இரண்டாயிரத்துப் பத்தொன்பதாம் ஆண்டு கடந்த வருடங்கள் போல் அல்லவே அல்ல என்பது புறநடை அல்லவே என்பதாகிவிட்டது. அது இயற்கையின் இயல்பிற்குத் தலைகீழாக்கப் போயிற்று. உலகு இன்று அனலாகக் கொதிக்கிறது. இந்த உலகு மனிதர்களின் செய்கைகளால் கொதிக்கிறது என்பதைப் பலர் நம்புகிறார்கள். சிலர் அதை இன்றும் நம்ப மறுக்கிறார்கள். மனித அறிவை, ஆராய்ச்சியை இன்றும் கேள்வி கேட்காது நம்பும் அளவிற்கு அவை விருத்தி அடையவில்லை என்பதை இது சுட்டிக் காட்டுவதாக இருக்கலாம். எது எப்படியோ உலகு கொதிப்பதை இந்தக் காலத்தில் வாழும் மனிதர்களால் நன்கு உணர முடியும். முடிந்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத மனிதர்களும் உண்டு என்பது மறைக்க முடியாத உண்மை. இந்தியாவில் குடிப்பதற்கு நீரே கிடையாது குடங்களோடு தெருவில் நின்று அதற்காகப் போராடுகிறார்கள். வெக்கை தாங்காது புகையிரதத்தில் சென்றவர்கள் செத்து மடிகிறார்கள். இருந்தாலும் நோர்வேயில் வாழ்பவர்களுக்கு இப்போது எந்தவித எதிர்மறையான விளைவுகளும் இல்லை என்பதே ஆறுதலான உண்மை. அதற்கு மாறாக இங்கேயும் வெப்பமாக, அதை அனுபவிக்கும் தினமாக நாட்கள் பல தொடராக மலருகின்றன. அப்படி மலர்ந்த ஒரு நாளில் குமுதன் குடும்பம் திய்வ்கொல்மன் சென்று தீர்த்தமாடி வருவதாய் முடிவு செய்து இருந்தார்கள். குமுதன் குடும்பம் என்றால் ஆறு ஏழுபேர் கூட்டமாகச் செல்வார்கள் என்று எண்ணத் தேவையில்லை. அவர்கள் சராசரி நோர்வே மக்களைவிடச் சிக்கனமான குடும்பம். குமுதனுக்கு அன்பான, அழகான மனைவி உள்ளாள். அவளுக்கு றஞ்சிதா என்று பெயர். அவனது செல்வ மகனுக்கு அபின் என்று பெயர். உண்மையில் இந்தத் தீர்த்த திருவிழா அவரை எண்ணியே ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு இருந்தது. தீர்த்தமாடிப் அத்தோடு அங்கேயே உணவு வாட்டிச் சாப்பிட்ட பின்பு ஆறுதலாக மலையே வீட்டிற்குத் திரும்பி வருவதாக அவர்களது திட்டம். திட்டமிட்டால் பின்வாங்குவது குமுதனின் அல்லது ரஞ்சிதாவின் வழக்கம் இல்லை. அவர்கள் தேவையான பொருட்களை வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்றார்கள்.
தோலில் சூடு சுள்ளிடும் அளவிற்கு அன்று சூரியனின் வெள்ளிக் கதிர்களின் தனது வீரவிளையாட்டை நடத்திக் கொண்டு இருந்தது. சென்ற உடனேயே ஒரு முறை குமுதனும் அபினும் ஓடிச் சென்று கடலில் மூழ்கிக், கழித்துக் குளித்து வந்தார்கள். அதற்கு இடையில் ரஞ்சிதா அடுப்பு மூட்டி உணவு வாட்டத் தயார் செய்து இருந்தாள். அத்தோடு வர்த்தகப் பழத்தைத் துண்டு துண்டாக வெட்டுவதற்குக் கத்தியும் எடுத்து வந்ததிருந்தாள். அதை அப்போதே வெட்ட வேண்டும் என்று எண்ணியவள் அதை மாற்றிக் கொண்டு சாப்பிட்ட பின்பு இறுதியாக வெட்டலாம் என்று எண்ணினாள். ஆனால் அந்தக் கத்தியை அபின் கண்டு விட்டு அதை எடுத்து வர்த்தகப் பழத்தைத் தான் வெட்டுவதற்கு முயற்சி செய்தான். இறைச்சி வாட்டும் அக்கறையிலிருந்த ரஞ்சிதாவும், குமுதனும் அதைப் பின்பு கவனிக்கவில்லை. அரன் கத்தியோடு விளையாடிக் கொண்டு இருந்தவன் திடீரென வீரிட்டு அழுதான். அப்பொழுதே அவன் கத்தியை வைத்து விளையாடியதை அவர்கள் முற்றாக மறந்து போனது அவர்களுக்கு விளங்கியது. அவன் அந்தக் கத்தியால் கட்டை விரலில் வெட்டி, அதனால் இரத்தம் வழிந்து கொண்டு இருந்தது. அதைக் கண்ட குமுதன் பாய்ந்து அடித்து அவனது விரல்களை அழுத்திப் பிடித்துக் கையை உயர்த்திப் பிடித்தான். அரன் அப்படியும் அழுது கொண்டு இருந்தான். சிறிது நேரத்தில் இரத்த ஓட்டம் நின்றுவிட்டது. ஆனாலும் காயம் பாலைவன நிலம் போலச் சிவப்பாக வெடித்துக் கிடந்தது.
முதலுதவிப் பெட்டியைக் கொண்டு வந்து இருக்க வேண்டும். அதைக் கொண்டு வராததால் அவனது விரலுக்குக் கட்டுப்போட முடியவில்லை. இரத்த போக்கு ஒருவாறு நின்று போயிற்று. அதனால் அவன் காயத்தைப் பற்றி மறந்து போய் இருந்தான். அதைப் பற்றித் தேவையில்லாது ஏன் ஞாபகப்படுத்த வேண்டும் என்று ரஞ்சிதாவும் எதுவும் பேசாது இருந்தாள். அரனால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. அவன் குமுதனை மீண்டும் நீராட வருமாறு அழைத்தான். குமுதனுக்கு அவன் சந்தோசமே முக்கியமாக இருந்தது. அதனால் அவன் அவனை அழைத்துக் கொண்டு நீராடச் சென்றான். அங்கே சென்ற பின்பு முதலில் காயம் எரிவதாகப் புகார் செய்தவன் சிறிது நேரத்தில் அதை மறந்து சந்தோசமாக நீராடினான். அவனது சந்தோசத்தைப் பார்க்கப் பார்க்க குமுதனுக்குப் பூரிப்பாய் இருந்தது. விளையாட்டும் நீச்சலுமாக நேரம் விரைவாகச் சென்றது. அத்தோடு பசிக்கவும் தொடங்கியது. மீண்டும் திரும்பி வந்த போது இறைச்சி வாட்டப்பட்டுத் தயாராக இருந்தது. அவர்கள் வந்த உடனேயே சுடச் சுட அதை ரஞ்சிதா பரிமாறினாள்.   அதைக் குமுதன் வாங்கிச் சாப்பிட்ட அளவிற்கு ஆர்வமாக அரன் வாங்கிச் சாப்பிடவில்லை. விளையாட்டுப் புத்தி என்று எண்ணிய ரஞ்சிதா அவனைக் கட்டாயப்படுத்தி ஊட்டினாள். சிறிது சாப்பிட்டவன் அதை வாந்தியாக வெளியே எடுத்தான். அதைப் பார்த்த ரஞ்சிதாவுக்குக் கவலையாக இருந்தது. அவள் குமுதனைப் பார்த்து,
‘என்னப்பா இவன் கடல் தண்ணியைக் குடிச்சிட்டானே? சாப்பிடுகிறானும் இல்லைச்… தெண்டிச்சுச் சாப்பிட்ட வைச்சதையும் சத்தி எடுத்துப்போட்டான்.’
‘அப்பிடி அவன் தண்ணி குடிச்ச மாதிரி இல்லையே. ஏன் சத்தி எடுத்தான் எண்டு தெரியேல்ல. கொஞ்சம் விளையாடினான் எண்டாச் சரியாகீடும்.’
‘அவன் குளிச்சது காணும்… நாங்கள் கொஞ்சம் வெள்ளன வீட்டை போவம்.’
‘ம்…. நீ சொல்லுகிறதும் சரிதான்.’ என்றவன் அரனைப் பார்த்து,
‘இங்க வா அரண்.’ என்று கூப்பிட்டான்.

‘என்னப்பா…?’ என்ற வண்ணம் அரண் அங்கே வந்தான். வந்தவன் குமுதனின் மடியிலிருந்தான். இருந்தவனின் மேலில் எதேச்சையாக கை வைத்த போது அது அனலாகக் கொதிப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. வாந்தியும் எடுத்து இருக்கிறான் அத்தோடு மேலும் இப்படிக் கொதிக்கிறது என்றவுடன் அவனுக்கு சாதுவாகச் சஞ்சலம் தோன்றியது. அவனைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்த ரஞ்சிதாவுக்கும் அவன் முகத்தில் ஏற்பட்ட மாற்றம் பயத்தை உண்டு பண்ணியது. அவள் தனது ஆதங்கத்தை அவனிடம் கேட்டாள்.
‘என்னப்பா யோசிக்கிறியள்? நீங்கள் ஒண்டும் பேசாமல் இருக்கிறதைப் பார்க்கப் பயமா இருக்குது.’
‘உடம்பு கொதிக்குது. அதுதான் ஏன் எண்டு தெரிய இல்லை.’
‘அப்ப கெதியாப் போவமே அப்பா?’
‘ம்… அதுதான் நல்ல ஐடியா எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘சரி அப்ப வெளிக்கிடுவம்.’
இருவரும் புறப்பட்டு வண்டியை நோக்கிச் சென்றார்கள்.

அரணின் நிலைமையை உணர்ந்து கொண்ட ரஞ்சிதா அவனை மடியில் வைத்துக் கொண்டு பின்னாசனத்தில் இருந்தாள். அரனின் மேல் இப்போது வெப்பமூட்டி போல் கொதித்தது. அவன் ஏதோ வேதனையால் அனுங்கத் தொடங்கிவிட்டான். ரஞ்சிதாவுக்கு அவனைப் பார்க்கப் பரிதாபமாகவும் பயமாகவும் இருந்தது. அவள் அவனது கையை ஆசனத்திலிருந்து எடுத்து மடியில் வைத்தாள்.
‘அம்மா…’ என்று அரன் அலறினான். இதை அவள் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏன் இப்படி அழுகிறான் என்பதும் அவளுக்கு விளங்கவில்லை. அவள் அவன் கையை மெதுவாகத் திருப்பிப் பார்த்தாள். அவளுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அந்தக் காயம் இறைச்சி போல இல்லை அதைவிட ரோஜா நிறத்தில் சிவந்து இருந்ததோடு அதைச் சுற்றிய பகுதியிலும் அதன் தாக்கம் இருந்ததைக் கவனித்தாள். வெட்டுக்காயம் இப்படி மாறியதை அவள் இதுவரையும் கண்டதில்லை. அதைவிட அந்தக் காயத்தில் ஒரு இடத்தில் தசை கறுப்புப் புள்ளியாகத் தொடங்கி இருந்தது. ரஞ்சிதா அதைப் பார்த்து அதிர்ச்சியில் அப்படியே சில கணங்கள் எதுவும் பேசாது யோசித்துக் கொண்டு இருந்தாள். அவள் எதுவும் பேசாது இருப்பதைப் பார்த்த குமுதன்,
‘என்ன பேசாமல் இருக்கிறாய்? அவன் அனுங்கிறான்… அவனைப் பாரு…’
‘ஐயோ…. எனக்குத் தலை சுத்துகிறமாதிரி இருக்குது. அதோடை எனக்குப் பயமா இருக்குது?.’
‘என்ன ரஞ்சிதா… ஏன் அப்பிடிச் சொல்லுகிறாய்? என்னத்துக்கு இப்ப இப்பிடிப் பயப்படுகிறாய்?’
‘அவன்ரை கையை நீங்கள் பிறகு கவனிக்க இல்லையே? இது சாதாரண வெட்டுக் காயம் மாதிரித் தெரிய இல்லை. ஏதோ காயத்துக்குள்ளால விசம் ஏறுகிற மாதிரி வித்தியாசமாய் தெரியுது. ஓமப்பா அப்பிடித்தான் இருக்குது.’
‘அப்ப டொக்ரரிட்டைப் போவமே?’
‘போங்க. கெதியாப் போங்க.’
வண்டி பாதையை மாற்றி விரைவாகப் பயணித்தது. ஸ்தூர்காத்தாவில் இருக்கும் அந்த அவசர சிகிச்சைப் பிரிவிற்குச் செல்வதற்கு அரை மணித்தியாலம் தேவைப்பட்டது. அது இருவருக்கும் அரை யுகம் என்றால் அரனுக்கு ஒரு யுகமாக வேதனையில் கழிந்தது.
அங்கே சென்றதும் வண்டியை நிறுத்திவிட்டுக் குமுதன் அரனைத் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே ஓடினான். அவன் அப்படி ஓடியதால் வண்டிச் சாவியை எடுத்து அதற்குக் கட்டவேண்டிய தரிப்பிடப் பணத்தைக் கட்டித் துண்டை எடுத்து வைத்துவிட்டு ரஞ்சிதாவும் அவசரமாக உள்ளே ஓடினாள். குமுதன் ஓடிய அவசரத்தைப் பார்த்துவிட்டு ஒரு தாதி வந்து அரனைப் பார்த்தாள். அவன் அரனின் காயத்தைக் காட்டினான். அவள் அதை உற்றுப் பார்த்தாள். ஏனோ அவள் முகம் சட்டென மாறியதை அவனால் நன்கு அவதானிக்க முடிந்தது. அவள் உடனே சென்று மருத்துவரை அழைத்து வந்தாள். அவரும் அரனின் காயத்தைப் பார்த்தார். பின்பு உடனடியாக தொடர்பு கொண்டு அம்புலன்ஸ் வரவழைத்தார். அத்தோடு ஏதோ மருந்தை இரத்த ஒட்டத்தில் செலுத்துவதற்குப் பொருத்தினார். அரன் தொடர்ந்தும் முனுகிக் கொண்டு கிடந்தான். அவர்கள் செய்வதை எல்லாம் பார்த்த குமுதனும், ரஞ்சிதாவும் எதுவும் விளங்காது திகைத்துப்போய் நின்றார்கள்.

அம்புலன்ஸ் வந்தது. ரஞ்சிதாவையும் அரனையும் அதில் ஏற்றி எங்கோ அனுப்பினார்கள். அதுவரையும் கதைப்பதற்கு நேரம் இல்லாது ஓடித் திரிந்த மருத்துவர் அப்போதுதான் குமுதனைப் பார்த்து,
‘மன்னிக்க வேண்டும். உங்களுக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதைச் சொல்லவே நேரம் கிடைக்கவில்லை. அவரது காயத்தின் ஊடாக இறைச்சி உண்ணும் பாக்டீரியா தாக்கி இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். அதனால் இப்போது அவரை றிக்ஸ்கொஸ்பிற்றல் அனுப்பி வைத்திருக்கிறேன். நீங்கள் அங்கே சென்று அவரைப் பாருங்கள். அங்கே மருத்துவர்கள் உங்களுக்கு மேற்கொண்டு விளக்கம் தருவார்கள். கவலைப்படாதீர்கள். எல்லாம் நல்லபடியாக முடியும் என்று நம்புகிறேன். மன்னிக்க வேண்டும். எனக்கு நிறைய அலுவல்கள் இருக்கின்றன. நான் மேற்கொண்டு நோயாளிகளைக் கவனிக்க வேண்டும்.’
‘சரி.’ குமுதன் தலையை ஆட்டினான். அவனுக்கு உண்மையில் எதுவும் விளங்கவில்லை.
அதற்குமேல் அவன் அங்கே நிற்க விரும்பவில்லை. அவன் வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு றிக்ஸ்கொஸ்பிற்றலுக்குச் சென்றான். அங்கே ரஞ்சிதா அவசர சத்திர சிகிச்சைப் பகுதிக்கு வெளியே இருந்த கதிரை ஒன்றில் மடியில் தலைவைத்துக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதுகொண்டு இருந்தாள். குமுதனுக்கு அது ஏன் என்று விளங்கவில்லை.  அவன் அருகில் சென்று அவள் தலையை மெதுவாகத் தடவினாள். நிமிர்ந்தவள் அவனைக் கட்டிப் பிடித்து ஓவென்று சத்தமாகக் குலுங்கிக் குலுங்கி அழுதாள். குமுதன் அவள் வாயை முதலில் பொத்தினான். எதுவும் விளங்காது அவளை அணைத்த வண்ணம் சிறிது நேரம் இருந்தான். பின்பு அவளை இறுக்கி அணைத்தபடியே,
‘எதுக்கு இப்ப இப்பிடி அழுகிறாய்? எல்லாம் சரியாகீடும். நீ பயப்பிடாதை.’ என்றான்.
‘சரியாகாது அப்பா.’
‘ஏன் அப்பிடிச் சொல்லுகிறா?’
‘கை எழுத்து வாங்கிக் கொண்டு போயிட்டாங்கள். விரலை எடுக்க வேணுமாம்.’
அவள் குரல் எடுத்து மீண்டும் அழுதாள். அவன்  திடீரென மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான்.