந்த வைரஸ் சுவாசத்தில இருந்து வருகிற நீர்த்துளிகளுக்கு உள்ளேயும் வாழுமாம். அதுவும் காற்றில மூன்று மணித்தியாலத்திற்கு மேல உயிர் வாழுமாம். அப்பிடி நீங்கள் தும்மி அது காருக்க இருந்தா நான் என்ன செய்யலாம் சொல்லுங்க பார்ப்பம்?’
‘உன்னுடைய பயத்திற்கும் சில காரணங்கள் இருக்குது. இருந்தாலும் அதுக்குத்தானே கார் கண்ணாடியைத் திறந்துவிடப் போகிறன். அது காத்தோடை போயிடும். மீதியை நீ ஸ்பிரீற் போட்டுத் துடைச்சுவிடு. வேணும் எண்டா நான் கார் பாவிச்சு மூண்டு மணித்தியாலத்திற்குப் பிறகு நீ காரைப் பாவி. இப்ப ஓகேயா? அல்லது இன்னும் பயமா இருக்குதா?’
‘இல்லை நீங்கள் சொல்லுகிறது சரிதான். அப்படிச் செய்வம். எதுக்கும் நாங்கள் முன்னெச்சரிக்கையா இருக்கிறது நல்லதுதானே?’

‘ம்… உண்மை. அது சரி ஸ்பிரீற் வாங்கி வந்திட்டியா?’
‘அதுக்கு நிறைய இடம் அலைய வேண்டி இருந்திச்சுது. ஒரு மாதிரி நெத்தில பார்த்து கடையைத் தேடிப் பிடிச்சுப் போய் வாங்கிக் கொண்டு வந்திட்டன். சாப்பாட்டுச் சாமான்களும் நெத்தில ஓடர் பண்ணப் போகிறன். அதுவும் கடைகளில என்ன இருக்கும் என்ன இல்லை எண்டு தெரிய இல்லை. அதோடை நெத்தில ஓடர் பண்ணினால் கொஞ்சம் விலையாகவும் இருக்கும்.’
‘இப்ப விலையைப் பற்றி யோசிக்காத. வருத்தம் வரமல் இல்லாட்டிப் பரவாமல் இருக்கிறது முதல் முக்கியம். மற்றதைப் பற்றி ஒண்டும் நாங்கள் இப்ப யோசிக்கத் தேவையில்லை. கசைப் பார்த்து வருத்தத்தை வாங்க இயலாது.’
‘நான் உங்களுக்குச் சாப்பாடு சூடாக்கிக் கொண்டு வாறன். நீங்க முதல்ல சாப்பிடுங்க. நானும் இவனுக்குச் சாப்பாடு குடுக்க வேணும். எண்டாலும் இன்னும் ஒரு குழப்பம் எனக்கு இருக்குது அப்பா.’
‘என்ன அது?’
‘அது என்ன எண்டா கரந்தேன முடிய வேலைக்குப் போக வேணும். அப்பிடி எண்டால் எங்களுக்குப் பிரச்சினையா இருக்கும். அதுக்கு என்ன செய்கிறது? நாளைக்கும் அவனை எப்பிடிப் பள்ளிக்கூடம் அனுப்புகிறது எண்டும் தெரிய இல்லை. அங்க ஏதாவது தொற்றிக் கொண்டு வந்தால் என்ன செய்கிறது எண்டும் தெரியாது? இல்லாட்டி அவனுக்கும் கரந்தேனவா?’
‘அவன் பள்ளிக்கூடம் கட்டாயம் போக வேணும் எண்டு இல்லை. அதுக்கும் ஏதாவது ஒரு முடிவு வரும். மற்றதை ஆறுதலாக யோசிப்பம். இப்ப நீ சாப்பாட்டைச் சூடாக்கிக் கொண்டு வா.’
‘சரி.’

அகிலன் திறன்பேசியை வைத்துவிட்டுக் குளிக்க நினைத்தான். அதற்கிடையில் சார்மினி உணவைச் சூடாக்கிக் கொண்டு வந்தால் சிக்கலாகிவிடும் என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. அவளுடன் மீண்டும் திறன்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு தான் குளித்துவிட்டு வந்த பின்பு உணவைச் சூடாக்குமாறு கூறிவிட்டுக் குளிக்கச் சென்றான்.

அவன் விரைவாகவே குளித்துவிட்டு வந்து சாப்பாட்டைச் சூடாக்கி வைக்குமாறு திறன்பேசியில் கூறிவிட்டுத் தொலைக்காட்சியை இயக்கினான். அதில் செய்தி போய்க்கொண்டு இருந்தது. செய்தியில் அரசாங்கம் பாடசாலைகளைத் திங்கள் கிழமையிலிருந்து மூடுவதாக அறிவித்தது. அதைப் பார்த்த பொழுது அவனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. இன்று தான் தேவையில்லாது சுரங்க ரதத்தில் ஏறி இருக்காவிட்டால் இந்தப் பிரச்சினை வந்திருக்காது என்கின்ற எண்ணம் எழுந்தது. சார்மினி காரைக் கொண்டு செல்வதால் அவன் அதில் போகவேண்டியது கட்டாயமாகியது. சார்மினி ஏற்கனவே ஒரு முறை மிதிவண்டியில் வேலைக்குச் சென்று வருமாறு கூறினாள். ஆனால் அலுப்பில் அகிலன் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அதைக் கேட்டிருந்தால் இன்று சிலவேளை இப்படிச் சிந்திக்க வேண்டிய அவசியம் வந்து இருக்காது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. செய்தியில் இனி நோர்வேயில் எப்பிடியான நடைமுறைகள் அமல்படுத்தப்பட இருக்கின்றன என்று விவரித்து கொண்டு சென்றார்கள். இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் போதுமா அல்லது இதைவிட கட்டுப்பாடுகள் வேண்டுமா என்பது அகிலனுக்கு விளங்கவில்லை. அவனது சிந்தனையைக் குழப்புவது போல மீண்டும் சார்மினி திறன்பேசியில் தொடர்பு கொண்டாள்.
‘திரும்ப என்ன சார்மினி?’
‘சாப்பாடு கொண்டு வந்து வைக்கிறன். சூடாறமுதல் வந்து எடுத்துக் கொண்டேச் சாப்பிடுங்க. சரியே? பிறகு மறந்துபோய் ரீவியைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறது இல்லை.’
‘இல்லை… நான் இப்ப வாறன். நீயும் ரீவியைப் பார். திங்கள் கிழமையில இருந்து ஸ்கூல் இல்லையாம். ஆனா நாங்கள் கரந்தேனவுக்குப் பிறகு வேலைக்குப் போக வேண்டி வரும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘முதல்ல இது முடியட்டும் அப்பா.’
‘நீ சொல்கிறதும் உண்மை. எதுக்கும் நாங்கள் நிலைமையைச் சமாளிக்கிறதுக்கு றெடியா இருக்க வேணும்.’
‘ம்… இருப்பம் அப்பா. நாங்களே நிலைமையைச் சமாளிக்க முடியாட்டி யார் நிலைமையைச் சமாளிப்பினம்?’
‘அதைத்தானே நான் சொதப்பீப் போட்டான்.’
‘நடந்தது அல்லது முடிஞ்சதை இனி யாராலும் மாற்ற முடியாது. அப்பிடி மாத்த முடிஞ்சிருந்தா சீனாவே மாத்தி இருக்கும். அப்பிடி மாத்தி இருந்தால் அது எப்பிடியான உலகமாய் இருந்து இருக்கும்? அப்பிடி எண்டா எத்தினை விசயத்தை மனிசன் றிவேர்ஸ் பண்ணி இருப்பான். அதைப் பற்றி இப்ப யோசிச்சு என்ன பிரயோசனம்? இனிக் கவனமா இருப்பம். அப்பிடி இருந்தால் அதுவே போதும். எதுவும் உண்மையில் எம்கையில் இல்லாத உலகு இது. இல்லையா அப்பா?’
‘தத்துவம்… ஆனா நீ சொல்லுகிறது உண்மை. அதை எல்லாம் தெரிஞ்சு கொண்டும் நாளை நிரந்தரம் எண்டுகிற கற்பனையில வாழ்கிறதே இந்த மனித வாழ்க்கை. அதை யாரும் இலகுவில மீறிவிட முடியாது. சரி…. நீ போய் முதல்ல செய்தியைப் பார்.’
‘ஓ நான் பார்க்கிறன். அதோடை பிரசன் உங்களோடை கதைக்க வேணுமாம்.’
‘ஓ ஸ்கைப்பில கதைப்பம்.’
‘அவன் உங்களிட்டை வரவேணும் எண்டு அடம்பிடிக்கிறான். அவனுக்கு இந்த வருத்தத்தைப் பற்றி முழுமையா விளங்குதில்லை. அப்பாவிட்டப் போக வேணும் எண்டு கேட்கிறவனிட்டை இல்லை எண்டால் உடன முகம் சிவந்து கண்ணீர் பெரும் ஊற்றாய் பொங்குது. ‘ஏய் காத்த டை’ (நான் உன்னை வெறுக்கிறேன்) எண்டுகிறான். எதுக்கும் நீங்கள் இப்ப சாப்பிடுங்க. அவனுக்குச் சாப்பாடு குடுக்கேக்கை நான் உங்களை ஸ்கைப்பில கூப்பிடுகிறன்.’
‘சரி. அவன் குழந்தைப் பிள்ளை தானே? அவனுக்கு எப்பிடி இது எல்லாம் விளங்கும்? குழந்தைப் பிள்ளைகளுக்கு இது பெரிசாத் தொத்தாது எண்டுகிறாங்கள். அதால நாங்கள் தேவை இல்லாமல் பயப்பிடத் தேவை இல்லை எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘அப்பிடி எல்லாம் நாங்கள் அசண்டையீனமாய் இருக்க முடியாது. இந்த வைரஸ்சால எப்பிடியான பிரச்சினை வரும் எண்டு யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது. உடலில இருக்கிற இயற்கையான எதிர்ப்புச் சக்தியையே கடத்தி தன்ரை விருப்பத்திற்குப் பாவிக்குமாம். இந்த வைரஸ் எண்பது வீதத்திற்கு மனிதப் புரதத்தைக் கொண்டிருக்காம். அப்படியான வைரஸ் யாருக்கும் தொத்தாமல் இருக்கிறதுதான் நல்லது. தொத்தினா உடன வாற வருத்தம் ஒண்டு. ஆனா நீண்டகாலத்தில எப்பிடியான பாதிப்புகளை உண்டு பண்ணும் எண்டது சரியாக யாருக்கும் தெரியாது. அதால எந்தவொரு விசயத்திலும் நாங்கள் அசண்டையீனமாய் இருக்கக்கூடாது அப்பா. இது சிலருக்கு சாதரண காய்ச்சல் மாதிரிக் கழியலாம். ஆனால் சிலரது வாழ்க்கையைத் தலைகீழாக்கிப் போடும் போல இருக்குது. எதுக்கும் போகப் போகத்தான் தெரியும். நாங்கள் இயலுமானவரை கவனமாய் இருக்க வேணும்.’
‘நீ சொல்லுகிறுது உண்மை. நாங்கள் கவனமாக இருக்க வேணும். அதே நேரம் அவனுக்கும் அதில பெரிய அதிர்ச்சி ஏற்படக்கூடாது. எப்பிடியாவது அவனைச் சமாளிக்க வேணும்.’
‘அதுக்கு நாங்கள் இதைவிட என்ன செய்ய முடியும்? இந்த வைரஸ் எப்பிடி ஒரு ஆளைவிட்டு மற்ற ஆளுக்குப் பாயுது எண்டு முழுமையாத் தெரியாது. அப்படி இருக்கேக்க நாங்கள் இதைவிட வேற என்ன செய்யமுடியும்? பிறகு ஏதும் தப்பாகீட்டா பிறகு இருந்து கவலைப்பட முடியாது.’
‘சரி… நீ போய் அலுவலைப் பார்.’
‘சரி.’

குளித்துவிட்டு வந்ததிலிருந்து அகிலனுக்கு உடம்பு குளிர்வது போல இருந்தது. அவன் எழுந்து சென்று வெப்மூட்டியை முறுக்கிவிட்டான். இது நிலத்திற்குக் கீழே இருக்கும் பாதாள அறை. பொதுவாக கோடைக்காலத்திலும் சீதளம் சிதையாது இருக்கும். குளிர்காலம் என்றால் சொல்ல வேண்டியது இல்லை. இப்போது குளிர்காலம் முடிந்து கோடைக்காலம் தொடங்கும் தருவாய். சிறிது நேரம் வந்துவிட்டப் போனால் குளிர் தெரியாது. இப்போது அதிக நேரம் இங்கு இருப்பதால் அதை உணர முடிகிறது என்பது அகிலனின் எண்ணமாகியது.

சார்மினி குத்தரிசிச் சோறும் முருங்கைக்காய் குழம்பும், நண்டு வறையும் சமைத்து இருந்தாள். அகிலன் ஆர்வத்தோடு எடுத்து அதைச் சாப்பிடத் தொடங்கினான். இரண்டு வாய் வைத்திருப்பான்… அவனுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. பொதுவாகச் சாப்பாட்டில் அவன் யாரும் குறை சொல்ல வைப்பது இல்லை. இன்று என்ன நடந்தது என்பது அவனுக்கு விளங்கியும் விளங்காது போல இருந்தது. அவன் இது தனது வீண் கற்பனை எனத் தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்து கொண்டு மீண்டும் சாப்பிட்டான். அவனால் வழமை போல் முழுவதையும் சாப்பிட முடியாவிட்டாலும் பெரும்பகுதியைச் சாப்பிட்ட திருப்தியோடு மீதம் இருந்த உணவைக் குப்பை வாளிக்குள் கொட்டிவிட்டு தட்டைச் சவர்க்காரம் இட்டுச் சுடுநீரில் நன்கு அலசிக் கழுவினான். அவனுக்கு அதில் திருப்தி ஏற்படவில்லை. அவன் அந்தத் தட்டை மீண்டும் சவர்க்காரம் இட்டு கவனமாகக் கழுவினான். கழுவிய உடனே சென்று அதைக் கதவடியில் வைத்தான். சார்மினி அதை எடுத்துப் பாத்திரங்கள் கழுவும் இயந்திரத்தில் கழுவப் போடுவாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அதன் பின்பு அதில் லைரஸ் வாழ்வதற்கான சந்தர்ப்பம் இருக்காது. இந்த வைரசிற்கு வெப்பம் அதிகம் பிடிப்பதில்லை என்று கதைக்கிறார்கள். பொதுவாகக் குளிர்மையான நோர்வேக் காலநிலை மிகவும் அதற்குப் பிடிக்குமென நம்பப் படுகிறது. அது வைரசிற்குச் சாதகமாய் அமைந்தாலும் இங்கு மனிதர்களின் செறிவு குறைவாக இருப்பது அதற்குப் பாதகமாக அமையும் என்பதும் உண்மை. சனநெருக்கம் குறைவு என்றால் ஒரு மனிதனை விட்டு மற்றைய மனிதனுக்குப் பாய்வது கடினமாக இருக்கும். அப்படி நோர்வேயின் மற்றப் பகுதிகளிலிருந்தாலும் ஒஸ்லோ அப்படி அல்ல என்பதும் உண்மை. அதில் வெளிநாட்டவர்கள் அதிகம் செறிவாக வாழும் பகுதி முக்கியமானது. அத்தோடு பலநபர்களை அங்தவர்களாகக் கொண்ட பெரிய குடும்பங்கள் வாழும் ஒஸ்லோவின் கிழக்குப் பகுதியும் அடங்கும். இந்தப் பகுதிகள் நோர்வேயில் வைரசிற்கு பெரும் வாய்ப்பான இடமாகும். லண்டன் போன்று இங்கு நகரத்தினுள் அதிக சனநெருக்கம் இல்லாவிட்டாலும் ஒஸ்லோவின் மத்திய பகுதி எப்போதும் சனநெருக்கமாகவே இருக்கும். அதுவும் குரன்லாண்ட் போன்ற பகுதிகளில் மக்கள் மிகவும் நெருக்கமாகச் செறிந்து நடமாடுவார்கள். அங்கே இடிபட்ட வண்ணம் மரக்கறிக் கடைகளில், இறைச்சிக் கடைகளில் கொள்முதல் செய்வார்கள். அது வைரசிற்கு மிகவும் பிடித்த இடமாக இருக்கும் என்பதிலும் ஐயம் இல்லை. இதைப் பற்றி எப்படிக் கவனம் எடுக்கப் போகிறார்கள் என்று அகிலனுக்கு விளங்கவில்லை. குரன்லாண்ட் போன்ற வெளிநாட்டுக்காரர்கள் அதிகம் நடமாடும் இடங்களில் மக்களும் அசண்டையீனமாக இருப்பதாகவே அகிலனுக்குத் தோன்றியது.

தொலைக்காட்சியில் மீண்டும் மீண்டும் நாட்டில் மாறி இருக்கும் நடைமுறை பற்றி விளங்கப்படுத்திக் கொண்டு இருந்தார்கள். இந்த நடைமுறை மாற்றத்திற்கு முற்காரணம் பலரும் சிகிச்சைக்காக மருத்துவ மனையில் சேர்ந்து இருக்க வேண்டும். அதன் பின்பே அரசாங்கம் விழித்துக் கொண்டதாக அகிலனுக்குத் தோன்றியது. இப்போது என்றாலும் நோய் பரவாது கட்டுப்படுத்தும் விதமாக அவர்கள் நடவடிக்கை எடுப்பது அவனுக்கு பெரும் மன மகிழ்வைத் தந்தது.

சொக்கட்டான்

சென்னை கோடம்பாக்கத்தில் மேலும் கீழுமாக வழி பிரிக்கும் அந்தப் பாலம். அதன் கீழ் இரண்டு சிறிய சந்துகள் பாலத்திற்குத் தோழர்கள் போல நீளும். அவை பல வரலாற்றைத் தம்மில் அடக்கிய வண்ணம் பல சகாப்தங்களாக அவ்விடத்தில். அங்கே பல பதிப்பகங்கள், உணவு விடுதிகள், வழிபாட்டுத் தலங்கள், வியாபார நிலையங்கள் என்பவற்றின் நெருக்கம். ஈ இருக்கும் இடம்கூட இனி எவருக்கும் இல்லை என்பதாகச் சென்னையில் மனிதர்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதியில் இதுவும் ஒன்று. பாலத்திற்குக் கீழ் அது ஒரு சந்து என்றாலும் புழுத்துப் போய்விட்ட சன நெரிசல் எப்போதும் இருக்கும். வறுமையும் வாழ்வும் ஒவ்வொரு மனித அசைவிலும் அங்கு, இங்கு என எங்கும் இயங்கும் காட்சிகள். அவ்விடத்தில் ஒரு கடையைப் பதிப்பகமாக்கிப் பிதாமகர் காலையும் மாலையும் தவறாது தனது யாகத்தைச் செய்து வந்தார். சிலவேளைகளில் மட்டும் சந்திப்புகள் கரணமாக யாகத்திற்குத் தற்காலிக சாந்தியும் சித்திப்பது உண்டு. பிதாமகர் யாருடனும் நேருக்கு நேரே அதிகம் மிண்டிப் பழகத் தெரியாதவர். பிதாமகருடன் பழகுபவர்கள் அவருடன் எதற்காகவும் மிண்ட மனமேகார். ஆனால் அதுவும் நடந்தேறியது. எழுத்தில் அவர் மிண்டாத மலைகள் கிடையாது. அதனால் தனக்கென ஒரு போக்கையே தனியாக அமைத்துக் கொண்டவர். அவருடன் இருந்து அந்த மிண்டல்கள் பற்றிய கதைகள் கேட்பதே சுதனுக்கு ஒரு அலாதியான அனுபவமாகும். அதைச் சுதன் பலமுறை அனுபவித்து இருக்கிறான். பிதாமகர் ஈழத்தின் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு ஈடுயிணை இல்லாத பிதாமகரே என்பதை யாரும் ஆரவாரத்தால் அல்லது அவர் ஈட்டிய செல்வத்தால் மறைக்க முடியாது. அவர் புகழுக்கு சில இசங்கள் குறுக்கே நின்றது வரலாற்று உண்மை. இலக்கியத்தால் சில சமுகப் போராட்டங்களை உருவாக்கலாம். சமுகப் போராட்டத்திற்கான ஆக்கங்கள் அனைத்தும் இலக்கியம் ஆகிவிடுமா? அப்படியான படைப்புகளால் பிதாமகரை அம்புப் படுக்கையில் வீழ்த்திவிட முடியுமா? வரலாறு இல்லை என்கிறது. அந்த அலசலைச் சுதன் அதிகம் மேற்கொள்வதில்லை. அவன் தன்னை எதிலும் சாராதவனாய் நினைத்திருந்தான். குருச்சேத்திரத்தின் பிதாமகருக்குப் பாண்டவர் மேல் இருந்த அன்பு போல நமது பிதாமகருக்கும் அவர் நம்பும் பாண்டவர்கள் மீது அளவுகடந்த நம்பிக்கை இருந்தது. அதற்குப் பாண்டவர்கள் அல்லக் காரணம் பதிலாக ஈழத்தின் கௌரவர்கள் காரணமாய் இருந்தனர். துரியோதனன்கூடத் திருந்தி நல்ல மனிதனாகலாம் ஆனால் ஈழத்துக் கௌரவர்கள் அப்படி எல்லாம் தப்பு செய்துவிடமாட்டார்கள் என்பதற்கு எதிராக அவருடன் யாரும் வாதிடுவதில்லை. அதற்கான பிரதிவாதம் தாராளமாக அவரிடம் இருக்கும். அது ஆத்ம விசுவாசம். அந்தக் குருச்சேத்திரக் கதைகளில் இருப்பது போல அல்ல இது. இது நம் கண்முன்னே ஆடி அழிந்தவை. அநியாயத்தை அநியாயத்தால் வெல்ல முடியாது என்கின்ற புது யுகம். ஈழத்திற்காய் மரித்தவர்கள் சிலருக்குக் கௌரவர்கள். அவர்களே சிலருக்குப் பாண்டவர்கள். அது அவரவர் பார்வையைப் பொறுத்தது. துரியோதனனும் தான் செய்வது தனக்கான நியாயம் என்றே இறப்புவரை கருதினான். பிதாமகர் ஈழத்தின் பொக்கிசங்களை தன்னுடன் காவிக்கொண்டு கோடம்பாக்கத்திற்குத் தனது சொகுசு வாழ்வைத் துறந்து ஆத்ம இன்பம் தேடி வந்தார். அவரது கவனம் தொடக்கத்தில் ஆத்ம இன்பத்தைப் பெருக்கும் யாகத்தில் மட்டுமே இருந்தது. அதற்காக அவர் செய்த அர்ப்பணிப்பு அனைவரையும் மலைக்க வைத்தது. அவர் அப்படி யாகம் செய்யும் பொழுது பாற்கடலைத் தேவர்களும் அசுரர்களும் கடையும் பொழுது அமிர்தம் திரண்டு எழுந்தது போலப் பிதாமகரின் யாகத்திலும் ஒரு அமிர்தம் திரண்டு எழுந்தது. என்னதான் பிதாமகராய் இருந்தாலும் அவரும் உலக பாசங்களுக்குக் கட்டுப்பட்ட சாதாரண மனிதரே. தேவேந்திரன் உண்டதும் கொடுத்ததும் போல ஆசை அவருக்கும் உண்டாகியது. அதை இவ்விலகில் யாரும் தவறாகக் கருத முடியாது. அவர் செய்த கடும் யாகத்திற்கு இந்த அமிர்தம் பெரிய பலன் இல்லை என்றே சொல்லலாம். என்றாலும் அதில் ஒரு பலன் இருப்பதை அவர் கண்டு கொண்டார். ஈழத்தைப் பற்றி அறியாமலே அல்லது எந்தத் தொடர்பும் ஏற்படாமலே வியாபார நோக்கிற்காக ஈழ, புலம்பெயர் இலக்கியங்களை வெளியிட்ட பலரோடு அவரை எக்காரணம் கொண்டும் ஒப்பிட முடியாது. இந்த யாகம் பலனை எதிர்பார்த்து அவரால் தொடங்கப்பட்டது அன்று. பலனைக் கண்டபொழுது அவரையும் மனித பலவீனம் ஆட்கொண்டதை அவரால் வெல்ல முடியவில்லை.பலன்மீது பற்று வைக்காது காரியம் செய்ய வேண்டும் என்றார் பரமாத்மா. அதற்கான காரணம் உண்டு. பலனை எதிர்பார்த்துச் செயற்படத் தொடங்கினால் நாம் செய்யும் யாகமே கெட்டுப் போய்விடும். பலனினில் உண்டாகும் பற்றால் செய்கின்ற காரியத்தின் அல்லது யாகத்தின் குறிக்கோள் அல்லது முனைப்பு தொலைந்துவிடும். பிதாமகர் அப்படி எல்லாம் தன்வழி விட்டுப் பெரிதாக மாறாவிட்டாலும் மாற்றம் இருந்தது என்பதை மறுப்பதற்கு இல்லை. அத்தால் பிதாமகருக்குச் சிலவேளைகளில் பல சங்கடங்கள் ஏற்பட்டன. அவர் புகழக்கூடாத மனிதர்களைப் புகழ வேண்டி வந்தது. இகழக்கூடாத சிலரை இகழ வேண்டி வந்தது. பரிசிற்காகக் கவி பாடிது போன்ற நிலைமை அவருக்கும் உண்டாகியது. வியாபாரத்திற்கு என்று ஒரு தருமம் இருக்கிறது. நேர்மை மீறப்படுவது அதில் கண்டும் காணாமலும் ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. 

பிதாமகருக்குப் புகழ்ச்சியும் இகழ்ச்சியும் ஒன்றும் புதிதல்ல. மற்றைய மனிதர்கள்மேல் அவர் காட்டும் நம்பிக்கைக்கும் அவரிடம் பஞ்சம் இல்லை. ஈழத்திலேயே அவர் அப்படியான யுத்தங்களைப் பலமுறை கண்டவர். அப்பொழுது அவருக்கு எழுத்து மட்டுமே தளமாகும். வியாபாரம் அவருக்குக் கன்னி கழியாத பெண் போல.சுதன் அன்று காலையே பிதாமகரிடம் சென்றுவிட்டான். காலை வந்து சந்திக்குமாறு அவர் கேட்டு இருந்தார். காலை அங்கே சென்ற பொழுது வயிற்றை இயற்கை கிள்ளியது. அதனால் அருகே இருந்த உணவு விடுதிக்கு இருவருமாகச் சென்றார்கள். அப்பொழுது பிதாமகர், ‘உனக்குச் சபேசனைத் தெரியுமோ?’ என்று அவனைப் பார்த்துக் கேட்டார். சபேசன் ஸ்கண்டிநேவியன் நாடு ஒன்றில் இருப்பது அவனுக்குத் தெரியும். மின்னஞ்சல் வழியாகத் தொடர்பு கொண்டதும் ஞாபகம் இருந்தது. நேரடியாக அவனைச் சந்தித்தது இல்லை. அதற்கான சந்தர்ப்பம் கிட்டியதில்லை. சுதனுக்கு சபேசனும் எழுத்து ஆர்வத்தால் பிதாமகரைத் தேடிவந்த ஒருவன் என்கின்ற பிம்பம் ஒன்று உண்டாகியது. நல்லது. பல நபர்கள் எழுதினால் தமிழ் கொழிக்கும் என்று அவன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான். வெளியே வெயில் விட்டுக் கொடுப்பில்லாது வாட்டத் தொடங்கி இருந்தது. உணவு விடுதி என்றும் போல் இன்றும் அமளிப்பட்டது. உணவின் வாசங்கள் மேலும் வயிற்றைக் கொதியேற்றின. பிதாமகரோடு ஒருவாறு இடத்தைப் பிடித்து அமர்ந்த சில நிமிடங்களில் ‘உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்? ‘ என்கின்றபடி ஒரு பணியாள் வந்து நின்றான். அவனிடம் தேவையானதைக் கூறினார்கள். பிதாமகரின் சாப்பாடு சுதனோடு ஒப்பிடுகையில் மிகக் குறைவாக இருந்தது. வயது ஏற ஏற உணவு இறங்க வேண்டியது விதியாகிறது எனச் சுதன் எண்ணிக் கொண்டான். பிதாமகர் தனக்கு ஒரு பொங்கலும் குடிப்பதற்குக் கோப்பியும் தருமாறு கூறினார். சுதனுக்கு ஒரு பிடி பிடிக்க வேண்டும் என்கின்ற அவா. நோர்வேயில் இப்படிச் சாப்பிட முடியாது. இங்கு வந்து நிற்கும் போது அந்தச் சந்தர்ப்பத்தை அவன் கோட்டைவிட விரும்பவில்லை.  அவன் தனக்கு முதலில் பொங்கலும் பின்பு மாசாலாத் தோசையும் அத்தோடு கோப்பியும் கொண்டு வருமாறு கூறினான். உணவிற்காக அவர்கள் காத்து இருக்கும் பொழுது மீண்டும் பிதாமகர் தொடங்கினார். ‘சபேசன் நல்லா எழுதுறான். அவனுக்கு நிச்சயம் நல்ல வரவேற்புக் கிடைக்கும். தமிழிலையும் நல்ல ஆர்வம் இருக்குது. ”நல்ல விசயம். யார் எண்டாலும் ஈழத்து இலக்கியத்திற்கும் தமிழுக்கும் பெருமை சேர்த்தால் அது எங்களுக்கும் சந்தோசம் தான்.’ என்றான் சுதன். அவன் மனதும் அர்ச்சுனன் மனது போல ஏங்கியது. இருந்தும் அதை அவன் பிதாமகரிடம் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அந்த எண்ணம் தவறு என்றே அவன் எண்ணினான். ‘சபேசன் இப்ப சென்னையிலதான் நிக்கிறான். பத்து மணிபோல இங்க வருவன் எண்டு சொல்லி இருக்கிறான். நீ கொஞ்சம் வெயிற்பண்ணினா அவனைப் பார்த்திட்டுப் போகலாம். நிச்சயம் ஈழத்தமிழர் தமிழ் இலக்கியத்தை வாழ வைப்பினம் எண்டு நான் சொல்லுகிறதுக்கு இவனைப் போன்றவர்கள் பலமான என்னுடைய நம்பிக்கைகள். நீங்கள்தான் வருங்காலம். உனக்கும் நிச்சயம் அவனுடைய உதவி எதிர்காலத்தில தேவைப்படலாம்.’ எதற்கு அவனது உதவி தனக்குத் தேவைப்படும் என்பது சுதனுக்கு முழுமையாக விளங்கவில்லை. என்றாலும் பிதாமகர் எதாவது சொன்னால் அதில் விசயம் பொதிந்து இருக்கும் என்று அவன் நம்பினான். அத்தால்…’கேட்கவே சந்தோசமாய் இருக்குது. எனக்கும் இப்ப ஒண்டும் அவசர அலுவல் இல்லை. இருந்து பார்த்திட்டுப் போகலாம்.’ என்றான் சுதன்.சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டு மீண்டும் யாகசாலைக்குச் சுதனும் பிதாமகரும் திரும்பி வந்தார்கள். அவர்கள் வரும்பொழுது சபேசன் வந்துவிட்டான். அவனைக் கண்ட பொழுது பிதாமகரின் வதனம் ஆதவன் கண்ட தாமரையாக அங்கே சட்டென அகல விரிந்தது. சபேசனுக்கு அவர் சுதனை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். சபேசன் வாட்டசாட்டமான உருவம் கொண்டவன். அவனது வெளித் தோற்றம் போல அகமும் இருக்க வேண்டும். அதனாலேயே பிதாமகரின் நற்பெயரை விரைவில் சம்பாதித்து இருக்கிறான் என்று சுதன் எண்ணினான். சுதனுக்குப் பிதாமகரை நீண்டகாலம் தெரியும் என்றாலும் அவன் யாருடனும் அதிகம் பழகுவது இல்லை. அதைப் போன்று யாரிடம் இருந்தும் அதிகமாக எதிர்பார்ப்பதும் இல்லை. உள் ஒன்று வைத்து புறம் ஒன்று போலியாகப் பழகுவதும் கிடையாது. இருந்தும் தன்னைப் போல அல்லாது மிகவும் ஆக்கப்பூர்வமாய் சபேசன் இருப்பதால் அவன் பிதாமகரைக் கவர்ந்திருப்பது சுதனுக்கு தற்போது வியப்பைத் தரவில்லை. 

சிறிது நேரம் நின்று சபேசனுடன் கதைத்தான். சபேசன் தேனொழுகக் கதைத்ததில் அவன் மலைத்தான். என்றாலும் அது எங்கோ சுதனுக்கு நெருடியது. சிலர் அப்படித்தான் என்று எண்ணிக் கொண்டான். சபேசனிடம் இடைக்கிடையே ஒருவித மமதை மேலோங்குவதையும் அவனால் அவதானிக்க முடிந்தது. பிதாமகர் எப்படி இவனை என்கின்ற கேள்வி திடீரென ஒரு கணம் தோன்றி மறைந்தது. அது எப்படி என்றாலும் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும். இப்போது பிதாமகருக்கும் அவனுக்கும் நடக்க இருக்கும் சம்பாசனைக்குத் தான் தடையாக இருக்கக்கூடாது என்கின்ற எண்ணத்தோடு சுதன் அவர்களிடம் விடை பெற்றுக்கொண்டு வெளியே வந்தான். அவன் ஏதோ ஒரு கடமையைச் செய்யாது தப்பி ஓடுவது போன்ற உறுத்தல். இது தேவையற்ற உணர்வு எனத் தன்னைத் தானே சமாதானம் செய்து கொண்டான்.

*


ஐந்து வருடங்கள் கழிந்துவிட்டன. உலகம் ஒரு விண்மீன் பேரடையில் இருந்து இன்னோர் பேரடைக்குச் சென்ற மாற்றம். ஆனால் கோடம்பாக்கம் மட்டும் கிட்டத்தட்ட அப்படியே இருந்தது. சுதன் இன்று பிதாமகரை மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்திருந்தான். அவரது யாகசாலையை இப்போது சில காரணங்களால் இடம்மாறி இருப்பதாகக் கூறியிருந்தார். அந்த புதிய யாகசாலையில் வந்து தன்னைச் சந்திக்குமாறும் அவர் பணித்திருந்தார்.
பிதாமகரின் புதிய யாகசாலை முதல் இருந்ததிற்குப் பின் ஒழுங்கை ஒன்றிற்கு மாறி இருந்தது. தொலைப்பேசியில் கதைக்கும் பொழுது எதனால் என்று கூறினார். என்றாலும் சுதன் அதை யாரிடமும் கூறுவதில்லை. அதற்காக அவன் அனைத்தையும் இரகசியமாய் அடைகாத்து வைத்திருப்பான் என்றும் இல்லை. இரண்டு பக்கம் இருக்கும் பொருளிற்கு ஒரு பக்கத்தைப் பார்த்து மதிப்புக்கூற முடியாது. அது தார்மீகமும் ஆகாது. பிதாமகர் சுதனைக் கண்டதும் என்றும் போல் இன்றும் இன்முகத்தோடு வரவேற்றார்.
‘நீ உன்ரை கைக்காசைப் போட்டு எண்டாலும் தமிழை வளர்க்க வேணும் எண்டு ஆசைப்படுகிறாய். உன்னை மாதிரி எல்லாரும் இருக்கமாட்டினம் சுதன். முதல்ல நல்ல பிள்ளையளாட்டம் பௌவியமாக வாறான்கள். தந்திரமாத் தேனும் பாலும் ஒழுகக் கதைக்கிறாங்கள். கொஞ்ச நாளில குருவுக்கு மிஞ்சிய சீடனாகப் பார்க்கிறாங்கள். ஈழத்தமிழை அவைதானாம் இப்ப தூக்கிப்பிடிக்கப் போகினம். அதுகூடப் பாருவாய் இல்லை. ஒண்ட வந்த பிடாரி ஊர் பிடாரியை விரட்டின கதையாட்டம் என்னிட்ட இருக்கிறதையும் பறிச்சுக் கொண்டு போகப் பார்க்கிறாங்கள்.’ என்று தனது மனக் கொதிப்பைச் சுதனைப் பார்த்ததும் கொட்டித் தீர்த்தார்.
சுதன் ஏதோ தமிழில் எழுதினாலும் அவனுக்குக் கொஞ்சம் மந்த மூளை. பிதாமகர் என்ன சொல்கிறார் என்பதின் வாலோ தலையோ எதுவும் அவன் மூளைக்கு அகப்படவில்லை. அவன் விளங்காது அவரது முகத்தைப் பேந்தப் பேந்தப் பார்த்தான். அவனுக்கும் தனது கைக்காசைப் போட்டே தனது புத்தக அலுவல்கள் செய்யும் விடயம் நன்கு தெரியும். தமிழில் எழுதும் பலருக்கும் அதுவே விதி. சுதனைப் பொறுத்தவரையில் அவனால் ஈழத்தமிழ் இலக்கத்திற்குப் பெரிதாக எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதும் தெரியும். அதைவிட அவன் எந்தப் பதவிக்கோ அல்லது பெயருக்கோ பேராசைப்படுபவனும் அல்ல.
பிதாமகர் சுதனைப் பார்த்தார். பிதாமகருக்கும் அவனைப் பற்றி விளங்கும். அதனால் அவர் நேரடியாக விசத்தை அவனுக்கு விளக்கமாகக் கூறினார்.
‘இவன் சபேசனைப் பற்றித்தான் கதைக்கிறன். கொஞ்சம் கெட்டித்தனமாய் எழுதுகிறான் எண்டு நினைச்சன். அதை வேறை அவரிட்டைச் சொல்லியும் போட்டன். அப்பிடியே எனக்கும் உதவியா இருக்கும் எண்டு ஒரு ஒப்பந்தம் அவனோடை. இப்ப அது முதலுக்கே நட்டமாய் வந்து நிக்குது. ஒட்டு மொத்தமா தந்திட்டு வெளி போ எண்டுகிறான். தன்னால என்ரை இடத்தைப் பிடிக்க முடியும் எண்டுகிறான். இப்ப வழக்கு கோடு எண்டு ஒரே பிரச்சினையா இருக்கு சுதன். அதால மனசிலும் நிம்மதி இல்லை. உன்னுடைய இந்தப் புத்தக வேலைகள் எனக்கு இப்ப சரியான உதவியா இருக்கும்.’
சுதனுக்கு இப்போது விசயம் முழுமையாகப் பிடிபடத் தொடங்கியது. இதற்குச் சபேசனை மட்டும் குறை கூறிவிட முடியாது. சொந்தத் தகப்பன், மகன், சகோதரங்களே வியாபாரத்தில் தகராகப்படுகிறார்கள். அப்படி உலகு கலியுகத்தைக் கடைப்பிடிக்க இவரால் எப்படி இவனை நம்ப முடிந்தது? மனிதச் சொற்களே மனிதனை மாய மானாக மயக்க வைக்கும். கண்ணைக் காட்சி மாற்றிக் கட்டிப் போடும். தன் சொல்லால் தமிழைக் கட்டிப் போடும் பிதாமகரே சபேசன் சொல்லில் ஏமாந்து இருக்கிறார் என்றால் அவன் எப்படிப்பட்டவனாய் இருப்பான் என்பதை எண்ணச் சுதனுக்கு மலைப்பு ஏற்பட்டது.
‘என்ன பேசாமல் இருக்கிறாய்? ‘ என்றார் பிதாமகர்.
‘உங்களுக்கே ஆப்பு எண்டா நான் என்ன சொல்ல இருக்குது. நீங்கள் நாலும் தெரிஞ்ச அடிபட்ட மனிசர். நீங்களே ஏமாந்ததாய் இப்ப சொல்லுகிறியள். அப்பிடி எண்டாச் சபேசன் எப்படிப்பட்டவனாய் இருப்பான் எண்டு யோசிக்கிறன்.’
‘காலம் சரியில்லையடா தம்பி. நானும் அவன்ரை கதையிலதான் ஏமாந்து போயிட்டன். மனச் சுத்தியோடை தமிழுக்காக எழுதுகிறது வேறை. அது உன்னை மாதிரி. எதைச் செய்தாலும் பேசாமல் இருக்கிற மனசு யாருக்கும் வராது. சிலருக்கு முட்டை போட்ட கோழியாட்டம் எழுத முதல் ஆரம்பிச்சுடுவாங்கள். அப்பிடி இருந்தாலும் பருவாய் இல்லை. மனதில இருந்து மனிதத்திற்காகச் சொல்லு வராமல் மற்றவனை ஏமாத்தோணும் எண்டு எழுதுகிறவங்களை என்ன செய்ய முடியும்? அவங்கள் எதை எழுதினாலும் ஒரு பெறுமானமும் எதிர்காலத்தில இருக்கப் போகிறது இல்லை. காசக் கொடுத்தே பட்டங்களும், கௌரவங்களும் பெறலாம் எண்டு நினைக்கிறவங்களை நான் என்ன செய்ய முடியும்? இந்த நாடும் அப்பிடி. இதெல்லாம் எனக்குப் பிறகுதான் தெரிய வந்திச்சுது. அதுக்கு முதலே நாங்கள் அவசரப்பட்டிட்டம். தலையைக் கொண்டே தூக்குக் கயித்தில கொடுத்தமாதிரி இப்ப எங்கடை நிலைமை.’
‘நீங்கள் எழுத்தைத் தவமா நினைக்கிற மனிசர். இந்தச் சின்னச் சின்ன சில்லறைத்தனமான பிரச்சினைகளுக்க அகப்பட்டு நேரத்தை வீணடிக்கிறது தமிழுக்கே நட்டம் இல்லையா? ‘
‘உண்மை சுதன். முள்ளில சிலையைப் போட்டாச்சுது. அதை எப்பிடியாவது குறைஞ்ச சேதாரத்தோடை எடுத்துக் கொண்டு நான் என்ரை வேலையைப் பார்க்க வேணும்.’
‘அதுதான் நல்லது.’
அதன் பின்பு பலகாலம் சுதனால் பிதாமகரைச் சந்திக்க முடியவில்லை. இயற்கை தனது கடமையை யாரது பலனையும் எதிர்பார்க்காது ஆற்றும். அதற்கு அற்ப மனிதர்கள் போன்று அடங்காத அகங்காரமோ, புகழோ, இகழோ, ஆசையோ கிடையாது.


*


அன்று முகநூலில் சபேசனின் பக்கத்தைச் சுதன் தற்செயலாகப் பார்க்க நேர்ந்தது. பிதாமகர் ஏன் ஏமாந்தார் என்பது சட்டென அவனுக்கு விளங்கியது. ஓதாமல் ஒருநாளும் இருக்க வேண்டாம் என்று கூறிய ஓளவையார் கூடத் தோற்றுப் போகும் சில அறிவுரை அமுதம் அதில். அழுக்காறு அற்றுக் காவி தரித்த ஓளவையோடு ஒப்பிடுவது மடமையே. இருந்தும் இதிலே அவனது உண்மை உள்ளம் எங்கே என்று சுதன் தேடினான். பிதாமகருக்கு ஏற்பட்ட அனுபவம் அவனுக்கும் உண்டாகியது. எழுத்து என்பது மனதிலிருந்து மனிதம் காக்க வரவேண்டும் என்றார் பிதாமகர். உண்மை. அது மனித இச்சைகளுக்காக அல்ல. ஞானம் கைகூடுவது ஒரு தவத்தை மேற்கொள்ளவே அன்றித் தராசைத் துக்கிக் கொண்டு கூவுவதற்கு அல்ல. சுதன் சட்டென வெறுப்போடு கணினியை மடித்து வைத்தான்.

டைஸ்டோபிய நாவல் ஒன்று

பேராசிரியர். க.பூரணச்சந்திரன் 

May 17, 2015

dystopia novel3.jpg

“மானிடம் வென்றதம்மா” என்றான் கம்பன். அது உடோபியா நற்கனவு. இன்று மானிடம் வெல்லமுடியாமல் வீழ்கிறது. உலகின் பெரும்பகுதி அழியப்பார்க்கிறது. இது ‘டைஸ்டோபியா’ தீக்கனவு. ‘நைட்மேர்’. சமூகமின்றி மனிதன் இல்லை என்கிறார்கள் சமூகவியலாளர்கள். ஆனால் சமூகத்தை அழித்தும் தான் மட்டும் செல்வம் சேர்த்து வளமாக வாழும் சுயநலமியாக மனிதன் மாறிவிட்டான். டார்வினின் தத்துவம் வென்றுவிடும் போல் இருக்கிறது. எத்தனையோ ஞானிகளும், மதங்களும், கோட்பாடுகளும் மனிதத்தன்மையை வலியுறுத்தியபோதும், “நான் ஒரு மிருகம்தான்” என்று மறுபடி மறுபடி நிலைநாட்டிக் கொண்டிருக்கிறான் மனிதன். அதிலும் அவன் சிங்கம் போன்ற உயர்நிலை மிருகம்கூட அல்ல. தேள்போலத் தன் இனத்தையே கொன்று தின்னும் கீழ்நிலை மிருகம்.

dystopia novel4.jpg

இராமன் வந்து தன் வில்லைத் தரையில் ஊன்றியபோது தெரியாமல் ஒரு தவளைமீது அது ஊன்றிவிடுகிறது. தவளை கத்துகிறது. வெகுநேரம் கழித்துத்தான் அது இராமன் காதில் விழுகிறது. “என்ன தவளையே?” என்று கேட்கிறான். “இராமா, உன் வில்லை என்மீது ஊன்றியிருக்கிறாய்.” “முன்பே சொல்வது தானே?” “வேறு யாராவது தீங்கு செய்தால் ‘இராமா’, ‘இராமா’ என்று முறையிடலாம். இராமனே தவறு செய்தால் யாரிடம் முறையிடுவது?” என்கிறது தவளை. இராமனுக்கு வெட்கமாகப் போய்விடுகிறது.

இது பழைய கதை. புதிய கதை வேறு.

இராமனின் வில் தவளைமீது ஊன்றியிருக்கிறது. தவளை கத்துகிறது. இராமன் காதில் விழத்தான் செய்கிறது. வெகுநேரம் கழித்து, பிறர் தன்னைக் குறைசொல்லாமல் இருக்கவேண்டுமே என்பதற்காக “என்ன தவளையே?” என்கிறான் இராமன். “இராமா, உன் வில்லை என்மீது ஊன்றியிருக்கிறாய்.” “தெரியும். நீரிலிருந்து புலம்பெயர்ந்து தரைக்கு வந்தவன்தானே நீ? உன்னைப் போன்றவர்கள் எதற்கு இங்கே?” என்று அழுத்தமாக வில்லை ஊன்றுகிறான். தவளை செத்துப்போகிறது.

இதுதான் இரண்டாயிரத்துப் பதினெட்டில் மேற்குநாடுகளின் கதை என்கிறார் தியாகலிங்கம்.

தியாகலிங்கம் எனக்குத் தெரிந்தவர் அல்ல. வலைத்தளம் மூலம் அவருடைய நாவல் ‘மானிடம் வீழ்ந்ததம்மா’ என்பதைப் படித்தேன். நாவலில் முக்கியக் கதாபாத்திரங்கள் என்று தனிமனிதர்கள் யாரும் கிடையாது. நாடுகள், அவற்றின் அரசாங்கங்கள் தான் கதாபாத்திரங்கள். அரசு ஒடுக்குமுறை, அரசு பயங்கரவாதம் பற்றி அல்தூசரும் அண்டோனியோ கிராம்ஸ்சியும் எத்தனையோ எச்சரித்தவை எல்லாம் இன்று உண்மையாகின்றன. உலகம் இருளை நோக்கிப்போகிறது. விடிவு என்ற ஒன்று இருக்கிறதா என்ற கேள்வி எழுகிறது. கதையின் உரிப்பொருளை ஆசிரியரின் வழியிலேயே சொன்னால் “சுதேசிகளின் வெறுப்பு நிறமான மனிதர்கள்மேல் பாய்கிறது”. கதையின் கருத்து: “மனிதனை மனிதன் இன, மத வாதத்தால் அழித்த நாசகாரமான அந்த வரலாற்றை மீண்டும் ஓடவிடலாகாது. அதை நிறுத்தப் போராட வேண்டும்.”

நாவலின் கதைக்களம் ஆறு பாகங்களாக அமைந்திருக்கிறது. ஒருவகையில் இன்றைய கதையை மூன்றாண்டுகள் தள்ளி ஆரம்பிக்கிறார் தியாகலிங்கம். கதை தொடங்குவது இந்தியாவில்தான். தொண்ணூறுகளில் நடந்த குஜராத் கலவரம் போல ஒன்று 2018இல் மும்பையில் நடக்கிறது. பின்னர் களம் இலங்கைக்கு மாறுகிறது. அப்துல் காதர் என்ற இலங்கை முஸலிம்-தமிழ- இளைஞன் ஒருவன், கலவரத்திற்குப் பழிவாங்கத் துடிக்கும் பாகிஸ்தானிய இளைஞர்கள் தமிழக அணுஉலை (கல்பாக்கமாகத் தான் இருக்கமுடியும்) மீது விமானத்தை மோதி அழிப்பதற்கு உதவிசெய்கிறான். அழிவு. இந்திய அரசு பழிவாங்கத் துடிக்கிறது. சதியில் ஈடுபட்டது பாகிஸ்தான் என்பதால் அதன்மீது போர் தொடுக்கிறது. பாகிஸ்தான் அணுஆயுதத்தைப் பயன்படுத்திவிடுகிறது; இந்தியா பதிலடி கொடுக்க, பேரழிவும் கதிர்வீச்சும் பொருளாதார வீழ்ச்சியும் உலகின் கிழக்குப் பகுதி முழுவதும். கிழக்காசிய மக்கள் (இனிமேல் நிற-மக்கள்) வெள்ளையர் நாடுகளுக்கு அகதிகளாகப் பெயர்கிறார்கள்.

ஐரோப்பாவில் பெரும்பாலும் தீவிர வலதுசாரி அரசுகள் தோன்றியிருக்கின்றன. அவை நவநாஜிகளை ஆதரிக்கின்றன. வெள்ளையர் நாட்டில் வந்து அகதிகளாகக் குடிபுகும் நிற-மனிதர்களை அழித்துவிடவேண்டும் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். இரட்டை கோபுரத்தாக்குதல் காலத்திலிருந்தே முஸ்லிம்கள் மீது கூடுதல் வெறுப்புத் தோன்றியிருக்கிறது.

இரண்டாம் பாகம் நோர்வேயில் தொடங்குகிறது. அங்கும் அந்நாட்டில் குடியேறிய முஸ்லிம்களின் தாக்குதல் ஒன்று ஆஸ்லோ சிட்டி மையத்தின்மீது நிகழ்கிறது. நடுநிலை நாடாக இருந்த நோர்வே நிதானம் இழக்கிறது. நிற-மனிதர்கள்மீதும் அகதிகள் மீதும் தாக்குதல்கள் நிகழ்கின்றன.

மூன்றாம் பகுதியில் விக்னேஸ்-அவன் மகள் திரி என்பவர்கள் பார்வையில் இத்தாக்குதல்களும் அரசாங்கத்தின் ஓரவஞ்சனையும் வருணிக்கப்படுகின்றன.

நான்காம் பகுதியில் ஏதென்ஸில் களையெடுக்கும் முயற்சிகள் தொடங்குகின்றன. அங்கு சென்றிருந்த திரி அவற்றை வீடியோவில் பதிவுசெய்ய, திரும்பிய பிறகு விக்னேஸ் அதை நெட்டில் வெளியிடுகிறான். நவநாஜிகள் அதற்காக அவர்கள் மீது தாக்குதல் நடத்துகிறார்கள். இடையில் எதிர்வீடு ஒன்றிலிருந்த சோமாலியக் குடும்பம் ஒன்றின் அழிவு சொல்லப்படுகிறது. அழிககப்படவேண்டிய நிற-மனிதர்கள் வீடுகள்முன் வண்ணத்தைக் கொட்டி அடையாளம் செய்து அவ்வீடுகளை எரிக்கிறார்கள். விக்னேஸ் வீட்டின் எரிப்பு அவனால் சமயோசிதமாகத் தவிர்க்கப்படுகிறது.

ஐந்தாம் பகுதியில், ரோமில் ஜிப்சிகள் அழிக்கப்படுவதும், ஜெர்மனியில் துருக்கியர் களையெடுக்கப்படுவதும் சொல்லப்படுகின்றன. ஜிப்சிகள் விழாக் கொண்டாட்டத்தில் குண்டு வீசப்படுகிறது. துருக்கியர் திருமணத்தில் குண்டுகள் வீசி மணமக்கள் உள்ளிட்டோர் கொல்லப்படுகின்றனர். இவற்றைப் பற்றி வலதுசாரி அரசுகள் அக்கறைகாட்டவில்லை. எதிர்ப்பு ஊர்வலங்களும் போலீசால் குரூரமாக ஒடுக்கப்படுகின்றன.

ஐரோப்பிய நகரங்கள் பெரும் கெட்டோக்களாக மாறியிருக்கின்றன. லண்டனில் அப்படிப்பட்ட கெட்டோ ஒன்றில் கடை வைத்துப் பிழைக்கும் நகுலன் என்பவனின் கடை எரிக்கப்படுகிறது.

கிரேக்கத்திலும் துருக்கியர் பிரச்சினை. அவர்களை வெளியேற்ற முடிவு செய்கிறது அரசாங்கம். முதலில் பஸ் வழியாக அவர்களைத் துருக்கிக்கு அனுப்புகிறது. அத்திட்டம் தோல்வியுற்ற பின்னர் இரயில் மூலமாகவும் கப்பல் வாயிலாகவும். யாவும் தோல்வியுற்றதும் கிரேக்கத்தின் அதிதீவிர வலதுசாரித் துணைப் பிரதமர் மூளையில் நிற-மனிதர்கள், அகதிகள் எல்லோரையும் ‘மோட்சத்திற்கு’ அனுப்பிவிடுவது என்ற குயுக்தியான திட்டம் உருவெடுக்கிறது.

ஆறாம் பகுதி தொடங்குகிறது. ஐரோப்பிய வணிகச் சமுதாயத்தின் கெடுபிடிகளுக்கும் வலதுசாரி அரசாங்கங்களின் தீவிரவாதத்திற்கும் ஈடுகொடுக்கமுடியாமல் ஐக்கிய நாடுகள் சபை செயலிழக்கிறது. கிரேக்கத்தில் அதிநவீன தொழில்நுட்பத்தில் கட்டப்பட்ட கொலைத் தொழிற்சாலையில் திரைப்படம்காட்டி அதில் அகதிகள் ஈடுபட்டிருக்கும்போது நச்சுவாயு செலுத்தி அவர்கள் கொலை செய்யப்பட்டு எரிக்கப்படுகிறார்கள். கொஞ்சநாளில் அங்கு அகதிகளே இல்லாமல்போய் துப்புரவாகிறது. முன்பு இந்தியாவில் அணுஉலையை அழிக்கத் துணைசெய்த அப்துல் காதர் அகதியாக அங்கே வந்து கொலைக்கூடத்தில் குடும்பத்தோடு இறக்கிறான் என்பது வேடிக்கையான ஒரு முரண்.

அந்நாட்டின் முன்னேற்றம் பற்றிக் கேள்விப்பட்ட சுவீடன் நாட்டுப் பிரதமர் கிரேக்கத்தைப் பார்வையிட வந்து, ஒரு மனிதனுக்கு 5000 யூரோ என்ற வீதத்தில் தந்து அகதிகளை கிரேக்கத்திற்கு அனுப்புவதாக பேரம் பேசுகிறார். கிரேக்கம் பிறநாட்டு அகதிகளை ஏற்கமுடியாத நிலையில் ஐரோப்பிய அரசுகள் பலவும் தங்கள் தங்கள் கொலைத் ‘தியேட்டர்களைத்’ தொடங்குகின்றன. இப்படிப்பட்டது ஒன்றில் விக்னேசும் திரியும் உயிரிழக்கின்றனர்.

முடிவு சம்பவிக்கிறது. ஐரோப்பாவின் களையெடுப்பு முயற்சி அமெரிக்காவுக்கும் பரவும் நிலையில் அது செயலில் இறங்குகிறது. ஐ.நா.வை உயிர்ப்பிக்க முடிவாகிறது. ஐரோப்பிய வணிகக் கூட்டமைவு முடக்கப்படுகிறது. வலதுசாரி அரசுத் தலைவர்கள் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றனர். உழைக்கும் சக்தி ஐரோப்பாவில் குறைந்ததால் மறுபடியும் நிற-மக்களைப் பணிக்கு அமர்த்த அந்தந்த அரசாங்கங்கள் முயன்றாலும் இப்போது நிற-மக்கள் அங்கு வரத்தயாராக இல்லை. ஐரோப்பா அவலத்திற்கு உள்ளாகிறது எனக் கதை முடிகிறது.

(இந்த முடிவு மட்டும்தான் ஏற்புடையதாக-நம்பக் கூடியதாக இல்லை. அறம் வெல்லும் என்பதை ஏதோ ஒரு வழியில் நிலை நாட்ட எழுதிய முடிவாகவே தோன்றுகிறது. ஐரோப்பியர்கள் அவ்வளவு எளிதாகக் கற்றுக்கொள்ளக்கூடியவர்கள் அல்ல.)

உலகின் வீழ்ச்சி மிக நெருக்கத்தில்-2018க்கு அண்மையில் இன, மத வாதங்கள் வாயிலாக வரக்கூடும் எனத் தியாகலிங்கம் கணிக்கிறார். அதைவிடச் சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினை, ஆற்றல் (எரி பொருள்) பிரச்சினை போன்றவை முக்கியமானவை. மத, இனப் பிரச்சினைகளைக் கணக்கில் கொண்ட தியாகலிங்கம், சுற்றுச் சூழல், எரிபொருள், ஊழல், உலகமயமாக்கல் பிரச்சினைகளை ஏனோ இணைக்காமல் விட்டுவிட்டார். ஆனால் ஒரு நாவலில் எவ்வளவு பிரச்சினைகளைத்தான் தொடமுடியும்?

என்னைக் கேட்டால், சுற்றுச்சூழல், தண்ணீர்ப் பிரச்சினைகள் வாயிலாகத்தான் உலகின் அஸ்தமனம்-சற்றே தாமதமாக- ஐம்பதாண்டுகள் அளவில் ஏற்படும் என்பேன். மனிதன் தன்னை அழிக்கக்கூடிய பல குழிகளைத் தானே தோண்டிக் கொண்டிருக்கிறான். அதுதான் நாகரிகம் என நம்பவும் செய்கிறான். தன்னிறைவு கொண்ட, மனிதநேயமிக்க சமூகங்கள் இன்று நாகரிகமுள்ளவையாகத் தோன்றவில்லை. பிறரை அழித்துக் கொள்ளையடிக்கும் பன்னாட்டுக் குழுமங்களின் வணிகப்பொருள்களை நுகரும் நுகர்வுமோகம்தான் நாகரிகம் உள்ளதாகத் தோன்றுகிறது. பல ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை வரக்கூடிய மூலவளங்களை யெல்லாம் ஒன்றரை நூற்றாண்டில் நாசமாக்கிவிட்டான் மனிதன்.

திருவள்ளுவர் போன்ற ஆதி ஆசானைக் கேட்டால் இது விதை நெல்லையும் விற்றுத் தின்பதைப் போல ஆயிற்று என்பார். ஆனால் நுகர்வு மோகத்தின்முன் திருவள்ளுவராவது, சாக்ரடீஸாவது, புத்தராவது?

உடோபியா என்ற நாவலை சர் தாமஸ் மூர் என்பவர் 1516இல் எழுதினார். அதைத் தொடர்ந்து சூரியனின் உலகம், நியூ அட்லாண்டிஸ் என நிறைய உடோபிய நாவல்கள் வந்துவிட்டன. நம் காலத்தில் தமிழிலும்கூட கி.பி. 2000 என்பதை அறிஞர் மு. வரதராசனார் எழுதினார். அரசியல், சட்டங்கள், வழக்காறுகள், வாழ்நிலைமைகள் யாவற்றிலும் இலட்சிய முழுமையை எய்திய ஒரு வளமான நாட்டை, அரசாங்கத்தை உடோபியா என்ற சொல் குறிக்கிறது. அதற்கு எதிரானது டைஸ்டோபியா. உடோபியா என்பதை இலட்சிய உலகம் என்றால், டைஸ்டோபியா என்பதை அச்சுறுத்தும் உலகம் என்று சொல்லலாம்.

தங்கள் நோக்கில் அரசியல்வாதிகள் நல்லதொரு சமூகம் என்பதை மக்கள் மனத்தில் மாயையாக உருவாக்கி, ஆனால் நடைமுறையில் ஒடுக்கும் சமூகக் கட்டுப்பாட்டினைச் செயல்படுத்தும் ஓர் கற்பனை உலகினைச் சித்திரிக்கும் நாவல்தான் டைஸ்டோபிய நாவல். கூட்டுக்குழுமங்கள், அதிகார வர்க்கம், மதங்கள், இனவாதம், தொழில்நுட்பம், சர்வாதிகார ஆட்சி என எதன் வாயிலாகவும் இந்த ஒடுக்குமுறை நிகழலாம். மிக மோசமானதோர் எதிர்கால உலகினைப் படைத்துக் காட்டினாலும், இன்றுள்ள உலகப் போக்குகள், சமூக நிலைமைகள், அரசியல் முறைகள் ஆகியவற்றை டைஸ்டோபிய நாவல்கள் கடுமையாக விமரிசனம் செய்கின்றன.

நாவலில் நுழையும் முன், தியாகலிங்கம் கூறும் சொற்கள், இன்றைய நிலைமீதான அவருடைய கசப்புணர்ச்சியையும், எதிர்காலத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற நோக்கத்தையும் காட்டுகிறது. மனிதனை மனிதன் அழித்த வரலாறு மீண்டும் தொடரலாகாது என்பதுதான் இதன் “போதனை”.

“இந்த நவீன உலகத்தில் மனிதம் மிதிக்கப்படுகிறது. அதற்குச் சுயநலத்தோடு, மனச் சாட்சிக்கு எதிராக நியாயம் கற்பிக்கப்படுகிறது. அகிம்சை பேசிய காந்தி தேசமே குருதிதோய்ந்த கைகளை முதுகிற்குப் பின் மறைத்த வண்ணம் சட்டாம்பி(ள்ளை) வேலை செய்கிறது…..

“கருவாடாக்கப்பட்ட நிர்வாணப் பிணங்களின் காட்சிகள் மனித நேயரின் மனத்தை விட்டு என்றும் அகலா…..

“அந்தக் காட்சிகள் நினைவில் உள்ள மனிதனால் அதே தவற்றை மீண்டும் செய்ய முடியாது. மனிதன் வாழ்வதற்காய் மறதியோடு படைக்கப்பட்ட மிருகம். அதற்காக வரலாற்றை மறந்தால் அது மீண்டும் மனிதத்திற்குச் சோதனையாகும்….

“சிறிய தவறுகள் தட்டிக் கேட்கப்படாதபோது அதுவே பெரிய தவறுகளின் விளைநிலமாகிறது….

“பொருளாதாரத்தில் மனிதநேய ஆதாரங்கள் அடிபட்டுப் போகின்றன….

இவ்விதம் பொன்மொழிகளின் ஆற்றலோடு வாக்கியங்கள் விளைகின்றன. “மனிதத்தின் பாதாளத்தை தரிசிக்காமல் இருப்பதே நாங்கள் செய்யும் பாக்கியமாகும்”.

டைஸ்டோபிய சமுதாயம் எப்படி இருக்கும்? அதில்,

-சமூகத்தில் குடிமக்களைக் கட்டுப்படுத்தப் பிரச்சாரம் ஆற்றல் வாய்ந்த கருவியாகப் பயன்படுகிறது.

-தகவல்கள், சுயமான சிந்தனைகள், சுதந்திரம் ஆகியவை முடக்கப்படுகின்றன.

-ஒரே ஒரு கருத்தாக்கம் அல்லது (ஹிட்லர் போன்ற) ஒரு தலைமை சமூகத்தினால் வழிபடப்படுகிறது.

-மக்கள் நிரந்தரக் கண்காணிப்பில் வைக்கப்படுகிறார்கள்.

-அவர்கள் வெளியுலகத்தைக் கண்டு பயப்படுகிறார்கள்.

-மனிதத்தன்மை இழந்த நிலையில் வாழவைக்கப்படுகிறார்கள்.

-இயற்கையான உலகம் அகற்றப்படுகிறது, அதன் மீதான நம்பிக்கை குலைக்கப்படுகிறது.

-ஒரேசீரான, ஒருதரப்பான கருத்துகளை மக்கள் கடைப்பிடிக்க நிர்ப்பந்திக்கப்படுகிறார்கள். எதிர்ப்போ, தனித்தன்மையோ தீமையாகக் கருதப்படுகிறது.

-ஆள்பவர்கள் மனத்தில் தன்னிச்சையான, தங்கள் நோக்கிலான ஒரு கற்பனை உலகம் இருக்கிறது. (உலகம் வெள்யைர்க்கே சொந்தமானது, இஸ்லாமியர்கள் அனைவரும் தீவிரவாதிகள் – அவர்கள் இல்லாத உலகம் அமைதியானது, தலித்துகள் நம் வாழ்க்கைக்கு எதிரிகள், இந்துராஷ்டிரம் ஒன்றே சிறப்பானது- அதுதான் ராமராஜ்யம் போன்ற எதுவாகவும் அந்தக் கற்பனை உலகம் இருக்கலாம்.) இந்தத் தன்மைகள் யாவும் தியாகலிங் கத்தின் இந்த நாவலில் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளன.

dystopia novel2.jpg

பெரும்பாலான டைஸ்டோபிய நாவல்கள், அரசியல் கட்டுப்பாடுமிக்க ஒரு பயங்கர உலகினைக் காட்டுகின்றன. அவற்றில் செயல்படுத்தப்படும் கட்டுப்பாடு என்பது, (1) தத்துவ/மதக் கட்டுப்பாடு, (2) வணிகக் கட்டுப்பாடு, (3) அரசியல், அதிகார வர்க்கக் கட்டுப்பாடு, (4) தொழில்நுட்பக் கட்டுப்பாடு என்ற எந்த அடிப்படையிலும் நிகழலாம்.

இந்த நாவலில் முஸ்லிம் தீவிரவாதம், அதன் விளைவாக உருவாகும் அணுஆயுதப்போர் என்பது, முதல்வகைக் கட்டுப்பாட்டினைக் காட்டுகிறது. தீவிர வலதுசாரி அரசுகள் தவறான முறையில் சக மனிதர்களை அழிக்கும்போதும் பிற ஐரோப்பிய அரசுகளோ, அமெரிக்கா, ஜப்பான் போன்ற அரசுகளோ தங்கள் எதிர்ப்பைக் காட்டவில்லை. அவை ஐரோப்பிய வணிகக் கூட்டமைவுக் கட்டுப்பாட்டிற்கு அஞ்சிப் பேசாமல் இருந்துவிடுகின்றன. தமது சொந்த நலங்கள் நிற-மனிதர்களால் குறையுமானால், அவர்கள் அழிந்து போகட்டுமே என்ற மனப்பான்மைதான் மிஞ்சுகிறது. இது இரண்டாவது வகைக் கட்டுப்பாட்டினைக் காட்டுகிறது.

மூன்றாவது வகைக் கட்டுப்பாடுதான் இந்த நாவலின் முக்கியப் பொருள். அரசுகள் தாங்களே வன்முறையைக் கையாண்டு தங்களுக்குப் பிடிக்காத இனத்தவரை, மதத்தவரை, நிறத்தவரை அழிக்கின்றன. அவர்கள் எதிர்த்துப் போராடினால் ஒடுக்குகின்றன. அவர்களைக் குருவிகள் போலச் சுட்டுத்தள்ளுகின்றன. நவநாஜிகளை விட்டு நிற-மனிதர்களின் கடைகளைச் சூறையாடுகின்றன, கொளுத்துகின்றன; நிற-மனிதர்களின் வீடுகளை திட்டமிட்டுக் கொளுத்துகின்றனஜிப்சிகளின் முகாம்களில் குண்டெறிகின்றன. துருக்கியத் திருமணத்தில் கலவரம் விளைக்கின்றன. இம்மாதிரித் தகவல்களை வெளிப்படுத்துவோரையும் அழிக்கின்றன. நிற-மனிதர்களை, அகதிகளை நாடு கடத்துகின்றன, அவரவர் நாட்டுக்கே திருப்பி அனுப்புகின்றன, அல்லது கடலில் மூழ்கடிக்கின்றன. இவை எதுவும் முடியாதபோது கம்பிமுள் சுவரிட்ட முகாம்களில் அடைக்கின்றன, கடைசியாக மரணக்கூடங்களில் அவர்களை அழித்து, அவர்கள் பற்றிய ஆவணங்களையும் இல்லாமல் செய்து விடுகின்றன.

[கடைசி வகையான தொழில்நுட்பம் (கணினிகள், ரோபாட்டுகள்) மக்களை ஒடுக்குவது என்பது இதில் சொல்லப்படவில்லை.] இந்த நாவலில் தொழில்நுட்பம் அரசியல்வாதிகள் கைகளில் ஒரு கருவியாகவே உள்ளது. (ஆனால் தொழில்நுட்பக் கட்டுப்பாட்டைக் காட்டுபவையாகத் திரைப்படங்கள் பல-சான்றுக்கு ‘தி டெர்மினேட்டர்’, ‘தி மேட்ரிக்ஸ்’, ‘ஐ-ரோபாட்’ போன்றவை-வந்திருக்கின்றன.) இந்நாவலின் கிரேக்க வன்முறை வலதுசாரி ஆட்சி மனப்பான்மை, ஒருபோக்கில், ‘பிரேசில்’ என்ற திரைப்படத்தில் காட்டப்படும் போக்கினை ஒத்துள்ளது.

தியாகலிங்கத்தின் நடை பற்றிச் சொல்லியாகவேண்டும். அவருடைய அனுபவத்தின் காரணமாகவோ, ஆதங்கத்தின் காரணமாகவோ பொன்மொழிகளின் ஆற்றலோடு தொடர்ச்சியாகச் சொற்கள் வந்து விழுகின்றன. உணர்ச்சி வீறு கொண்ட நடை. வாசகர்களே படித்து அதை அனுபவிக்கவேண்டும்.

(அச்சுப்பிழைகள் உள்ளன. நூலின் ஒரு மிகச்சிறிய குறை என்றால் இது தான். சான்றாக, பிழை திருத்தியவருக்கு நன்றி சொல்லும் வரிக்கு மேல்வரியிலேயே “வார்த்தை” என்பது “வார்தை” என உள்ளது.)

சொல்கிறார் தியாகலிங்கம்: “நாடு ஒருவனை அன்னியப்படுத் தும்போது, அவன் அந்த நாட்டை அந்நியமாகப் பார்ப்பது தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாகிவிடுகிறது.” இன்று இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டிலுள்ள தமிழர்களின் நிலை இதுதான். காவிரிப் பிரச்சினை, முல்லைப் பெரியாற்றுப் பிரச்சினை, பாலாற்றுப் பிரச்சினை முதலிய எந்தப் பிரச்சினையிலும் எந்த மத்திய அரசும் தலையிடாதாம். (நியாயத்தைப் பேசினால் வாக்குகள் போய்விடுமே என்ற பயம். அந்த பயத்துக்கு நியாயம் பலியிடப்படுகிறது.) தமிழர்களைப் பற்றிய கேவலமான-இந்தச் “சினிமா மோகக் கூட்டத்தால்” என்ன செய்துவிடமுடியும் என்ற எண்ணமும் நிலவுகிறது. மீனவர் பிரச்சினை போன்ற பலவற்றை எதிர் கொள்ளாமல், தமிழர்களைக் காவுகொடுப்பதற்கான காரணமும் அதுதான். ஆட்சியும் பல தலைமுறைகளாகத் தெலுங்கர் ஆட்சியாகவே இருந்து விட்டது. தமிழர்களின் நலன்களை உண்மையாக பாவிப்பதற்கு யாரும் இல்லை. பாவிக்கக்கூடியவர்கள் அல்லது பாவிக்கவேண்டியவர்கள் பிளவுபட்டுக் கிடக்கிறார்கள். இப்படியான நேரத்தில் எங்கள் மனத்தில் ஒலிக்கும் குரல் இதுதான்: “நாடு ஒருவனை அந்நியப்படுத்தும்போது, அவன் அந்த நாட்டை அந்நியமாகப் பார்ப்பது தவிர்க்கமுடியாத ஒன்றாகிவிடுகிறது.”

தியாகலிங்கத்தின் மிகச் சிறந்த நாவல் இது எஸ். பொ. பாராட்டியிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். தியாகலிங்கத்தின் பிற நாவல்களை நான் படித்ததில்லை என்றாலும், இது நல்ல நாவல் என்பதை மறுக்க முடியாது.

ஓரிடத்தில் ஆசிரியர் சொல்வது முற்றிலும் முற்றிலும் உண்மை.

“எளியவனுக்கு வலியவன்மீது ஏற்படும் தார்மிகக் கோபத்திற்குப் பதிலாக வலியவனுக்கு எளியவன்மீது ஏற்படும் கோபமே இந்த நவீன உலகில் எங்கும் தாண்டவமாடுகிறது. அது, இந்தப் புதிய யுகத்தின் சாபம் கலந்த சோகமான விதியாகிவிட்டது”. சொந்த நாட்டில் இருக்கும் தமிழர்களும், பிறநாடுகளில் குடிமக்களாக வாழ்ந்த, வாழ்ந்துவரும் தமிழர்களும், இன்று அயல்நாடுகளில் குடியேறி ஒடுக்குதலுக்கு ஆளாகின்ற தமிழர்களும்-யாராயினும் அவர்கள் நிலை இதுதான். ஆசிரியர் சொல்கிறார்: “பலியாவது மாத்திரம் ஏன் பாவப்பட்ட நாங்களாய் இருக்கவேண்டும் என்பது மட்டும் அவனுக்குப் புரியவில்லை”. நமக்கும் அதுதான் புரியவில்லை.
பேராசிரியர். க.பூரணச்சந்திரன் 

மதுவின் இரகசியம்

9

லாவண்ணியா தனது சிகிச்சை முடித்துக் கொண்டு அந்த மருத்துவமனையிலிருந்து வீட்டிற்கு வந்துவிட்டாள் என்று சாந்தன் தொலைபேசியில் அழைத்துச் சொல்லி இருந்தான். அதனால் வெள்ளி பின்னேரம் மதுவும், கமலாவும் அங்கே செல்லப் புறப்பட்டார்கள். மது இப்போது நல்ல குணமாகிவிட்டதால் தானே வண்டியின் சாவியை எடுத்துக் கொண்டான். கமலாவும் அதைப் பார்த்தாள். அவளுக்குச் சந்தோசமாக இருந்தது. மது முதலில் பொய்யே சொல்லவில்லை என்பது அவன் மேல் இருந்த மதிப்பை மாலையாக்கி வைத்திருந்தது. அதைவிட அவனது வருத்தம் மாறியது அளவுகடந்த மகிழ்வை அவளுக்குத் தந்தது. அவளுக்கு இப்போது அடிக்கடி அவனைக் காதலோடு பார்க்கத் தோன்றும். அதை எல்லாம் அவனிடம் சொல்ல முடியாது. அப்படிச் சொன்னால் அதை வைத்தே பகிடி பண்ணுவான் என்கின்ற பயத்தில் அவள் அதை அவனிடம் வெளிப்படையாகக் கூறியதே இல்லை. இருந்தாலும் அவனை இரசிப்பதை அவள் விட்டுவிடுவதில்லை. இப்போதும் அவனை அவள் கடைக்கண்ணால் இரசித்த வண்ணம் இருந்தாள். அதை மது கண்டு கொண்டான். அவனுக்கு அவள் ஏன் அப்பிடிப் பார்க்கிறாள், நகைக்கிறாள் என்பதை அறிய வேண்டும் என்கின்ற ஆர்வம் எழுந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்து,
‘என்ன பார்வை இது? என்னத்துக்கு அப்பிடிப் பார்க்கிறாய்? எல்லாம் ஒரு மாதிரி இல்லைப் புதுமாதிரி இருக்குது?’
‘நான் உங்களைப் பார்க்கவும் கூடாதே?’
‘பார்க்கலாம். நல்லாய் பார்க்கலாம். ஆனா உந்தப் பார்வை ஒரு மாதிரி இருக்குது.’
‘என்ன மாதிரி இருக்குது?’
‘அதைச் சரியா இப்ப சொல்ல முடியாவிட்டாலும் பழமை மாதிரி இல்லை எண்டு மாத்திரம் சொல்ல முடியும்.’
‘வழமையா எப்பிடி இருக்கிறது?’
‘வழமையா ஏதோ வேண்டா வெறுப்பாய் பார்ப்பாய்…’
‘இப்ப?’
‘இப்ப என்ன மாதிரிப் பார்க்கிறாய் எண்டு உனக்கே தெரியும்? பிறகு எதுக்கு எந்நிட்டை கேட்கிறாய்?’
‘எனக்கு விளங்க இல்லை. அதுதான் கேட்கிறன்.’
‘ஓ… அப்பிடியே?’
‘நான் கேட்டதுக்குப் பதில் சொல்லுங்க.’
‘எனக்கு உன்னோடை சரசம் பண்ணுகிறதுக்கு எல்லாம் இப்ப நேரம் இலை. என்னை விடு.’
‘நான் உங்களை ஒண்டும் சரசம் செய்யச் செல்ல இல்லை. சும்மா கதைக்கச் சொன்னான். அதை நீங்கள் இப்பிடி வன்மமாத் திசை திருப்பக்கூடாது.’
‘ஓ… என்னவோ எனக்கு இப்ப கதைக்கிற மனநிலை இல்லை. ஏதோ ஒரே யோசினையாக இருக்குது. நீ விடுகிறாய் இல்லை. தயவு செய்து என்னை இப்ப விட்டிடு.’
‘நீங்கள் அப்பிடி என்ன யோசிக்கிறியள்? உங்கடை யோசினை எனக்கும் யோசினையைத் தரும்தானே?’
‘ஓ அதுவும் அப்பிடியே?’
‘சும்மா பகிடியை விட்டிட்டு உண்மையைச் சொல்லுங்க…’
‘ம்… எல்லாம் சாந்தனைப் பற்றினதும் லாவண்ணியாவைப் பற்றினதும்தான்.’
‘ஓ… அதுவா. உண்மைதான். ஆனா அதுக்கு நாங்கள் என்ன செய்ய முடியும்? அப்பிடி யாருக்கும் வரக்கூடாது. ஆனா வந்தால் என்ன செய்கிறது? சாந்தனுக்கு லாவண்ணியாவை நினைச்சு நினைச்சுக் கவலை. ம்… அதுக்கும் ஒரு விடிவு கெதியா வரும் எண்டு நான் நினைக்கிறன்.’
‘அப்படி ஏதாவது வரவேணும் எண்டுதான் நானும் நினைக்கிறன். அவனுக்கு இப்பிடி ஒரு பிரச்சினை மாறாமல் இருக்கிறது மனதுக்கு வேதனையாக இருக்குது.’
‘அதுக்கு என்ன செய்கிறது அப்பா? அதுக்கு அதுக்கான நேரம் வரவேணும் எண்டதை விளங்க வேணும். அப்பதான் எல்லாம் தீரும். எங்கடை பிரச்சினையைப் பார்க்க இல்லையா? அதை மாதிரி இதுவும் நேரம் வரேக்க எல்லாம் சரியாகிடும். நீங்கள் தேவையில்லாமல் அதுக்குக்  கவலைப்படாதையுங்க.’
‘நானும் கவலைப்படாமல் இருக்க வேணும் எண்டுதான் நினைக்கிறன். மனம் கேட்குது இல்லை. அது எனக்குக் கட்டுப்படாமல் தன்பாட்டிற்குக் கண்டதையும் சிந்திக்குது.’
‘இது எல்லாருக்கும் இருக்கிற பிரச்சினை. நாங்கள் கவலைப்பட்டால் எல்லாத்துக்கும் கவலைப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கலாம். அதால எதுக்கும் கவலைப்படாமல் வருகிறது வரட்டும் அந்த நேரத்தில பார்க்கலாம் எண்டு இருக்க வேணும்.’
‘நீ சொல்லுகிறது உண்மை. ஆனா இந்தப் பிரச்சினை ஏற்கனவே அவனுக்கு வந்திட்டுதே. அதை எப்பிடிக் கண்டும் காணாமலும் இருக்க முடியும்?’
‘நாங்கள் என்ன கவலைப்பட்டும் எதுவும் மாறப் போகிறது இல்லை. அது எப்ப மாற வேணும் எண்டு இருக்குதோ அப்ப மாறும். நாங்கள் தேவையில்லாமல் கவலைப்படுகிறதில எந்தப் பிரயோசனமும் இல்லை.’

*

சாந்தன் வீட்டிற்குச் சென்ற போது மதுவும் கமலாவும் எதிர்பார்த்ததைவிடச் சந்தோசமாய் இருப்பது போலத் தோன்றியது. அவர்கள் சந்தோசம் இருவருக்கும் மிகவும் சந்தோசத்தைத் தந்தாலும் அதற்கான காரணத்தை அறிய வேண்டும் என்பதில் அவாவாக இருந்தது. அதைத் தீர்த்து வைப்பதாக,
‘எப்பிடி இருக்கிறியள்? லாவண்ணியா என்ன சொல்லுகிறா?’ என்று தொடங்கினாள் கமலா.
‘எல்லாம் நல்லாப் போகுது கமலா. நாங்கள் கனகாலத்துக்குப் பிறகு நிம்மதியாகச் சந்தோசமாய் இருக்கிறம். இனி லாவண்ணியாவுக்குத் திரும்பவும் அப்படியான எந்த நினைவுகளும் வாறதுக்குச் சந்தர்ப்பம் இல்லை எண்டு சொல்லி இருக்கினம். அதை நாங்களும் நம்புகிறம். அவள் நல்லாய் இருந்தால் எங்களுக்கு என்ன கவலை சொல்லுங்க? இப்ப அதால நிம்மதியா இருக்குது. அதைக் கொண்டாடினா நல்லா இருக்கும் மது. நீ என்ன சொல்லுகிறாய்?’ என்றான் சாந்தன் மதுவைப் பார்த்து.
‘லாவண்ணியாவைப் பற்றி எண்ண இப்ப சந்தோசமாய் இருக்குது சாந்தன் அண்ணா. ஆனா அதுக்கு இவருக்கு ஊத்திக் குடுக்காதையுங்க. கொஞ்ச நாளைக்கு அவர் நிம்மதியா இருக்கட்டும் அண்ண. நான் சொல்லுகிறன் எண்டு கோவிக்காதையுங்க.’ என்றாள் கமலா. அதற்குச் சாந்தன் பதில் சொல்வதற்கு முன்பே மது பதில் கூறினான்.
‘ஒருநாள் சந்தோசத்திற்காய் குடிக்கிறதில எந்தப் பாதிப்பும் வராது. நீ சும்மா அமைதியாய் இரு.’ என்றான் மது.
இவர்கள் கதைத்துக் கொண்டு இருக்கும் போதே லாவண்ணியா அங்கே வந்து சோபாவில் இருந்தாள். அவள் எல்லோரையும் பார்த்துச் சிரித்த பின்பு அவர்களோடு அளவளாவத் தொடங்கினாள்.

-முற்றும்-

மதுவின் இரகசியம்

8

மருத்துவரிடம் பரிசோதனைக்கான பொருளைக் கொடுத்து ஒரு கிழமை இருக்கும். மருத்துவர் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு மதுவைக் கேட்டுக் கொண்டார். அதைத் தொடர்ந்து கமலாவுக்கும் மதுவுக்கும் பரபரப்பாய் இருந்தது. கமலாவிற்குத் தான் சந்தேகப்பட்டது எல்லாம் பிழையானதில் தொடர்ந்தும் வருத்தமாக இருந்தது. மதுவைத் தான் ஒருபோதும் அப்படி எண்ணி இருக்கக்கூடாது என்பது விளங்கியது. பிழை விட்டாகிவிட்டது. அதை இனி மாற்ற முடியாது. அதிலிருந்து பாடம் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை அவள் உணர்ந்து கொண்டாள். மதுவிற்குக் கோபம் இருக்கிறது. இருந்தாலும் அவன் மாறிவிடுவான் என்பதை அவள் முழுமையாக நம்பினாள். அதற்குக் காலம் எடுக்கும். பொறுமையாக இருக்க வேண்டும். இன்றும் மருத்துவர் மதுவை வரவளைத்ததைத் தொடர்ந்து கமலாவும் அவனோடு போவதாய் முடிவு செய்திருந்தாள். முடிவு செய்தாலும் மது ஒத்துக் கொள்வானா என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை. என்றாலும் அவள் ஒரு நம்பிக்கையில் புறப்பட்டுவிட்டாள். இப்போதாவது அவனிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும். மதுவிற்குக் கோபம் குறையும் வரையும் அவதானமாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவளுக்கு விளங்கியது. சிலவேளை இதுவே தப்பு என்று அவன் கூறினாலும் கூறலாம் என்கின்ற பயமும் அவளிடம் இருந்தது. அதை எல்லாம் நினைத்து நேரத்தை வீணாக்காது தனது மனக்கிடக்கையை அவள் தெரிவிக்கத் தயாரானாள்.
‘அப்பா… நானும் உங்களோடே வாறன்.’
‘அங… நான் உனக்கு முதல்ல அப்பா இல்லை. எனக்கு உந்த அப்பா எண்டு கூப்பிடுகிறது எல்லாம் பிடிக்காது. அது உனக்குத் தெரியாதே? அடுத்ததா நான் என்னுடைய சொந்தப் பிரச்சினையா டொக்ரரிட்டை கதைக்கப் போகிறன். நீ அங்க எதுக்கு வாறாய்? எனக்குத் தனியப் போய் வரத் தெரியும். இப்ப எனக்கு என்ன பிரச்சினை எண்டு உனக்குத் தெரியும். அதை எப்பிடிச் சமாளிக்கிறது எண்டும் எனக்குத் தெரியும். நீ தேவை இல்லாமல் உன்ரை நேரத்தை வீணாக்க வேண்டாம்.’
‘உங்கடை கோபத்தை இப்ப எந்நிலை காட்டாதையுங்க. அப்பா எண்டு உங்களைக் கூப்பிடாமல் வேறை எப்பிடிக் கூப்பிடுகிறது? ஏன் உங்களைப் பழைய காலத்தில கூப்பிட்டது போலக் கூப்பிட வேணுமே? அதைவிட டொக்ரர் சொல்லாமல் நீங்களே ஒரு முடிவுக்கு வராதேங்க. எதுக்கும் கொஞ்சம் தயவு செய்து அடக்கி வாசியுங்க. அதுதான் நல்லது.’
‘என்ன எண்டாலும் நான் குடிகாரன் எண்டு டொக்ரர் சொல்ல இல்லை. அது மாறாது எண்டுகிறதும் எனக்கு நல்லாய் தெரியும். ஏன் எண்டா எனக்கு நான் யார் எண்டுகிறது நல்லாத் தெரியும்.’
‘தப்பு. நான் சந்தேகப்பட்டது தப்பு. அதுக்காக அதையே பிடிச்சுக் கொண்டு அலைவியளா? கொஞ்சம் மன்னிச்சு நல்ல மனிசரா நீங்க இருங்க. நான் பிழை விட்டிட்டன் எண்டதுக்காக நீங்களும் குழந்தைப் பிள்ளையாட்டம் அடம் பிடிக்கிறது நல்லாய் இல்லை.’
‘ஓ இப்பதான் இந்த ஞானம் எல்லாம் வருகுது போல இருக்குது. நீ என்ன என்டாலும் சொல். ஆனா நான் இப்ப போக வேணும்.’
‘நான் என்ன போக வேண்டாம் எண்டா சொல்லுகிறன். நானும் உங்களோடை வாறன் எண்டு சொல்லுகிறன்.’
‘நீ அங்க வந்து என்ன செய்யப் போகிறாய் எண்டுதான் நான் கேட்கிறன். உனக்கு இன்னும் எந்நில நம்பிக்கை வரயில்லையா? தொடர்ந்து சந்தேகம் போல இருக்குது.’
‘ஐயோ… அப்பிடி எல்லாம் இல்லை. தயவு செய்து அது என்ன வருத்தம்… அதை எப்பிடி மாத்தாலம் எண்டதை அறிய வேணும் எண்ட ஆர்வத்தில வாறன் எண்டிறன். சரி… நீங்கள் இவ்வளவு வேண்டாம் எண்டால் நான் வர இல்லை. எனக்குக் கொடுத்து வைச்சது அவ்வளவுதான்.’
‘நீ அரைகுறை விருப்பத்தோடை இங்க நிக்க வேண்டாம். சரி என்னோடை வா. வந்து இதையும் பார். அப்பதான் உன்னுடைய சந்தேகம் முழுமையாகப் போகும். அதுக்குப் பிறகு உனக்கு நிம்மதியா இருக்கும்.’
‘நான் அதுக்காக வரவேணும் எண்டு சொல்ல இல்லை. நீங்கள் அப்பிடி எண்டாத் தனியப் போயிட்டு வாங்க.’
‘இல்லை… பருவாய் இல்லை… வா.’
‘உங்களுக்கு முழுமையான விருப்பம் இல்லாமல் நான் வர இல்லை. நீங்கள் தனியப் போயிட்டு வாங்க.’
‘எனக்கு முழுமையான விருப்பம். நீ இப்ப என்னோடை வா. போகிறதுக்கு நேரம் ஆகுது. பிந்திப் போனா பிறகு திரும்ப வேற நேரம் எடுக்க வேணும். மிஸ் பண்ணின நேரத்திற்கும் காசு கட்ட வேணும். ஏன் தேவை இல்லாத சிக்கல்கள் எல்லாம். இதெல்லாம் உனக்கும் தெரியும்தானே?’
‘ம்… அதுவும் உண்மைதான்… சரி வாங்க கெதியாப் போவம். என்மேல கோபம் இல்லையே?’
‘இல்லை… வா.’
‘தாங்ஸ் அப்பா…’
‘அது மனதில இருக்கட்டும்.’
‘நிச்சயமா இருக்கும். நான் உங்களை நம்பாததிற்குச் சொறி அப்பா. நான் உங்களை முழுமையா நம்பி இருக்க வேணும் எண்டது இப்ப விளங்குது. ஏண்டாலும் தப்பு தப்புதான்.’
‘சரி… வா…’
அதன் பின்பு இருவரும் புறப்பட்டு மருத்துவரிடம் சென்றார்கள். மது இப்பொழுது உணவில் கவனமாக இருந்தாலும் கமலாவே வாகனத்தைச் செலுத்தினாள். மருத்துவரிடம் இருந்து முடிவு வரும்வரைக்கும் தானாக எந்த இறுதி முடிவுக்கும் வரவேண்டாம் என்று அவன் எண்ணி இருந்தான். இருந்தும் மதுவுக்குத் தன்னால் இப்பொழுது வாகனத்தைச் செலுத்த முடியும் என்கின்ற நம்பிக்கை இருந்தது. இருந்தாலும் கமலா வாகனம் ஓட்டுவதை அவன் தடுக்கவில்லை. எதற்கும் நாங்கள் பாதுகாப்பாய் இருப்பதே நல்லதென அவன் மனதில் முடிவு செய்துகொண்டான். ஆனால் கமலா வாகனத்தைச் செலுத்தும் பொழுது தானும் அப்படி விரைவாக வாகனத்தைச் செலுத்த வேண்டும் என்கின்ற எண்ணம் அவனிடம் வந்தது. எப்படி இருந்தாலும் தான் அதற்குப் பொறுத்திருக்க வேண்டும் என்பதை விளங்கியவனாய் மௌனமாக இருந்தான். கமலாவுக்கு அவன் மௌனம் பிடிக்கவில்லை. அதனால் அவள்,
‘என்ன பேசாமல் இருக்கிறியள்?’ என்றாள் அவனைப் பார்த்து.
‘நான் பேசினால் நீ நம்பீடுவாயாக்கும்? பிரயோசனம் இல்லாமல் நான் கதைச்சால் என்னை விசரன் எண்டு நினைக்க மாட்டினமா?’
‘ச்… திரும்பவும் தொடங்காதையுங்க. நடந்தன நடந்தனவாக இருக்கட்டும். இனி நடக்கிறதை மட்டும் நாங்கள் பார்ப்பம்.’
‘ஓ இப்பதான் இந்தத் தத்துவங்கள் எல்லாம் வெளிய வருகுது போல? இது கொஞ்சம் முதல் வந்து இருந்தால் நல்லாய் இருந்திருக்கும். சரி பருவாய் இல்லை.’
‘பிளீஸ்… தயவு செய்து…’
‘சரி… சரி… நானும் உன்னை மாதிரி இருக்க முடியாது.’
‘அப்பாடி… இப்பவாவது மனது வந்திச்சே?’
‘என்ன செய்கிறது? நானும் விழுந்து கடிக்கவா முடியும்?’
‘சரி நான் அப்பிடியே இருந்திட்டுப் போகிறன்.’
‘விளங்கினால் சரி…’
‘நால்லாய் படிச்சாச்சுது. இப்ப எனக்கு நல்லாய் உண்மை விளங்கீட்டுது. இனி ஒரு நாளும் இப்பிடி நடக்காதப்பா. தயவு செய்து என்னை விட்டிடுங்க. மன்னிச்சிடுங்க. திரும்பவும் சொறி… சொறி… விளங்கிச்சா?’
‘அது நல்லது. இப்பிடியே இருந்துகொள். அது எங்கள் இருவருக்கும் நல்லது.’
வழமை போல மருத்துவருக்காய் சிறிது நேரம் காத்திருக்க வேண்டி வந்தது. காத்திருப்பு முடியவும் மருத்துவர் அவர்களை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். அப்போது அவர் சிரித்தவண்ணம் சென்றார். அதனால் அவர் மனதில் என்ன இருக்கிறது என்பதை மதுவால் சற்றும் மதிக்க முடியவில்லை. கமலாவுக்கும் எதுவும் விளங்கவில்லை. மதுவின் முகத்தைப் பார்த்த வண்ணம் உள்ளே வந்தாள். மருத்துவர் உள்ளே சென்றதும் ஆசனத்தில் அமருமாறு கேட்டுக் கொண்டார். பின்பு இருவரும் ஆசனத்தில் அமரவும் அவர் பேசத் தொடங்கினார்.
‘நீங்கள் பயப்படத் தேவை இல்லை. நான் நினைத்தது போலவே இது மதுவங்களால் உண்டாகிற பிரச்சினையே. இதற்கான மருந்தைக் கொடுத்து அதைக் குணப்படுத்த முடியும். ஆனால் சிலவேளை இந்த மருந்துகளால் ஏதாவது பக்க விளைவுகள் ஏற்படலாம். அதை நாங்கள் மருந்து கொடுக்க முதலே முடிவு செய்ய முடியாது. இதற்கு மருந்து கொடுக்காமலும் இருக்க முடியாது. அது உங்களுக்குத் தொடர்ந்தும் பிரச்சினையாக இருக்கும்.’
‘டொக்ரர்… நான் நிச்சயம் அந்த மருந்தைப் பாவிக்க வேண்டும். நான் இதனால் பட்ட கஸ்ரம் போதும்… போதும்… என்று ஆகிவிட்டது.’
‘எனக்கு அது நன்கு விளங்குகிறது. நான் உங்களுக்கு மருந்து எழுதித் தருகிறேன். நீங்கள் தொடர்ந்தும் உணவில் கட்டுப்பாடாக இருங்கள். மருந்து பாவித்து முடிந்ததும் நீங்கள் வழமையான உணவை உட்கொள்ளலாம். அதன் பின்பு ஏதாவது பிரச்சினை வந்தால் உடனடியாக என்னைத் தொடர்பு கொள்ளலாம். அனேகமாக அதற்குத் தேவை இருக்காது என்று நம்புகிறேன். நான் தரும் இந்த மருந்து பிரச்சினையை முற்றுமாக மாற்றிவிடும்.’

‘மிக்க நன்றி டொக்ரர். இந்தப் பிரச்சினையில இருந்து விடுபட்டாலே பெரிய விசயமா இருக்கும். அது எனக்கு மிகவும் முக்கியம். சந்தோசத்திற்கு வெறிக்கலாம். ஆனா வெறியா நாள் முழுவதும் இருக்கிறது சந்தோசம் இல்லை. அது பெரும் தலையிடியா இருக்கும். உண்மையில நரகவேதனை. அதில இருந்து எனக்கு முதல்ல விடுதலை வேணும். அது எனக்கு மிகவும் முக்கியம்.’
‘அப்பிடியா… அது நிச்சயம் கிடைக்கும். நீங்கள் மருந்தை ஒழுங்காகப் பாவியுங்க. அது நிச்சயம் நல்ல பயனைத் தரும்.’
‘டொக்ரர் பக்கவிளைவுகள் ஒண்டும் பெரிசா இருக்காதே?’ என்றாள் கமலா சற்றுக் கலக்கத்தோடு.
‘பெரிசா வராது எண்டு நம்புகிறன். அப்பிடி ஏதாவது உங்களுக்குச் சந்தேகம் வந்தால் நீங்கள் மருந்து பாவிக்கிறதை நிறுத்திவிட்டு என்னைத் தொடர்பு கொள்ளலாம்.’
‘சரி டொக்ரர். நாங்கள் அப்பிடியே செய்கிறம்.’
அதை அடுத்து மருத்துவர் மருந்து வாங்குவதற்கான ரசீதை எழுதிக் கொடுத்தார். அதை வாங்கிக் கொண்டு அவருக்கு நன்றி கூறிவிட்டு இருவரும் புறப்பட்டார்கள்.

மதுவின் இரகசியம்

7

அன்று சாந்தன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டான். வழமை போல ஆறுதலாகக் கதைப்பதற்கே அழைக்கிறான் என்று எண்ணிய மது தொலைபேசியை எடுத்தான். தொலைபேசியை எடுத்த மதுவிற்குக் கவலையாக இருந்தது. மறுவேளைகளில் தொலைபேசி எடுத்தால் உற்சாகமாகக் கதைப்பவன் இன்று தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டுவிட்டு எதுவும் பேசாது மௌனம் சாதித்தது மதுவுக்கு என்னவோ போன்று இருந்தது. அவன் அதற்குமேல் பொறுமைகாக்க விரும்பவில்லை. ஏதோ நடந்து இருக்கிறது என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. ஆனால் என்ன நடந்தது என்று மாத்திரம் விளங்கவில்லை. அதைக் கேட்டே அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதை முடிவு செய்தவனாய்,
‘என்ன போனை எடுத்திட்டுப் பேசாமல் இருக்கிறாய் சாந்தன்?’ என்றான்.
‘என்னால பேசமுடிய இல்லை மது. எனக்கு ஏன் இப்பிடி நடக்குது மது? ஏன் கடவுள் என்னை மாத்திரம் இப்பிடிச் சோதிக்கிறான் மது? நான் என்ன செய்கிறது மது? செத்துப் போயிடலாம் போல இருக்குது.’
என்று கூறியவனின் குரல் உடைந்து அழுகையா மறுமுனையில் தெறிப்பது மதுவிற்கு அபஸ்சுரமாகக் கேட்டது. அவன் அதை எதிர்பார்க்கவில்லை. அவனால் அதைத் தாங்க முடியவில்லை. இதயம் பறப்பதற்காய் அடிப்பது போல அடித்தது. அவனுக்குக் கட்டுப்படுத்த முடியாத பதட்டமாக இருந்தது. தனது பதட்டத்தால் அவனை மேலும் பதட்டப்படுத்தக்கூடாது என்பதால் அதை மறைத்துக் கொண்டு சமாதானமாக அவன் பேசத் தொடங்கினான்.
‘என்ன நடந்தது சாந்தன்? நீ ஏன் அழுகிறாய்? லாவண்ணியா எப்பிடி இருக்கிறாள்? அவள் ஏதும் செய்தாளா?’
‘ஓமடா மது. அவள்தான்… நான் என்ன செய்கிறது?’
‘என்ன சாந்தன் செய்தவள்? இப்ப என்ன செய்கிறாள்? இப்ப எப்பிடி இருக்கிறாளடா?’
‘அவளைக் கொஸ்பிற்றல்ல அடமிட் பண்ணி இருக்குது? எனக்கு என்ன செய்கிறதே எண்டு தெரிய இல்லை.’
‘என்ன? என்ன செய்யதவள்? திடீரெண்டு அவளுக்கு என்ன நடந்தது? இப்ப எப்பிடி இருக்கிறாள்?’
‘அவள் தற்கொலை செய்யக் கையை அறுத்துக் கொண்டு அறையிக்க கிடந்து இருக்கிறாள். லதா ஒரு மாதிரி அதைக் கண்டு பிடிச்சிட்டாள். கதவை உடைச்சுத்தான் ஆளை வெளிய கொண்டு வந்தன். ஏதோ நல்ல காலம் அரும்பொட்டில தப்பீட்டாள். நேரத்திற்குக்கொண்டு போனதால இரத்தமும் குளுக்கோசும் ஏத்தி ஒருமாதிரி ஆளைக் காப்பாத்திப் போட்டாங்கள்.’
‘அப்ப நாங்கள் இப்ப கொஸ்பிற்றலுக்கு வாறம் சாந்தன். அவளை நாங்கள் பார்க்க வேணும். அவளோடை நாங்கள் கதைக்க வேணும்.’
‘அது முடியாது மது.’
‘ஏன்?’
‘அவளோடை இப்போதைக்கு தாங்கள் கதைக்கிறம் எண்டு சொல்லுகிறாங்கள். அவங்கடை தரப்பி போல. அதாலா எந்த அளவுக்குப் பிரயோசனம் இருக்கோ தெரியாது. ஆனா இப்போதைக்கு அவளைப் பார்க்க ஏலாது. இது ஒரு வகையில நல்லது எண்டும் சொல்லலாம். ஏன் எண்டால் இப்ப அவங்களுக்கு உண்மையான பிரச்சினை விளங்கி இருக்குது எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ம்… அதுவும் ஒருவகையில நல்லதுதான். இவங்கள் சிலவேளை உண்மையானதுக்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல் விட்டிடுவாங்கள். பிறகு பிரச்சினை பெரிசாக அதைப் பற்றி அக்கறைப்படுவாங்கள். அப்பிடித்தான் இதுவும் இருக்குது. அது எனக்கே வரும் எண்டு நான் நினைக்க இல்லை. ஆனால் எனக்கே அது வந்து இருக்குது. நான் என்ன செய்கிறது?’
‘கவலைப்படாதை சாந்தன். எல்லாம் மாறும். லாவண்ணியாவும் குணமாவள். நாங்கள் எல்லாரும் சந்தோசமாய் இருப்பம். நீ தேவை இல்லாமல் கவலைப்படாத. எல்லாம் கெதியாகச் சரியாகீடும்.’
‘நீ ஏதோ ஆறுதலுக்குச் சொல்லுகிறாய். நானும் அப்பிடி எண்டுதான் இவ்வளவு காலமும் இருந்தன். ஆனா என்ன மாறி இருக்குது? ஒண்டும் மாற இல்லை. அவள் வர வர மோசமாகிப் போய்க்கொண்டு இருக்கிறாள்.’
‘அப்பிடி எல்லாம் நீயே மனதை விட்டிடாத சாந்தன். அவள் கெதியாகச் சரியாகீடுவாள். நீ நம்பிக்கையோடை இருந்தால் அவளும் முழுமையாக் குணமடைய முடியும். அதாலா நீ இப்பிடி எதிர்மறையா சிந்திக்கிறதை விட்டிடு.’
‘நான் எதிர்மறையாச் சிந்திக்க வேணும் எண்டு இல்லை. அப்பிடித்தானே நிலைமை இருக்குது. எதை வைச்சு என்ன நம்பிக்கையோடை இருக்கச் சொல்லுகிறாய்?’
‘நம்பிக்கைதான் வாழ்க்கை எண்டுகினம். இது உன்னுடைய மகளின்ரை வாழ்க்கை. உனக்கு இதைவிட எந்த தெரிவும் இல்லை. நீ உன்னுடைய மகளுக்காக எப்பிடி எண்டாலும்  அதைச் செய்ய வேணும்.’
‘என்னவோ சொல்லுகிறாய். என்னுடைய நிலைமையில இருந்து இதைப்பற்றி நீ சிந்திக்க வேணும். எனக்கு எவ்வளவு வேதனையாகவும், கவலையாகவும் இருக்குது தெரியுமா?’
‘கொஞ்சம் பொறு. அமைதியா இரு. எல்லாம் ஆறுதலாய் யோச்சிச்சுச் செய். அப்ப எல்லாம் சரியாகும். நீ தேவை இல்லாமல் பயப்பிடாதை. அவள் நல்லாய் வருவாள்.’
‘நானும் அந்த நம்பிக்கையோடையே இருக்கிறன். இல்லாட்டி என்னுடைய வாழ்க்கைக்கு என்ன அர்த்தம்?’
‘சரி சாந்தன் அமைதியா இரு. எப்ப அவங்கள் பார்க்கலாம் எண்டு சொலலுகிறாங்களோ அப்ப எங்களுக்கு உடனடியாகப் போன் பண்ணிச் சொல்லு. நாங்கள் அவளை வந்து பார்க்க வேணும். லதாவைக் கவலைப்படாமல் இருக்கச் சொல்லு. ஏலும் எண்டா நாங்கள் உங்களைக் கெதியா வந்து பார்க்கிறம்.’
‘சரி நான் போன் பண்ணுகிறன். எப்ப எண்டாலும் பிரச்சினை இல்லை… நீங்கள் எப்பவும் வீட்டை வரலாம். நாங்களும் தனியத்தானே இருக்கிறம்.’
‘ம்… விளங்குது. எல்லாரும் இங்க தனியாகத்தான் இருக்கிறம். அதுதான் இங்கத்தை யதார்த்தம். நாங்கள் கெதியா வாறம்.’
‘சரி மது உங்களையும் நான் தேவையில்லாமல் கவலைப்படுத்திக் கொண்டு இருக்கிறன். நீ பிறண்ட்தான். எண்டாலும் நான் நிறையத் தொந்தரவு கொடுக்கிறன். இனிமேலைக்கு நான் இப்பிடித் தொந்தரவு கொடுக்கக் கூடாது எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ஏனடா இப்பிடிக் கதைக்கிறாய்? பிறண்டெண்டா பிறண்ட்தானடா. அதுக்கு எல்லாம் வரையறை விதிக்கக் கூடாது. நீ எப்ப எப்பிடித் தொடர்பு கொண்டாலும் எனக்கு மனமார்ந்த சந்தோசம். அதில எப்பவும் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. உனக்கு எப்பவும் அதில எந்தச் சந்தேகமும் இருக்கத் தேவையில்லை.’
‘உண்மையில நான் இந்த வகையில புண்ணியம் செய்தவன். சந்தோசமடா. எனக்கு எப்பவும் உன்னை நினைக்கப் பெருமைதானடா.’
‘அதுதான் எனக்கும். நீ என்னுடைய நண்பன். நண்பன் எண்டா அதுக்கு முன்னுக்கு எதுவும் வரமுடியாது.’
‘விளங்குது. எனக்கு லாவண்ணியா சரியாக இருந்து இருந்தால் வாழ்க்கையில என்ன குறை? ஆனா அதுதான் பிழைச்சுப் போச்சுது.’
‘அதுதான்ரா வாழ்க்கை. அதுவே கடவுளின்ரை விளையாட்டு. எல்லாம் கிடைச்சு நாங்கள் எப்பவும் சந்தோசமய் இருந்தால் கடவுள் எண்டே நினைப்பே இல்லாமல் போயிடுவமோ எண்டு அவருக்கே பயம் போல இருக்குது. அதுதான் இப்பிடியான சோதனை போல. எங்களால என்ன செய்யமுடியும்? நாங்கள் சாதாரண மனிசர்கள்தானே?’
‘அது ஏதோ கேட்கச் சரியாக இருக்கும். ஆனால் அனுபவிக்கச் சரியாக இக்காது எண்டதை அனுபவிக்கேக்கைதானே தெரியுது. அதுதான் இப்ப என்னுடைய நிலைமை.’
‘அது உண்மைதான். அதை யாரும் மறுக்க முடியாது. எண்டாலும் நம்பிக்கையோடை வாழவேணும். எல்லாம் எங்கடை விருப்பப்படியா நடக்கும்? நாங்கள் கட்டாயம் எல்லாத்தையும் சமாளிக்க வேணும்.’
‘ம்… நீ சொல்லுகிறது சரி. எது எண்டாலும் போராட வேணும். அது எனக்கு இப்ப விளங்குது. நான் இனி என்னை மாத்திக் கொள்ள வேணும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ம்… நீ இப்ப சொல்லுகிறது பொன்னான வார்த்தை.’
‘அனுபவம் வாழ்க்கையில கிடைக்கிற முக்கியமான ஞானம் இல்லையே? மரண வேதனையன அனுபவங்கள் தொடராக வாழ்க்கை ஞானத்தைத் தருகுது. அந்த அக்கினியை மிதிக்கிறது பெரும் சோதனை.’
‘சரி கவலைப்படாமல் இரு… நான் நேரம் கிடைக்கேக்க உனக்குப் போன் பண்ணுகிறன்.’
‘ஓகே வாய்.’
‘வாய்’

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: