மீள்வு

சுவாசிக்கும் காற்றே நுரையீரலை அறுப்பதான குளிர். அது ஒஸ்த்மார்க்காவின் நடுப்பகுதி. பச்சைமரங்கள் வெள்ளையாகிப் பனி துருத்திக்கொண்டு நிற்கும் கோலம். வெள்ளைக்குள்
ஒளிக்கவேண்டிய வில்லங்கமான நேரம். அவர்கள் தங்கி இருந்த இடத்தில் இருந்து ஐம்பது மீற்ரர் தொலைவில் உலாச் செல்லும் பாதை. அந்தப் பதை தெரியாதவாறு சிறிய குன்றும் மரங்களும்
மறைப்பாக. இவர்கள் தங்கும் இடத்திற்குப் பக்கத்தால் ஒற்றையடிப் பாதை ஒன்று. அந்த ஒற்றையடிப் பாதையோடு ஒட்டிய மறைவான இடத்தில் இவர்கள் இரகசிய இருப்பு. இப்படி இருப்பதுதான் இன்று பாதுகாப்பு தரும் என்று சுதன் எண்ணிக்கொண்டான். சுதனுக்குச் சலிப்புத் தட்டியது. நாட்டில் இருந்து ஓடத்தொடங்கிய கால்கள் இன்னும் ஓயவில்லை. சில ஈழத்தமிழருக்கு ஓடுவதே வாழ்க்கை ஆகிவிட்டது. தானும் அதில் ஒருவன் என்கின்ற ஆற்றாமை அவனுக்கு.

சொரு சொரு என்று தோல் உறைந்து போகும் வேதனை. உறைந்த தோல் வெடிப்பதான உணர்வு. வீட்டில் குசன் மெத்தையில் டீனரைப் போர்த்துக்கொண்டு படுக்க வேண்டிய நேரம். தலையைக்கூட மூடிக்கொண்டு படுப்பது அபினேசின் பழக்கம். இங்கு பிறந்து வளர்ந்தாலும் அவனுக்குக் குளிர் என்றால் ஒருவித பதட்டம். நிறைய உடுப்பு அணியாது அவன் வெளியே புறப்படுவதில்லை. இன்று காரில் உலாப் போவதுதானே என்கின்ற எண்ணத்தில் வழமையாக அணியும் ஆடைகளில் அரைவாசி அவன் அணிந்திருந்தது மாலதிக்குக் கவலை தந்தது. சுதன் யோசித்துக் கொண்டே இருந்தான். தனது மகனையும் மனைவியையும் மற்றவர்கள் போல் வாழ வைக்க முடியாத அதிஸ்ரத்தை எண்ணி அவன் அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனான். வாழ்க்கை என்பது சிலருக்கு விபத்துகளாய் இருக்கும். சிலருக்கு அதிஸ்ரலாபச் சீட்டைப் போல இருக்கும். சுதனது வாழ்க்கை விபத்தாகியது. அதில் அவனது மொத்தக் குடும்பமும் சிக்கிக் கொண்டது. அதிஸ்ரம் வரும் என்கின்ற அவன் நம்பிக்கை உறைந்து போய்விட்டது. சூது விளையாடிய ஈழத்தமிழினமும் அதில் பிறந்த நாங்களும் என்பதாகச் சுதன் அலுத்துக் கொண்டான்.

அந்த நடுக்காட்டில்கூட அங்கும் இங்குமாக மனித நடமாட்டம். இயற்கையை விரும்பும் இந்த மனிதர்கள் எங்கும் கால்பதித்த தடங்கள். இருட்டிய பின்பும் பயமற்று உலாப் போகும் உல்லாச மனிதர்கள். அவர்கள் போகும் சத்தத்தைக் கேட்க சுதனுக்கு மருட்சி. யாராவது கண்டு காவலோடு தொடர்பு கொண்டால் தங்கள் வாழ்க்கையே தலைகீழாக மாறிவிடும் என்கின்ற கிலி. அவன் சிறிது பின்னால் நகர்ந்து கொண்டான்.

அபினேசைப் பார்த்த சுதன் தனது மேலங்கியைக்  கழற்றி அவனுக்கு அணிவித்தான். அபினேஸ் அதற்கு மறுப்புத் தெரிவித்தான். அதை அவன் பொருட்படுத்தவில்லை. குளிர் சய பதின்மூன்றில்
நின்றிருக்கும். அது உடலின் வெப்பத்தை உறிஞ்ச இரத்தம் குளிர்ந்து போவதைச் சுதனால் உணர முடிந்தது. கால்கள் விறைக்கத் தொடங்கிவிட்டன. மலைப்பாம்பு போல குளிர் அப்படித்தான் விழுங்கத் தொடங்கும். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் நாங்கள் நினைத்தாலும் அதில் இருந்து தப்பிவிட முடியாது. ஒரு அங்குலம்கூட நகர்ந்து கொள்ள முடியாது. மலைப்பாம்பு காலை சுற்றத் தொடங்கியது.

நடந்து திரிந்தால் உடல் சூடாக இருக்கும். மரங்களின் பின்னால் ஒளிந்து இருக்கும் இடத்தை விட்டுவிட்டு வெளியே செல்லச் சுதனுக்குப் பயமாக இருந்தது. இந்தப் பாதுகாப்பான இடமும் பறிபோனால் என்கின்ற பதட்டம் அவனிடம்.

இருட்டிய பின்பு வெளிநாட்டவர்கள் காட்டிற்குள் நிற்பது சந்தேகத்தைத் தரலாம். இன்று யார் கண்ணிலும் படாமல் இருப்பதுதான் மிக முக்கியமெனச் சுதன் எண்ணிக் கொண்டான்.

ஒரு நல்ல வாழ்வைத் தனது குடும்பத்திற்குக் கொடுக்க முடியாத வருத்தம் அவனுக்கு. தனது மகனையாவது பத்திரமாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதே அவனது ஆதங்கம். இன்றைய இரவு இந்தக் குளிரில் உயிர்வாழ வேண்டும் என்கின்ற எண்ணம் மீண்டும் அவனைப் பயமுறுத்தியது. பனியைத் தோண்டிக் குகை அமைத்துத் தங்கி இருக்கலாம். அதற்கும் சவள் கொண்டு வரவில்லை.

இப்படியும் நடக்கலாம் என்று எதிர்பார்த்திருக்க வேண்டும். எதிர்பார்க்கவில்லை. அசண்டையீனமாய் இருந்துவிட்டாய் என்கின்ற குற்ற உணர்வு அவனை நோண்டியது. குகையமைத்துத் தங்கினால் குளிர் அதிகம் பாதிக்காது. திறந்த வெளியில் தங்குவது ஆபத்து. அதற்கு மாற்று வழி காணமுடியாதவனாய் அவன் தவித்தான்.

சுதன் தங்கி இருந்த வீட்டிற்கு அவர்கள் திடீரென்று வந்து நிற்பார்களென எவரும் எதிர் பார்க்கவில்லை. நல்ல வேளையாகச் சுதன் மகனோடும் மனைவியோடும் கடைக்குச் சென்றிருந்ததால்
பிடிபடவில்லை. அவர்கள் வந்து போன பின்பு அமுதன் போன் பண்ணி அந்தச் சுரங்கரத நிலையத்திற்கு வந்து தன்னைச் சந்திக்குமாறு கூறினான். அவன் வீட்டிற்கு இவர்கள் திரும்பிப் போக முடியாது. அது ஒருவருக்கும் சாதகமாய் அமையாது.

அந்தச் சுரங்கரத நிலையத்தில் அவனைச் சந்தித்த போதுதான் அவர்கள் தேடி வந்ததையும், இனி தனது குடும்பம் அங்கே தங்குவது பாதுகாப்பில்லை என்பதையும் சுதனால் அறிய முடிந்தது. இன்று அமுதனுக்குப் பின்னேர வேலை. வேலைக்குப் போகவேண்டி அவதியில் அவன் நெளிந்தான். வீட்டில் தங்குவது ஆபத்து. அதனால் இரவுப் பொழுதை வேறு எங்காவது இரகசியமாய் கழிக்க வேண்டும் என்பதாக அவன் அறிவுரை கூறினான். நாளைக் காலை வந்து மூவரையும் அழைத்துச் சென்று துறண்கெய்ம்மில் உள்ள தனது நண்பன் வீட்டில் விடுவதாக உறுதியளித்தான். பின்பு எல்லோருமாய் சேர்ந்து எப்படி இதைச் சமாளிக்கலாம் என்று யோசிப்போமென அவிப்பிராயப்பட்டான்.

சுதனுக்கு முதலில் ஒன்றும் விளங்கவில்லை. பின்பு அவன் கூறுவதில் உள்ள உண்மை விளங்கியது. அடுத்த நாள் காலை ஒன்பது மணிக்கு அமுதனை அதே சுரங்கரத நிலையத்திற்கு வருமாறு கூறினான். பின்பு அங்கிருந்த கடையொன்றில் சாப்பிடுவதற்கு வணிசும் குடிப்பதற்குக் கோலாவும் வாங்கிக்கொண்டான்.

பிரதான சாலையைத் தாண்டி காட்டுப்பக்கம் நடக்கத் தொடங்கினார்கள். வெளி நாட்டவர் இங்கே காட்டிற்குள் உலாப் போவது இலங்கையில் வெள்ளைக்காரரை வயலில் பார்ப்பது போல. மூவரும் நடந்தார்கள்.

நடக்கும் போது குளிரவில்லை. உலாத்து நன்றாகவே இருந்தது. நடையை நித்திய பின்பு அந்த உல்லாசம் தலைகீழாக மாறிவிட்டது.

வாங்கிவந்த கோலா இப்போதே அரைவாசி உறைந்து போயிற்று. வணிஸ் மென்மை இழந்து கல்லாகிப் போனது. மாலதி சாப்பிடவில்லை. சுதனாலும் சாப்பிட முடியவில்லை. அபினேஸ் சிறிது
சாப்பிட்டான். கோலா குளிர்ந்ததால் குடிக்கவில்லை. நெருப்பு மூட்ட முடியாது. அதுவே தங்களைக் காட்டிக் கொடுத்துவிடும் என்கின்ற பயம். குளிர் மலைப் பாம்பாக காலை விழுங்கி மேலே நகரத் தொடங்கியது. சுதன் காலை உதறிக்கொண்டு எழுந்து, நின்ற இடத்தில் நின்றபடி லெப் றைற் போட்டான்.

இப்படி இன்று இங்கே ஒளிந்திருக்கத் தேவையில்லை. எல்லாம் அரசியல். நோர்வேயின் உச்ச நீதிமன்றம் பிள்ளைகள் இங்கே பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும் அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பலாம்
என்று தீர்ப்புக் கூறியிருந்தது. அதற்குப் பிறகுதான் கோழி பிடிப்பது போல அகதிகளைப் பிடிக்கிறார்கள். பிள்ளைகள் இங்கே பிறந்ததோ, அல்லது நோர்வேயை தாய் நாடக எண்ணிப்
பல ஆண்டுகளாக வாழ்வதோ அவர்களுக்கு ஒரு பொருட்டாகப் படவில்லை. இந்தப் பிள்ளைகளுக்கு தெரிந்த ஒரேயொரு மொழி நேர்வே மொழிதான். இந்த பிள்ளைகளுக்குத் தெரிந்த ஒரேயொரு
கலாச்சாரம் நோர்வேக் கலாச்சாரம்தான். அதைக்கூட ஊத்தொய்யாவிற்காக அழுத மனிதர்கள் மறந்து போய்விட்டார்கள். அரசியலுக்காய் கண்ணீர் விடுபவர்கள் மனிதாபிமானத்தின் மேல்
வெந்நீர் ஊற்றுகிறார்கள்.

இந்தப் பிள்ளைகளை எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஏதோ ஒரு நாட்டிற்கு நாடுகடத்தலாம் என்று உயர் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. பிள்ளைகளின் வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பெற்றோர்கள்
மட்டும்தான் கவலைப்பட வேண்டும் என்கிறது அது. வாக்கு வேட்டையில் விழுந்த அரசியல்வாதிகள் மனிதத்தையே தொலைத்து விட்டார்கள். வெறுப்பு என்னும் விசம் மெல்லப் பரவுகிறது. நீதித்தராசில் மனிதாபிமானம் நிறையற்றுப் போய்விட்டது. நீதிபதிகளுக்கும் சட்டத்தை வளைத்து மனிதம் காண்பதில் இன்று சலிப்பு உண்டாகிவிட்டது.

இன்றைய இரவுப் பொழுது விரைவாகக் கழிந்துவிட வேண்டும். எங்கு ஒளிந்து இருப்பது என்றாலும் பருவாய் இல்லை. இப்படித் திறந்த வெளியில் குளிருக்குள் அகப்பட்டிருக்கக் கூடாது. காலம் சரியில்லை. அலமலக்கத்தில் மூளை நன்றாக வேலை செய்யவில்லை. அகப்பட்டாயிற்று. சமாளித்துக்கொள்ள வேண்டுமெனச் சுதன் எண்ணிக்கொண்டான். மாலதியும் நல்ல உடுப்பு போடவில்லை. கடைக்குப் போகும் போது அமுதனின் மனைவி அவர்களை காரில் அழைத்துச் சென்றாள். வரும்போது மட்டும்தானே என்கின்ற அலட்சியத்தில் அவள் மெல்லிய சுவேட்றர் அணிந்துகொண்டாள். அவளது மேலங்கியும் மலிவு விற்பனையில் வாங்கிய மட்டமான பொருள். இந்தக் குளிரைத் தாங்காது என்பது புரிந்தும் தாங்க வேண்டும் என்பது அவன் பிரார்த்தனை ஆகிற்று.

‘என்ர ஜக்கெற்றப் போடுங்கப்பா. ஜக்கெற் இல்லாமல் எவ்வளவு நேரம் நிப்பியள்? விறைச்செல்லே சாகப்போறியள்.’
‘ம்… உன்ர கன்சரே உனக்கு ஒழுங்கா இல்லா. நீ மாத்திரம் ஜக்கெற்றில்லாமல் படுப்பியே? என்ர கன்சர் எண்டாலும் பருவாய் இல்ல. பேசாமல் படு. காலக் கையை ஆட்டிக்கொண்டு படு… குளிர் ஏறாமல் இருக்கும்.’
‘உங்க ஏதும் கித்தை இருக்காதே அப்பா?’
‘அவன் படுத்திட்டான். எங்க இருக்குமோ தெரியாது. யாரும் கண்டாலும் சந்தேகப் படுவினம்.’
‘எனக்கு ஏதோ பயமா இருக்கப்பா. இந்தக்குளிரிக்க… இந்த காட்டிற்க…. எவ்வளவு நேரம்…?’
‘பயப்பிடாத இன்னும் ஒரு ஆறு எழு மணித்தியாலம். விடிஞ்சா எழும்பி நடந்து திரிவம். அப்ப கொஞ்சம் உடம்பும் சூடா இருக்கும்.’
‘நல்ல காலம் பனிகொட்டேல்ல.’
‘அதுக்குப் பதிலா திறந்த வானமா இருக்குது. அதுதான் இப்பிடிக் குளிருது.
ஒண்டில்லாட்டி இன்னொண்டு பிரச்சனையா இருக்குது. சீ எங்களுக்கு எல்லாமே பிரச்சனையாத்தான் இருக்குது.’
‘ஓமப்பா… நீங்கள் சொல்லுறது உண்மை. முதல் இந்த இரவு விடியோணும்.’
‘ம்… போசாதையும். வாயத் திறந்தாலே உடம்பின்ர வெக்கை போயிடும்.’
‘ம்… ஒன்பது ஓட்டை.’
‘ம்…’

அதன் பின்பு அவர்கள் பேசிக் கொள்ளவில்லை.

இரவு நெடியதாக… கொடியதாக…

அடுத்த நாள் காலை…

காடே அதிரும்படி அபினேசின் ஓலம் கேட்டது.

புதிய ஆத்மாக்கள்

எள்ளும் நீரும் எனக்கு இறைக்கப்படமாட்டாது. கூடுவிட்டுப் பிரிவதற்கு எனக்காகக் கோ வரவில்லைள, அது தானமாகத் தரப்படவில்லை. சேடம் இழுக்கும் போது உயிரை நிறுத்தச் சுற்றியிருந்து சுற்றம் பாலூற்றவில்லை. பஞ்சில் நனைத்த ஏதோவொரு கொழுப்பு என் உதட்டில் பூசப்பட்டது. காதிற்கும், மனதிற்கும் இனிய தேவாரம் பாடப்படவில்லை. பிதிர்க்கடன் கொடுக்கும் பிள்ளைகள் என் கால்மாட்டில் நிற்கவில்லை. பிதிர் என்கின்ற சொல்லின் அர்த்தம் தெரியாத பிள்ளைகள், பாசம் என்கின்ற பிணைப்பு அறுத்து, தூரதேசத்தில் வாழ்கிறார்கள்.

கூடுவிட்டுப் பிரியும் நாள் நெருங்குவதை அறிந்தபோது நான் கோதானம் வேண்டாம், எள்ளும் நீரும் வேண்டாம், என் மக்களைப் பார்த்துவிட வேண்டும் என்று தசரதனின் புத்திர சோகத்திற்கு ஒப்பாய் ஏக்கமெடுத்து இழைத்தேன். இணையத்தால் மனிதர்களுக்கான இடைவெளி தொலைந்து, பூமியின் மறுகரையில் இருப்பவனுக்கு நொடியில் செய்தி பறக்கிறது. நவீன யுகத்தில்… ஐரோப்பிய வாழ்வில்… நாங்கள் அகதிகள் என்றிருந்த முகவரியைக்கூடத் தொலைத்து விட்டோம். சிரிக்காதீர்கள். என்பிள்ளைகளின் முகவரி என்னிடம் இல்லை. என் முகவரி என் பிள்ளைகளிடம் இல்லை. நாங்கள் சந்திக்க முடியாத திக்குகளில் சமுத்திரத்தில் வேவ்வேறு திசைகளில் பயணிக்கும் கட்டுமரங்கள் போல. கரை சேருமா. கரை சேர்ந்தாலும் ஆளையாள் கண்டுகொள்வோமா? கூடுவிட்டுப் பிரியும் எனது முடிவிற்கூட அவர்கள் பயணித்த கோடுகள் என்னைச் சந்திக்கவில்லை. சந்திக்காத சமாந்தரக் கோடுகள் ஆகிவிட்ட இயந்திர வாழ்வில் இதயமற்ற மனிதர்களாய் நாங்கள் உலாவி வருகிறோம்.

நான் கூடுவிட்டுப் பிரிந்தாலும், அமைதி கொள்ளமுடியாத மனிதத்தின் எச்சமா? குளிர்ப் பெட்டியில் உறையப்போட்ட கூட்டைச்சுற்றி உறக்கமில்லாது அலைகிறேன். எனக்கு யாரும் கொள்ளிவைப்பார்களா? இங்கு கொள்ளி வைக்க மாட்டார்கள், எரியும் போறணைக்குள் தள்ளி விடுவார்கள். என்னைத் தள்ளிவிடப் போவது யார்? கிடங்கு வெட்டித் தாட்டுவிடப் போவது யார்? நான் எதையும் எழுதிவைக்க வில்லையே. இப்பொழுது கூடில்லாத பறவையான என்னால் எதையும் எழுத முடியாதே? எரிப்பார்களா? புதைப்பார்களா? மீண்டும் ஒருமுறை எனது கூட்டிற்குள் சென்று எனது கடைசி ஆசையை எழுதி வைத்துவிட்டு வந்தால். அப்படி இனி எழுதமுடியாது. இயற்கையை வெல்ல முடியாது. இறைவன் எனக்கு வரம்தரமாட்டார். விஞ்ஞாம் நிறுவியதைப் பொய்யாக்க முடியாது. கூடுவிட்டுப் பிரிந்த எனக்குக் கூடு கிடைக்கும் பாக்கியம் கிடையாது. இறந்தவரை உயிர்ப்பிற்கும் வித்தை இவ்வுலகில் செல்லுபடியாகாது. எனக்கு உமையவள் வந்து ஞானப்பால் தரப்போவதில்லை. எடுத்த உயிரை இயமன் கூட்டிற்குள் திருப்பி விடப்போவதில்லை. எனக்காக எந்தச் சாவித்திரியும் இயமனோடு போராட வரவில்லை. அகதியாய் வந்த என்னாத்மா அகதியாய்ப் போய்விட்ட அவலம்.

பதினைந்து நாட்கள் விறைக்கப்போட்ட என்கூட்டை விட்டுவிட்டுப் போக மனம் இல்லாது இங்கேயே பதுங்கி இருக்கிறேன். என் மகன் கையால் எள்ளும் நீரும் இறைக்காது நான் போக மாட்டேனா? வறட்டுப் பிடிவாதத்தால் நிரந்தரமாக ஆவியாக அலையும் அவிப்பிராயம் என்னிடம் இல்லை. எங்கள் ஆசைகள் நிராசைகள் ஆகின. எங்கள் வாழ்க்கையே அலைச்சலாகியது. சொந்தம் துறந்து… பந்தம் அறுத்து… விழுமியம் மறந்து… இலட்சியம் இல்லாத பயணத்தில் ஏதோ உயிர்வாழ்ந்து… அந்த உயிரையும் இயமன் பறித்த பின்பு… பிதிர்கூடக் கிடைக்காத பிண்டங்களாய்… ஐயோ… ஐயோ என்னைப் போல்… என் இனத்தைப் போல்…எத்தனைக் கூடுகள் நித்தமும் இங்கு வருகின்றன? குழந்தைகள், சிறுவர்கள், இளைஞர்கள், நடுத்தர வயதினர், முதியவர். மனிதன் சொந்தம் கொண்டாடும் கூடு, நீயே உனக்கு இல்லை என்கின்ற ஞானத்தைப் புகட்டுகின்ற பிணவறை. நீயே நீ இல்லை. எங்கிருந்து வந்தாய் என்பது புரிந்தாலும் எங்கே போகிறாய் என்பது புரியப்போவது இல்லை. சொல்லாமல் கொள்ளாமல் பறிக்கப்படும் என்பது புரியாத மாயையில், சாகா வரம் பெற்றதாகப் பறக்கும் மனிதர்கள். அழகு பார்த்து வந்த கூடு ஆத்மா கூடு நீங்கிய கணத்தில் இருந்து அழுகிப் போகும் மாறாத யதார்த்தம். ஒரு கணத்தில் உங்கள் கூடுகள் உங்களுக்கச் சொந்தமில்லாது போக… நீங்கள் ஆவியாக அலையவிடப் படுவீர்கள் என்கின்ற உண்மை.

அன்று ஒரு நாள் நிர்வாணமாக்கப்பட்ட அழகிய இளம் பெண்ணொருத்தியின் கூடு இங்கே வந்தது. அவளைக் கொண்டுவந்தவன் கண்ணால் கற்பழித்த பின்பே ஒரு குளிர்ப் பெட்டிக்குள் உறைவதற்குத் தள்ளிவிட்டான். அவள் ஆன்மா துரே நின்று அழுவது கேட்டது. ஏன் அது அழுதது என்பது எனக்குப் புரியவில்லை. தன் நிர்வாணத்தைப் பார்த்தா? நிரந்தரம் அற்றுப் போன வாழ்வை எண்ணியா? ஆவியில்லாத கூட்டின் மேற்கூட அற்ப மனிதனுக்குக் காமம் என்கின்ற கொடுமையைக் கண்டா. எல்லாமே பொய்யாகிப் புழுத்துப் போவதைப் பொய்யாக்க உறைய வைப்பவனுக்குக்கூட ஏது ஞானம் என்கின்ற தவிப்பிலா?

என் மண்ணிலே வாழ்ந்திருந்தால் எனக்கு எள்ளும் நீரும் கிடைத்திருக்கும். இரக்கத்திலாவது நான்குபேர் என்னைக் காவியிருப்பார்கள். சுடலையில் எரித்து… கேணியில் குளித்து… பிதிர்க்கடன் தீர்ந்து… பரலோகம் போவென்று வழியனுப்பி வைத்திருப்பார்கள். என்னைப் போலவே கூட்டை விட்டு ஆவி பிரிந்த பின்பு நாறிப்போகும் கூட்டை விட்டு நகரமுடியாத அவஸ்தையுடன் பல ஆத்மாக்கள்…

வாழ்க்கை அடியோடு மாறியது. நிலையில்லாப் பணம் என்னையும் ஏமாற்றிச் சென்றது. பழம் தின்னும் கிழியாக என் நண்பர்கள் இலையற்ற மரமான என்னைத் திரும்பிப்பார்க்க மறந்தார்கள். பிள்ளைகள் பரதேசம் பறந்து போனார்கள். தனிமை. என் தனிமை என்னை வாட்டியதில்லை. ஞானம் வளர்க்கும் யாக காலமாய் அதை நான் மாற்றி அமைத்துக்கொண்டேன். முனிவனுக்கும் மோட்சம் பற்றிய ஆசையுண்டு. எனக்குப் பிதிர்க்கடன் பற்றிய ஆசை கூடு பிரிந்த பின்பும் குன்றாது இருக்கிறது. வீடு பெறுவதற்கு வாயலாக் கூட்டின் தகனத்தை அது பார்க்கிறது. ஆவி பிரிந்தபின் கூட்டிற்காக அழுவதேன் என்பதை மறுத்து நிற்கிறது.

சூ சத்தம் போடாதீர்கள். என்கூட்டை எடுத்துக்கொண்டு செல்ல யாரோ வருகிறார்கள். பாருங்கள்… பாருங்கள்… என்னுடலை எடுத்துச் சென்று அலங்கரிக்கிறான். பின்பு அதைப் பெட்டியில் வைக்கிறான். என்னை அலங்கரிப்பவன் நித்தமும் இதைச் செய்பவனாக இருக்கவேண்டும். எந்தவித சலனமும் இல்லாது மரப் பொம்மையைச் சோடிப்பது போல என்னை அலங்கரித்துப் பெட்டியில் வைத்து, பின்பு ஒரு வண்டியில் வைத்து, என்கூட்டைத் தள்ளிக்கொண்டு செல்கிறான். எங்கே கொண்டு செல்கிறான்? என்ன செய்யப் போகிறான்? இதுதான் என் கடைசி யாத்திரையாக இருக்குமா? என்னோடு வாருங்கள். என்ன நடக்கப் போகிறது என்று உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.என்னை சீ என்கூட்டை அவன் வண்டியில் தள்ளிச் சென்று லிப்றில் ஏற்றுகிறான். நீங்களும் வாருங்கள். இது ஒரு சிறிய தேவாலயம். இங்கே கொண்டுவந்து நிறுத்திவிட்டு அவன் சென்று விட்டான். மீண்டும் தனிமை. யாருக்காகவோ எனது கூடு காத்திருக்கிறது. சற்றுப் பொறுங்கள் ஏதோ சத்தம் கேட்கிறது. வெள்ளைத்தேவனாகக் குருவானர் ஒருவர் வருகிறார். இந்துவாய்ப் பிறந்து, இந்துவாய் வாழ்ந்தேன். பிதிர்க்கடன் கிடைக்குமா என்று இப்பொழுதும் ஏங்குகிறேன். என் ஆசைகள் எவர் காதிலும் விழவில்லை. என்னை யாரும் சொந்தம் கொண்டாடவில்லை. எனக்கு ஞானஸ்தனாம் நடக்கவில்லை. தீட்சை கேட்டுத் திரும்பவும் பிரால் சட்டி தேடிய ஞாபகம் இருக்கிறது. அதற்கான தண்டனைகள் இனி அளந்து தரப்படுமா? சரி அந்தத் தலையிடி உங்களுக்கு வேண்டாம். அங்கே அவர்கள் அதற்காகக் காத்திருக்கிறார்கள். இங்கே என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்ப்போம். குருவானவர் இறுதிக்கடன் செய்யத் தொடங்குகிறார்.

கும்பம் வைத்து… மந்திரம் சொல்லிப்… பூசை செய்து… பாட்டுப்பாடிச் சுண்ணம் இடித்து… பேரப்பிள்ளைகள் பந்தம் பிடித்து… பறையடித்து, மாதரெல்லாம் மார்பு நோக அடித்து வசையாகவும்,இசையாகவும் ஒப்பாரி வைத்து… ஐயோ எதுவும் இல்லை. எனது அடையாளங்கள் எல்லாம் என்னைவிட்டு எப்பொழுதோ தொலைந்து போனது? தேசம் தொலைத்த நாங்கள் அடையாளமும் தொலைத்து, முகவரியற்ற அகதிகளாகி… கொஞ்சம் பொறுங்கள். குருவானவர் ஏதோ சொல்லுகிறார். மண்ணால் உருவாகி மண்ணாய் போய்… இல்லையே குருவானவரே! நாங்கள் நீராலே பிறந்து நீரிலே சங்கமிக்கும் முறையைப் பின்பற்றுபவர் அல்லவா?நீராலே பிறப்பது இன்னும் மாறவில்லை. நீரிலே சங்கமிப்பது மாறுகிறதா? என் சங்கமிப்பு மாறிவிட்டது. கங்கையில் கரைக்கப்படாவிட்டாலும் வடகடலில் கரையக்கூட எனக்குக் கொடுத்து வைக்கவில்லை.

குருவானவர் அவசரமாக ஏதோ சொல்லுகிறார். அவரைவிட ஒருவன் அந்த மூலையில் நிற்கிறான். அவன்தான் எனது இறுதிக்கடனுக்கு வந்தவனா? எனக்காகவும் ஒருவன் வந்து இருக்கிறானா?குருவானவர் தனது கடமையைச் செய்து முடிப்பதில் அவசரம் காட்டுகிறார். அவர் தனது அலுவலை முடித்துவிட்டு அந்த மனிதனைப் பார்த்து கையைக் காட்டிவிட்டுச் செல்கிறார். அந்த மனிதன் என்கூட்டை நோக்கிச் சென்றான். வண்டிலோடு என்கூட்டை வெளியே தள்ளிச் செல்கிறான். என்ன செய்யப் போகிறான்?

ஓ என்கூட்டைக் கொண்டு போகும் வாகனம் அதுவா?

எள்ளும் நீருமற்று… நீரிலே சங்கமிக்காது… ஏக்கத்தில் மிதக்கும் புதிய ஆத்மா நான். இல்லை நாங்கள். நாங்கள் விட்டுவந்த தேசத்து ஞாபகம் இன்னும் மாறாது…

அல்லல்

ஏற்றமான இடமொன்றில் பரந்து விரிந்து கிடந்த சீக்கயெம்மின் (முதியோர் இல்லம்) கண்ணாடிக் கதவுகள் செல்வியை உள்ளே விட்டுத் தாளிட்டுக் கொண்டன. தாளிட்டதான அந்தச் சுதந்திரத்தைப் பிடுங்கும் உணர்வு நிம்மதி திருடிச் சென்றது. ஆரம்பக் காலங்களில் தோன்றாத இந்த உணர்வு இப்போது வாட்டும் நோயாகிய பரிணாமம். தாதி வேலைக்குப் படித்துவிட்டு வேலை இல்லாது வீட்டில் இருக்க இங்கு விடமாட்டார்கள். படித்த வேலையைச் செய்யும் போது ஏற்படும் மனவழுத்தங்களையும் இலகுவாகப் புறம் தள்ள முடிவதில்லை. வேலை என்பது ஐரோப்பிய வாழ்வின் உயிர் நாடி. அது நின்றுவிட்டால் குடும்பம் என்னும் சிகரம் சரிந்து, ஆழ்கடலில் அமிழ்ந்து விடலாம். தலையில் இடி விழுந்தாலும் வேலை செய்தாக வேண்டும் என்பதை உணர்ந்தவளாக உள்ளே சீருடை மாற்ற, விரும்பாத கால்களை இழுத்துக் கொண்டு வில்லங்கத்திற்குச் சென்றாள்.

செல்வி இப்பொழுது ஒஸ்லோவில் இருக்கும் பெரியதொரு சீக்கயெம்மில் வேலை செய்தாள். ஆரம்பக் காலத்தில் நோர்வேஜிய வயது வந்தவர்கள் மாத்திரம் இங்கு இருந்தார்கள். அவர்களின் தனிமை, வெறுமை, ஏக்கங்கம், மனவுளைச்சல் என்பன இவர்களின் கலாச்சாரத்தின் பக்க விளைவு என்பதாய்… தொழில்ரீதியான நோக்கோடு மனிதர்களைப் பார்ப்பதும், கடமையைச் செய்வதுமாக கவலை இன்றிக் காலத்தைப் போக்கினாள். எப்பொழுது வேலை செய்யும் இடத்தின் வாசலைத் தாண்டுவாளோ, அந்தக் கணமே, அந்த இடத்தை மறந்து, தானும் தனது வீடும்; நண்பர்களும் என்று சந்தோஷமாய் இருந்தாள். அப்போது இது மூளைக்கு ஆக்கினை இல்லாத வேலை என்பதில் அவளுக்கு ஏக திருப்தி. அந்தத் திருப்தியும் நிம்மதியும் தொலைந்து போயிற்று. இன்று எஞ்சி இருப்பது சஞ்சலம், அவஸ்தை, மனவுளைச்சல், தப்பு செய்கிறோமோ என்கின்ற ஆதங்கம்.

செல்விக்கு இப்போதெல்லாம் வேலைக்குப் போகாது நின்று விட்டால் நல்லது போன்று இருக்கும். சேர்ந்து வேலை செய்பவர்கள் செல்விக்கு ஒரு போதும் பிரச்சனையாக இருந்தது கிடையாது. நினைவுகள் அவளைத் துரத்துகின்ற ஆக்கினையில் இருந்து நிம்மதி பெறுவதற்கு அவளுக்கு வேறு வழி தெரியவில்லை. ஆரம்பத்தில் அப்பா அம்மாவின் பாதுகாப்பில், இளமையின் துள்ளலில், எந்தக் கவலைக்கும் வித்திடாத சுதந்திரத்தில் நிம்மதியாக இருந்தாள். அது கால ஓட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டது. நரையும் முதுமையும் நினைவிலும், கனவிலும் ஆட்சி செய்யலாயிற்று. முதுமை அவர்களை மெதுவாக அரிக்க, நெஞ்சு படபடக்கத் தொடங்கியது. நிம்மதி எங்கோ குடிபெயர்ந்து போய்விட்டதான தவிப்பு நிரந்தரமாகிற்று. வேலைக்குப் போய் வந்தால் அது மேலும் அதீத சக்தியோடு அவளைத் துவட்டி எடுக்கிறது.

எங்கு இருந்தாலும் அவளுக்கு அவர்கள் நினைவாக இருக்கிறது. அது இங்கு வந்துவிட்டால் அதிகம் பெருக்கெடுக்கிறது. காலத்தோடு கோலங்கள் மாறத்தான் செய்கின்றன. விரும்பியோ விரும்பாமலோ, பொருளாதார அழுத்தத்தாலோ, எங்கள் கலாச்சாரம் நொய்ந்து, அவர்கள் கலாச்சாரத்தின் ஒரு பகுதியையாவது தழுவ வேண்டியது கட்டாயமாகிற்று.

அப்பா அம்மா போன்றவர்கள் யன்னலை வெறித்த வண்ண அழுது கொண்டு இருக்கும் போது, செல்விக்கு இதயம் அறுந்து விழுவதாக வலிக்கிறது. ஓ வென்று அழுது கொண்டு சீக்கயெம்மை விட்டு ஓட வேண்டும் போல் இருக்கிறது. ‘இன்று யார் எப்படி இருப்பார்கள்?’ அவளுக்கு விளங்கவில்லை. சீருடையை எடுத்தாலும் அணிவதற்கு விருப்பம் இல்லாதவளாய் சிறு கணம் நின்றாள். பின்பும் சொந்த ஆசாபாசத்தை அடக்கி இங்கு தொழில்ரீதியாக நடக்க வேண்டுமென தனக்குத் தானே கூறிய வண்ணம் சீருடையை மாற்றச் சென்றாள்.

செல்வி சீருடையை மாற்றிவிட்டு அறிக்கை எடுப்பதற்காகக் கண்காணிப்பு அறைக்குச் சென்றாள். அங்கே நீனா, கன்ன, அஸ்திரி ஆகியோர் இருந்தார்கள். நீனாதான் இந்த பகுதிக்குப் பொறுப்பான தாதியாக இருக்கிறாள். வேலை வேண்டுவதிலும் கதைப்பதிலும் மிகவும் கெட்டிக்காரி. காலையில் வேலைத் தொடங்கினால் தானும் சேர்ந்து வேலை செய்வாள். பின்பே அலுவலக வேலைக்குச் செல்வாள். மிச்சம் பிடிக்க வேண்டும் என்கின்ற ஆசையில் சாப்பாட்டிலேயே சிலவேளை மிச்சம் பிடிப்பதும் உண்டு. செல்விக்குச் சாப்பாட்டில் மிச்சம் பிடிப்பது வயிற்றைப் பிரட்டும். அதை நேரடியாகச் சொன்னால் முக முறிவாகிவிடும் என்கின்ற அச்சத்தில் அதை அவள் எப்போதும் பின்போட்டுக் கொண்டு வந்தாள்.
உள்ளே சென்ற செல்வியைப் பார்த்து,
‘உங்களைப் பார்ப்பதே சந்தோஷம்.’ என்றாள் அஸ்திரி.
‘அது மிகவும் உண்மையே.’ என்றாள் நீனா.
‘ஏனப்பிடி?’ என்று செல்வி கேட்க,

‘நீயும் இல்லை என்றால் எங்களுக்குப் பெரிய மொழிப் பிரச்சனையாக இருந்திருக்கும். உனக்கு அது நன்றாகத் தெரியும். இப்பொழுது தமிழ் ஆட்கள், பாக்கித்தான்காரர் எல்லோரும் இங்கே வருகிறார்கள். அர்களுக்கு நொஸ்க் அதிகம் தெரியாது என்பதும் உமக்கு நன்றாகத் தெரியும். நீர் இருப்பதால் எங்களுக்கு உதவியா இருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் நாங்கள் பெரிய சிக்கலில் மாட்டுப்பட்டிருப்போம்.’ என்றாள் நீனா.
‘தமிழராக இருந்தால் மட்டும்தான் நான் உதவி செய்ய முடியும். அது சரி அப்படி என்றால் என்னுடைய சம்பளத்தைக் கூட்டச் சொல்லிச் சிபாரிசு செய்யலாம் தானே?’ என்றாள் நீனாவைப் பார்த்து.
‘அதுக்கு இன்னும் இரண்டு மாதம் இருக்கிறது. நேரம் வரும்போது நிச்சயமா செய்கிறேன் செல்வி.’ என்றாள் நீனா.
செல்வியும் அங்கே இருந்த கதிரை ஒன்றில் இருந்த வண்ணம்,
‘கேட்க நன்றாக இருக்கிறது. நன்றி. நீங்கள் என்ன நடந்தது என்பதைச் சொல்லுங்கள்.’ என அதற்கு முற்றுப் புள்ளி வைத்தாள்.

‘சூல்வையை இன்று அம்புலன்ஸ்சில் உல்லவோல் மருத்துவமனைக்கு அனுப்பி வைத்திருக்கிறோம். அவளுக்குக் காலை நெஞ்சு வலி அதிகமாகப் போய்விட்டது. அந்த அறையில் இப்போது ஒருவரும் இல்லை.’ என அஸ்திரி தொடங்கினாள்.

ஒவ்வொருவராகச் சொல்லி முடியக் கடைசியாக நீனா கதைத்தாள்.

‘106 இல புதிதாக ஒரு தமிழ் ஆள் வந்து இருக்கிறார். இராமசந்திரன் முருகமூர்த்தி என்று அவருக்குப் பெயர். சந்திரன் என்று அழைக்கலாமென அவர்கள் கூறினார்கள். அதுவே சுலபமாகத் தோன்றுகிறது. இல்லாவிட்டால் தமிழ் பெயரை உச்சரிப்பது கடினம். மகனும் மருமகளும் அவரோடு இருக்கிறார்கள். பிரச்சனை என்னவென்றால் அவரின் கோபம். அவர் அவர்களோடு கதைக்கின்றார் இல்லை. எங்களுடனும் கதைக்கின்றார் இல்லை. அவர் மிகவும் தெளிவாகச் சிந்திப்பார், கதைப்பார் என்று மகன் சொல்லுகிறார். நடை குறைந்து போய்விட்டதாம். படியால் ஏறி இறங்கமாட்டாராம். இரவில் சிறுநீர் கழிப்பதற்குப் போத்தல் வேண்டுமாம். அத்துடன் சில வேளை இங்கே வந்தது அவருக்குப் பிடிக்காமல் இருக்க வேண்டும். மருமகளின் கதையைப் பார்க்க அப்பிடிதான் தோன்றுகிறது. இது முடிந்தவுடன் நீர் ஒரு முறை அந்த அறைக்குப் போய் அவரை அறிமுகம் செய்து கொள்ளுவதோடு அவரைச் சமாதானமும் செய்ய வேண்டும். நீ அதில் கெட்டிக்காரி. தமிழ் வேறு உனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.’

‘நான் அதில் கெட்டிக்காரியோ இல்லையோ நீ கெட்டிக்காரி… கொப்பில் ஏத்திவிட்டு வேலை வேண்டுகிறதில் மாகா கெட்டிக்காரி.’ எனச் செல்வி மனதில் எண்ணிக் கொண்டாள்.

‘என்ன நான் சொல்வது சரியே?’ என்றாள் நீனா தனது கட்டளையை உறுதி செய்து கொள்ள.

‘ஓ… அது சரி. நான் அவருடன் கதைத்துப் பார்க்கிறேன்.’
‘நல்லது… வேறு இன்று அதிகமாக ஒன்றும் நடக்கவில்லை. நீர்தான் பின்னேரம் மருந்தும் கொடுக்க வேண்டும்.’ என்றாள் நீனா.
‘சரி.’ என்றாள் செல்வி.
‘சரி… நாங்கள் புறப்படுகிறோம்.’ என்ற வண்ணம் கன்ன புறப்பட, அவளோடு அஸ்திரியும் புறப்பட்டுச் சென்றாள். அவர்களுக்குக் ‘காத.’ சொல்லிவிட்டுச் செல்வி முதலில் கோலும் சமையல் அறையும் இருந்த பகுதிக்குச் சென்றாள். அங்கே மாலைக் கோப்பி தயாராக இருப்பதை உறுதி செய்து கொண்ட பின்பு மெதுவாக 106 அறையை நோக்கிச் சென்றாள். வயிற்றுக்குள் ஏதோ அழைவது போன்று இருந்தது. கட்டாயம் அவளைப் பிடரி பிடித்துத் தள்ளியது. கால்கள் ஒன்றுக்குள் ஒன்று கொளுவிப் பின்னடித்தன.

அறைக் கதவை மெதுவாக மூன்று முறை தட்டிவிட்டுச் சிறிது தாமதித்து கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே சென்றாள். ‘கொம் இன்.’ என நோர்வேஜிய மொழியில் குரல் வந்தது. உள்ளே அவர்கள் நிறைய உடுப்புகளைப் பிரித்து அடுக்கினர். அவர்கள் நோர்வேஜிய தாதியை எதிர் பார்த்து இருக்க வேண்டும். ஒரு தமிழ் பெண் வந்தது ஒருவித நெருக்கத்தைத் தந்ததான உணர்வில் மருமகள் பெண் ‘நீங்கள் தமிழ்தானே?’ எனத் தமிழிலேயே கேட்டாள்.
‘ஓம்.’ என்ற செல்வியின் பார்வை சந்திரன் என்கின்ற அந்த மனிதர் மேல் பதிந்தது. அவரது கைகள் சாதுவாக நடுங்கின. வெளியே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவரின் பார்வை தமிழ்க் குரலைக் கேட்டவுடன் சடுதியாக செல்வியில் சிறு கணம் பதிந்து மீண்டும் வெளியே நிலை குத்திற்று.

‘உங்களுக்கு என்ன பெயர்?’ என்றாள் அந்தப் பெண்.
‘செல்வி. உங்களுக்கு?’
‘சுலோசனா… அவருக்குக் குமரன். நீங்கள் கனகாலம் இங்க வேலை செய்யிறியளோ? எப்பிடி இங்க எல்லாம் நல்லாப் பார்ப்பினமே?’
‘சொந்த உறவை உங்களாலேயே பார்க்க முடியவில்லை. கூலிக்காக வேலை செய்பவர்கள் நன்றாகப் பார்ப்பார்களோ இல்லையோ என்கின்ற கேள்வி வேறு?’ மனதுக்குள் நினைத்ததை மனதிற்கு உள்ளேயே இரகசியமாக அடக்கம் செய்துவிட்டு,
‘ஓ நல்லாப் பார்ப்பினம்.’ என்றாள். குமரன் செல்வியைப் பார்த்து ஒரு முறை புன்னகைத்தான். செல்வியும் பதிலுக்குப் புன்னகைத்தாள். பின்பு அவன் உடுப்புக்களை அடுக்குவதும் மணிக்கூட்டைப் பார்ப்பதுமாக அலமலக்கப்பட்டான். ஏதோ அவசரத்தில் அவன் இருப்பதாய் செல்வி எண்ணிக் கொண்டாள்.

‘மாமாவுக்கு இங்க வாறது பிடிக்கேல்லப் போல இருக்குது. ஒண்டும் சொல்லாமல் வெளியவே பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறார். எங்களுக்கும் வேலை வேலையெண்டு அலைய வேண்டி இருக்குது. கடன் இருக்கிறதால அவர் இரண்டு வேலை செய்ய வேண்டி இருக்குது. பிறகு பிள்ளையள விளையாட்டுக்கு, நீச்சலுக்கெண்டு கூட்டிக் கொண்டு போக வேணும். அப்பவெல்லாம் இவர் தனிச்சுப் போயிடுவார். நேரத்திற்கு நாங்கள் சாப்பாடும் குடுக்க முடியாமல் இருக்குது. நாங்கள் சமாளிப்பம். அவர் கஸ்ரம்தானே? அதோட மாமாவால இப்ப ஒழுங்காக நடக்கேலாது. நாங்கள் இல்லாத நேரத்தில விழுந்து கைகால் முறிஞ்சாலும் ஆபத்து எண்டுதான் இங்க கொண்டு வந்தம். அவருக்கு அது பிடிக்கேல்லப் போல இருக்குது. இங்க நிறையக் காலம் இருக்க வேண்டி வரும் எண்டு நிறைய உடுப்பும் கொண்டு வந்தம்.’ கரிசனை வழிய வழிய அவள் கதைத்தாள்.

‘அப்பா அம்மாவைவிட காரும் வீடும் அதற்கு வாங்கும் கடனுமாய் வீட்டிலே இருப்பதற்குக்கூட நேரம் இல்லாது ஓடியோடி உழைப்பது இவர்களுக்கு முக்கியமாகிப் போய்விட்டது. ஊரிலே சுதந்திரமாய் திரிந்த மனிதர்களை இங்கே கூட்டிவந்து கூட்டிற்குள் அடைத்துவிட்டு அவர்களோடு கூடவும் இருக்காது மனிதம் தொலைத்த மனிதர்களாக பணத்தைத் தேடும் பிணங்களாக… எங்கள் சமுதாயம் மனிதாபிமானத்தை விற்றுப் பொருளாதாரத்தையே வாங்குவது அருவருப்பை ஊட்டுகிறது.’ எனச் செல்வி மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டாள்.
‘என்ன பேசாமல் நிக்கிறீங்கள்?’ சுலோசனா கேட்ட போதுதான் தன் நிலைமையை உணர்ந்தவளாக,
‘நீங்கள் சொல்லுறது விளங்குது. நீங்கள் உடுப்புகளை அடுக்கி மாமாவோட இருந்து கதைச்சிட்டுப் போங்க. போகேக்க வந்து ஓபீசில இல்லாட்டிக் ஹோல்ல சொல்லிப் போட்டுப் போங்க. நான் அதுக்குப் பிறகு வந்து மாமாவைப் பார்க்கிறன்.’
‘ஆங்… சரி.’ என்றாள் மருமகள். செல்வி மெதுவாக வெளியே வந்தாள். சத்தி வரும் போல இருந்தது. அவள் கழிப்பறையை நோக்கிச் சென்றாள்.

செல்வி மீண்டும் ஹோலுக்கு வந்தபோது அன்ன வந்து காப்பியும் கேக்கும் முதியவர்களுக்குக் கொடுத்தாள். செல்வியைக் கண்டவுடன்.

‘ஏதாவது புதிதாக நான் அறிய வேண்டியது இருக்கிறதா?’ என்றாள்.
‘பெரிதாக ஒன்றும் இல்ல. 106 இல் புதிதாக ஒரு தமிழ் ஆள் மட்டும் வந்து இருக்கிறார்.’
‘ஓ… அப்ப நீர்தான் அவரைப் பார்க்க வேண்டும். அதுதான் சுலபம். நீங்கள் வயது போன ஆட்களைப் பார்ப்பதில் உண்மையிலேயே கெட்டிக்காரர். எவ்வளவோ தமிழ் ஆட்கள் இருந்தும் இங்கே வருகின்ற வயது போன ஆட்கள் ஒரு சிலர்தானே? உண்மையிலேயே உங்களைப் பார்த்து நாங்கள் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.’
‘எங்கட சனத்தின்ர சுயநலம் உனக்கு எப்பிடித் தெரியும்? உண்மை பாதி பசப்பு மீதி.’ மனதிற்குள்ளே எண்ணியவள் அந்த ஊத்தையை வெளியே கொட்ட விரும்பாதவளாய்,
‘மனிதர் என்றால் எல்லா விதமாயும் இருப்பார்கள். எல்லாச் சமுதாயத்திலும் பெற்றோரை நன்றாகப் பார்ப்பவர்களும் இருப்பார்கள், பார்க்காமல் விடுபவர்களும் இருப்பார்கள். தமிழர் ஒண்டும் வித்தியாசம் இல்லை.’ என்றாள் செல்வி.
‘ஓ.. அப்பிடியே? அதுவும் உண்மையாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.’

செல்வி மேற்கொண்டு அங்கே நிற்க வில்லை. மாலையில் கொடுக்கப்படும் மருந்துகளை எடுத்துச் சிறிய பிளாஸ்ரிக்கப்பில் போட்டுப் பெயர் எழுதி வைப்பதற்காகப் போனாள். இப்படிச் செய்வது உண்மையில் தவறாக இருந்தாலும் நேரம்போதாமையால் இது தவிர்க்கமுடியாத வழமையாகப் போய்விட்டது. எங்கும் பணத்தை மிச்சம் பிடிக்க வேண்டும்என்கின்ற கட்டாயத்தில் மனிதர்களின் பாதுகாப்பு சுய விருப்பு, வெறுப்பு, மனச்சாட்சி என்பன பலியாக்கப்படுவது தவிர்க்கமுடியாததாய் போய் விடுகிறது. புத்தகத்தில் கோடி கோடியாய் பணம் புரண்டாலும் சாப்பாட்டில் மிச்சம் பிடிக்கவைக்கும்பொருளாதார விதிகளை எண்ணும் போது செல்விக்கு அனல்கக்கும் கோபம் உண்டாகும். கடைசியில் ஆற்றாமையால்அவள் வாடி வதங்கிப் போய்விடுவாள்.

சிறிது நேரத்தில் குமரனும் சுலோசனாவும் செல்வியைத் தேடிக்கொண்டு வந்தார்கள். செல்வி மருந்து எடுப்பதைநிறுத்திவிட்டு அவர்களைப் பார்த்தாள்.

‘நாங்கள் போயிட்டு வரப்போகிறம். தயவு செய்து அப்பாவை ஒருக்காப் போய் பாருங்கோ. அவர் தொடர்ந்தும் எங்களோடகதைக்க மாட்டன் எண்டுறார். அப்பாவுக்குக் கோபம் வந்தா இப்பிடித்தான். கொஞ்ச நாளைக்குப் பேசாமல் இருப்பார். பிறகுவளமைக்குத் திரும்புவார். இதுவும் அப்பிடிதான் இருக்கும். நாங்கள் அடுத்த முறை வரேக்க எங்களோட நல்ல வாரப்பாடக்கதைப்பார். அவர் எங்களில ஒரு நாளும் கோபம் வைச்சிருக்கிறேல்ல. அப்ப நாங்கள் வாறம். அப்பாவைக் கொஞ்சம்பார்க்கிறியளே?’
‘ஓ… இதெல்லாம் நீங்கள் சொல்லோணுமே? இதுதானே எங்கட வேலை. நான் அவரைச் சமாதானப் படுத்துறன். நீங்கள்போயிட்டு வாங்கோ.’

அவர்கள் நீண்ட நடைபாதை வழியாக நடந்து மறையும் வரை அப்படியே பார்த்த வண்ணம் செல்வி நின்றாள். அவளுக்குஇதயத்தில் சிறிதாக வலிப்பது போன்று இருந்தது.

செல்வி மருந்துகளை மீண்டும் எடுத்துப் பெயர் எழுதி வைக்கும் வேலையை முடித்துக் கொண்டு, வண்டிலைப் பூட்டித்திறப்பை எடுத்துக் கொண்டாள். பின்பு 106 அறையை நோக்கி நடந்தாள். சந்திரன் வெளியே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார். சத்தம் கேட்டதும் இவளை ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு மீண்டும் யன்னலூடாக வாழ்வின் தத்துவங்களைஆராய்வது போன்ற பாவனையில் இருந்தார்.

‘அப்பா என்ன வெளியால அப்பிடிப் பாக்கிறீங்க. எனக்கும் சொன்னீங்கள் எண்டா நானும் சேர்ந்து பார்ப்பன்.’
அவர் செல்வியை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தார். அவர் முகத்தில் இருந்த இறுக்கம் சற்று குறைந்ததாய் அவளுக்குத்தோன்றியது. அடிமேல் அடிவைத்தால் அம்மியும் நகரும் என்பதை நம்பியவளாக,

‘எங்களோட உங்களுக்கு என்னப்பா கோவம்? நாங்கள் இங்க வேலைக்கு வந்து இருக்கிறம். நீங்கள் எங்களோடகதைக்காட்டி நாங்கள் எங்கட வேலைய ஒழுங்காச் செய்யேலாது. அப்பிடிச் செய்யாமல் விட்டாலும் தமிழர் வேலையஒழுங்காச் செய்கினம் இல்லை எண்டுதானே சொல்லுவினம். அப்பிடிச் சொல்லுறது உங்களுக்கு விருப்பம் எண்டா நீங்கள்பேசாமல் இருக்கலாம்.’
‘அப்பிடி இல்லப் பிள்ளை. அவனில இருந்த கோபத்தில கதைக்கேல்ல. அவ்வளவுதான்.’
‘அது அவரிலதானே உங்களுக்குக் கோபம். அதுக்கு எங்களோட கோபிக்காதேங்க.’
‘சரியம்மா… நான் உன்னோட கோபிக்கேல்ல.’
‘தக் அப்பா.’
‘இதுக்கெல்லாம் எதுக்கு நன்றி. உண்மையா நான்தான் உனக்கு நன்றி சொல்லோணும்.’
‘ம்… நீங்க பார்க்க என்ர அப்பா மாதிரி இருக்கிறீங்கள். அதால உங்கள அப்பா எண்டு சொல்லுறன். நோர்வே காறர் எண்டாப்பெயர் சொல்லித்தானே கூப்பிடுவம். அப்பிடி உங்களக் கூப்பிட மனம் வரேல்ல.’ என்றாள் செல்வி.
‘சரி நீ விரும்பினமாதிரிக் கூப்பிடம்மா.’
‘நான் உங்களிட்ட ஒண்டு கேட்கலாமே அப்பா?’
‘ஓ… தாராளமாகக் கேளு பிள்ளை.’
‘உங்கட மகன்மேல ஏன் அவ்வளவு கோபம்?’
‘என்னப் பார்க்கேல்ல எண்டதவிடத் தன்னையே பார்க்கிறான் இல்லை எண்டுறதுதான் எனக்கு இருக்கிற கோபம். யாருக்காக பெரிய வீடு, புதிய வென்ஸ் காரெல்லாம் வாங்கோணும்? விரலுக்கு ஏற்பதானே வீக்கம் இருக்கோணும்? அதைவிட்டிட்டு கடனுக்கு எல்லாத்தையும் வாங்கிப்போட்டு இரண்டு மூண்டு வேலை செய்யிறதே அவன்ர வாழ்க்கையாப்போயிட்டுது. வீடு, கார், கித்தை எல்லாம் வாங்கி வைச்சிருக்கிறான். ஆனா அதை அனுபவிக்கிறதுக்கு அவனுக்கு நேரம்இல்லைப் பார். அதை நினைச்சா எனக்கு எப்பவும் நெஞ்சுக்க வலிக்குது அம்மா. போகேக்க ஒண்டும் கொண்டு போறேல்ல. அதை விளங்காமல் மொக்குப் பெடி பாய்ஞ்சு பாய்ஞ்சு உழைச்சு என்ன பிரயோசனம்? அதைவிடத் தனக்கே நேரம் இல்லாதவன் எப்பிடியம்மா எனக்கு நேரம் செலவழிக்க முடியும்? அந்திம காலத்தில கிடந்து அலையக்கூடாதெண்டுசொல்லுறது இதுக்குத்தான் போல இருக்குது.’
‘அப்பிடியெல்லாம் இல்லை. நீங்கள் பயப்பிடாதேங்கோ. மகன் இல்லாட்டியும் மருமகள் இருக்கிறாதானே?’
‘சொந்தப் பிள்ளையே பார்க்குதில்லையாம். ஊரான் வீட்டுப் பிள்ளையைப் பார் எண்டு எப்பிடிக் கேட்கிறது?’
‘நாங்கள் இருக்கிறம்தானே.’ எனச் சொல்ல வேண்டுமென எண்ணியவள் அதன் ஆத்ம சுத்தியை எண்ணி மௌனித்தாள். ‘ம்… அதுவும் சரிதான் அப்பா. அது சரி எவ்வளவு நேரம் வெளிய பார்ப்பியள்? ரீவியப் போடட்டுமே?. அதைப் பார்க்கிறியளே?’ என்றாள்.
‘அதுவும் சரிதான் பிள்ள. ரீவியைப் போடு.’
‘அப்பாட்ட இன்னும் ஒண்டு கேட்கோணும்?’
‘என்னம்மா அது?’
‘பின்னேரம் என்ன சாப்பிடப் போறியள் எண்டு சொன்னா நான் அதை எடுத்து வந்து தருவன்.’
‘எனக்கு ஒண்டும் வேண்டாம் பிள்ள.’
‘அப்பிடி இல்லையப்பா. ஏதாவது சாப்பிடோணும். பிறகு நாளைக்கு காலமைதானே சாப்பாடு தருவினம்.’
‘ம்… அதுவும் அப்பிடியே? சரி பாணுக்கு ஜாம் பூசிக்கொண்டு வாவன் பிள்ள.’
‘சரி ரீக்கு சீனி போட்டுக் கொண்டுவரவா?’
‘ஓ… பாலும் விட்டா பிள்ள.’
‘சரி நீங்கள் ரீவியப் பார்த்துக்கொண்டு இருங்கோ. நான் கொஞ்ச நேரத்தால வாறன்.’

வெளியே வந்தவளுக்குச் சற்று நிம்மதியாக இருந்தது. தனது வேலையைச் செய்ய முடிந்ததில் சந்தோசம். நடையில்துள்ளல் குடிபுகுந்து கொண்டது.

அன்று சந்திரனைப் படுக்க வைக்கவேண்டிய பொறுப்பையும் செல்வி ஏற்றுக் கொண்டாள். அவருக்கு உடுப்பு மாற்றிக்கட்டிலில் படுக்க வைக்கும் போது ஏதோ சங்கடப்பட்டவராய்
‘பிள்ள?’ என்றார்.
‘என்னப்பா?’ என்றாள் செல்வி.
‘இங்க கிட்டவாம்மா.’ என்று அழைக்கச் செல்வி கிட்டே சென்றாள். செல்வியின் கையை மெதுவாகப் பிடித்தவர்,
‘எனக்கு இப்பிடி ஒரு மகள் இல்லையே எண்டு ஏக்கமாக இருக்குதம்மா.’
‘அப்பிடி இல்ல… உங்களுக்கு ஒரு மகள் இருக்கிறா எண்டு நினையுங்க அப்பா.’ சொற்களின் உயிர்த்தன்மை பற்றிய கேள்விஒன்று அவளைப் பார்த்து நகைப்பதாகிற்று.
‘இது போதும் அம்மா. நான் இப்ப சந்தோசமாக இருக்கிறன். இன்னுமொரு உதவி செய் பிள்ள.’
‘என்னப்பா?’
‘இரவில எழும்பிப் போய் யூரின் பாஸ்பண்ணேலாது.’
‘அது ஒரு பிரச்சனையே இல்ல. நான் போத்தல் எடுத்து வந்து தாறன் அப்பா.’ கூறியவள் கழுவும் இயந்திரங்கள் இருக்கும்அறைக்குச் சென்று கழுவி வைக்கப் பட்டிருந்த இரு போத்தல்களை எடுத்துவந்து இரவு மேசையில் வைத்தாள். பின்பு இரவுவணக்கம் சொல்லிவிட்டு மின்விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு வெளியே வந்தாள். செல்வி தான் அன்று செய்த வேலையில்திருப்தி கண்டவளாக அலுவலகத்தை நோக்கிச் சென்றாள்.

*

அடுத்த நாள் பின்னேரம் வேலைக்கு வரும் போது அந்த முதியோர் இல்லத்தில் இருந்து அம்புலன்ஸ் வண்டி ஒன்றுதிரும்பிச் சென்றது. ஒவ்வொரு நாளும் அம்புலன்ஸ் வண்டி வருவதும் போவதுமாக இருக்கும். அதில் ஒன்றுதான் இதுவும்என்பதாய் எண்ணியவள் அந்த நினைவை அத்தோடு புறம் தள்ளிச் சீருடை அணிந்து வருவதற்குச் சென்றாள்.
சீருடை அணிந்து கொண்டு அலுவலகத்திற்கு வந்த போது நீனா அங்கே வந்தாள். அவள் ஏதோ பரபரப்பில் இருப்பதைச்செல்வியால் உணர முடிந்தது.
‘என்ன நீனா… ஏன் இவ்வளவு பரபரப்பாய் இருக்கிறீர்கள்?’ என்றாள்.
‘ஓ அதுவா… சந்திரன் இறந்துவிட்டார் தெரியுமா?’
‘என்ன?’ செல்வி துள்ளி எழும்பினாள்.
‘மன்னிக்க வேண்டும் செல்வி. உனக்கு முதலில் சொல்லி இருக்கவேண்டும். மாரடைப்பால் அவர் காலை மோசம்போவிட்டார். பேப்பர் வேலையில் நான் மறந்து போய்விட்டேன். போய் வேண்டும் என்றால் பார். அறைக்குள்தான்இருக்கிறது. மகனும் மருமகளும் நிற்கிறார்கள். மருத்துவர் வருவதற்கு நேரம் ஆகும் என்று நினைக்கிறேன்.’
செல்வி அதற்கு மேல் அங்கே இருக்க முடியாதவளாய் அவசர அவசரமாய் 106 நோக்கிச் சென்றாள். உள்ளே சென்றதும்…

செல்வியைக் கண்ட குமரன் ‘அப்பா என்னோட பேசாமலே போயிட்டாரே?’ என மூஞ்சையில் அறைந்து அழுதான். சிலகணங்கள் நின்ற செல்விக்கும் அழுகை வருவது போல இருந்தது. அவள் மெதுவாக வெளியே வந்தாள்.

இதயம் அவளுக்கு இலேசாக மீண்டும் வலித்தது. இந்த வேலை எனக்கு வேண்டுமா என்கின்ற கேள்வி பிறந்தது.

நீனாவின் முன்பு போய் நின்ற செல்வி அவளைப் பார்த்து,

‘நான் இந்த வேலையை விடப்போகிறேன் நீனா.’ என்றாள்.
‘என்னது?’
‘என்னால் தாங்க முடியவில்லை. ஒவ்வொருவருடைய கவலையையும் பார்க்கப் பைத்தியம் பிடிக்கும் போல இருக்கிறது.’ கூறிய வண்ணம் செல்வி சோபாவில் இருந்தாள்.
‘ஓ செல்வி… இது எங்கள் தொழில். இதை நாங்கள் எங்கள் சொந்த உணர்ச்சியாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஆயிரம்பேர்ஆயிரம் விதமான குப்பையை கொண்டு வந்து கொட்டுவார்கள். நாங்கள் அதைத் தட்டி விட்டிட்டுப் போய்க்கொண்டு இருக்கவேண்டும். இதையெல்லாம் சொந்தத் துக்கமாக எடுத்தால் உலகத்தில் நாங்கள் வாழ இயலாது. சொந்த மகனுக்கே அப்பாவைப் பார்க்க நேரமில்லாத உலகம் இது. நாங்கள் பணத்துக்காக சேவை செய்கின்ற தாதிமார்? அவர்களின் துக்கங்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லலாம். அதையே தூக்கிக்கொண்டு அலையக் கூடாது. நான் வேண்டும் என்றால் உன்னைவகுப்புக்கு அனுப்புகிறேன். உன் மனசைத் தேவையில்லாமல் குழப்பிக் கொள்ளாதே. விளங்குகிறதா? சொந்த உணர்ச்சிவேறு. தொழில் கருணை வேறு. இரண்டையும் குழப்பக்கூடாது.’ என்றாள் நீனா.
செல்வி யோசித்த வண்ணம் நின்றாள்.

குமரன் அவசரமாகக் கடிகாரத்தைப் பார்த்த வண்ணம் அலுவலகத்தைக் கடந்து ஓட்டமும் நடையுமாகச் சென்றான். அவன்போவதைப் பார்த்த செல்வி எழுந்து வெளியே சென்றாள்.

வப்பு நாய்

நன்றியுள்ள, என்றும் நம்பிக்கையான நட்பிற்கு அடையாளம் நாய்? விசுவாசத்தின் மறுபெயராகப் பூலோகத்தில் அவதாரமாகிய வைரவரின் வாகனம். ஐந்தரை அறிவு படைத்தாலும் ஆறறிவை மிஞ்சிய அற்புதம். சுந்தரன் சிறுவனாக இருந்த போது குட்டி நாய் ஒன்று அவன் வீட்டில் வளர்ந்தது. அதனுடன் கலையில் எழுந்து விளையாடுவது அவனது அலாதியானது இன்பம். ஆட்டுப் பாலைக் கறந்து வைத்தால் அது குடிக்கும் விதமே தனி. உருசி கண்ட பூனையாகச் சுந்தரனுக்கு நாயைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் கொள்ளைப் பிரியம் பொங்கி வரும். குழந்தைப் பிள்ளை போல் அள்ளி உச்சி முகர உள்ளம் துடிக்கும். பழைய ஞாபகங்கள் புதிய அனுபவம் தேடித் துடிக்கும்.

நந்தினிக்கு மிருகம் என்றாலே வயிற்றைப் பிரட்டும். நாய் என்றால் நாற்றம் என்பது அவள் அகராதியின் அடுத்த அர்த்தம். பூனையென்றால் ரோமத்தால் வீடு நாசம் என்பது அவளின் மறு பொருள். ஊரில் என்றாலும் பருவாய் இல்லை. செல்லப் பிராணிகளை வீட்டிற்குள் அடுக்கத் தேவையில்லை. இங்கு அடைத்துக் கட்டிய வீடு. காற்றுகூடக் களவாக உறவாட முடியாத இறுக்கம். இங்கே நாய்க்கும் எங்களுக்கும் சம உரிமை. சில வீடுகளில் பிள்ளைகளுக்கு இல்லாத சலுகை செல்ல நாய்களுக்குக் கிடைப்பது வழமை. சில தாய்மார்களின் அன்பு முகப்புத்தகத்தில் முகமில்லாத மனிதர்களுக்குக் கிடைக்கிறதாம் அல்லது நாய்க்குக் கிடைக்கிறதாம். சில வீடுகளில் தாம்பத்தியத்தைப் பார்க்கும் சுதந்திரம் அவற்றிற்கும் இருக்கிறதாம். அதுக்கு மேல் அவர்களின் உரிமை பற்றி உங்களுக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை. நீங்கள் வளர்ந்தவர்கள்… புரிந்து கொள்வீர்கள். கட்டிலில், சோபாவில், காருக்குள் சிலவேளை அவர்களுக்குத்தான் முதலிடம். நந்தினி வேண்டாம் என்றாள். சுந்தரன் வேண்டும் என்றான். நாய் வளர்ப்பு அவர்களுக்குள் நாய் இழுபாடாகியது.

சுந்தரனுடைய பச்சைநிற வசந்தமாளிகை. பேஸ்மன்ற் அவனுக்குச் சொந்தமானது. அவன் தனது இரகசிய அலுவலகத்தை அங்கே வைத்திருந்தான். நாய் இல்லாத குறைக்கு முகப்புத்தகத்தில் முகம் தெரியாத மனிதர்களை வம்புக்கு இழுப்பதில் பொழுது போக்குவான். நந்தினி இந்த சில்லெடுப்பிற்கு வருவதில்லை. பேஸ்மன் மேலே கோலும் சமையல் அறையும். நந்தினி சமைப்பாள். பின்பு தொலைக்காட்சி பார்ப்பாள். அவள் இராஜாங்கம் அந்தத் தளத்தில். அலுப்படித்தால் அதற்கு மேலே படுக்கை அறை இருக்கிறது. அங்கே ஏதாவது செய்வாள். படுப்பாள். இடைக்கிடை ஏதாவது சூடாகச் சுந்தரனுக்குக் கொண்டுவந்து கொடுப்பாள். தன்னோடு இல்லாது கீழே குடியிருப்பதையிட்டுச் சூடாகப் பார்த்துவிட்டுச் செல்வாள். ஏன் என்று கேட்பதில்லை. வாவென்று சொல்வதில்லை. அது அவர்களுக்குள் உள்ள எழுதப்படாத ஒப்பந்தம். ஒட்டியும் ஒட்டாத உறவின் நடனம்.

சுந்தரன் நீல நிற மேலங்கிக்குள் ஆமையாக. ஆமையின் தலையில் குளிரேறாது கறுத்தத் தொப்பி. தொழ தொழக்கும் சாம்பல் நிற பூமா ஜீன்ஸ். சுந்தரன் சுதந்திரமாக நடந்தான். நந்தினி காட்டிற்குள் சுற்றுலாப் போவதற்கு வரமாட்டாள். சுந்தரனுக்குக் காட்டிற்குள் சுற்றுலா போவதென்றால் குசி. சுதந்திரம். கற்பனைகள் தொகை மயிலாகக் கூத்தாடும் அவன் பயணம். சுத்தமான காற்று. இயற்கையின் ஓசை. அழகான அருவி. வானை முட்டும் ஊசியிலை மரங்கள் நிறைந்த காடு. மலை. நீண்டு செல்லும் ஏரி. கூடிச் செல்லும் மனிதர்கள். ஓடிச் செல்லும் மனிதர்கள். ஒண்டியாகச் செல்லும் மனிதர்கள். சைக்கிளில் காற்றைப் பிளந்து செல்லும் மனிதர்கள். விதம் விதமான நாய்களைப் பாக்கும் பாக்கியம். நாய்களும் குழந்தைகளும் விளையாடியபடி செல்லும் காட்சி. சுந்தரன் அந்த அற்புதத்தை அனுபவித்தான்.

நாய்களைக் கொண்டு செல்பவர்கள் அதன் எச்சத்தை அள்ளுவதற்கு ஒரு பொலித்தீன் பையும் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும். காடுதானே என்று சிலர் கவனமெடுப்பதில்லை. நாய்க்கு மோப்பம் வேண்டும். சிலவேளை முகரக் கூடாததையும் முகர்ந்து பார்க்கும். அது போல் மோப்பம் கொடுக்கும். அடிக்கக்கூடாத இடம் எல்லாம் சுதந்திரமாக அடித்து வரும். எவ்வளவுதான் நல்ல சாப்பாடு கொடுத்தாலும் மலத்தை மணந்து பார்க்கும் அதன் குணம் மாறி விடுவதில்லை. அது மாத்திரம் சுந்தரனுக்குப் பிடிப்பதில்லை. நாய் ஏன் அப்படிச் செய்கிறது? மில்லியன் வருடங்களாக நிறமூகூர்த்தத்தில் பதியப்பட்ட தன்னிச்சையான செயலா?

சுந்தரன் நடந்தான். எங்கும் வெண்மை. வைரப்பொடிகளில் பட்டுத் தெறிக்கும் வெள்ளி ஊசிகளின் கூர்மை சூரியக் கதிர்களுக்கு. கண்களைச் சிலவேளை திறப்பதில் சங்கடம். இயற்கையைத் தழுவும் மனிதரின் ஆவல். நாய்களை உலாத்திற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டிய கட்டாயம். சனிக்கிழமைகளில் காட்டுக்குள் திருவிழாக் கோலம். பல நாய்கள் தங்கள் எசமானர்களோடு உலாத்திச் சென்றன. எத்தனை வகையான நாய்கள்? பூனைக்குட்டி அளவில் இருந்து மாட்டுக்கண்டு அளவு வரையும். நிறங்களும் தோற்றங்களும் இயற்கையின் பரிசோதனை எவ்வளவு பரந்துபட்டது என்கின்ற உண்மையை விளம்பும். இயற்கை அற்புதம். எல்லாவற்றிலும் வகை வகையாகப் படைத்த அற்புதம். மனிதனை இயற்கை விளங்கி அவனுக்கு இந்த வாழ்வு கொடுத்தது. மனிதன் இயற்கையை விளங்கவில்லை. தன் வாழ்வைக் கேள்விக்குறியாக்கிவிட்டான். இது சுந்தரனின் சுதந்திரமான விளக்கம். இயற்கை மீண்டு கொள்ளும் என்கின்றனர். மனிதன் மீள்வானா?

சுந்தரனுக்கு முன்பு இருவர் தங்களது செல்லப் பிள்ளைகளோடு போனார்கள். நாய்களின் சேட்டையால் அவர்கள் வேகம் குறைந்தது. அதில் ஒன்று சின்ன வெள்ளை நாய். மற்றையது கறுப்பு பெரிய நாய். கறுத்த நாய் சின்ன நாயை பார்த்துக் குரைத்தது. அதை வெருட்ட முயற்சித்தது. சின்ன நாய் பயப்படவில்லை. கடுகு சிறிது என்றாலும் காரம் பெரிது என்றது. அது கறுத்த நாயைப் பார்த்து உறுமியது. பின்பு திடீர் சமாதானம். இரண்டும் சேர்ந்து ஓடின. ஒன்றை ஒன்று கலைத்தன. கறுத்த நாய் அதிகாரமாய் சின்ன நாயை விட்டுக்கலைத்தது. சின்ன நாய்க்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. சின்ன நாய் திரும்பி கறுத்த நாயைப் பார்த்து உறுமியது. கறுத்த நாய் அனுங்கிவிட்டுப் பின்வாங்கியது. ஓ வெளித்தோற்றங்கள் சிலவேளை மாயைதான்.

வழியில் குதிரையின் எச்சம் திட்டுத் திட்டாக. அதைக் கண்ட கறுத்த நாய் ஓடிப்போய் முகர்ந்து பார்த்தது. வெள்ளை நாய் அதைப் பார்க்காது முன்னே சென்றது. நந்தினி இந்த நாய் செய்ததைப் பார்த்திருந்தால் நாயைப் பற்றி கதைப்பதையே அனுமதிக்க மாட்டாள். அதன் பிறவிக்குணம் அப்படித்தான். அதைப் விளங்கிக் கொள்ள வேண்டியது நாங்கள்தான். சுந்தரனுக்கு அந்த வெள்ளை நாயை இப்போதே வீட்டிற்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கின்ற ஆசை. அது பௌவ்வியில் வாய் வைக்கவில்லை என்பது மட்டும்தான் தெரியும். யாரையும் எதையும் பார்த்தவுடன் விளங்கிக் கொள்ள முடியாது. பதுங்கியிருக்கும் குணங்கள் வெளிவர நாளாகும். வெள்ளை நாயிடம் வேறு என்ன குணம் இருக்கும்? சுந்தரனுக்கு அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கப் பொறுமை இல்லை.

வெள்ளை நாயின் சொந்தக்காரன் சுந்தரனைப் பார்த்து நட்பாகச் சிரித்தான். அவன் ஒரு சுதேசி. ஆறடி உயரம். பொன்னிறக் கேசம். வழக்கத்திற்கு மாறாக மீசை அவன் முகத்தில். நீல நிறத்தில் உடலோடு ஒட்டியிருக்கும் ஓடும்போது அணியும் ஆடை. தோலோடு ஒட்டிய நிர்வாண மறைப்பு. அவன் சுந்தரனை கனிவோடு பார்த்தான். உருவத்திற்கும் அவன் பார்வைக்கும் சம்பந்தம் இல்லை. சுந்தரனுக்கு அது போதுமாயிற்று. அவனோடு கதைக்கத் தொடங்கினான்.

‘நல்ல அழகான நாய்… இது என்ன வகை நாய்?’ என்றான் சுந்தரன். அவனுக்கு நந்தினியைப் பார்ப்பதைவிட நாயைப் பார்ப்பது இனித்தது. நந்தினி அறியாமல் மட்டும் அப்படி எண்ணுவது உண்டு.

இதுவா? இது ‘அமெரிக்கன் எஸ்கிமோ டொக்‘(யுஅநசiஉயn நுளமiஅழ னுழப). இதற்கு ஒரு சகோதரியும் அதன் குட்டியும் எங்களிடம் உள்ளன. அவளும் பால் வெள்ளை அழகாக இருப்பாள். அவள் இவளை விடக் கொஞ்சம் கட்டை. பின்புறத்தை ஆட்டி ஆட்டி அழகாக நடப்பாள். மிகவும் சாதுவாக இருப்பாள். அதிகம் குரைக்க மாட்டாள். பழக்கம் இல்லாவிட்டால் ஒதுங்கி இருப்பாள். எல்லா நேரங்களிலும் அப்படி இருக்கமாட்டாள். அவள் அதி புத்திசாலி என்பது என்கருத்து. ஆண்களைக் கண்டால் மாத்திரம் அவள் கட்டுப்பாட்டை இழந்து விடுவாள். பெண்ணென்று வெட்கப்படாமல் இச்சைக்குத் தயாராகிவிடுவாள். பக்கத்து வீட்டு அல்சேசனுடன் சேர்ந்த குட்டி பெற்றிருக்கிறாள். இப்போது அல்சேசனுடன் அவளுக்கு நட்பில்லை. எங்களுக்கு இவளே போதும். அவளையும் அவளது குட்டியையும் நாங்கள் விற்பதற்கு நினைத்து இருக்கிறோம். எல்லோரையும் கவனிப்பது எங்களுக்குச் சங்கடமாய் உள்ளது. அவளை என் நண்பி நாயிற்றுக் கிழமையில் உலாத்திற்குக் கூட்டிப் போவாள். வீட்டிற்கு வரும்போது பேசிக்கொண்டு வருவாள். இவளைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்று கவலைப்படுவாள்.’

என்று பெரியதொரு விளக்கம் கொடுத்தார் அவர்.

‘எனக்கு நாய் வளர்ப்பது என்றால் கொள்ளை ஆசை. எனக்கு நீங்கள் அந்த நாயையும் அவள் குட்டியையும் தருவீர்களா?’ என்று சுந்தரன் கேட்டான்.

அந்த மனிதர் சுந்தரனிடம் இருந்து இவ்வளவு விரைவாக அந்தக் கேள்வி வரும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. சற்றுத் திகைத்தார். பின்பு தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு,

உங்களால் அவளைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கொள்ள முடிந்தால் நான் அவளையும் அவளது குட்டியையும் உங்களுக்குத் தருகிறேன். அது சரி உங்கள் அயல் வீட்டில் ஆண் நாய்கள் இருக்கின்றனவா?’ என்று கேட்டார்.
‘ஏன்?’ என்றான் சுந்தரன்.
இப்போதுதானே சொன்னேன். அவள் ஆண்களைக் கண்டால் தொந்தரவாகிவிடும். விவஸ்தை இல்லாது வீட்டிற்குள் கூட்டிக்கொண்டு வருவாள். அல்லது அவர்களோடு ஓடிவிடுவாள்.’
‘அவளுக்கு நலமடிக்க முடியாதா?’ என்றான் சுந்தரன் அப்பாவியாக.

‘ஆண் நாய்களுக்குச் செய்யலாம். இரசாயன முறையில் செய்யலாம். அதைவிடப் பழைய முறைதான் மிகவும் பாதுகாப்பானது. இவற்றைச் சட்டப்படி செய்ய முடியாதாம். பெண் நாய்களுக்கு எப்படி என்று தெரியவில்லை. அது ஒரு பிரச்சனைதான். அதைப் பற்றி அறிய வேண்டும். அறிந்தால் சொல்கிறேன். அவளது குட்டிக்கு ஏதோ வருத்தமாக இருக்க வேண்டும். அவள் வயதை மீறிய தோற்றம்.’ என்றார் அவர்.
‘நீங்கள் கோர்மோன் கொடுப்பதில்லைத்தானே?’ என்றான் சுந்தரன்.
‘இல்லை. நாங்கள் அப்படி ஏதும் இயற்கைக்குப் புறம்பாகக் கொடுப்பதில்லை. கடையில் வாங்கும் சாப்பாட்டில் ஏதும் கலக்கிறார்களோ தெரியாது. அவள் குட்டிக்கு ஒழுங்காகப் பால் கொடுக்கவில்லை. நாங்கள் பெட்டிப் பால் கொடுத்துத்தான் வளர்த்தோம்.’

‘பருவாய் இல்லை. நான் அவளையும் குட்டியையும் வாங்க வேண்டும்.’

அந்த மனிதர் சுந்தரனைப் பார்த்து ஒருவிதமாகச் சிரித்தார். எதற்கு அவர் அப்படிச் சிரிக்கிறார் என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. தன் அவசரம் தன்னைக் காட்டிக் கொடுக்கிறது என்பது அவனுக்குப் விளங்கியது. என்றாலும் அவள் வேண்டும் என்கின்ற ஆசை அவன் மூளையைச் சிந்திக்கவிடாது ஆக்கிரமித்தது. நிதானம் பறிபோனது. அவதி புகுந்து கொண்டது.

‘அப்படியா? அதற்குக் கொஞ்சம் செலவாகும், பருவாய் இல்லையா?’ என்றார் அந்த மனிதர்.
‘இல்லை எவ்வளவு நான் உங்களுக்குத் தரவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?’ என்றான் சுந்தரன். பேரம் பேசுவதா இல்லையா என்கின்ற தடுமாற்றம் அவனிடம்.
உங்களைப் பார்த்துச் சந்தைவிலை சொல்ல மனம் வரவில்லை. நீங்கள் அவளுக்குப் பத்தாயிரம் குரோணர்களும், குட்டிக்கு ஐயாயிரம் குரோணர்களும் தந்தால் போதும். பின்பு நீங்கள் குட்டியை விற்றுக்கொள்ளலாம்.’

சுந்தரனுக்கு அது சராசரியைவிடக் குறைந்த விலை என்பது விளங்கியது. அவன் பேரம் பேசும் எண்ணத்தைக் கைவிட்டான்.

‘சரி நான் தருகிறேன். எப்போது அவளை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்வதற்கு வரலாம்?’ என்று கேட்டான். சுந்தரனின் அவசரத்தை அவர் நன்கு இரசித்தார். அதற்கு இன்னும் ஒரு அழுத்தம் கொடுக்க,
‘என்ன அவசரம்? உங்களுக்கு இப்போதே அவள் மீது அன்பு வந்து விட்டது போல இருக்கிறது. அவள் அழகாக இருப்பதோடு தந்திரமான கள்ளி. அவளை அவதானமாகப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.’ என்றார் அவர்.
‘நிச்சயமாகப் பார்த்துக் கொள்வேன்.’ என்றான் சுந்தரன்.
‘நல்லது.’
‘எப்போது வரவேண்டும்?’ சுந்தரன் மீண்டும் கட்டுப்படுத்த முடியாதவனாய் கேட்டான்.
‘நீங்கள் விடமாட்டீர்கள் போல் இருக்கிறது. வருகின்ற சனிக்கிழமை பத்துமணிக்கு திவைத்தா சென்ரரில் இருக்கும் றீமி கடைக்கு முன்பு வந்து நில்லுங்கள். நான் அங்கே அவளையும், குட்டியையும் அழைத்து வருகிறேன்.’ என்றார் அவர்.
‘நல்லது. உங்கள் தொலைப்பேசி எண்ணைத் தரமுடியுமா?’ என்றான் சுந்தரன்.
‘நீங்கள் உசாராகத்தான் இருக்கிறீர்கள்.’ என்று கூறியவர் தனது எண்ணைச் சுந்தரனுக்குக் கொடுத்தார். சுந்தரனும் தனது எண்ணை அவருக்குக் கொடுத்துவிட்டு அந்தச் சந்திப்பு நேரத்தைத் தனது அலைபேசியில் பதிந்தான். பின்பு,

‘அடுத்த சனிக்கிழமை பத்து மணிக்கு திவைத்தா சென்ரரில் சந்திப்போம்.’ என்றான். அதற்கு அந்த மனிதர்,

‘இவ்வளவு கதைத்துவிட்டோம் நாங்கள் எங்களை அறிமுகம் செய்யவில்லையே?’ என்றார்,
‘ஓ மன்னிக்கவும்… சுந்தரன்.’ கூறிய வண்ணம் சுந்தரன் தனது கையைக் கொடுத்தான். அவரும் அதை வலுவாகப் பற்றி,
தொம் கன்சன்.’ என்றார்.

அதன் பின்பு அந்த மனிதர் சிரித்துக் கொண்டு போய்விட்டார். சுந்தரனுக்கு இப்போது நந்தினியின் நினைவு வந்தது. ஒரு நாய்க்கே அவள் சம்மதிக்க மாட்டாள். இப்போது தாயையும் மகளையும் அழைத்துச் சென்றால் விவாகரத்து கேட்பாளோ தெரியாது என்கின்ற எண்ணம் வந்தது. எப்படி என்றாலும் இந்தப் பிரச்சனையை சந்தித்தாக வேண்டும். அவளையும் மகளையும் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து கொஞ்சினால் வாழ்வின் ஆனந்தத்தை அனுபவிக்கலாம். நந்தினி இதற்கு எப்படியும் சம்மதிக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால்? இல்லாவிட்டால் பிரச்சனைதான். நித்தம் சண்டையாகத்தான் இருக்கும்.  அதற்காக நான் அவளையும் மகளையும் இனிக் கைவிட முடியாது. அவளை அடுத்த சனிக்கிழமை அழைத்து வருவதில் மாற்றம் இல்லை. அதைப் பற்றி நந்தினியிடம் சொல்வதா? சொன்னால் வேண்டாம் என்பாள். வீட்டுக்குள் அடுக்கமாட்டாள். சும்மா இருக்கும் சங்கை இப்பொழுதே ஏன் ஊதிக் கெடுக்க வேண்டும்? சொல்ல வேண்டாம். வரும்போது அவள் சந்திக்கட்டும். சில வேளை அவளைப் பிடித்தால் நந்தினி பேசாமலும் இருப்பாள். ம்… அதீத நம்பிக்கைதான். நந்தினிக்காவது பிடிப்பதாவது. சரி எதற்கு இந்தக் கிழமை தேவையில்லாது இரணப்பட வேண்டும்? வேண்டாம். நந்தினிக்கு இப்போது தெரிய வேண்டாம். என்பதாக எண்ணிய சுந்தரன் வழக்கத்துக்கு மாறாக மிகையான சந்தோசத்தில் துள்ளிக் குதித்தான். உலாப் போனவர்கள் அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

நந்தினிக்குத் தெரியவரும் போது எரிமலைகள் வெடிக்கும். சந்தோசம் போய் சாவீடாய் மாறும். மாறட்டும். எத்தனைத் துன்பம் வந்தாலும் அவளைக் கூட்டி வந்து அவளோடு கொஞ்சுவது போல் வேறெந்த இன்பமும் உலகத்தில் கிடையாது என எண்ணிய வண்ணம் மேற்கொண்டும் துள்ளாது அமைதியாக நடந்தான்.
*
அடுத்த சனிக்கிழமை சொல்லி வைத்தது போல் அவளையும் குட்டியையும் அந்த மனிதர் அழைத்து வந்தார். குறிப்பிட்ட வாசலில் தரிப்பிடம் கிடைக்காததால் மற்றைய வாசலில் காத்து நின்றார். சுந்தரன் பணத்தோடு சென்றான். அந்த மனிதர் கையில் விற்பதற்கான படிவம் ஒன்று தயாராக இருந்தது. அதில் கையெழுத்து வைத்துப் பணத்தைப் பெற்ற பின்பு அவர்களைச் சுந்தரனிடம் தந்துவிட்டு அவர்  போய்விட்டார். அவர் போனதைப் பார்த்த போது இவளையும் குட்டியையும் தொலைத்தால் போதும் என்கின்ற நினைப்பில் இருந்திருப்பாரோ என்கின்ற எண்ணம் சுந்தரனுக்குத் திடீரென்று வந்தது. இவள் அழகு அசத்துகிறது. நளினம் மயக்குகிறது. கொஞ்சம் கட்டை. குட்டி நல்ல குண்டு. போகப் போகத்தான் எப்படியானவள் என்பது தெரியும். என்றாலும் சுந்தரனுக்கு அவள்மேல் கொள்ளை ஆசை வந்தது. அவளையும் குட்டியையும் அங்கே உள்ள மிருகங்களுக்கான உபகரணம், சாப்பாடு என்பன விற்கும் கடைக்கு அழைத்துச் சென்றான். அவளுக்குத் தேவையான பொருட்கள் வாங்கினான். அவன் எதிர்பார்க்காத அளவுக்கு அதுவும் ஒரு பெரிய துண்டாகிற்று. நந்தினி அறிந்தால் குளறுவாள். ஆசைப்பட்டாகிற்று. இனி இப்படியான செலவுகளை ஏற்கத்தானே வேண்டும் என்பதாகச் சுந்தரன் எண்ணினான். வெளியே வாய்விட்டுச் சொல்ல முடியாத செலவுகளாய் அதை வைத்துக்கொள்ள முடிவுசெய்தான். அவளுக்குக் கழுத்தில் ஒரு அழகான பட்டி வாங்கிக் கட்டிவிட்டான்.

குட்டியையும், அவளையும், பொருட்களையும் காரில் ஏற்றிக்கொண்டு அவன் வீட்டிற்கு வந்தான். நல்ல வேளையாக விட்டில் நந்தினி இல்லை. அவசர அவசரமா அவளையும் குட்டியையும் பெஸ்மன்ரிற்கு அழைத்தச் சென்று அங்கே தங்கவைத்தான். அவளது பொருட்களையும் அங்கே எடுத்து வந்து வைத்தான். கொஞ்ச நாட்களுக்கு அவளை அங்கே இரகசியமாகத் தங்கவைக்கலாம். குட்டி காட்டிக் கொடுத்துவிடும். அது குண்டாக இருப்பதோடு வள் வள் என்று எப்போதும் குரைக்கும். குட்டி குரைத்தால் நந்தினி வந்தவுடனேயே இந்த இரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்துவிடுவாள். இனி எதுவும் செய்ய முடியாது. என்ன நடக்கிறது என்று இருந்து பார்ப்போமெனச் சுந்தரன் எண்ணினான்.

குட்டி விளையாட்டாக விட்டு விட்டுக் குரைத்தது. நந்தினி வந்த போது திடீர் அமைதி. சுந்தரன் தப்பித்தேன் என்று நினைத்தான். அது திடீரென தலைகீழாகியது.

சுந்தரன் நந்தினியோடு கதைத்த வண்ணம் நின்றான். குட்டி நாய் குரைக்காமல் படியேறி மேலே வந்தது. அதைக் கண்ட போது அவனுக்குத் தலை சுற்றியது. நந்தினி அவனைப் பார்த்த வண்ணம் நின்றதால் குட்டியை முதலில் காணவில்லை. சுந்தரனுக்கு என்ன செய்வது என்று விளங்கவில்லை. குட்டி வந்ததும் போதாது என்பதாக நந்தினியைப் பார்த்து நீ யார் புதிய ஆள் என்பதாக திடீரெனக் குரைத்தது. நந்தினி திடுக்கிட்டுத் திரும்பினாள். அத்தால் வில்லங்கம் விஸ்வரூபம் எடுத்தது.

‘ஆ……  என்ன இது. இங்க என்ன நடக்குது?’

என்று கேட்ட நந்தினி கோபமாகப் பேஸ்மன்றிற்குச் சென்றாள். சுந்தரன் அவள் பின்னாலே ஓடினான்.

‘நந்தினி விளங்கிக்கொள். ஆசைக்குக் கொஞ்ச நாள் வைச்சிருக்கிறன்.’
‘அதெல்லாம் சரிவராது. இப்பவே கொண்டு போய் எங்கையாவது விட்டிட்டு வாங்க.’ என்றாள்.
‘இப்ப எங்க கொண்டே விடுகிறது. நான் காசு குடுத்து ஒப்பந்தம் எழுதி வாங்கீட்டன். அவை கொஞ்ச நாளைக்கு இங்கதான் இருப்பினம்.’
‘என்ன… உது சரிவராது. அப்படி எண்டா நான் போறன்.’
‘நந்தினி கொஞ்சம் விளங்கிக்கொள்.’
‘என்ர விருப்பத்திற்கு மாறா நீங்கள் நடந்த பிறகு நான் இருப்பன் எண்டு எதிர்பாக்கிறியளா? நான் இப்ப வெளிக்கிடுகிறன் பாருங்கோ. நீங்கள் அவையக் கட்டிக்கொண்டு அழுங்கோ.’
‘தயவு செய்து… பிளீஸ் நந்தினி. கொஞ்ச நாளில நான் யாருக்கும் விக்கிறன்.’ சுந்தரன் சமாளிக்கக் கூறினானே தவிர அவனுக்கு விற்கும் நோக்கம் கிடையாது.

‘இது என்ன கோதாரி… ம்…’

இறுமிவிட்டு நந்தினி மேலே சென்றாள். அவள் வெளிக்கிட்டு எங்காவது போகாவிட்டாலும் இன்று வீட்டில் சாப்பாடு சமையல் ஒன்றும் இருக்காது என்பது சுந்தரனின் கணிப்பு. அவளின் அழகு அவனை மயக்கியது. குட்டி வேறு செல்லமாய் குரைப்பது கள்வெறி கொள்ள வைத்தது.

சுந்தரனின்மேல் இருந்த கோபம் நாளாக நாளாக நந்தினிக்குக் குறைந்தது.

நந்தினி விதியை மாற்ற முடியுமா என்கின்ற சலிப்பில் சுந்தரனின் ஆசைக்கு இடம் கொடுத்தாள். பெஸ்மன்றில் இருந்து அவள் சோபாவிற்கு வந்த போது நந்தினிக்குப் பற்றி எரிந்தது. எட்டி ஒரு உதைவிட வேண்டும் போல் கோபம் வந்தது. அப்படி உதைந்தால் தனக்கும் சுந்தரனுக்கும் இடையில் சண்டை உருவாகும் என்பதை விரும்பாதவளாய் அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள். நல்ல வேளையாக நந்தினி அவளுக்குச் சமைக்க வேண்டியது இல்லை. சுந்தரன் அவளுக்கத் தேவையான உணவுகளைக் கடையிலேயே வாங்கி வந்துவிடுவான். முன்பு திறப்பதைவிட இப்போது அதிகம் ஜன்னலை நந்தினி திறந்துவிடுவாள். அவளுக்கு இரண்டின் மணமும் மூச்சை முட்டுவதான அவஸ்தையை அடிக்கடி உண்டாகும். சுந்தரன் இல்லாத நேரத்தில் அவள் கதவைத்திறந்து வெளியே கலைத்தும் விடுவாள். தாயும் குட்டியும் துள்ளிய வண்ணம் வெளியே போவார்கள். வெளியே அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்பதை நந்தினி கவனிப்பதில்லை.

*

அன்று சுந்தரன் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டான். சமையலில் ஈடுபட்ட நந்தினி அவளையும் மகளையும் வெளியே கலைத்துவிட்டாள். பின்பு தனது சமையல் அலுவல்களைக் கவனித்தாள். சமையல் அறையில் வெக்கை அதிகமாக ஜன்னலை திறப்பதற்குச் சென்றாள். அப்போது வெளியே பார்த்தவளுக்கு துக்கிவாரிப் போட்டது. அவள் பக்கத்து வீட்டானோடு… நந்தினிக்குப் பற்றிக்கொண்டு வந்தது. கத்தி ஒன்றை எடுத்து அறுக்க வேண்டும் என்பதாகக் கோபம் வந்தது. அவள் சுந்தரன் வந்ததும் அதைக் கூறினாள். சுந்தரன் சோர்ந்து போய்விட்டான். தான் இல்லாத போது ஏன் அவளை வெளியே விட்டாய் என்று சத்தம் போட்டான்.

அதன் பின்பு நந்தினி அவளைத் தனியே வெளியே விடுவதில்லை. அதனால் வரும் விளைவுகளைச் சகிக்கும் பொறுமையும் அவளிடம் இருக்கவில்லை. பக்கத்து வீட்டான் அடிக்கும் கொட்டத்தைப் பார்த்த அதன் எசமான் அதற்கு நலமடித்துவிட்டான். அதன் பின்பு சில வேளைச் சுந்தரனுக்கு தெரியாமல் நந்தினி வெளியே கலைத்தால் அவளும் குட்டியும் எங்கோ அதிக தூரம் போய்விட்டு வருவார்கள். எங்கே போகிறார்கள் என்று நந்தினி அக்கறை கொள்வதில்லை. முதல் முறை மகளுக்கு முன்பாகத்தான் அவள் அந்த அசிங்கம் செய்தாள். அவள் பார்வையில் அது அசிங்கமாகாதென நந்தினி நினைத்தாள். வெறுத்தாள். இப்போது யாருடனும் தொடர்பு ஏற்பட்டால் அதைத்தான் செய்வாள். எப்படி அவளால் இப்படிச் செய்ய முடிகிறது என்பது நந்தினிக்குப் விளங்கவில்லை. அதுதான் நாய்க்குணமோ என்று அவள் எண்ணுவாள்.

இப்போது வெளியே விட்டால் அவள் அதிக நேரம் எங்கோ சென்று தங்குகிறாள். நந்தினிக்கு இவளின் நடத்தை மீது சந்தேகம். யாரோ ஒரு ஆணைப் பிடித்துவிட்டாள் என்கின்ற ஐமிச்சம். எதற்காகச் சுந்தரன் இதை இழுத்து வந்தான் என்பது எரிச்சல் தரும். தான் சொல்வதை அவன் கேட்பதில்லை என்கின்ற அந்தரம். அவளின் அழகில், செல்லக் குரைப்பில் மயங்கிப் போய்விட்டான். நந்தினி அவளைத் தொடுவதே இல்லை. சுந்தரன்தான் இருவரையும் நிர்வாணமாய் குளிக்கவார்த்துத் துடைத்து எடுப்பான். அவள் குளித்து துடைத்து வந்தால் அழகாக இருக்கும். குட்டி குளித்தாலும் அதன் ஊதிய உடம்பில் ஒருவித அழுக்குத் தொடர்ந்து இருப்பதாகவே தோன்றும். பாவம் குட்டி என்று நந்தினி சிலவேளைகளில் நினைப்பது உண்டு. இப்படி ஒரு தாய்க்கு அவள் குட்டியாகப் பிறந்துவிட்டாள் என்பதாக நினைத்துக்கொள்வாள்.

நந்தினிக்கு அவளைச் சற்றும் பிடிப்பதில்லை. நந்தினியைக் கண்டால் அனேகமாக பேஸ்மன்றுக்குள் அவள் அடைந்து கொள்வாள். அல்லது வெளியே கலைத்தால் சந்தோசமாய் ஒடி மறைவாள். சுந்தரன் வேலையால் வந்தால் அவனிடம் பாய்ந்து பாய்ந்து ஜாலம் காட்டுவாள். நந்தினிக்கு அப்படி ஜாலம் காட்டுவது சற்றும் பிடிப்பதில்லை. இவள் நம்பிக்கைக்கு உகந்தவள் இல்லை என்பதை நந்தினி அவனுக்குக் குறிப்பால் உணர்த்தப் பார்த்தாள். அவன் அதைப் விளங்கிக் கொள்ளவில்லை. நந்தினி அவளைப் பற்றிச் செல்வதை அவன் நம்புவதும் இல்லை. நந்தினி இப்போது அவனுக்குப் புத்திமதி சொல்வதை விட்டுவிட்டாள். நன்றாகப் பட்டுத்தெளியட்டும் என்று காத்திருந்தாள்.

அன்று ஒரு சனிக்கிழமை. சுந்தரனுக்கு அவளோடும் மகளோடும் வெளியே போகிற புழுகு. கடைக்குப் போய் பொருட்கள் வாங்கி வந்த பின்பு அவளையும் குட்டியையும் அழைத்துக்கொண்டு ஒரு மணிபோல சுந்தரன் உலாத்திற்குப் போனான். வழமையாக அவன் ஒருமணிக்கு இறங்கினால் மூன்றுமணிக்கு வீட்டிற்கு வந்துவிடுவான். அன்று நான்கு மணியாகியும் வீட்டிற்கு வரவில்லை. நந்தினிக்கு அப்போதே பதட்டமாகிவிட்டது. சரி எதற்கும் சற்று பொறுத்துப் பார்ப்போம் என்று காத்திருந்தாள். நேரம் ஐந்தாகிவிட்டது. சுந்தரனையும் காணவில்லை. அவளையும் காணவில்லை. நந்தினியால் அதற்கு மேல் பொறுக்க முடியவில்லை. அவள் அலைபேசியில் சுந்தரனைத் தொடர்பு கொண்டாள். காட்டிற்குள் சிலவேளை அலைபேசி வேலை செய்யாது. சுதரன் தொடர்ந்தும் நடுக்காட்டிற்குள்தான் நிற்பானா என்பது விளங்கவில்லை. எதற்கும் அவன் எடுக்க வேண்டும் என்கின்ற பிரார்த்தனையோடு காத்திருந்தாள். அவன் பதிலளித்தான்.

‘ஏன் இன்னும் வரேல்லை?’ என்று நந்தினி கேட்டாள்.
‘நந்தினி நான் தெரியாமல் அவளைக் காட்டுக்க அவுட்டு விட்டன். அவள் அங்க வந்த ஒரு ஆணோட தனகினாள். அதுகின்ற சொந்தக்காரன் சைக்கிள்ள போனவன். அது ஓட இவளும் ஓடினாள். கொஞ்சத்தூரம் ஓடிப்போட்டுத் திரும்பி வருவாள் எண்டு நினைச்சன். அவள் வரேல்ல. நான் தேடியலைஞ்சு களைச்சுப் போனன். எனக்குத் தலை சுத்துற மாதிரி இருக்குது நந்தினி… நான் என்ன செய்யிறது?’
‘அது நாய்தானே. பேசாமல் விட்டிட்டு வாங்க. விருப்பம் எண்டா அது மோப்பம் பிடிச்சு தேடிவரும்.’
‘இல்ல நந்தினி அவள் இல்லாமல் என்னால வரமுடியாது. அவள் இல்லாத வீட்டை நினைச்சே பார்க்கேலாது.’
‘உங்களுக்கு என்ன பைத்தியமா? நாய்க்காகவும் யாரும் இப்பிடிக் கவலைப்படுவினமே? அது தன்ர குணத்தை காட்டீட்டுது பாத்தியளா?’
‘நான் அவளை நாய் மாதிரியா பாத்தன்?’
‘நீங்கள் தேவதையாப் பாத்து இருக்கலாம். அது நாய்தானே? நாய் போலத்தான் குணமிருக்கும். அதுதான் அகின்ர இயற்கை. அதை மாற்ற முடியுமா? நாயத் தேவதையாக்கேலாது. அதுகின்ர வாலையே நிமித்த முடியாது. அது அப்பிடித்தான் இருக்கும்.’
‘என்னால முடியல்ல நந்தினி.’

சுந்தரன் மறுகரையில் அழுவது நந்தினிக்குக் கேட்டது. அதைக்கேட்ட நந்தினிக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. ‘இவருக்கு என்ன பைத்தியமா? ஒரு வப்பு நாய்க்காக எதற்கு இப்படிப் பரிதவிக்கிறார். என்ன பலவீனம் இது?’

‘இப்ப பேசமால் வீட்ட வாறியள். இல்லாட்டி அந்த வப்பு நாய் பெரிசெண்டா இனி இங்க என்னிட்ட வராதீங்க. விளங்குதா நான் சொல்லுறது.’ அவள் கண்டிப்பாகக் கூறினான்.

‘வப்பு நாய், என்ன? என்ன?’ சுந்தரன் அதிர்ந்தான். பின்பு மௌனமானான். ஏதோ சட்டென்று விளங்கியது. ஆணைக் கண்டவுடன்  எசமானையே புறக்கணித்து ஓடிவிட்டாள். சுந்தரனுக்கு அவள் நன்றி உள்ள நாய் இல்லை என்பது இப்போது புரிந்தது. இனி நாய் பற்றி தான் எண்ணவே கூடாது என்று நினைத்தான்.
‘என்ன பேசாமல் நிக்கிறியள் வாறியளா?’
‘ஓ வறன்.’

‘வப்பு நாய்.’ அவன் வாய் தன்னிச்சையாகச் சொல்லியது.

அகப்பைக் காம்பு

வேலையால் வரும்போது தன்னையறியாத அலுப்பு உடலில் புகுந்து முறிப்பதாய் ஒரு அவஸ்தை. வீடு வேலை வீடு வேலை என இயந்திரமயமாகிய அலுத்துப் போன மனதில் உருவாகும் நச்சு உணர்ச்சிகளாகக் கோபம், ஆதங்கம், அவசரம், வெறுப்பு என்பதாக இன்னும் பல புற்றில் இருந்து சீறியெழும் கருநாகங்கள் போல் எப்போதும் தலை நீட்டுகின்றன. அலுத்த வாழ்வா? அடைபட்ட வாழ்வா? விடை காணமுடியாத அவஸ்தையுடன் அலையும் வாழ்வா? எங்கோ பறிபோகிவிட்ட எமது சுதந்திரத்தை எண்ணி இங்கே தலை நீட்டும் கருநாகங்களான உணர்ச்சிகளா?. சுதந்திரப் பறவைகளாகச் சுற்றிவந்த சுகத்தை இழந்த ஏக்கமும் கோபமும் அடிமனதில் தணலாகக் கனன்று கொண்டிருக்க வேலை வீடு வேலை வீடு என்பதான விடை காணமுடியாத வாழ்க்கையாக. குருவிக் கூடுகளான எமது வாழ்க்கையைக் குரங்கு கூட்டமாய் நிர்மூலம் செய்து நிர்க்கதியாக்கிய இலங்கை அரசை எண்ணும்போது கருநாகம் தலை நீட்டிச் சீற, கவலை முகத்தில் கருமேகமாய் அப்ப, சோகம் மலைப்பாம்பாய் விழுங்கச் சோர்வடைந்து சுருண்டுபோகும் அவஸ்தையா?.

அன்று மேலதிக வேலையை முடித்து வரும்போது அலுப்பு அவனை வெற்றி கொண்டு அகங்காரமாய் எள்ளி நகையாடியது. சோர்வு சுற்றி வளைத்துச் சூறையாடியது. அப்பாடா என்பதாகப் போய்
சோபாவில் விழுந்து தொலைக்காட்சி சிருட்டித்த உலகில் புகுந்துவிடத் துடித்தான். ஒரு உலகில் இருந்து இன்னொரு உலகிற்குப் பாய்ந்து இந்த ஓயாத அலைச்சலில் இருந்து விடுதலைப் பெறும் முயற்சி.

சபேசன் வீட்டுக் கதவைத் திறந்தான். ஆ என்கின்ற அலறும் ஓசை பழுக்க காய்ச்சிய ஆணியாய் காதிற்குள் பாய்ந்தது. சூவைக் கழற்றி வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்றபோது குமுதினியும், கபியும்
சமையலறையில் உள்ள மேசையில் இருந்தனர். குமுதினி கையில் ஒரு மரத்தால் செய்யப்பட்ட அகப்பை இருந்தது. அந்த அகப்பையை ஆட்டினால் அவன் ‘ஆ’ எனக் கத்துவான். அவன் கண்களில் பயம் மின்னும். கபிலனைப் பொறுத்தவரையில் அம்மா இப்போது அகப்பைக்காம்புப் பயங்கரவாதி. அப்பா வந்தால் ‘ஆ’ அரிகண்டத்தில் இந்தும் அகப்பைக்காம்பு பயங்கரவாதியிடம் இருந்து விடுதலை கிடைக்கும் என்கின்ற நம்பிக்கை.

ஒரு சிரட்டையும் தடியும் இணைந்துகொண்டு அற்புதமாகப் பிடியும் தலையுமாக மனிதனுக்காய் பாடுபடும் கருவியாக அது ஈழத்தில். இங்கு மரத்தில் செருக்கி எடுக்கப்படும் அதன் பிரதி. அன்று
அகப்பைக்காம்பு எமது அன்னையரின் பிரதான ஆயுதமாக இருந்த காலம் அலாதியானது. அது அடுப்படியை விட்டு அதிக தூரம் செல்லது. குதிரைப் பாய்ச்சலுக்கு முன்னே முயலோட்டம் வெல்லாது. இந்த அகப்பைக்காம்புகள் மட்டுமே சமையலில் எத்தனை விதமாக உதவும். ஐரோப்பியர் பத்து கத்தி கரண்டியை வைத்துச் செய்யும் வேலையை எமது அன்னையரின் அகப்பைக்காம்பு தனியே செய்து முடிக்கும். பிட்டுக் கிண்டுவது தொடக்கம் பொங்கல், கழியென இதன் உதவியை அடுப்போடு போராடிய அன்னையரால் மறக்க முடியாது. அகப்பைகளின் அளவுகள் பாத்திரத்திற்கு ஏற்ப மாறும். பானையைக் கிளறும் அகப்பைக்கு அண்டாவுக்குள் ஆழம்பார்க்க முடியாது. அது தனி இனம்.

எமது அன்னையருக்குக் கோபம் வரும்போது, அவர்கள் வன்முறையைக் கையில் எடுத்துப் பத்திரகாளிகளாக அல்லது பயங்கரவாதிகளாக மாறும் போது, அகப்பைக்காம்பு ஆயுதமாகும். முதுகுகளை முரட்டுத்தனமாகப் பாதம் பார்க்கும். சில வேளைகளில் அகோரத் தாக்குதலில் தோல் வெடித்துக் குருதி வடிவதுண்டு. அகப்பைக் காம்போடு அன்னை கோபமாக வந்தால் பல வேலிகளைக்கூட ஒற்றைப் பாய்ச்சலில் பாய்ந்து சவாரிக் குதிரையாய் ஓடி மறைபவர்கள் அதிகம். இது ஈழத்தில் இராணுவப் பிரசன்னத்தில் பலருக்குக் கிடைத்த அனுபவம். தப்பிப் பாய்ந்து மூச்சிறைக்கக் கோவில் வீதியில் வந்து நின்று வீட்டை நோக்குபவர்கள் சிலர். அகப்பையை எண்ணும் போது சபேசனுக்கு ஊரில் நிற்பது போன்ற உணர்வு. முதலில் வன்முறையை உடல்ரீதியில் ஒரு பிள்ளை அனுபவிப்பது அம்மாவின் அகப்பைக் காம்பிடம் இருந்துதான் என்பது அவன் அனுபவம்.

சபேசன் சமையலறைக்குள் வந்தான். அவனுள் அடங்கிப் போயிருந்த கருநாகங்கள் இப்போது குமுதினி மீது பாயத் தாயாராக நின்றன. சீறிப்பாயும் கோபத்தையும், ஓடும் குதிரையான மனதையும் அடக்கி ஆள்பவனே வீரன் என்கின்ற கொள்கையில் சபேசனுக்கும் அபாரப் பிடிப்புண்டு. சிறிது நேரம் பேசாது நின்றான். பின்பு அந்த மேசையில் தானும் அமர்ந்துகொண்டான். இதைப் பார்த்த கபிலன் அப்பாவுடன் அழகாக ஒட்டி அமர்ந்து கோழிக்குஞ்சு பருந்தைக்கண்டால் தாயிடம் அடைக்கலம் தேடுவது போல அடைக்கலம் தேடிக்கொண்டு,
‘ஏனப்பா இவ்வளவு பிந்தி வாறியள்? ‘ என்கின்ற தனது பெரிய ஆதங்கத்தை வெளியிட்டான்.
‘அதுவா அப்பாவுக்கு ஓவர்ரைம்.’
‘ம்… உந்த வித்தை எல்லாம் இருக்கெட்டும்… நீ தந்ததை எழுதி முடி பார்ப்பம்…’

என்பதாக அகப்பைக் காம்பை காட்டி உறுக்கினாள் குமுதினி. கபிலனுக்கு அம்மா பயங்கரவாதி. அகப்பைக்
காம்பால் அடிக்காவிட்டாலும் அடிப்பேன் எனப் பயமுறுத்தும் பயங்கரவாதி. அடித்து அது பாடசாலைக்குத் தெரிந்தால் என்ன நடக்கும் என்பது குமுதினிக்கு நன்றாகத் தெரியும். அடிக்கும் துணிவு இல்லாவிட்டாலும் அடிப்பேன் எனப் பயமுறுத்தும் படலம் நித்தம் நடக்கும். சபேசனின் கருநாகங்கள் சீறிப் படமெடுத்துப் பாயத் தயாராகும் கணங்கள் அவை. அடிப்பதாய் பயமுறுத்துவதையும் சட்டத்தால் தடை செய்ய வேண்டும் எனத் தோன்றும் அவனுக்கு.

‘அப்பா விளையாடப் போகட்டா? ‘
‘ஆ…?’ குமுதினி அகப்பைக் காம்பை மீண்டும் ஓங்கிக் காட்டினாள். கபிலன் ‘ஆ’ வென அலறினான்.
‘குமுதினி நீ உதை நிப்பாட்டு. அகப்பையை இங்க தா.’
‘அப்பா நான் விளையாடப் போகட்டா? ‘
‘இல்லை. அம்மா சொன்னதை எழுதி முடிச்சா மாத்திரம்தான் விளையாடப் போகலாம்.’
‘அதுவா… நேரம் போயிடும் அப்பா.’
‘பருவாயில்லை எழுதி முடிச்சிட்டு விளையாடப் போகலாம்.’

சற்றுச் சலிப்படைந்தவனாய் கபிலன் எழுதத் தொடங்கினான். கபிலனை உடனடியாகவே விளையாட விடுவதற்குச் சபேசனுக்கு விருப்பமே. ஆனால் நாளைக் குமுதினி கூறும் எந்த வேலையையும் கபிலன் செய்யாமல் விடலாம் என்பதிற்காகவே குமுதினி சொன்னதை முதலில் செய்து முடித்த பின்பு விளையாட போகலாமெனக் கூறினான். கபிலன் அரை மணித்தியாலத்தில் எழுதி முடித்துவிட்டு அதை அப்பாவிடம் காட்டினான்.
‘ஓ நீ கெட்டிக்காரன்… ‘ என்றான் சபேசன். கபிலன் முகத்தில் சந்தோசமும் பெருமையும் மின்னித் தெறிக்க ‘தக்.’ (நன்றி) என்றான்
‘அப்பா விளையாடப் போகட்டா? ‘
‘சரி ஓடு.’
அவன் சிட்டுக் குருவியாக மறைந்தான்.

‘இந்தாங்க ரீ.’ குமுதினி தேநீரை நீட்ட அதை வாங்கிக்கொண்டு சோபாவிற்குச் சென்றான். சிறிது நேரத்தில் அவளும் அங்கே வந்து அமர்ந்து கொண்டாள். சபேசன் குமுதினியைப் பார்த்து மெதுவாகப் பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

‘நீ உந்த அகப்பைக் காம்பால அவனை வெருட்டுறத விட்டிடு. நான் அதை இனிப் பார்க்கக் கூடாது.’
‘அப்பிடியெண்டா அவன் ஒண்டுமே செய்யமாட்டான் அப்பா.’
‘அப்ப, இப்ப எப்பிடிச் செய்தவன்?’
‘ஆ… அது விளையாட போகோணும் எண்ட அவாவில நடந்தது.’
‘அப்பிடித்தான் ஏதாவது ஒண்டு செய்தா ஏதாவது ஒண்டப் பரிசாக் கொடுக்கோணும். அப்பதான் பிள்ளையள் சந்தோசமா அதைச் செய்வினம். இதுதானே இஞ்சத்தைய முறை.’
‘இஞ்சத்தையான்களுக்கு அது சரி. எங்கடையள் கேக்குதே?’
‘ஏன் கேக்க மாட்டினம்? இப்ப எப்டிக் கேட்டவன்?’
‘அப்பிடி எண்டாலும் எல்லாத்துக்குமெல்லோ கேட்டுக்கொண்டு நிற்பான்.’
‘அதுக்கேத்த மாதிரிச் சொல்லோணும். பள்ளிக்கூடத்தால வந்து வீட்டு வேலை செய்து காட்டினா இவ்வளவு நேரம் வெளியால போய் விளையாடலாம் எண்டு சொல்லு. வேற வேலை செய்தா சனிக்கிழமை கொடுக்கிற இனிப்புச்சாமன் எத்தனை கிறாம் கூடும் எண்டு சொல்லு. செய்யிற ஒவ்வொரு நல்ல காரியத்திற்கும் எவ்வளவு கிழமைக்காசில கூடும் எண்டு சொல்லு. அதை விட்டிட்டு அடிக்கிற மாதிரி வெருட்டாத. அப்பிடிச் செய்தா அவன் நர்வொஸ் ஆகிடுவான். பாடத்தில் கவனம் இருக்காது. அகப்பைக் காம்பிலதான் கண்ணிருக்கும். அம்மா என்றால் அகப்பைக் காம்புதான் அவனுக்கு நினைவு வரும். பிள்ளையள் எதாவது செய்து முடிக்கேக்க தட்டி கொடுக்கோணும். அப்ப அவங்கட சந்தோசத்தைப் பார்க்கிறதே அலாதி.’
சற்று நிறுத்திய சபேசன் குமுதினியைப் பார்த்து திரும்பவும் கேட்டான்,
‘கபிலன் உன்ன விட்டு விலகிறது உனக்கு விருப்பமே? நான் உனக்குக் கோபம் வார நேரம் எல்லாம் அடிக்கிற மாதிரி கையோங்கினா எப்பிடி இருக்கும்? யோசிச்சுப் பார்.’ அதிர்ச்சி அடைந்த குமுதினி அவனைப் பார்க்காது வேறெங்கோ பார்த்தாள்.

நரகம் சொர்க்கம் மோட்சம்

நோர்வே சொற்காபுரியாக இருந்தாலும் தரனின் வாழ்க்கை இந்தச் சொற்காபுரியில் ஒரு நரகமாகவே தொடங்கியது. அது அவர்கள் தப்பு அல்ல எங்கள் இயலாமை என்பது தரனுக்குத் தெரியும். அதன் காரணம் தெரிவதால் நரகம் ஒன்றும் சொர்க்கமாகி விடுவதில்லை. அடர்ந்த பனைக் காட்டில் கூட்டமாக உறவுகளோடு இருந்தவனை அரசியல், பொருளாதாரக் காரணங்கள் வலுவில் பிடுங்கி வந்து பனிக் காட்டில் விட்ட தனிமை உணர். அந்தத் தனிமை என்பது தனிமை மட்டும் அல்ல. அது அதைவிடக் கொடுமையானது. அது எதுவும் அற்ற எல்லாம் அன்னியமான தனிமை. உடல், உள்ளம் அனைத்தும் ஒருங்கே வதங்கும் தணியாத வேதனை. உண்பதற்கு அப்போது உணவு தந்தார்கள். விலை மதிப்பான, தரமான உணவே தந்தார்கள். பீசா, ஸ்பகதி, லஸ்சன்யா, இறைச்சி கேக், கொட் டொக், பொரித்த அவித்த இறைச்சி வகைகள் என அது நீண்டு கொண்டு செல்லும். அதைவிடச் சாப்பிட்டு முடித்ததும் இனிப்பாக ஐஸ்கிறீம் அல்லது அது போன்ற இனிப்பான குறையில்லாத உணவுகள். இருந்தும் அவனால் அதை அப்போது சுவைத்து உண்ண முடியாமல் இருந்தது. அதன் மணம், அதன் தோற்றம், அதன் சுவை அணைத்தும் பனைக் காட்டின் பக்கம் தலை வைக்காத அன்னியமானவை. உறைப்பு, உப்பு, புளிப்பு என்று எங்கள் சுவை எதிலும் தூக்கலாக நிற்கும் உணவைச் சுவைத்த நாக்கு. கைக்குத்தரிசியும், உடன் மீனில் வைத்த மீன்குழம்பும், அதற்குத் துணையான முறுகிய பொரியலும், தேங்காய்ப் பாலில் வைத்த சொதியும் என்கின்ற எண்ணமே அவனை இங்கேயும் கனவுலகில் வாழ வைத்தது. அது எப்போதும் விருந்துதான். அதைவிட பிட்டு, இடியப்பம், தோசை என்று எல்லாவற்றையும் அந்தத் தேங்காய் சம்பலோடு சுவைத்துச் சாப்பிடலாம். அவை இனி மீண்டும் எப்போது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவை எல்லாம் இப்போது அவன் கனவில் மட்டும் வந்து போயின. இப்படித்தான் அவனது வாழ்க்கையின் தொடக்கம் நோர்வேயில் இருந்தது. உணவு மட்டும் அல்ல மொழி? எதுவும் விளங்குவதில்லை. காட்டு வாசிகள் கதைப்பது போன்று இருக்கும். அவன் பார்த்த காட்டு வாசிகள் வாயைத் திறந்து ஆவாவென்று கதைப்பார்கள். இவர்கள் வாயைத் திறக்காது ஸ்…ஸ்… என்று கதைத்தார்கள். நாங்கள் கதைப்பதும் அவர்களுக்கு மிகவும் மோசமாகத்தான் கேட்கும் என்று அவனுக்கு எண்ணத் தோன்றியது. அறியாத மொழி எதிராளிக்குக் காட்டு வாசிகளின் மொழிதான். அறிந்த ஒவ்வொரு மொழியிற்குள்ளும் ஒளிந்திருக்கும் வளம் மலைக்க வைக்கும். ஒவ்வொரு மொழியும் ஏதோ ஒருவகையில் தனித்துவமானவை. அந்த மொழியை நன்கு அறியும் போது அதன் வளம் விளங்கும்.
ஊரில் எந்த நேரத்திலும் ஒரு மேற்சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு வெளியே செல்லலாம். இங்கே அது தலை கீழாக இருந்தது. அது ஒரு சிறை போல அமைந்து இருப்பதாக அவனுக்குத் தோன்றியது. சந்திரமண்டலத்திற்குப் போவது போல ஒரு கணம் வெளியே போக வேண்டும் என்றாலும் தயார் செய்ய வேண்டிய கொடுமை. இவை எல்லாவற்றையும் காலப்போக்கில் ஒருவகையில் சமாளிக்கலாம் என்று நினைத்தாலும் ஒன்றை மாத்திரம் அவனால் சமாளிக்க முடியாது என்பது விளங்கியது. இளமையில் வறுமை கொடியது என்றாள் அவ்வை. இருக்கலாம்… தரனிற்கோ இளமையில் தனிமை அதைவிடக் கொடியதாகத் தோன்றியது. தோன்றியது அல்ல அதுவே நிஜம் என்பது அவன் முடிவு. கொடுமை, இனிமை என்பதும் சார்பு நிலை கொண்டதே என்பதில் அவனுக்கு ஐயம் இல்லை. அவ்வை ஐரோப்பா வந்திருந்தால் அவ்வையின் சார்பு நிலையும் மாறி இருக்கலாம். அதனால் தரன் கொடுமை, இனிமை என்பது அவரவரைப் பொறுத்தது என்று எண்ணினான்.
நரகமும் பழகப் பழகச் சொற்கம் ஆகாவிட்டாலும் அதன் கொடுமை பழகிப் போய்விடும் என்பது உண்மையே. காலப் போக்கில் மொழி, வேலை என்பன அவனுக்குக் கைவசப்பட்டன. அத்தோடு பனிக்காட்டில் இருப்பது கடும் குளிரென்றாலும் பெருநகருக்குக் குடிபெயர்ந்து வந்தது மிகவும் ஆறுதலைத் தந்தது. நோர்வே உணவும் இப்போது பழகிப்போய்விட்டது என்று சொல்லலாம். அதில் ஒளிந்திருந்த சுவையை கண்டறிந்து சுவைப்பது புது அனுபவம். அதுவும் வர வரப் பிடித்துக் கொண்டது. அதைவிடப் பெருநகரங்களில் மிளகாய்த்தூள், குத்தரிசி, மரக்கறி, உடன் மீன் இல்லை என்றாலும் உறைந்த மீன் என்று வாழ்க்கை ஓரளவு சுமுகமாக ஓடத் தொடங்கியது. இருந்தும் இளமையும் அதில் கிடைத்த தனிமையும் தீர்ந்தபாடில்லை. அது தீரும் வரைக்கும் இரவில் விரகம் நரகமாய் நீண்டதாய் தொடர்ந்தது.
அந்த நரகம் பற்றித் தரன் ஊரிற்குக் கதைக்கும் போது சாடைமாடையாகச் சொல்லிப் பார்த்துவிட்டான். யுத்தம், அதைவிடப் பரம்பரை பரம்பரையாகப் பார்க்க வேண்டிய பல நூதனங்கள். அவற்றைச் சரி செய்து ஒருத்தியைக் கண்டு பிடிப்பதற்கு அவர்களுக்குப் பல வருடங்கள் தேவைப்பட்டன.
இப்படியாக நரகம் தாண்டிச் சுவர்க்கத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைக்கிறேன் என்கின்ற பிரமையில் அவன் மிகவும் அகம் மகிழ்ந்து போனான். சுமதி வந்த பின்பு வாழ்க்கை சுவர்க்கமாக மாறியதாக அவன் உணர்ந்தான். பெண் இன்பம் மாத்திரம் சுகம் இல்லை. அவளோடு இருப்பதால் உண்டான சொகுசான வாழ்க்கை, அன்பு, அரவணைப்பு, நெஞ்சம் நெகிழக் கதைக்கும் பண்பு, அவன் மனசைப் படித்து அதற்கு ஏற்ப ஒழுகும் அவள் அக்கறை என்பன அவனைச் சொற்கத்தில் இருத்தியது என்பதில் அவனுக்குச் சந்தேகமே கிடையாது. அந்த முடிவு பற்றிய எந்த ஆய்வையும் அவன் மேற்கொள்ள விரும்பவில்லை.
அன்பின் பெருக்கத்தில் அவதாரங்கள் அத்தாட்சியாக உதித்தன. ஒன்றல்ல இரண்டு அவதாரம். அதனால் வீட்டில் பெருகிய இன்பம். சொர்க்கம். இதுவே நிரந்தரம் என்கின்ற நினைப்பில் தன்னை மறந்தான் தரன். வாழ்க்கை ஒரு நிலையில் நிற்பதல்ல. நின்றால் அதில் எந்த அபிவிருத்தியோ சுவாரசியமோ இருக்காது. இயக்கமும், மாற்றமும் ஒவ்வொரு உயிரினத்தையும், இந்த உலகத்தையும், அதைத் தாங்கிய பிரபஞ்சத்தையும் விட்டுவைக்காத ஒன்று.
வயது அண்டத்தில் பிரயாணிக்கும் கோள் போலப் படுவேகமாக இருப்பதை எல்லாம் இடறித்தள்ளி எங்கோ சென்றுவிடுகிறது. பிள்ளைகள் பெரியவர் ஆகினர். இறக்கை முளைத்ததும் அவர்கள் கூடுவிட்டுப் பறக்கலாகினர். நரை, திரை, மூப்பு சொல்லாமல் வந்து சொந்தம் கொண்டாடின.
ஐரோப்பிய நாடுகளில் அனைத்துத் தயாரிப்புகளிலும் பின்விளைவு தெரியாது பாவிக்கும் இரசாயனங்களால் உண்டாகும் எண்ணுக் கணக்கற்ற வருத்தங்கள். அதில் மிகவும் கொடுமையானது புற்றுநோய். அதிலும் இரத்தப் புற்றுநோய் அவளுக்கு வந்த போது தரன் நினைத்திருந்த சொற்கம் மீண்டும் நரகமாகியது. சுமதி சிறிது நாட்களில் போய் சேர்ந்துவிட்டாள். தரனுக்குத் தனது வாழ்க்கை மீண்டும் நரகமாகிவிட்டது என்கின்ற பிரமை.
தரன் மனதை ஒரு நிலைப்படுத்தினான். தான் மீண்டும் சுவர்க்கத்தில் இருந்து நரகத்திற்குப் போவதில்லை என்று முடிவு செய்தான். அதனால் அவன் எல்லாவற்றையும் துறந்து அதைத் தேடி அலைந்தான். அவனுக்கு அதனால் ஒரு குரு கிடைத்தார். குரு வழிகாட்டினார். தரன் முதிர்ச்சி அடைந்தான். பிரமை எது என்பது விளங்கியது. அந்த விளக்கம் அவனுக்கு அவனுள் இருந்து கிடைத்தது.
அந்தக் குரு சில காலத்தின் பின்பு ஒரு நாள் தரனைப் பார்த்து. ‘நீ இனி உன் வழியில் செல். உனக்கு இனி சுவர்க்கம் நரகம் என்கின்ற மாயை தேவை இல்லை. நீ நிரந்தரமாக அடைய வேண்டியதைத் தேடிச் செல்.’ என்றார். தரன் புறப்பட்டான்.
அதன்பின்பு அவனை யாரும் நோர்வேயில் பார்த்ததே கிடையாது.

தெய்வமில் கோயில்

கமாலா ஒஸ்லோவில் இருக்கும் அந்தக் கோயிலுக்கு போவதற்காய் மிகவும் ஆர்வத்தோடு புறப்பட்டாள். அவள் அதற்காகப் பல மணித்தியாலங்கள் பல ஆடையலங்காரங்களை மாற்றி மாற்றி இறுதியாக ஒரு சிவப்புக் காஞ்சிபுரத்தை தெரிவு செய்து தன்னை அலங்கரித்துக் கொண்டாள். செல்வனைப் புறப்படுமாறு ஏற்கனவே பத்து முறை கேட்டுவிட்டாள். அவன் அசையவே இல்லை. காதற்றவன் போல் இருந்தான். அவள் மீண்டும் சளைக்காது ஒரு முறை அவனைக் கெஞ்சுவது போலக் கேட்டாள்.
‘தயவு செய்து வெளிக்கிடுங்க… திருவிழாவிற்குப் போவம்.’
‘அது திருவிழாவா?’ அவன் திருப்பிக் கேட்டான்.
‘அப்ப என்ன?’
‘சும்மா கேளிக்கை… பொழுது போக்கு… அதுக்கு நான் வரேல்லை. நீ வேணும் எண்டாப் போட்டு வா.’
‘ஏன் உங்களுக்கு உந்த வெறுப்பு?’
‘வெறுப்பு இல்லை… ஆற்றாமை… ஆதங்கம்…’
‘அப்ப நான் போட்டு வாறன். காரை எடுத்துக் கொண்டு போகிறன்.’ என்றாள் கமலா.
‘சரி.’ என்றுவிட்டு அவன் தொலைக்காட்சிப் பெட்டியை இயக்கினான். என்றாலும் அவன் மனது பழைய நினைவுகளில் மூழ்கியது. ஆதங்கம்… அது என்றும் ஓயாது என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
நாங்கள் அல்லது அவர்கள் என்று என்று வைத்துக் கொள்ளலாம். பஞ்சம் பிழைக்க வந்தவர்கள், தமிழின், சைவத்தின் பாதுகாவலர்கள் என்று தங்களை எண்ணிக் கொள்பவர்கள், ஓடிவந்த பின்பு ஓங்கி வீரம் பேசுபவர்கள், தான் முன்னேறுவதற்காகத் தன்னை நம்பியவனுக்குக் குளி பறிக்கத் தயங்காதவர்கள், தியாக புருசர்களாக தம்மைக் காட்டிக் கொள்ள விரும்புபவர்கள், கல் தோன்றி மண் தோன்றாக் காலத்து முன் தோன்றிய மூத்த குடிகள் என்று புல்டா விடுபவர்கள், நவீன காலத்துக் கப்பலோட்டிகள் எனப் பெருமை கொள்பவர்கள் என்று வற்றாது ஓடும் நதிபோல அவர்களைப் பற்றி வாய் ஓயாது வருணித்துக் கொண்டே போகலாம். என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
அவன் மனது அந்த வரலாற்றைத் தனிமையில் ஒரு முறை வெப்பியாரத்தோடு அசை போட்டது.
அரசியல் சாயம் பூசிப் பஞ்சம் பிழைக்க நோர்வேக்கு எண்பதின் பிற்பகுதியில் வந்த தமிழர்கள் பலர் சேர்ந்து ஓஸ்லோவில் ஒரு கோவில்லை தாம் சுமந்து வந்த பழைய கற்களை அஸ்திவாரத்தில் இட்டுக் கட்டுவது என்று முடிவு செய்தார்கள். இல்லை அது முதலே சிறிய கோயிலாக அங்கு இருந்தது என்றும் சிலர் கூறுகிறார்கள். இருக்கலாம். இருந்தாலும் அது ஒரு பெரிய விடையம் இல்லை.
அந்தக் கோயில் கட்டி முடிந்ததும் அவர்களின் முக்கிய அடையாளமாக இருக்கும் ஒன்றை அந்தக் கட்டடத்தில் குடியேற்ற வேண்டும் என்பதே அதன் ஆரம்ப நோக்கம். அந்த நோக்கத்தை அவர்கள் அஸ்திவாரம் இட்ட அன்றே மறந்து போனார்கள் என்பது போகப் போகத்தான் பலருக்கும் விளங்கியது. அதற்கு அவர்கள்… அவர்களின் தெற்குத் தேசத்தின் மாயையில் விழுந்தது முக்கிய காரணம் ஆகிற்று. அந்த மாயை விளங்காது அவர்கள் அதில் நன்கு மூழ்கினார்கள். வாயை நன்கு பிளந்தார்கள்.
அஸ்திவாரம் இட்ட அந்தக் கோயிலுக்கு நோர்வே சிவன் கோயில் என்றும் பெயர் சூட்டினர். சிலர் அதற்கு ஒஸ்லோவில் இருக்கும் இந்தக் கோயிலுக்கு எப்படி நோர்வே சிவன் கோயில் என்று பெயர் வைப்பது என்று ஆட்சேபம் எழுப்பினார்கள். பல இடங்களில் கோயில்கள் உருவாகினாலும் இதுவே நோர்வேயில் பெரும் கோயிலாக இருக்கும் என்பதால் அப்படி அழைப்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்று அதற்குச் சார்பானவர்கள் சமாதானம் கூறி அவர்கள் வாயை அடைத்து விட்டார்கள். அதனால் அந்த ஆட்சேபம் அமைதியாக அடங்கிப் போய்விட்டது.
இப்படித் தொடங்கிய அந்தக் கோயிலுக்கு அங்கத்தினரைச் சேர்த்து, அவர்களிடம் இருந்து ஒரு தொகை வசூலித்து, அந்த விபரத்தைக் காட்டி அரசிடம் இருந்தும் விமர்சையாக மேலும் பணம் வசூலித்து, அவர்கள் அந்தக் கோயில் கட்டும் பணியை வெகு விமர்சையாகத் தொடங்கினார்கள். எதற்குக் கோயில் கட்டுகிறோம் என்பது விளங்காது கோயில் கட்டப்படுகிறது என்று சில அக்கறையாளர்கள் எண்ணினார்கள். எண்ணியதைப் பேசும் சுதந்திரம் ஐரோப்பாவிலும் இல்லாத காலம் அது. அதனால் வாயை மூடிக்கொண்டு மனதிற்குள் மட்டும் முறையான வழிகாட்டல் அதற்கு இல்லை என்று பலரும் வருத்தப்பட்டார்கள். கோயில் கட்டினால் அதற்கான அனைத்தும் ஆகம முறைப்படி கடைப்பிடித்து, ஒரு சிவலிங்கத்தை ஸ்தாபித்து, கும்பாவிசேகம் செய்ய வேண்டும். அதைவிட வசந்த மண்டபத்தில் எழுந்தருளுவதற்கு ஐம்பொன்னில் ஒரு ஆடல் நாயகனை உருவாக்க வேண்டும். அவன் அண்டத்தில் ஆடும் அந்த நர்த்தனத்தை இந்தப் பிண்டங்களுக்கு விளங்குமாறு செய்ய வேண்டும். அப்படிச் செய்தாலும் அதன் அற்புதம் விளங்காது பொன் நகையையும், புடவையையும் பார்க்கும் எம்மினத்து ஞானக் கொழுந்துகளின் இவ்வுலக அற்புதச் செயல் தொடரும். அதற்கே கோயிலுக்குச் செல்வது என்று அவர்கள் அதை மரபாக்கி விட்டார்கள். கொண்டு வந்தது, கொண்டு போவது பற்றிய உண்மையை அறிய விரும்பாது மாயையில் இந்த உலக வாழ்க்கை நிரந்தரம் என்று வாழும் சாதாரண மனிதர்கள்.
ஞானம் நிறைந்த மொழியே எங்கள் மொழி. என்றாலும் ஞானசூனியங்கள் நிறைந்த இனமாக எங்கள் இனம் மாறிவிட்டதாக சிலர் மனதினுள் குமுறினார்கள். கோயிலை நிர்மாணித்துத் தெய்வத்தைக் குடிவைக்காது விடப்போகிறார்கள் என்று வெம்பினார்கள். எங்கள் மக்கள் சொந்த அடையாளத்தைச் சிறிது சிறிதாக இழந்து எந்த அடையாளமும் இல்லாது போகிறார்கள் என்று பலர் மனதிற்குள் புழுங்கினார்கள்.
ஞானவழி வந்த எங்கள் மூத்த பரம்பரை இப்போது அவர்களின் பாரம்பரிய மொத்த ஞானத்தையும் தொலைத்து, வெண்திரையில் காட்டப்படும் மாயையே நிஜ உலகு என்று எண்ணி மாய்கிறார்கள். அவர்கள் மாய்ந்தால் பருவாய் இல்லை. அறிவுள்ளவர்கள் என்று கூறிக்கொண்ட இவர்கள் இன்று அதைவிட மோசமாக மாய்வதைப் பார்க்க ஈழத்தமிழரைப் பற்றி எண்ணுபவர்களுக்கு இதயம் நோகும். நொந்து என்ன? மந்தைக் கூட்டமாக மாறியவர்களை இனி மனிதக் கூட்டம் ஆக்குவது எப்படி? யாழ்ப்பாணம்… மேதைகளின் உலகு என்கின்ற போதையில் பேதைமையானவர்களை என்ன செய்ய முடியும்? இன்று அந்தப் பேதைமையின் உச்சமாக ஐரோப்பா வாழ் தமிழர்கள், அமரிக்கா வாழ் தமிழர்கள் என்று வஞ்சகம் இல்லாது அவர்கள் வாழும் இடம் எல்லாம் பரந்த கிடக்கிறது. அது அவர்களை எங்கும் மயக்கி ஆள்கிறது.
இங்கு கோயிலைக் கட்டியவர்களுக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை. அவர்களுக்கு அதைக் காட்டி அரசபணம் கறக்கலாம் என்பது மட்டும் மிகவும் தெளிவாக்கத் தெரியும். சைவம், தமிழ் என்றால் அவர்களுக்குத் தென்னிந்தியாவும் கோடம்பாக்கமும் நினைவு வரும். எட்டுத்தொகை நூல்கள், பத்துப்பாட்டு நூல்கள், பதினெண் கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் என்று கூறினால் என்ன என்று திருப்பிக் கேட்பார்கள். மீண்டும் மீண்டும் கூறப்படுவதால் சில பக்தி இலக்கியம் பற்றி அவர்கள் கேள்விப்பட்டு இருக்கிறார்கள். இருந்தாலும் அதில் எல்லாம் பலருக்கும் துளியளவும் அக்கறை கிடையாது. பழையன கழிந்து புதியன புகுதல் என்பதை எங்கும் நிச்சயம் கடைப்பிடிப்பவர்கள் தமிழர்கள் என்று ஆகிவிட்டது.
ஆகம விதிப்படி ஆடல் அரசனை நிறுவினால் மட்டுமே இது கோயிலாகும் என்பது யாருக்கும் விளங்கவில்லை. அவர்களுக்கு அப்படிச் செய்யும் எந்த நோக்கமோ, விருப்பமோ, அல்லது அறிவோ இருக்கவில்லை. அவர்கள் கோயில் என்றால் அதில் கச்சேரிகள், வீரவிளையாட்டுக்கள் என்று அதைத் தங்காளால் இயலுமான வரைக்கு ஒரு கேளிக்கை அரங்காக்கி மகிழலாம் என்பதை மட்டுமே தெரிந்து வைத்திருந்தனர். சிவன் கோயில் என்று பெயர் வைத்துவிட்டுச் சிவன் இல்லாது கோயில் எதற்கு? அதனால் என்ன பிரயோசனம்? என்று யாரும் அதைப்பற்றிக் கேட்கவில்லை. யாரும் அதைப்பற்றிப் பேசுவதும் இல்லை.
இப்படியாக இது கோயிலா அல்லது கூத்து அரங்கமா என்று பலரும் முணுமுணுக்கும் போதெல்லாம் எதிர் பார்த்தது போல ஏதாவது கூத்து அல்ல வீர சாகசம் அங்கே நடக்கும். பெரும்பான்மை ஒஸ்லோ வாழ் தமிழர்கள் அதில் மகிழ்ந்து போவார்கள். தம்மை மறந்து போவார்கள். மகேசனின் தரிசனத்தைவிட மகிழ்ச்சி அரங்காக இருப்பது அவர்களுக்கும் மகிழ்வாய் இருக்கும். இவ்வுலக சொர்க்கம் இது என்று மகிழ்வார்கள்.
தெய்வங்கள் அற்ற அந்தக் கோயில் கேளிக்கை அரங்க மட்டும் இருக்கிறது என்கின்ற விம்பத்தையும் அந்தக் கோவில் நிருவாகம் முழுமையாக விரும்பவில்லை. அதனால் இடைக்கிடை அவர்கள் சில பக்தர்களையும் அங்கே வரவழைப்பார்கள். கேளிக்கை அரங்கம் என்றால் என்ன கோயில் என்றால் என்ன என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அங்கே செல்லும் பக்தர்கள் அதிகம். ஒரு சில பக்தர்கள் மாத்திரம் தெய்வம் அற்ற அந்தக் கோயிலுக்குள் தாங்கள் கால் வைப்பதில்லை என்பதில் எந்த விட்டுக்கொடுப்பையும் காட்ட விரும்பவில்லை. அதில் தானும் ஒருவன் என்பதில் செல்வனுக்கு ஒரு சிறிய மகிழ்ச்சி.
இன்று தென்னிந்தியாவில் இருந்து ஒரு பிரசங்கி அந்தக் கோயிலுக்கு வருகிறார். அதற்குத்தான் கமலா போக வேண்டும் என்று ஒற்றைக் காலில் நின்றாள். அவளும் சராசரித் தமிழ் பெண் என்பதை எப்போதும் நிரூபிப்பாள். என்று அவன் எண்ணினான்.
இது இப்படி இருக்க அங்கே சென்ற கமலாவோ எந்த ஆதங்கமும் இன்றி நிகழ்ச்சிகளைப் பார்த்தாள். தென்னிந்தியாவில் இருந்து வந்தவரின் பிரசங்கத்திற்குப் பின்பு அவரோடு ஒரு உரையாடல் நடந்தது. அப்போது ஒரு தமிழர் திடீரெனத் தாங்களின் தமிழ் பற்றைக் காட்டுவது போல ‘நீங்கள் ஏன் தமிழ் பேசாது தங்கிலீஸ் பேசுகிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்,
‘நாங்கள் தங்லீசு கேசுகிறோம் என்று தெரிந்துதானே எங்களை இங்கு அழைத்து வருகிறீர்கள்? பின்பு ஏன் அதைப்பற்றிக் கேட்கிறீர்கள்? ஆனால் நான் இங்கு வந்த பின்புதான் தெரிகிறது தெய்வங்கள் அற்ற கோயிலை வைத்திருக்கும் உங்களைவிட தங்லீசு பேசும் எங்கள் செயல் மட்டம் அல்ல என்பது.’ என்றார். சபையில் இருந்து அதற்கு எந்த மறுமொழியும் வரவில்லை.
பின்பு யாரும் அவரிடம் அப்படியான எந்தக் கேள்வியும் கேட்கவில்லை. சிலர் மாத்திரம் ‘தெய்வங்கள் அற்ற கோயில்கள்.’ என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொண்டார்கள். அந்தக் கணத்தில் கமலாவுக்கும் செல்வனின் மனநிலை பற்றி விளங்கிக் கொள்ள முடிந்தது. தன்னை எண்ண அவளுக்கு வெட்கமாக இருந்தது. அவள் சிந்தித்த வண்ணம் தனது காரை நோக்கிச் சென்றாள்.

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: