மதுவின் இரகசியம்

6

பத்து மணிக்கு மதுவுக்கு மருத்துவர் நேரம் கொடுத்து இருந்தார். கமலாவும் வேலையிலிருந்து விடுப்பு எடுத்துக் கொண்டு நின்றாள். மருத்துவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்பதில் அவளுக்கு அடக்க முடியாத ஆர்வம். எல்லாம் நல்ல செய்தியாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவளது உருக்கமான பிரார்த்தனை. இன்னும் அந்த மர்மம் அவிழவில்லை. மது பொய் சொல்லவில்லை என்பது மட்டுமே தற்போது உண்மை. ஆனாலும் அவன் ஏன் அப்படி நடந்து கொள்கிறான் என்பதற்கு எந்த விளக்கமும் இதுவரையும் கிடைக்கவில்லை. மதுவுக்குச் சில வேளை தெரிந்து இருக்கும் என்பது அவள் ஊகம். அப்படித் தெரிந்து இருந்தாலும் அவன் அதை ஏன் சொல்ல விரும்பவில்லை என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை. மது புறப்பட்டான். அவனில் எந்தப் பதட்டமோ தடுமாற்றமோ இருக்கவில்லை. ஏதாவது தப்பு செய்வதென்றால் எப்படி இவனால் இவ்வளவு பதட்டம் இல்லாமல் சகசமாக இருக்க முடிகிறது என்பது அவளுக்குச் சற்றும் விளங்கவில்லை. மருத்துவர் உண்மையைக் கூறிவிடுவார் என்கின்ற நம்பிக்கை அவளிடம் இருந்தது. அதற்குப் பின்பு நிம்மதியாய் இருக்கலாம் என்கின்ற நம்பிக்கை உடன் மதுவைப் பார்த்தாள். அவன் எந்தக் கவலையும் இல்லாது தனது அலைபேசியைத் தற்போது கிண்டிக் கொண்டு இருந்தான். கமலாவுக்கு அதைப் பார்க்க முதலில் கோபம் வந்தது. பின்பு பொறாமையாக இருந்தது. தலையில் குட்ட வேண்டும் என்கின்ற வெறி வந்தது. என்றாலும் தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டாள். பின்பு பொறுமையாக,
‘என்ன நான் இங்க இருக்கிறது தெரிய இல்லையே?’
‘ஓ…’
‘என்ன ஓ?’
‘என்ன இது புதிசா இருக்குது?’
‘எது?’
‘நீ இப்பிடிக் கவலைப்படுகிறது…’
‘ஏன் எனக்குக் கவலை இருக்கக் கூடாதோ? இல்லாட்டி விருப்பம் இருக்கக் கூடாதோ?’
‘இருக்கலாம். எண்டாலும் அது கொஞ்சம் வியப்பாக இருக்குது.’
‘என்ன கதைக்கிறியள்? எனக்கு அப்ப உங்கமேல அக்கறையே இல்லை எண்டு நினைக்கிறியளா?’
‘அப்பிடி முழுமையாச் சொல்ல முடியாது.’
‘ஓ… அப்ப எப்பிடிச் சொல்லுகிறியள்?’
‘அதைவிடு கமலா… இப்ப நேரமாகுது… போவமே?’
‘ஓ… அது அப்ப ஞாபகம் இருக்குது?’
‘இல்லாமலா… எனக்கு என்ன பிச்சினையா… அல்லது பயமா அதுக்கு?’
‘அதிசயம்.’
‘அதிசயம் இல்லை. நான் அப்பிராணி.’
‘ம்… பார்ப்பம். உண்மைக்குச் சாவில்லை.’

*

மருத்துவரிடம் சென்ற பொழுது அங்கே பலர் காத்து இருந்தார்கள். அவர் கொடுத்த நேரத்திற்கு இவர்களை உள்ளே அழைக்கவில்லை. அவர்களுக்கு முன்பு இருவர் மருத்துவரோடு கதைப்பதற்குக் காத்து இருந்தார்கள். இவர்கள் இருவரையும் முடித்து மருத்துவர் தங்களைப் பார்ப்பதற்குக் குறைந்தது நாற்பது நிமிடங்கள் ஆவது எடுக்கும் என்பது கமலாவுக்கு விளங்கியது. மது எந்தவித பரபரப்பும் இல்லாது தொடர்ந்தும் அமைதியாக இருந்தான். கமலாவுக்கு அவன் அப்படி இருப்பதின் சூட்சுமம் விளங்கவில்லை. அதைவிட மருத்துவர் என்ன சொல்லப் போகிறார் என்பது கமலாவுக்கு விளங்கவில்லை. அதற்கான விடை கிடைத்துவிடும் என்கின்ற நம்பிக்கையில் வந்தால் இங்கு வரிசை முடிவதாக இல்லை. இவள் இப்படிச் சிந்தனையில் இருப்பதைப் பார்த்த மது அவளை வழமை போல வெறுப்பேத்த நினைத்தான்.
‘என்ன கமலா… எந்தக் கப்பல் தாண்டு போச்சுது?’
‘சும்மா இருங்க. உங்களுக்கு எப்பவும் பகிடிதான்.’
‘நான் சீரியஸ்சாக கேட்கிறன். நீ அப்படி கடுமையா யோசிச்சுக் கொண்டு இருந்தாய்?’
‘ஓ பெரிய அக்கறை… அப்படி அக்கறை இருந்தா நாங்கள் ஏன் இங்க வரவேணும்? அப்பிடி ஒரு நிலையே வந்திருக்க முடியாதே. எல்லாம் என்னுடைய முன்வினைப் பயன்.’
‘முன்வினைப் பயன்தான். யாற்றை முன்வினைப் பயன் அது யாருக்கு வேலை செய்து எண்டு மட்டும் தெரிய இல்லை.’
‘ஓ… அப்பிடி வேற ஒரு நினைப்பா?’
‘நான் உண்மையைச் சொல்லுகிறன்.’
‘ஓ நல்ல உண்மை.’
இடையில் மருத்துவர் வந்து காத்திருந்த மற்றைய நபர் ஒருவரை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். அடுத்தது தாங்களே என்பதில் மதுவுக்குச் சிறிது நிம்மதியாக இருந்தது. இல்லாவிட்டால் கமலா ஏதாவது இடக்காகக் கதைத்துக் கொண்டு இருப்பாள். அப்படிக் கதைத்தால் இடைவிடாது அதற்குப் பதில் சொல்லிக் கொண்டு இருக்க வேண்டும். நம்பாத அவளிற்குப் பதில் சொல்லிச் சொல்லிச் மதுவிற்குச் சலித்துவிட்டது. அதைத் தொடர்ந்தும் செய்வதற்கு அவனுக்கு இப்போது மனமோ, பொறுமையோ இருக்கவில்லை. கமலாவும் தாங்களே அடுத்தது என்பதை விளங்கிக் கொண்டாள். அவளுக்கு அதை அவனோடு கதைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
‘அடுத்தது நாங்கள்… இல்லையே?’
‘அதில வேறை உனக்குச் சந்தேகமே?’
‘எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை. அதை உங்களுக்கு ஞாபகப்படுத்தினான். விளங்குதா?’
‘சரி… சரி… மெத்தப் பெரிய உபகாரம்.’
இவர்கள் கதைத்துக் கொண்டு இருக்கும் பொழுது மருத்துவர் அங்கே வந்தார். கமலாவும் மதுவும் கதைப்பதை நிறுத்தி மருத்துவரைப் பார்த்தார்கள். மருத்துவருக்கு ஏற்கனவே மதுவைத் தெரியும். அதனால் அவர் அவனைப் பார்த்துத் தலையை உள்ளே வரும்படி ஆட்டினார். அதை விளங்கிக் கொண்ட மது எழுந்தான். அவளோடு கமலாவும் எழுந்தாள். மருத்துவருக்கு அது விளங்கவில்லை.
‘மது நீங்கள் மாத்திரம் வாருங்கள்.’ என்றார் மருத்துவர். அவரின் கூற்று இங்குள்ள நடைமுறைக்குச் சரியே. ஆனால் இவர்கள் வந்த விடயம் வேறு. அதை இருவரும் இருந்தே கதைக்க வேண்டும். அது மருத்துவருக்கு விளங்கவில்லை. மதுவுக்கு அது பெரும் சங்கடமாய் இருந்தது. இருந்தும் அதை மருத்துவருக்கு விளங்கப்படுத்துவது கட்டாயமாகியது.
‘கமலாவும் என்னுடன் வருகிறாள்.’ என்றான் மது மருத்துவரைப் பார்த்து.
‘உங்களுக்குப் பிரச்சினை இல்லை எண்டால் எனக்கும் அதில் பிரச்சினை இல்லை. வாங்க… வாங்க…’
மருத்துவர் சென்று தனது ஆசனத்திலிருந்தார். கமலாவும் மதுவும் தங்களுக்கான ஆசனத்தில் அமர்ந்தார்கள். அவர்கள் அமர்ந்ததும்,
‘சொல்லுங்கள் மது. உங்களுக்கு என்ன பிரச்சினை?’ என்றார் மருத்துவர் வழமை போல.
‘அது ஒரு பெரிய பிரச்சனை. எப்பிடி முழுமையா உங்களுக்கு விளங்கப்படுத்துகிறது என்று எனக்கு விளங்கவில்லை.
‘பருவாய் இல்லைச் சொல்லுங்கள்.’
‘நான் எப்பொழுதும் குடித்துவிட்டு அலைகிறேன் என்று கமலா சொல்கிறாள். என்னாலும் அப்படி அடிக்கடி உணர முடிகிறது. ஆனால் அது எப்படி என்று எனக்கு விளங்கவில்லை. உதாரணமாக நான் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டு வரும்போது எந்தவித தடுமாற்றமும் இருப்பதில்லை. ஆனால் வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட்ட பின்பு ஒரு மணித்தியாலம் அல்லது இரண்டு மணித்தியாலத்தில் குடித்தது போன்ற மயக்கம் எனக்கே இருப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது. கமலா நான் களவாகக் குடிப்பதாகக் குற்றம் சாட்டுகிறாள். எனக்குத் தெரியும் நான் களவாக எதுவும் குடிப்பதில்லை என்பது. இருந்தும் அந்தச் சமாதானம் அவனிடம் எடுபடுவதில்லை. அதுதான் இன்று என்னுடன் வந்து இருக்கிறாள். அவளுக்கு உண்மையைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்கின்ற எண்ணம். நான் உண்மையைத் தவிர வெறு ஒன்றும் சொல்லவில்லை என்பது எனக்கு மட்டுமே தெரியும். இந்தப் பிரச்சினை எதனால் வருகிறது? எப்படி இதிலிருந்து மீள்வது என்பதைத் தாங்கள் எனக்கு விளக்க வேண்டும்.’
‘எனக்கே உங்கள் பிரச்சினை முழுமையாக விளங்கவில்லை. நீங்கள் சொல்வது குழப்பமாக இருக்கிறது. நீங்கள் நிச்சயமாக உண்மைச் சொல்கிறீர்களா? கௌரவத்திற்காய் உண்மையை மறைக்கவில்லையா? அப்படி என்றால் இது எப்படி நடக்கிறது?’
‘நிச்சயமாக நான் துளியளவும் பொய் சொல்லவில்லை. நீங்கள் விளக்கம் சொல்லிப் பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைப்பீர்கள் என்று நம்பி வந்திருக்கிறேன். நான் பொய் சொல்கிறேன் என்பதே கமலாவின் முதல் குற்றச்சாட்டு. அதை நீருபித்துக்காட்ட வேண்டும் என்பதற்காய் உண்மை அறியும் இயந்திரத்தில் பரிசோதித்துப் பார்த்துவிட்டாள். அதில் அவளிற்குத் தோல்வியே கிடைத்தது. இருந்தும் அவளால் என்னை நம்பமுடியவில்லை. உங்களுக்கே குழப்பமாக இருக்கும் போது அவளுக்குக் குழப்பமாக இருப்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. எனக்கு இது எப்படி நடக்கிறது என்று விளங்கவில்லை. ஆனால் இதற்கு ஒரு முடிவுகட்ட வேண்டும் என்பது என்னுடைய விருப்பம்.’ என்றான் மது.
‘ஓகே… நீங்கள் செயற்கையாக மது அருந்தவில்லை என்பதை நான் நம்புகிறேன். என்றாலும் இது ஒரு விசித்திரமான பிரச்சினை. இப்படியான பிரச்சினை என்னிடம் வருவது இதுவே முதன்முறை. நான் இதைப்பற்றி மேலும் அறிய வேண்டும். பரிசோதனைகள் நடத்த வேண்டும்.’

‘நன்றி. நீங்கள் நம்புவது எனக்கு ஆறுதலைத் தருகிறது.’
‘சரி… நான் கேட்கின்ற கேள்விகளுக்குப் பதில் சொல்லுங்கள்.’
‘நீங்கள் கலையில் என்ன சாப்பிடுவீர்கள்?’
‘நான் கலையில் எதுவும் சாப்பிடுவதில்லை. காப்பி மாத்திரம் அருந்துவேன் டொக்ரர். அதோடை காலைச் சாப்பாடு சரி. காலைமை சாப்பிடாமல் விட்டுக் கனகாலம் ஆகுது டொக்ரர். அது ஏதும் பிரச்சினையா?’
‘இல்லை. இல்லை. நான் கேட்பதற்குப் பதில் சொல்லுங்க.’
‘கேளுங்க டொக்ரர்.’
‘சரி… மத்தியானம் என்ன சாப்பிடுவீங்கள்?’
‘மத்தியானம் சாலாத் சாப்பிடுவன் டொக்ரர்.’
‘காலையில இருந்து வீட்டிற்குத் திரும்பி வரும் வரைக்கும் எந்தப் பிரச்சினையும் இருப்பதில்லை. அப்பிடித்தானே?’
‘ம்… நீங்கள் சொல்லுகிறது சரி டொக்ரர்.’
‘வேலையால வந்து என்ன சாப்பிடுவியள்?’
‘சோறுதான் டொக்ரர். அதைச் சாப்பிட்டால் மட்டுமே நிம்மதி கிடைக்கும்.’
‘ம்… எவ்வளவு சாப்பிடுவீங்கள்?’
‘என்ன டொக்ரர் கேட்கிறியள்? நெடுநேரம் பசி இருந்திட்டு ஒரு நேரம் சாப்பிடுகிறது. கொஞ்சம் வியிறாறச் சாப்பிடுவன். அப்பிடிச் சப்பிட்டால் மட்டுமே பசி அடங்கும். பிறகு நிம்மதியாய் இருக்கும்.’
‘சோற்றோடை என்ன சேர்த்துச் சாப்பிடுவியள்?’
‘கறி டொக்ரர்.’
‘கறி எண்டா… என்ன கறி. என்ன சேர்ப்பியள்?’
‘மீன்… இறைச்சி… மரக்கறி… எண்டு பல வகையாய் இருக்கும் டொக்ரர். கொஞ்சம் உறைப்பாய் இருக்கும்.’
‘அது பருவாய் இல்லை. அது பிரச்சினையாய் இருக்காது.’
‘அப்ப எது டொக்ரர் பிரச்சினை? சாப்பாட்டில ஏதும் பிரச்சினையா டொக்ரர்? அப்பிடி எண்டா அதை மாற்றலாம் டொக்ரர்?’
‘மாற்றலாம். அதை நாங்கள் முதல்ல செய்து பார்க்க வேணும். அதுக்கு முதல் சில பரிசோதனையும் செய்ய வேணும்.’
‘என்ன செய்ய வேணும் டொக்ரர்?’
‘முதல்ல மலம் பரிசோதிக்க வேணும். நீங்கள் அதற்கான தகவலை வரவேற்பறையில் உள்ள தாதிகளிடம் பெற்றுக் கொள்ளலாம். அதன் பின்பு மேற்கொண்டு நாங்கள் என்ன செய்வது என்று யோசிக்கலாம். இது ஒருவகை வருத்தமாக இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள் உட்கொள்ளும் மாப்பொருள் உங்கள் வயிற்றில் இருக்கும் மதுவங்களால் மதுவாக்கப்படுவதாய் இருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். பரிசோதனைகள் முடிந்தால் மட்டுமே அதைப்பற்றி விபரமாகச் சொல்ல முடியும். முதலில் மலத்தைப் பரிசோதிப்போம். பின்பு உங்களுக்கு குளுக்கோஸ் தந்து பரிசோதிக்க வேண்டும். அவை எல்லாம் ஒவ்வொன்றாகச் செய்யலாம். நீங்கள் மாப்பொருளை இயலுமானவரைத் தவிர்த்துக் கொள்ளுங்கள். அப்படிச் செய்வதால் உங்களுக்கு ஏதாவது மாற்றம் தெரிகிறதா என்று அவதானியுங்கள்.’
‘அப்ப இவர் குடிக்காமலே வெறிக்குதா? இது ஒரு வருத்தமா?’ என்றாள் கமலா நம்பமுடியாதவளாய்.
‘அதில உங்களுக்குச் சந்தேகம் வேண்டாம் கமலா. இது ஒரு வியாதியாகவே இருக்க வேண்டும். உங்கள் கணவரை முதலில் நம்புங்கள். பிரச்சினையை நாங்கள் பரிசோதனையால் கண்டு பிடிக்க முடியும். நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம். அவரைப் பழைய நபராக விரைவில் பார்க்க முடியும். அவர் மாப்பொருள் எடுக்காது விட்டாலே பழைய நிலைமைக்குத் திரும்பி விடுவார் என்று நான் நம்புகிறேன். ஆனால் என் ஊகம் முடிவல்ல. எதற்கும் முயற்சியுங்கள். விரைவில் நாங்கள் பிரச்சினையைக் கண்டு பிடித்துவிடலாம்.’
‘எனக்கு மிகவும் கவலையாக இருக்கிறது. நான் தேவை இல்லாது அவரைச் சந்தேகப்பட்டுவிட்டேன். அதை எண்ண எண்ண இப்போது மிகவும் கவலையாக இருக்கிறது.’
‘கவலைப்படாதீர்கள் கமலா. குடும்பம் என்றால் இப்படியே இருக்கும்.  இப்பொழுதாவது நீங்கள் உண்மையை உள்வாங்கிக் கொள்வது மகிழ்ச்சியே. நீங்கள் அவரின் உணவில் தற்காலிகமாக எவ்வளவு மாப்பொருளைக் குறைத்துக் கொடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு குறைத்துக் கொடுங்கள். புரதம் நிறைந்த உணவுப் பொருட்களை அவர் அதிகம் சாப்பிடலாம். அதனால் எந்தவித பாதிப்பும் ஏற்படாது.’
‘நிச்சயமாக நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் டொக்ரர். எனக்கு இப்போது மதுவை எண்ணும் பொழுது பெருமையாக இருக்கிறது. நான் அவரை நம்பாது மிகவும் கஸ்ரப்படுத்தி இருக்கிறேன் என்பது எனக்குச் சிறுமையாகத் தோன்றுகிறது. எப்படி நான் இந்தத் தவற்றிற்கு மன்னிப்புக் கேட்பேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.’
‘வாழ்க்கை என்றால் அப்படியே. நீங்கள் இருவரும் மிகவும் அழகான ஒரு குடும்பம். மது மிகவும் கனிவானவர் போன்று தோன்றுகிறார். அவரை நீங்கள் முழுமையாக நம்பலாம். இது ஒரு விசித்திரமான வருத்தம். ஆரம்பத்தில் பலரையும் குழப்பமடைய வைக்கும். பரிசோதனை முடிவுகள் வருவதற்கு முன்பு முழுமையாக என்னால் சொல்ல முடியாது. பரிசோதனையில் நான் நினைப்பது சரியாக இருந்தால் நீங்கள் அதைப் பற்றிப் பயப்படத் தேவையில்லை. அதை நாங்கள் சமாளிக்கலாம்.’
‘இதைக் கேட்க எனக்கு மிகவும் நிம்மதியாய் இருக்கிறது டொக்ரர்.’ என்றாள் கமலா.
‘நீங்கள் கீழே செல்லுங்கள். பரிசோதனைக்குக் கட்ட வேண்டிய பணத்தைக் கட்டிவிட்டுச் செல்லுங்கள். பரிசோதனை முடிவு வந்ததும் நான் உங்களுடன் தொடர்புகொண்டு கதைக்கிறேன்.’
‘நன்றி டொக்ரர்.’
பின்பு இருவரும் புறப்பட்டுப் பரிசோதனை நிலையத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே பணம் கட்டிய பின்பு அவர்கள் கொடுத்த உபகரணத்தை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் வீட்டிற்குப் புறப்பட்டனர். அதுவரையும் மௌனமாக இருந்த கமலாவால் அதற்கு மேல் மௌனமாக இருக்க முடியவில்லை. அவளுக்கு அவனைத் தான் அதிகமாகத் துன்புறுத்திவிட்டதான உணர்வு. அதை எப்படிச் சரிக்கட்டுவது என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை. கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும் என்கின்ற நம்பிக்கையுடன் அவள் அவனைக் கரைக்கத் தொடங்கினாள். மதுவுக்கும் கமலா இப்படி ஏதாவது தொடங்குவாள் என்பது தெரியும். எதற்கும் அவளாகக் கதைக்கட்டும் என்று காத்திருந்தான்.
‘சொறி.’
‘ஆஞ…?’
‘சொறி.’
‘என்னத்துக்கு இப்ப இந்தச் சொறி?’
‘உங்களைப் பிழையா விளங்கிக் கொண்டதுக்கு.’
‘ஓ… அதுக்கா. அதுக்கு என்னைப் பொறுத்தவரையில உனக்கு மன்னிப்பே கிடையாது.’
‘நான் செய்தது தப்பு. உங்களை நம்பாதது அதைவிடப் பெரிய தப்பு எண்டு தெரியும். அதுக்கு எல்லாம் முக்கிய காரணம் உங்களில இருந்த அளவிட முடியாத அன்பு. அதை நீங்கள் விளங்கிக் கொள்ள வேணும். உங்களில உள்ள வெறுப்பையோ அல்லது வீம்பிற்குச் சண்டை பிடிக்க வேணும் எண்டோ நான் அப்பிடிச் செய்ய இல்லை. அது உங்களுக்கு நல்லா விளங்கும். விளங்கிக் கொள்ளுவியள் எண்டு நான் நினைக்கிறன்.’
‘நீ என்ன சமாதானம் வேணும் எண்டாலும் செய்து பார்க்கலாம். ஆனா நான் உன்னை இந்த ஜன்மத்தில மன்னிக்கமாட்டன். அதை நீ ஒருநாளும் எந்நிட்டை இருந்து எதிர்பார்க்க முடியாது.’
‘ஏன் என்னை மன்னிக்கமாட்டியள்? நான் என்ன அப்பிடி மன்னிக்க முடியாத குற்றமா செய்திருக்கிறன்?’
‘ஓ… மன்னிக்கிற குற்றமா இது? இவ்வளவு காலம் என்னோடை ஒண்டா வாழ்ந்துபோட்டு நீ என்னிலை நம்பிக்கை இல்லாமல்… சீ… நீ இப்பிடிக் கேவலமாய் இருப்பாய் எண்டு நான் ஒரு நாளும் நினைக்க இல்லை. அதை என்னால எண்டைக்கும் ஜீரணிக்க முடியாது. ச்… உன்னை நினைக்கவே இப்ப வெறுப்பாய் இருக்குது.’

‘சொறி… சொறி… சொறி… நான் உங்களைக் காயப்படுத்த வேணும் எண்டு நினைச்சு எதையும் சொல்ல இல்லை. எல்லாம் உங்களில இருந்த அன்பில மட்டுமே அதைச் செய்தன். அதை நீங்கள் முழுமையா விளங்கிக் கொள்ள வேணும். என்ரை நிலைமையில இருந்து யோசிச்சுப் பாருங்க. நான் செய்தது சரியா அல்லது பிழையா எண்டது அப்ப உங்களுக்கு விளங்கும். உங்களிட்டை இருந்து நான் அந்தப் புரிந்துணர்வை எதிர்பார்க்கிறன்.’
‘உந்தச் சமாளிப்பு எல்லாம் என்னிட்டை எடுபடாது. நீ உந்த முயற்சியைக் கைவிடுகிறது நல்லது. எதுக்குப் பயனளிக்காத முயற்சி எல்லாம். நீ செய்தது என்னை அப்பிடிப் பாதிச்சு இருக்குது.’
‘நான் இந்த முயற்சியைக் கைவிட முடியாது. இது என்னுடைய வாழ்க்கை. நான் விக்கிரமாதித்தனாட்டம் இந்த முயற்சியைக் கைவிடாமல் தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பன். அது முருங்கை மரமாய் இருந்தால் என்ன பனி மலையாய் இருந்தால் என்ன?’
‘நீ நல்லாய் முயற்சிசெய். நான் அந்த விக்கிரமாதித்தனுக்கு ஒரு நாளும் மயங்கமாட்டன்.’
‘பார்ப்பம்… கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும் எண்டுவினம். உங்களைக் கரைக்க முடியாதா என்ன?’
‘கல்லுக் கரையலாம். என்னை ஒரு நாளும் கரைக்க முடியாது.’
‘உங்களுக்கு எந்நில இருக்கிற அன்பு அவ்வளவு தானா?’
‘எனக்கு உன்மேல நிறைய அன்பு ஒரு காலத்தில இருந்திச்சுது. இப்பவும் நீ அதை எதிர்பார்க்க முடியாது. அதுக்குக் காரணம் நீதான். இவ்வளவிற்குப் பிறகும் நான் மாறாமல் இருப்பன் எண்டு நீ எப்பிடி எதிர்பார்க்க முடியும்? நான் ஒண்டும் புத்தன் இல்லை. அதை நீ விளங்கிக்கொள்.’
‘நான் அதை இல்லை எண்டு சொல்ல இல்லையே? நான் உங்களை நம்பாதது பெரிய தப்பு. அதுக்காக நான் இப்ப நிறையக் கவலைப்படுகிறன். ஆனா உலகத்தில தப்புப் பண்ணாத மனிசரே இருக்க முடியாது. நானும் சாதாரணமாக அதில ஒருத்தி. உங்களுக்கு தப்பை மன்னிக்கிற பெரிய மனசு இருக்குது எண்டு நான் எதிர்பார்க்கிறன். அது நீங்கள் எனக்குத் தருகிற மன்னிப்பாகவும் இருக்கும்… தண்டனையாகவும் இருக்கும்… நீங்கள் எப்பிடிப் புத்தர் இல்லையோ நானும் அப்பிடியே. மனிசர் எண்டா பிழைவிடுகிறது வழமை. அதை மன்னிக்கிறதும் வழமை. இது உங்களுக்கு விளங்கும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘இங்க பாரடா இவவை…’
‘என்ன இங்க பாரடா?’
‘நீ இப்ப நல்லாய் கதைக்கிறாய்.’
‘நான் நல்லாய் கதைக்கேல்லை. நல்லதை மட்டும் கதைக்கிறன். உண்மையை மட்டும் சொல்லுகிறன். நீங்கள் யதார்த்தத்தை விளங்கிக் கொள்ள வேணும். அதை ஏற்றுக் கொள்ள வேணும்.’
‘ஓ…’
‘பகிடி விடாதையுங்க… நான் சீரியஸ்சாக் கதைக்கிறன். நீங்கள் விளங்கிக் கொள்ளுவியள் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘அது எனக்குத் தெரியும். அதைப் பற்றி ஆறுதலா யோசிக்கலாம். இப்ப ஒரு அவசரமும் இல்லை.’
‘மிஞ்சினாக் கெஞ்சுவார். கெஞ்சினா மிஞ்சுவார் எண்டுவினம். அதைப் போல இருக்குது உங்கடை நடப்பபு இப்ப. அடக்கி வாசியுங்க… பிறகு திரும்பவும் கஸ்ரப்படுவியள்.’
‘வெருட்டுறியா?’
‘அப்ப ஒழுங்காப் பதில் சொல்லுங்க.’
‘என்னால இப்பிடித்தான் பதில் சொல்ல முடியும். விருப்பம் எண்டாக் கேள். இல்லாட்டிப் போய் உன்ரை அலுவலைப் பார்.’
‘சரி சரி கேவிக்காதையுங்க. இப்ப கோவிக்காமல் சந்தோசமாய் இருக்க வேண்டிய நேரம். இதுவரையும் சண்டைபிடிச்சது கணும். தயவு செய்து விளங்கிக் கொள்ளுங்க.’
‘சரி… சரி… என்ன செய்கிறது?’
‘பாவத்திற்காகக் கதைக்கக் கூடாது. முதல்ல முழுமையா மன்னிக்க வேணும்… பிறகு எங்கடை பிரச்சினையைக் கதைக்க வேணும். அது அழகு எண்டு நான் நினைக்கிறன்.’
‘அதுக்கு எல்லாம் நாள் எடுக்கும். இப்போதைக்கு வேணும் எண்டால் யுத்த நிறுத்தம் செய்யலாம். அது மட்டுமே என்னால இண்டைக்குச் செய்யக் கூடியது. உனக்கு நல்லா விளங்கிச்சா?’
‘என்னால அதை எல்லாம் ஒத்துக் கொள்ள முடியாது. தயவு செய்து உங்கடை எண்ணத்தை மாத்துங்க.’
‘நீ ஒத்துக் கொண்டால் என்ன ஒத்துக் கொள்ளாட்டி என்ன? நான் என்ன முடிவு செய்திருக்கிறனோ அப்படித்தான் நடக்க முடியும். உனக்காகக் கொஞ்சம் விட்டுத் தரலாம். ஆனா முழுமையா விட்டுத்தர முடியாது.’
‘உங்களோடை கதைச்சுப் பிரயோசனம் இல்லை. எனக்கு நிறைய வேலை இருக்குது.’
‘ம்… நல்லது போய் அதைப் பார்.’

மதுவின் இரகசியம்

5

சாந்தன் மீண்டும் மதுவோடு அலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு தான் மதுவின் வீட்டிற்கு வருவதாகக் கூறி இருந்தான். மதுவின் வீட்டில் சந்திப்பு நடப்பதால் கமலாவிற்குச் சற்று ஆறுதலாக இருந்தது. இங்கே குடிப்பதற்கு மது இல்லை. மதுவை மது பரிமாறும் சந்தர்ப்பமும் வராது. அதனால் அவள் சிறிது நிம்மதியாக இருந்தாள். சாந்தனின் மகள் லாவண்ணியாவால் எப்போதும் அவனுக்குப் பிரச்சினையே. அது ஒரு தொடர் கதை. அதனால் அவன் ஆறுதலாகக் கதைக்க மதுவிடம் வருகிறான். அத்தோடு மதுவையும் நலம் விசாரிப்பதாக இருக்கலாம் என்று கமலா நினைத்தாள். அன்று சாந்தன் மதுவுக்கு மது வார்த்துக் கொடுத்த கோபம் அவளிடம் இருந்தாலும் அது அவன் தப்பு இல்லை என்பது கமலாவுக்கு விளங்கியது. தப்பே செய்யாதவன் மீது கோபம் கொள்வதில் எந்த நியாயமும் இல்லை என்று அவள் எண்ணிக் கொண்டாள். அவள் அப்படி யோசித்துக் கொண்டு நிற்கும் பொழுது அங்கே மது வந்தான். அவனுக்கு இவள் என்ன இப்பிடி யோசிக்கிறாள் என்கின்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.
‘என்ன…? எந்தக் கப்பல் தாண்டு போச்சுது?’ என்றான்.
‘யார் அப்பிடி உங்களுக்குச் சொன்னது?’
‘ஆஞ… உன்னைப் பார்த்தா அப்பிடித்தான் இருக்குது. யார் இதை வந்து சொல்ல வேணும்.’
‘இவர் பெரிய வித்தைக்காரர்… பார்த்தே எல்லாம் கண்டு பிடிச்சிடுவார்?’
‘கதையை மாத்தாமல் விசயத்தைச் சொல்லு.’
‘இல்லை… விசயம் தெரியாமல் அண்டைக்கு அவர் மேல கோவப்பட்டன். உண்மையில அவரில பிழை இல்லை. உங்கடை பிரச்சினைக்கு நான் அண்டைக்கு அவர் மேல கோவப்பட்டது சரி இல்லை எண்டது பிறகுதான் எனக்கு விளங்கி இருக்குது.’
‘அது என்னுடைய பிரச்சினை இல்லை.’
‘அப்ப ஆற்றை பிரச்சினை?’
‘ம்… உன்னுடைய பிரச்சினை. இப்ப ஏதாவது சாப்பிட ஏற்பாடு செய்.’
‘ம்…’
அவள் யோசித்துக் கொண்டு போவதை மது இரசித்துப் பார்த்தான்.

*

சாந்தனை அந்தக் கோலத்தில் பார்த்த மது அதிர்ந்து போய்விட்டான். அவன் அப்படி மாறியதற்கான காரணம் என்ன என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. அதற்காக இவன் தன்னை வருத்துவதால் எந்தப் பிரயோசனமும் வந்துவிடாது என்பதும் மதுவுக்கு விளங்கியது. எனினும் தனக்குத் தனக்கு என்று வரும்போது ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரியே நடந்து கொள்வார்கள். சாந்தன் தனது பிரச்சினையை இப்படி வெளிக்காட்டுகிறான் என்று எண்ணினான். பின்பு சாந்தனை வரவளைத்துச் சோபாவில் இருக்க வைத்தான். பின்பு அவனைப் பார்த்து,
‘என்ன சாந்தன்… இது என்ன கோலம்? உனக்குப் பிரச்சினை இருக்குது எண்டு தெரியும். அதுக்காக இப்பிடித் திரிகிறதாலா எதுவும் மாறாது எண்டு நான் நினைக்கிறன்.’
‘நீ சொல்லுகிறது சரி மது. ஆனா என்னால தாங்க முடிய இல்லை. இருக்கிறது ஒரு பிள்ளை. அதுவும் இப்பிடி எண்டா யாரால தாங்க முடியும் சொல்லு? என்னால முடிய இல்லை. செத்தே போயிடலாம் எண்டுகூடச் சில வேளை நினைப்பன்.’
‘இப்பிடி எல்லாம் கதைக்காதை சாந்தன். நீ இப்பிடிக் கதைக்கிறதைக் கேட்க கவலையா இருக்குது. தயவு செய்து அப்பிடி எல்லாம் நினைக்காதை. நீ தனியாள் இல்லை. நீ ஏதாவது செய்தி எண்டா லாவண்ணியா என்ன ஆவாள் எண்டு முதல்ல யோசி. இல்லை லாதாவின்ரை பாடுதான் என்ன ஆகும் எண்டு யோசி. இனிமேலைக்கு நீ இப்பிடி எதுவும் நினைக்காதை சாந்தன்.’
‘நானும் அப்பிடித்தான் சில வேளை நினைப்பன் மது. பிறகு மறுபடியும் வாழ்க்கை வெறுக்கத் தொடங்கீடும். லவண்ணியா வரவர மோசமாகிப் போகிறது போல இருக்குது. அதைப் பார்க்கப் பார்க்கத்தான் திரும்பத் திரும்ப வேதனையா இருக்குது. எங்கையாவது போக வேணும் எண்டு நினைப்பன். அப்பிடிப் போனால் தனிய லாவண்ணியா ஏதாவது ஏடாபூடமாகச் செய்து போடுவாளோ எண்டு பயம் இருக்குது. அந்தப் பயத்தில நான் எங்யையும் அசைய முடியாமல இருக்குது.’
‘விளங்குது சாந்தன். நீதான் நிலைமையை உணர்ந்து சமாளிச்சு நடக்க வேணும். நீ இதில சோர்ந்து போக்கக் கூடாது. உனக்கு மட்டும் பிரச்சினை இல்லை. எல்லா மனிதர்களுக்கும் பிரச்சினை இருக்குது. என்ன செய்கிறது சமாளிச்சு நடக்க வேண்டியதுதான். நீ தான் உன்ரை குடும்பத்தின்ரை தூண். நீயே இப்படி ஈடாடக்கூடாது. அது எல்லாரையும் விழுத்திப்போடும்.’
‘ம்…’
கமலா சாந்தன் வந்திருப்பதை அறிந்து பால்த்தேநீரோடு வந்தாள். வந்தவள் சாந்தனைப் பார்த்து முதலில் அதிர்ந்தாலும் அதைச் சமாளித்துக் கொண்டு,
‘என்ன அண்ண இந்தக் கோலம்?’ என்றாள்.
‘எல்லாம் உங்களுக்குத் தெரிஞ்ச விசயம்தான். லாவண்ணியாவின்ரை பிரச்சினை ஓயிற மாதிரி இல்லை. அவள் ஏதும் செய்து போடுவாளோ எண்டு பயமா இருக்குது. அந்த யோசினை இரவு பகல் எண்டு நிம்மதியாய் இருக்க விடுகிதில்லை.’
‘என்ன அண்ணை சொல்லுகிறியள்?’
‘இல்லை… முதல்ல கையை மட்டும் கீறிக் கொண்டு திரிஞ்சாள். இப்ப என்ன எண்டாத் தான் தற்கொலை செய்யப் போகிறன் எண்டு வெருட்டுகிறாள். ஆனா அவள் ஒரு நாள் அப்பிடிச் செய்து போடுவாளோ எண்டு எனக்குப் பயமா இருக்குது.’
‘என்னண்ண இப்பிடிச் சொல்லுகிறியள்? டொக்ரரோடை கதைச்சியளா?’
‘அவங்கள் திரும்பவும் தரப்பி தரப்பி எண்டுகிறாங்கள். அது ஒரு மணித்தியாலம் அவங்கள் குடுக்கிற தரப்பிக்கும் நாங்கள் நாள் முழுவதும் அவளோடை இருக்கிறதுக்கும் சரியா இருக்குமா?’
‘ம்… நீங்கள் சொல்லுகிறதும் உண்மை. ஆனா அவளுக்கும் தன்னை நீங்கள் கவனிக்கிறியள் இல்லை என்டுகிற ஏக்கமாக இருக்கலாம். அல்லது அது மாதிரியான ஏதாவது ஏக்கமாக இருக்கலாம். நீங்கள் கதையுங்க அண்ணை. அவளோடை நேரம் செலவழியுங்க. டொக்ரற்றை தரப்பியவிட அது நல்லா உதவி செய்யும் எண்டு நான் நினைக்கிறன்.’
‘அவளும் தாயும் நெடுகப் புடுங்குப்படுவினம். தன்னுடைய உடம்பு தான் காயமாக்கிறன் நீ யார் அதைக் கேட்க எண்டு எதிர்த்துக் கதைப்பாள். இப்ப என்னன்டா தனக்குச் சாகிறதே சுகம் எண்டுகிறாள். என்னிட்டை அவள் அப்பிடிச் சொல்ல இல்லை. தயோடை மட்டும் இந்தக் கதையெல்லாம். யாரோடை கதைச்சாலும் அவள் மனதில இருக்கிறதைத்தானே சொல்லுகிறாள். இதைக் கேட்ட பிறகு நான் எப்பிடி நிம்மதியாய் இருக்க முடியும் சொல்லுங்க?’
‘சிலவேளை அவளுக்கு அம்மாவோடை பிரச்சினையோ என்னவோ? நீங்கள் கதைச்சுப் பாருங்க அண்ணை.’
‘நான்  கதைச்சா அவள் பெரிசாக் கதைக்க மாட்டாள். அது ஒண்டும் இல்லை அப்பா எண்டிட்டுப் போயிடுவாள். அதுக்கு மேல என்ன செய்கிறது எண்டே எனக்குத் தெரியாது. இப்பிடித்தான் காலம் போகுது. தரப்பி தரப்பி எண்டு அவங்கள் லேசாச் சொல்லுகிறாங்கள். அது பெரிசா வேலை செய்கிற மாதிரியும் தெரிய இல்லை. அப்ப நாங்கள் எங்க போக முடியும்?’
‘சண்டை பிடிச்சாலும் பெம்பிளைப் பிள்ளைகள் தாயோடைதான் கதைக்குங்கள் இல்லையே அண்ணை?’
‘அது உண்மையோ எண்டு எனக்குத் தெரியாது. எங்கடை வீட்டில தொடங்கினா அது பெரிய சண்டையாகப் போயிடும். அவள் தாயோடை கதைக்கேக்க அவ்வளவு கோவப்பட்டுக் கதைப்பாள். நான் கதைச்சாக் சொஞ்சம் அமைதியாகக் கதைப்பாள். ஆனா அவளுக்கு என்னோடை கதைக்க நிறைய விசயம் இருக்காது. நானும் அவளை இழுத்துப் பிடிச்சு வைச்சுக் கதைக்க முடியாது.’
‘கவனமாய் இருக்க வேணும் சாந்தன்.’ என்றான் மது.

‘அதுதான் மனசில நிம்மதி இல்லை. என்ன செய்கிறது எண்டே தெரிய இல்லை. பெத்து வைச்சிருக்கிற ஒண்டும் இப்பிடி எண்டா நாங்கள் என்ன செய்கிறது? எங்க போகிறது? லதாவுக்கும் இதே தலையிடி.’
‘இது லாவண்ணியாவுக்கு மட்டும் இல்லை. இங்க சில பிள்ளைகளுக்கும் இருக்குது. கவனமாய் பார்க்கிறது, அக்கறையாப் பேசுகிறது எண்டு நாங்கள் எங்களால இயலுமானதைச் செய்ய வேணும்.’ என்றான் மது.
‘வேறை ஏதாவது நாட்டிற்குக் கூட்டிக் கொண்டு போய் வைத்தியம் செய்ய முடியாதா?’ என்றாள் கமலா.
‘தெரிய இல்லை. அப்பிடிப் போகிறது எண்டா நிறையச் செலவாகும். அதை  நாங்களே சொந்தமாகச் செலவழிக்க வேணும். வேலை வீடு எல்லாத்தையும் விட்டிட்டு வேற நாட்டில போய் இருந்து வயித்தியம் செய்ய முடியுமா?’
‘நீங்கள் சொல்லுகிறதும் உண்மை. இங்க வசதி இருக்க நீங்கள் வெளிநாட்டுக்குப் போகிறதெண்டாச் செலவையும் நீங்களே பார்த்துக் கொள்ளுங்கோ எண்டு அரசாங்கம் விட்டிடும்.’
‘அதாலதான் நாங்கள் அதைப் பற்றிப் பெரிசா யோசிக்க இல்லை.’ என்றான் சாந்தன்.
‘இங்கையும் முழுமையா பார்க்கிறாங்களா எண்டா அது கேள்விதான்.’ என்றாள் கமலா.
‘உண்மை… வேற வழி இல்லை. அது சரி உங்கடை பாடுகள் எப்பிடிப் போகுது?’
‘என்ன ஒண்டும் விசேசமாய் இல்லை.’ என்றாள் கமலா.
‘கமலா ஒரு சின்னப் பிரச்சினை எண்டாலும் பதறி அடிப்பா? அதை விட்டா இங்கை என்ன பிரச்சினை?’
‘நீங்கள் சுத்தமானவர்தான். உங்களுக்கு என்னைக் குறை சொல்லாமல் இருக்க முடியாதே? இப்ப எதுக்கு அதை எல்லாம் அவருக்குச் சொல்லிக் கொண்டு… அவருக்கு ஏற்கனவே இருக்கிற பிரச்சினை காணாதே?’
‘ம்… அதுவும் அப்பிடியே?’

மதுவின் இரகசியம்

4

கமலா மிகவும் கோபமாக இருந்தாள். மது சோபாவில் தூக்குத் தண்டனைக் கைதி போல தலையைக் குனிந்த வண்ணம் இருந்தான். மருத்துவமனையில் முதலில் தாதிகள் கூறியதிற்கு மதுவிடம் எந்த விளக்கமும் இருக்கவில்லை. அதனால் கமலாவின் கேள்விகளுக்கு அவன் பதிலளிக்கவில்லை. அவனின் அந்த மௌனம் அவளை மேலும் கோபம் கொள்ள வைத்தது.
‘என்ன பிடிச்சு வைச்ச பிள்ளையார் போல பேசாமல் இருக்கிறியள்?’
‘எதை நான் சொல்லுகிறது? அப்பிடி நான் எதையாவதும் சொன்னாலும் நீ நம்பப் போகிறாயே?’
‘இவ்வளவு குடிச்சு இருக்கிறியள்? எனக்குச் சும்மா சும்மா சத்தியம் பண்ணித் தாறியள் எண்டது விளங்காதே?’
‘குடிக்கப் போகிறம் எண்டு சொல்லிப் போட்டுத்தானே குடிக்கத் தொடங்கினம். பிறகு என்ன கேள்வி இது?’
‘அது சாந்தன்ரை வீட்டில…’
‘அப்பிடி எண்டா?’
‘அதுக்கு முதல் எங்கை குடிச்சியள் எண்டதுதான் என்னுடைய கேள்வி? எவ்வளவு குடிச்சியள் எண்டது என்னுடைய அடுத்த கேள்வி. அதுக்கு முதல்ல விளக்கம் சொல்லுங்க. அதை விட்டிட்டு என்னைத் தொடர்ந்து பயித்தியக்காரி ஆக்காதேங்க.’
‘ஐயோ நான் எங்க போகிறது?’
‘சமாளிக்காதையுங்க… தயவு செய்து உண்மையைச் சொல்லுங்க. அதைச் செய்தா நீங்க எங்கையும் போகத் தேவை இல்லை.’
‘உனக்கு எது உண்மை எது பொய் எண்டு தெரியுமா?’
‘நீங்கள் தத்துவம் கதைக்கிறதாய் என்னையும் ஏமாத்தி உங்களையும் ஏமாத்தாதீங்க. எனக்குத் தெரியும் உங்கடை சுத்துமாத்து. அங்க போக முதலே நீங்கள் இங்க குடிச்சு இருக்கிறியள். அதைத்தானே கொஸ்பிற்றலையும் சொன்னவை. உண்மைதானே?’
‘உனக்குக் கொஸ்பிற்றல்ல நடந்ததில கொஞ்சம் மட்டும் தெரியும். ஆனா நிறையத் தெரியாது. நேரம் வரேக்க உனக்குத் தெரியவரும்.’
‘எனக்கு என்ன தெரியாது?’
‘உனக்கு எதுவும் தெரியாது. அதாலதான் இந்தக் கதை கதைக்கிறாய்.’
‘நீங்கள் சொல்லுகிற எதையும் நான் நம்பத் தயாராக இல்லை. நீங்கள் சொன்ன மாதிரி உண்மையைக் கண்டுபிடிக்க வேணும். பிறகு பாப்பம் உங்கடை வித்தையைப் பற்றி.’
‘நான் வருவன். எனக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. பொய் சொன்னால்தானே பயப்பிட வேணும். நான்தானே பொய் சொல்ல இல்லை எண்டு சொல்லுகிறன். உனக்கு எந்நிலை நம்பிக்கை இல்லை. அதால நம்புகிறாய் இல்லை. நீ எப்பதான் என்னை நம்பினாய்?’
‘நீங்கள் சமாளிக்காதையுங்க. நான் உதையெல்லாம் நம்பத் தயாராக இல்லை. நீங்கள் வியாழக்கிழமை றெடியா இருங்க. அண்டைக்குத் தெரிஞ்சிடும் உங்கடை வள்ளல்.’
‘இருந்துபார். அதுக்குப் பிறகு இருக்குது உனக்கு.’
‘உந்த வெருட்டலுக்கு எல்லாம் நான் பயப்பிடமாட்டன்.’
‘சரி… சரி… பார்ப்பம்.’
‘போகிற இடங்களிலையாவது இனிமேலைக்கு அமைதியாக இருங்க. உங்களோடை நான் கொஸ்பிற்றலுக்கு அலைய ஏலாது. உங்கடை திருக்கூத்தால பிள்ளையைக் குழப்பாதையுங்க.’
‘ஐயோ தாயே… உதைப்பற்றிக் கதைக்கிறதை நிப்பாட்டுகிறியா?’
‘சரி… சரி… உதுக்கு மாத்திரம் குறைவில்லை.’
அதன் பின்பு அவள் எழுந்து சமையல் அறையை நோக்கிச் சென்றாள். மதுவுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது. தான் சொல்வதை அவள் நம்பவில்லை என்பது அவனுக்கு மனவருத்தத்தைத் தந்தது. இதற்கு ஒரு முடிவு விரைவாக வரவேண்டும் என்பதே அவன் விருப்பமாக இருந்தது. அதற்கு அந்த உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கும் இயந்திரம் உதவி செய்யும் என்றால் அதை உடனடியாகச் செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. வியாழக்கிழமை அதற்கான நாள். அன்று ஒரு உண்மை கமலாவிற்குத் தெரியவரும். இப்போதே மருத்துவர் என்ன கூறினார் என்பதைக் கூறலாம். அதைக்கூடச் சிலவேளை அவள் நம்பமாட்டாள். நம்பிக்கை இல்லாதவளிடம் நான் ஏன் கையேந்த வேண்டும் என்கின்ற கோபம் அவனுக்கு வந்தது. அவன் தனது கோபத்தை எதில் காட்டுவது என்பது தெரியாது கையைப் பிசைந்தான். மதுவின் யோசனையை குழப்புவது போல,
‘சாப்பிட வாங்க.’ என்ற வண்ணம் தட்டில் பச்சை அரிசிச் சோற்றையும் கறியையும் எடுத்து வந்திருந்தாள். மதுவுக்குக் கோழி இறைச்சிக்கறி மிகவும் பிடிக்கும். அதனால் கறி அவனுக்குப் பிரச்சினையாக இல்லை. ஆனால் பச்சை அரிசிச் சோற்றைப் பார்க்க அருவருப்பாய் இருந்தது. அதைப் பல முறை கமலாவிற்குக் கூறி இருக்கிறான். ஆனால் அது செவிடன் காதில் ஊதிய சங்காய் அவளிடம் எடுபடுவதே இல்லை.’

*

பத்தரை மணிக்கு அந்த இயந்திரத்தை இயக்குபவர் வருமாறு கூறியிருந்தார். இருந்தும் பிந்திவிடுவோமோ என்கின்ற பயத்தில் கமலாவும் மதுவும் பத்து மணிக்கே அங்கே ஆயராகிவிட்டார்கள். அது ஒரு சிறிய அலுவலகம். அலுவலகத்தின் முன்பு நான்கு நாற்காலிகளும் சில சஞ்சிகைகளும் வைக்கப்பட்டு இருந்தன. அலுவலகத்தின் கதவுகள் சாத்தி இருந்ததால் யாருக்கோ உள்ளே பரிசோதனை நடக்கிறது என்பதை மது ஊகித்துக் கொண்டான். என்றாலும் கமலாவின் நச்சரிப்பால் அரைமணித்தியாலத்திற்கு முன்பே வந்திருந்ததில் வெறுப்பாக இருந்தது.
‘இவ்வளவு வெள்ளன வரத் தேவையில்லை எண்டு நான் அப்பவே சொன்னன்.’
‘வாந்தாச்சுது… இனி என்ன செய்கிறது? பேசாமல் இருங்க. நான் நேரம் எடுக்கும் எண்டு நினைச்சன்.’
‘நீ எல்லாத்தையும் பிழை பிழையாகத்தான் நினைப்பாயாக்கும்?’
‘ஏன் அப்பிடிக் கேட்கிறியள்?’
‘கொஞ்சம் பொறு… ஏன் அப்பிடி எண்டு அப்ப தெரியும்.’
‘இப்ப என்ன சொல்ல வாறியள்?’
‘உனக்கு நான் சொல்லி எது விளங்கி இருக்குது. கொஞ்சம் பொறு தானா விளங்கும்.’
‘சரி… சரி… அதில உங்கடை வண்டவாளம்தான் தெரியப் போகுது.’
இவர்கள் சண்டை பிடித்துக்கொண்டு இருக்கும் பொழுதே வியட்நாம் நாட்டைச் சார்ந்த ஒரு தம்பதி வந்து அமர்ந்தார்கள். அவர்களைப் பார்க்கத் தனது நிலையை மறந்து மதுவுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. அதன் பின்பு பரிதாபமாக இருந்தது. அவன் தனது சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு அவர்களை மீண்டும் பரிதாபமாகப் பார்த்தான். அவர்களுக்குள் என்ன பிரச்சினையோ தெரியவில்லை. அவர்கள் ஒருவருடன் ஒருவர் கதைத்துக் கொள்ளவில்லை. அதை நினைக்கும் போது தாங்கள் பருவாய் இல்லை என்று ஒரு கணம் அவனுக்கு எண்ணத் தோன்றியது. என்ன பிரச்சினை இருந்தாலும் கதைப்பதை நிறுத்துவதில்லை. கடித்துக் கடித்துக் கதை தொடரும். அது ஒருவகையில் நன்மை என்று மது எண்ணிக் கொண்டான். அவன் அப்படி நினைத்துக் கொண்டு இருக்கும் போதே அந்த வியட்நாம் பெண்,
‘மன்னிக்க வேண்டும்… நீங்கள் வந்து அதிக நேரமாகிவிட்டதா?’ என்று கேட்டாள்.
‘இல்லை. சற்று முன்பே வந்தோம்.’
‘நாங்கள் அதிக நேரத்திற்கு முன்பே வந்துவிட்டோம் என்று நினைக்கிறன்.’
‘நாங்களும் நேரம் முந்தியே வந்து இருக்கிறோம். உள்ளேயும் யாரோ இருக்கிறார்கள் போல இருக்கின்றது?’
‘இதையும் இப்போது பலரும் பாவிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்… அதனால் இங்கே இப்படி இருக்கிறது.’
‘இனி வரும் காலத்தில அலைபேசியில்கூட இந்த வசதிகள் வந்தாலும் வரலாம்.’
‘நீங்கள் சொல்வது நூறுவீத உண்மை.’
கதைத்துக் கொண்டு இருக்கும் பொழுதே கதவு திடீரெனத் திறந்தது. ஒரு வயதுபோன தம்பதி வெளியே வந்தனர். அதைப் பார்த்த மதுவுக்கும் அவனோடு இருந்தவர்களுக்கும் வியப்பாக இருந்தது. அவர்கள் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை. கமலா கண்ணைக் காட்டினாள். மதுவுக்கு அது ஆச்சரியமாக இருந்தாலும் கமாலா தன்னையும் இழுத்துக் கொண்டு இங்கே வந்தது பிடிக்கவில்லை. அவன் அதனால் உதட்டைப் பிதுக்கினான். அவளுக்கு அது விளங்கியது. அதன் பின்பு அவள் அவனைச் சொறியவில்லை. அந்த வியட்நாம் குடும்பமும் தங்கள் மொழியில் ஏதோ கதைத்தார்கள். அவர்கள் அந்த வயது போன தம்பதிகள் பற்றியே கதைத்து இருப்பார்கள் என்பது விளங்கியது. என்ன கதைத்து இருப்பார்கள் என்பது மட்டும் சுத்தமாக விளங்கவில்லை.
அந்தத் தம்பதிகளுக்குக் கதவைத் திறந்துவிட்ட நபர் மதுவின் பெயரை அழைத்தார். மது முன்னே சென்றதும் கையைக் கொடுத்து,
‘மார்ட்டின்.’ என்றார்.
மதுவும் கையைக் கொடுத்து தன்னை அறிமுகம் செய்தான். அத்தோடு கமலாவும் தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டாள்.
உள்ளே சென்றதும் மதுவை ஒரு நாற்காலியில் இருக்க வைத்துப் பின்பு அவன் மார்பிலும் இடுப்பிலுமாக இரண்டு பட்டிகள் பொருத்தப்பட்டன. அதன் பல இணைப்புகள் ஒன்றிணைத்து கணணியில் பொருத்தப்பட்டு இருந்தது. கணணியில் இருக்கும் மென்பொருள் மிச்சத்தைக் காட்டிக் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தது. அதற்கு மார்ட்டின் கேள்வி கேட்பார். அந்தக் கேள்விகளுக்கு மது பதில் அழிக்க வேண்டும். பதில் சரியா அல்லது பிழையா என்பதை உடல் தரும் சமிக்கையை வைத்து அந்த மென்பொருள் கண்டுபிடித்துவிடும்.

மார்ட்டின் முதற் கேள்வியாக மதுவின் பெயரைக் கேட்டார். மது தனது பெயரை அமைதியாகக் கூறினான். இயந்திரம் அதை உண்மை என்றே காட்டியது. பின்பு மாட்டின் ஒவ்வொரு கேள்வியாகக் கேட்கத் தொடங்கினார். அவர் கேட்ட கேள்விகளுக்கு மது உண்மையாகப் பதில் கூறினான். கடைசியாகப் பிரமாஸ்திரம் போல அந்தக் கேள்வியை மார்ட்டின் மதுவிடம் கேட்டார். மது பதில் சொன்னான். அத்தோடு பரிசோதனை முடிவுக்கு வந்தது. மது நாற்காலியை விட்டு எழுந்தான். மார்ட்டின் கமலாவைப் பார்த்து,
‘அவர் உண்மைதான் கூறுகிறார்.’ என்று உறுதியாகக் கூறினார்.
‘அப்ப எப்பிடி அவர் போதையாகிறார்?’
‘அதற்குப் பலகாரணங்கள் இருக்கலாம். அது எனக்குச் சரியாகத் தெரியாது. அது என்னுடைய அறிவுக்கு எட்டாதது. நீங்கள் உங்கள் மருத்துவருடன் கதைத்துப் பாருங்கள். அவர்கள் கண்டுபிடித்துக் கூறுவார்கள். இதற்கான பதிலை அவரால்தான் கூறமுடியும்.’
‘சரி. நாங்கள் கதைத்துப் பார்க்கின்றோம். உங்கள் உதவிக்கு மிகவும் நன்றி.’
பின்பு அவர் பணம் கட்டுவதற்குக் கொடுத்த கட்டண ரசீதை வாங்கிக் கொண்டு இருவரும் புறப்பட்டார்கள்.
மதுவுக்கு மிகவும் சந்தோசமாக இருந்தது. அவன் சிரித்த வண்ணம் இருந்தான். அவனுக்கு இந்த முடிவு ஏற்கனவே தெரியும். தெரிந்தாலும் அது பரிசோதனையின் மூலம் நிரூபிக்கப்பட்டமை மிகவும் மன மகிழ்வைத் தந்தது. மேற்கொண்டு கமலா கேள்வி கேட்கமாட்டாள் என்பது தெரியும். இருந்தாலும் அவள் தலை தொடர்ந்து வெடித்துக் கொண்டே இருக்கும் என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. விளங்கினாலும் அவன் விளக்கம் கொடுக்க விரும்பவில்லை. இவ்வளவு காலமும் தன்னைக் குடைந்ததிற்குச் சிறிது நேரம் தவிக்கட்டும் என்று பேசாது இருந்தான். ஆனால் கமலாவால் அப்படி இருக்க முடியவில்லை.
‘என்ன பேசாமல் சிரிச்சுக் கொண்டு இருக்கிறியள்?’
‘ஏன் நான் இப்ப சிரிக்கவும் கூடாதே?’
‘சும்மா சிரிச்சா வேறை மாதிரி நினைப்பினம்.’
‘அது நினைக்கிறவை நினைக்கட்டும். உன்ன மாதிரிச் சந்தேகப்படாமல் இருந்தால் சரிதான்.’
‘அப்ப நீங்கள் உண்மை சொல்லுகிறியள் எண்டா அது எப்பிடிக் குடிக்காமல் வெறிக்கும்? காத்துக் குடிச்சு வெறிக்குமா? நானும் ஒவ்வொரு நாளும் நிறையக் காத்துக் குடிக்கிறனே? என்ன நடக்குது? எப்பிடி இந்த வித்தையை நீங்கள் மட்டும் செய்கிறியள்? மற்றவைக்கும் சொன்னா அது எங்களுக்கும் உதவியா இருக்கும்தானே?’
‘இன்னும் உனக்குச் சந்தேகம் போக இல்லையா?’
‘விடை கிடைக்காமல் சந்தேகம் எப்பிடிப் போகும்?’
‘உனக்கு விடை கிடைக்கிறதுக்கு இடையில ஆயுள் முடிஞ்சிடும் போல இருக்குது.’
‘பகிடியை விட்டிட்டு உண்மையைச் சொல்லுங்க.’
‘எனக்கும் அதுக்குச் சரியான விளக்கம் தெரியாது. டொக்ரரிட்டைக் கேட்க வேணும். அவர் அதுக்கு முறையான விளக்கம் தரவேணும். அப்பதான் எனக்கும் முழுமையாக விளங்கும்.’
‘அப்ப உங்களுக்குக் கொஞ்சம் எண்டாலும் விளங்கி இருக்கும்தானே? அதை மட்டும் சொல்லுங்க. இல்லாட்டி என்ரை தலை இப்பவே வெடிச்சிடும் போல இருக்குது.’
‘எனக்குத் தெரியாத அரைகுறை விசயத்தை நான் உனக்குச் சொல்ல முடியாது. நாங்கள் டொக்ரரிட்டைப் போகேக்கை அதைப் பற்றிக் கதைப்பம். அப்ப அவர் விளக்கமாகச் சொல்லுவார். இப்ப என்னை விடு. போய் உன்னுடைய வேலையைப் பார்.’
‘பெரிய நடப்புத்தான்.’
‘சரி. இவ்வளவு நாளும் என்னைக் குற்றம் சொன்னதுக்கு என்ன செய்யப் போகிறாய்?’
‘நான் என்ன செய்ய வேணும்? முதல்ல டொக்ரற்றை விளக்கமும் கேட்க வேணும். அப்பதான் இறுதி முடிவு தெரியும். அதுக்குப் பிறகு உதைப் பற்றிக் கதைப்பம்.’
‘சரி இறுதி முடிவு தெரிஞ்ச பிறகு என்ன செய்யப் போகிறாய்?’

‘அது வாற முடிவைப் பொறுத்துத் தெரியும். எனக்கு நீங்கள் உண்மை பேசுகிறியள் எண்டதை இன்னும் நம்ப முடியாமல் இருக்குது.’
‘சரி… சரி…’

மதுவின் இரகசியம்

3

சாந்தன் வீட்டிற்குத் தற்போது போவதாக எந்த எண்ணமும் மதுவிடம் இருந்ததில்லை. இருந்தாலும் சாந்தன் தொலைபேசி செய்து வருமாறு கூறியதால் அதை அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. மதுவுக்கும் அவனோடு கதைத்துக் கொண்டு இருப்பது மிகவும் சந்தோசமாய் இருக்கும். இருந்தாலும் இங்கே ஒவ்வொருநாளும் இல்லை ஒவ்வொரு மாதமே சென்று கதைப்பதற்கே முடியாத மாதிரி நேரம் பிரபஞ்சத்தில் பறக்கும் கோள்களின் வேகத்தில் பறக்கிறது. அப்படி நேரம் கிடைத்தாலும் ஏதோ மனது ஏகுவதில்லை. இப்படி அழைத்தால் அந்தத் தடைகளை எல்லாம் மீறிச் செல்ல வேண்டியது கட்டாயமாகிறது. இது கட்டாயம் என்றாலும் மதுவுக்கு மிகவும் விருப்பமானதும், சுகமானதுமான கட்டாயம். அந்தக் கட்டளையை மகிழ்வோடு ஏற்று மது புறப்படுவதாய் உத்தேசித்துக் கமலாவிடம் அதைக் கூறினான். கமலாவிற்கு மது போவதில் முழுமையான சம்மதம் இல்லை. மது போவது என்றால் அவனை பின்னேரம் போகவிட முடியாது. அப்படி அவன் போனால் அது வில்லங்கத்தை விலை கொடுத்து வாங்கியதாக முடியலாம் என்கின்ற பயம் அவளிடம் இருந்தது. அதனால் அவனின் அந்தப் பயணம் அவளுக்கு மகிழ்வைத் தரவில்லை. என்றாலும் அதை மறுப்பதற்கு அவளால் முடியவில்லை. அப்படி என்றால் அவன் பாதுகாப்பாய் போய் வருவதற்கு எப்படி ஏற்பாடு செய்வது என்கின்ற எண்ணமே அவள் தலையை ஆக்கிரமித்தது.
மதுவைத் தனித்து வடுவது என்பதைக் கமலாவால் நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியவில்லை. சாப்பிட்ட பின்பு அவன் எப்படிக் குடிக்கிறான் எதனால் வெறிக்கிறான் என்பது அவளுக்குத் தெரியாது. அப்படியான நிலையில் மது காரை எடுத்துக் கொண்டு சென்றால் என்ன நடக்கும் என்பது திகிலான நினைவுகள். அப்படியான எந்தத் திகிலான அனுபவத்தையும் சந்திப்பதற்கு அவள் தயாராக இல்லை. அதனால் எப்படி அவனைப் பாதுகாப்பாக இந்தப் பயணத்தை மேற்கொள்ள வைப்பது என்பதே அவளது பெரும் கேள்வியாக இருந்தது. காரில் செல்லாது பேருந்தில் அல்லது சுரங்க ரதத்தில் செல்லுமாறு சொல்லலாம். அப்படிச் சென்றாலும் அவன் எங்காவது தள்ளாடி விழுந்து எதாவது பிரச்சினை வந்தால் அவனை யார் கவனித்துக் கொள்வார்கள் என்கின்ற கவலை உண்டாகியது. அதனால் அவனைத் தனித்து அனுப்புவதற்கு மனம் வரவே இல்லை.
கமலாவிற்கு வேறு வழிகள் இருப்பதாய் தோன்றவில்லை. தனே அழைத்துக் கொண்டு செல்வதே பாதுகாப்பாய் இருக்கும் என்பதை அவள் நம்பினாள். அதையே செயற்படுத்தவும் சித்தமானாள். ஆனால் இதை மது ஒத்துக் கொள்ள வேண்டுமே என்கின்ற தயக்கம் அவளிடம் இருந்தது. அவனை எப்படியாவது அதற்குச் சம்மதிக்க வைக்க வேண்டும் என்பதாக முடிவு செய்து கொண்டாள்.
அன்று பிற்பகல் மது வேலையால் வந்த உடனேயே கமாலா அவனை அணுகினாள்.
‘வாங்க. என்ன ஐடியா இண்டைக்கு?’ என்றாள் அவனைப் பார்த்து.
‘என்ன வந்ததும் வராததுமாய் இந்த ஆர்வம் உனக்கு?’
‘ஏன் சாந்தன் வரச் சொன்னது உங்களுக்கு ஞாபகம் இல்லையா?’
‘அதுக்கு என்ன? நான் போயிட்டு வருவன்தானே? என்ன இது அதீத அக்கறை எல்லாம்?’
‘அது ஒண்டும் இல்லை. அது எப்பிடி போயிட்டு வருவியள்? அதை விபரமாய் சொல்லுங்க பார்ப்பம்?’
‘அது என்ன அதிசயமான விசயம்?  காரிலதான் போயிட்டு வரப்போகிறன்.’
‘ஓ காரில? சாப்பிட்ட பிறகு? நல்லாய் இருக்கும் அது…’
‘அது ஒண்டும் நடக்காது கமலா. நீ சும்மாய் கவலைப்படாத.’
‘சும்மா பகிடி விடாதையுங்க. பிறகு நான் பத்திரகாளி ஆகிடுவன். அது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே?’
‘சும்மா வெருட்டாத நீ. பிறகு நான் என்ன செய்கிறது சொல்லு பார்ப்பம்? சரி அப்ப நான் வஸ்சில போயிட்டு வாறன்.’
‘நீங்கள் தனியாகப் போக வேண்டாம்.’
‘ஓ… நீயும் வாறியா? சரி வா… வா தம்பதிசமேதராய் போயிட்டு வரலாம்.’
‘ம்… உங்களைத் தனியவிட நான் என்ன லூசா?’
‘நீயும் வந்தால் எனக்குச் சந்தோசம்தான். எனக்கு இப்பிடி ஒரு பிரத்தியேகமான வொடிக்காட் இருக்கிறது நல்லதுதானே?’
‘ஓ அப்பிடி வேறை ஒரு நினைப்பு இருக்குதே உங்களுக்கு? சரி வாங்க முதல்ல சாப்பிடலாம்.’

*

சாப்பிட்ட உடனேயே மதுவை அழைத்துச் செல்வதா அல்லது சிறிது தாமதித்து அவனை அழைத்துச் செல்வதா என்கின்ற ஒரு தடுமாற்றம் அவளிடம் ஏற்பட்டது. சாப்பிட்ட கையோடு சற்றும் அவனுக்கு நேரம் கொடுக்காது அழைத்துச் சென்றுவிட்டால் எப்படி அவனால் எதையாவது குடிக்க முடியும் என்கின்ற எண்ணம் அவளிடம் உண்டாகியது. அவள் அதைச் செயற்படுத்து முனைந்தாள்.
‘சாப்பிட உடன போயிட்டு வருவம். என்ன சரியா?’
‘ஏன்? ஏன் இந்த அவசரம்?’
‘ஓ… உங்களுக்கு அது தெரியாதா?’
‘உண்மையா எனக்கு விளங்க இல்லை.’
‘சரி விளங்காமலே இருக்கட்டும்.’
‘ச்… சொல்லு கமலா.’
‘அது ஒண்டும் இல்லை… பிந்திப் போனா அவை சமைக்கிறம் எண்டு வெளிக்கிடுவினம். திரும்பிவர நேரமாகிடும்.’
‘அப்பிடி எண்டுறியா?’
‘ம்…’
‘சரி. அப்ப வா சாப்பிடுவம்.’

இருவரும் சென்று சாப்பிட்ட பின்பு கமலா புறப்பட்டு வரும்வரைக்கும் மது சோபாவில் படுத்து இருந்தான். அவன் படுத்து இருப்பதைப் பார்த்த கமலா அவசர அவசரமாகப் புறப்பட்டாள். என்றாலும் மது குட்டித் தூக்கம் போடத் தொடங்கிவிட்டான். அவன் அப்படிக் குட்டித் தூக்கம் போடுவது கமலாவிற்குக் கலக்கத்தை உண்டு பண்ணியது. அவள் மேலும் அவசர அவசரமாகப் புறப்பட்டாள். புறப்பட்டு வந்தவள் அவசரமாக அவனை எழுப்பினாள். அவள் நினைத்தது போல அவன் கண்கள் எதனாலோ சிவந்திருந்தன. எதனால் என்பது மட்டும் அவளுக்கு விளங்கவில்லை. அது எப்படிச் சாத்தியம் ஆகும் என்பதும் அவளுக்கு விளங்கவில்லை. அவன் கண்முன் படுத்திருந்தான். அப்படிப் படுத்து இருந்தவனால் எந்தத் தப்பும் செய்திருக்க முடியாது. தப்பு செய்யவில்லை என்றால் எப்படி இது நடக்கிறது? எதனால் அவன் கண்கள் சிவந்தன? கமலாவிற்குக் கோபம் வந்தது. அவனது சட்டையைப் பிடித்து உலுக்க வேண்டும் போல் இருந்தது. ஆனாலும் அதற்கு எந்த ஆதாரமும் இருக்கவில்லை. ஆதாரம் இல்லாது அவனைக் கோவிப்பதில் எந்த அர்த்தமும் கிடையாது என்பது அவளுக்கு விளங்கியது. அதனால் தனது கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு,

‘என்ன கண் சிவந்து இருக்குது?’ என்றாள் மதுவைப் பார்த்து.
‘கண் சிவந்திருக்குதா? அது சிவக்கிறதுக்கு நான் என்ன செய்கிறது?’
‘சும்மா கேட்டன்.’
‘நீ சும்மாய் கேட்க இல்லையடி. அது எனக்கு நல்லாய் தெரியும். ஆனா நானும் எதுவும் உன்நிட்டை மறைக்க இல்லை எண்டதை ஞாபகம் வைச்சிரு.’
‘அதில எனக்கு இன்னும் நம்பிக்கை இருக்குது. ஆனாலும் ஏதோ எனக்கு ஒண்டு விளங்குது இல்லை. உந்தக் கண்… உங்கடை பேச்சு… உங்கடை தளும்பல்…?’
‘கடவுள்தான் என்னைக் காக்க வேணும்.’
‘சரி… சரி… வாங்க… போயிட்டு வருவம்.’
‘சரி. கார் கீயத் தா.’
‘ம்… அதெல்லாம் தேவையில்லை. நீங்க சும்மா வாங்க. காரை நான் எடுத்துக் கொண்டு வாறன்.’
‘ஓ நான் இண்டைக்கு சும்மா? ம்… நீ எனக்குறைவர்?’
‘அப்பிடியே வைச்சுக் கொள்ளுங்க.’
‘சரி… சரி … போய் எடுத்துக் கொண்டு வா.’
‘நீங்கள் வாசல்ல வந்து நில்லுங்க. சரியே?’
‘நிக்கிறன்… நிக்கிறன்… எனக்கு என்ன வெறியே?’
‘அது எனக்குத் தெரியும். நீங்க வந்து நில்லுங்க.’
‘நீ என்ன சொல்லுகிறாய்?’
‘ஒண்டும் இல்லை. நீங்க வந்து நில்லுங்க.’
‘சரி… கெதியாய் எடுத்துக்கொண்டு வா.’
‘சரி.’
என்று கூறிய கமலா அதற்குமேல் அங்கு நின்று தாமதியாது வாகனத்தை எடுப்பதற்கு சென்றாள்.
சிறிது நேரத்தில் கமலா வாகனத்தோடு வந்தாள். அவள் திரும்பி வந்த பொழுது மதுவால் தான் போதையில் மிதப்பதை உணர முடிந்தது. அது எப்படி என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. தான் இப்படி மிதப்பதைப் பார்க்கும் கமலாவால் சந்தேகப்படாமல் இருக்க முடியாது என்பதும் அவனுக்கு விளங்கியது. ஆனால் குற்றம் செய்யாது குற்றவாளியாகப் பார்க்கப்படுவதை அவனால் தங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. இன்றும் அவள் தனது சந்தேகம் உண்மை என்றே நம்பப் போகிறாள். அவள் மட்டும் இல்லை. போகின்ற இடம் எல்லாம் அப்படியே எண்ணப் போகிறார்கள். குற்றம் செய்யாது தண்டிக்கப்படுவது மகாகொடுமை. அந்தக் கொடுமையை எப்போதும் தான் அனுபவிக்க வேண்டி இருப்பதில் அவனுக்கு அடக்க முடியாத கொதிப்பு உண்டாகியது.
அதை எண்ண எண்ண மதுவிற்கு வெறுப்பாக இருந்தது. அவன் அந்த வெறுப்போடு வந்து வாகனத்தில் அமர்ந்தான். அவன் வந்து அமரும் விதத்தைப் பார்த்த கமலா தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது முகத்தைச் சுழித்தாள்.
‘என்ன முகம் கோணுது?’ என்றான் மது.
‘உங்களில இருந்து வாற மணமும், உங்கடை ஆட்டமும் எனக்குத் தெரியாமல் இருந்தால் பருவாய் இல்லை. அதுதானே எப்பவும் அப்பட்டமாய் தெரியுது. பிறகு எப்பிடி நான் நோர்மலா இருக்க முடியும்? நானும் முகத்தைச் சுழிக்கக் கூடாது எண்டுதான் நினைக்கிறன். ஆனா சிலவேளை மிஸ் ஆகிடுது. அதுக்குச் சொறி.’
‘நீயும் உன்ரை சொறியும். தண்டனை தந்த பிறகு என்ன பாவ மன்னிப்பு?’
‘நீங்கள் அப்ப குற்றமே செய்ய இல்லையா?’ என்று கேட்டு அவள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
‘இல்லை… நான் குற்றம் செய்ய இல்லை.’
‘அதை நான் இல்லை யாரும் நம்பமாட்டினம்.’
‘யாரும் நம்பாட்டி என்ன? உண்மை உண்மைதானே?’
‘ஓ… நான் நம்ப வேணும்?’
‘சீ எடு காரை.’
‘வேறை என்ன சொல்லப் போறியள்?’
‘சே… செவிடன் காதில ஊதின சங்கு மாதிரிக் கொஞ்சம்கூட விளங்கிக்கொள்ளுகிறாய் இல்லை.’
‘சரி இதைப் பற்றி நாங்கள் பிறகு கதைப்பம். இல்லாட்டி வெளிக்கிட்ட அலுவல் நடக்காது.’
‘சரி காரை எடு.’
வாகனம் புறப்பட்டது. மது கோபமாகப் பேசாது இருந்தான். அவன் கோபத்தைப் பற்றிக் கமலா கருத்தில் எடுத்துக் கொள்ள விரும்பவில்லை. தான் கோபப்படுவதற்கு தனக்கு முறையான காரணம் உண்டு என்பதை அவள் முழுமையாக நம்பினாள். இருந்தாலும் அது எப்படி நடக்கிறது? உண்மையில் அவன் குற்றம் அற்றவனோ என்கின்ற சந்தேகமும் இடைக்கிடையே எட்டிப் பார்ப்பது உண்டு. அது இயற்கையாகவே பெரும் கிலேசத்தை உண்டாக்கிவிடும். இப்போதும் அது எட்டிப் பார்த்தது. அதன் பின்பு அவனைப் பார்க்கப் பரிதாபமாக இருந்தது. என்ன கதைப்பது என்பதில் அவளுக்கு அதிக குழப்பம் ஏற்பட்டது. அவள் மனது இயல்பாகவே இளகியது. அவனைச் சமாதானம் செய்ய வேண்டும் என்கின்ற எண்ணம் அத்தோடு எழுந்தது.
‘உண்மையைச் சொன்னாக் கோபம் பொத்துக் கொண்டு வருகுது போல இருக்குது?’
‘நீ உண்மையைச் சொன்னா எனக்கு ஏன் கோபம் வருகுது? நீ பொய்யை உண்மை மாதிரிச் சொல்லுகிறதுதான் கோபத்தை உண்டாக்குது. அதையே நித்தமும் கேட்க அருவருப்பாய் இருக்குது.’
‘எனக்கும் நீங்கள் நித்தமும் வெறியில தள்ளாடக் கோபமாய் இருக்குது. அது உங்களுக்கு விளங்குதா?’
‘விளங்குது. ஆனா உனக்கு நான் இது வேணும் எண்டு செய்கிறது இல்லை எண்டது விளங்க இல்லை. அதை உனக்கு விளங்கப்படுத்த நான் படாதபாடு பட்டாச்சுது. அதுக்கு இதுவரையும் ஒரு பிரயோசனமும் இல்லை. இதுதான் என்னுடைய நிலைமை எண்டதை நீ முதல்ல விளங்கிக்கொள்ள வேணும். அது ஒண்டுதான் எனக்கு இப்ப வேணும்.’
‘சரி எனக்கு விளங்குதெண்டே வைச்சுக்கொள்ளுங்க. ஆனா அது எப்பிடி நடக்குது? அதுவும் எப்பிடி உங்களுக்குத் தெரியாமல் நடக்குது? அதுதான் எனக்கு விளங்க இல்லை.’
‘அது எனக்கு விளங்கி இருந்தால் உனக்குச் சொல்லாமலா இருப்பன். அதை முதல்ல கண்டு பிடிக்க வேணும். அதுக்குத்தான் நான் முயற்சி செய்கிறன். கண்டுபிடிச்சாச் சொல்லுகிறன்.’
‘நீங்கள் சத்தியமாகத்தானே சொல்லுகிறியள்?’
‘நான் ஏன் உன்னிட்டைப் பொய் சொல்லப் போகிறன்?’
‘அப்ப ஒண்டு செய்வம்?’

‘என்ன?’
‘சொன்ன கோவிக்கக் கூடாது.’
‘இல்ல சொல்லு.’
‘பொய்யைக் கண்டுபிடிக்கிற மெசினில நீங்கள் சொல்லுகிறது உண்மை எண்டு நிரூபிக்க வேணும்.’
‘அட கடவுளே…? நீ இன்னும் நம்ப இல்லையா?’
‘தயவு செய்து… பிளீஸ்…’
‘ம்… இவ்வளவுதானே நீயும்?’
‘பிளீஸ் எனக்கு வேற வழி இல்லை. தயவு செய்து விளங்கிக் கொள்ளுங்க…’
‘சரி… சரி…’
மதுவுக்கு மனம் வெம்பி வெடித்தது. கமலா தன்னை இப்பொழுதும் நம்பவில்லை என்பது அவனது நெஞ்சை அறுத்தது. தனக்கு மிகவும் அண்மையானவளே தன்னை நம்பவில்லை என்கின்ற நினைவு பெரும் வலியைத் தந்தது. தனது வேதனையை அவன் வெளியே காட்டிக் கொள்ள விரும்பவில்லை. அதனால் அவளை மேலும் வேதனைப்படுத்துவதாகவே இருக்கும் என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. அதனால் அவன் மௌனம் காத்தான்.
‘என்ன பேசாமல் இருக்கிறியள்? நான் கேட்டது பிடிக்க இல்லையா?’
‘நீயே என்னை அப்பிடிக் கேட்கிறாய்… நீயே என்னைச் சந்தேகப்படுகிறாய்… இதெல்லாம் எனக்குப் பிடிக்கும் எண்டு நீ நினைக்கிறியா?’
‘நான் வேணும் எண்டா கேட்கிறன். எனக்கு வேற வழி இல்லை.’
‘ம்…’
‘தயவு செய்து என்னில கோவப்படாதையுங்க.’
‘ம்…’
‘கோபம் இல்லைத்தானே?’
‘ச்… விடு.’
‘பிறகு சாந்தனுக்குச் சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறது இல்லை. எங்கடை பிரச்சினை எங்களோடை.’
‘அதைச் சொன்னா மற்றவை சிரிப்பினம். நான் ஏன் சொல்லுகிறன்?’
‘சரி… தாங்ஸ்.’

*

அழைப்பு மணியை அழுத்தியதும் சாந்தனே வந்து கதவைத் திறந்தான். அவனுக்கு இவர்களைக் கண்டதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி பொங்கித் தளும்பியதை அவன் முகத்தில் பார்க்க முடிந்தது. இருந்தாலும் அவன் கோலம் மதுவிற்கு மனதில் கவலையைப் பொங்க வைத்தது. வீட்டிற்கு வீடு வாசல்படி என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. தனக்கு எப்படி ஒரு பிரச்சினை இருக்கிறதோ அப்படியே அவனுக்கும் பெரியதொரு பிரச்சினை இருக்கிறது என்பதை அவன் கோலம் காட்டுவதாய் மது எண்ணிக் கொண்டான். எப்படியாவது இந்தப் பிரச்சினைகளிலிருந்து வெளியே வரவேண்டும். அதற்கு என்ன செய்வது என்பது முழுமையாக அவனுக்கு விளங்கவில்லை. என்றாலும் கமலாவின் கவலையைத் தீர்த்து வைப்பதால் தனக்கு இருக்கும் சிக்கலைத் தீர்த்துக் கொள்ள முடியும் என்பது அவனுக்கு விளங்கியது. அதற்கு முதலில் மருத்துவரைப் பார்க்க வேண்டும் என்று எண்ணினான்.
‘என்ன யோசிச்சுக் கொண்டு நிக்கிறாய் மது? முதல்ல உள்ள வா. எல்லாருக்கும் இப்படித்தான் யோசினை இருக்கும்.’
‘அதெண்டா உண்மைச் சாந்தன். பிரச்சினை இல்லாத மனிசர் எண்டு உலகத்தில யார் இருக்கினம்?’
‘ம்… நீ என்ன மெலிஞ்ச மாதிரி இருக்குது?’
‘நீயும்தான் மெலிஞ்ச மாதிரி இருக்கிறாய்.’
இவர்கள் கதைப்பதைக் கேட்ட லதா கோலிற்கு வந்தாள். அவள் முகத்திலும் முன்பு இருந்த சந்தோசத்தை இன்று காணமுடியவில்லை. இருந்தாலும் அவள் இவர்களைப் பார்த்து,
‘வாங்க… வாங்க… எப்பிடி இருக்கிறியள்?’ என்று கேட்டுத் தனது நிலைமையைச் சமாளிக்க முயன்றாள்.
‘இருக்கிறம். வாழ்க்கை எப்பிடியோ போகுது?’ என்றான் மது.
‘வேலை, வீடு, அவையவையின்ரை பிரச்சினை எண்டு வாழ்க்கை வேகமாகப் போகுது எண்டுகிறியள். அதேதான் எங்கடை பாடு எண்டு முழுமையாகச் சொல்ல முடியாது.’
‘என்ன சொல்லுறியள்?’ என்று மது தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது கேட்டான்.
‘அவர் உங்களுக்கு அதைப் பற்றி விபரமாய் சொல்லுவார். நான் உங்களுக்கு ரீ வைச்சாரன். நீங்கள் சாப்பிட்டிட்டுத்தான் போகவேணும்.’
‘இல்லை நாங்கள் கெதியாப் போகவேணும்.’
‘அந்தக் கதையே கதைக்கக்கூடாது. இருந்து சாப்பிட்டிட்டுத்தான் போக வேணும். நான் சமைக்கிறன். அதில எந்த மாற்றமும் இல்லை.’
‘சரி… சரி… நீங்கள் இல்லை எண்டாலும் விடமாட்டியள். உங்கடை விருப்பம்.’
அதன் பின்பு லதா அங்கு நிற்கவில்லை. அவள் சமையல் அறையை நோக்கிச் சென்றாள்.
‘நீங்க வந்து இருங்க.’
‘சொல்லு சாந்தன்.’
‘எந்நத்தை சொல்லுகிறது மது? எல்லாம் பிரச்சினையாக இருக்குது. எதை எப்பிடிச் சமாளிக்கிறது எண்டே தெரிய இல்லை.’
‘எதைச் சொல்லுகிறாய் சாந்தன்?’
‘எல்லாம் லாவண்ணியாப் பற்றின கவலைதான்.’
‘அதுக்கு என்ன செய்கிறது? நாங்கள் நினைக்கிற மாதிரியா வாழ்க்கையில எல்லாம் நடக்கும்? வாழ்க்கை எண்டுகிறதே திசை தெரியாத ஒரு கடல் பயணம் மாதிரித்தான். ஒவ்வெருத்தற்ற பயணமும் ஒவ்வொரு மாதிரி இருக்கும். நாங்கள் முயற்சி செய்யலாம். ஆனா அதுதான் வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது எண்டு நினைக்கிறது சிறுபிள்ளைத்தனம் எண்டு நான் நினைக்கிறன். நோர்வேக்கு அகதியளா வந்த சனங்களே அதுக்கு உதாரணம். யார் யார் எப்பிடி எல்லாம் வந்து இருக்கினம்… யார் யார் எப்பிடி எல்லாம் திசை மாறிப் போயிருக்கினம்… யாராலும் இதை எல்லாம் கணிக்க முடிஞ்சுதா? நாளுக்கு நாள் சமாளிச்சு வாழ்க்கையை ஓட்ட வேணும். அதைவிட நாங்கள் என்ன செய்யமுடியும். ஆத்தில விழுந்த துரும்பு மாதிரி எங்கடை வாழ்க்கை. ஆற்றோடை ஒத்து ஓட வேண்டியது துரும்பின் விதி.’
‘நீ சொல்லுகிறதைக் கேட்க நல்லாகத்தான் இருக்குது. புத்திமதி சொல்கிறது வேறை. அதை வாழ்க்கையில அனுபவிக்கிறது வேறை. நான் இதைச் சொல்லுகிறன் எண்டு தயவு செய்து என்னோடை கோவிக்காத.’
‘எனக்கு அது தெரியும் சாந்தன். நீங்கள் சொல்கிறதும் எனக்கு விளங்காமல் இல்லை. நாங்களும் பிரச்சினை இல்லாமல் வாழ்கிறம் எண்டு இல்லை. நித்தம் நித்தம் எங்களுக்கும் பிரச்சினைதான். அதுக்கு என்ன செய்கிறது? எங்கடை பிரச்சினையை யாரிட்டைப் போய் சொல்லி அழுகிறது? உங்கடை பிரச்சினையை நீங்கள் வெளிய சொல்லுகிறியள். எங்கடை பிரச்சினையை நாங்கள் வெளியகூடச் சொல்ல முடியாது.’
‘அப்பிடி என்ன பிரச்சினை?’
‘அதுதானே சொன்னன். அதைவிடு. உனக்கு இருக்கிற பிரச்சினையோடை ஒப்பிடுகையில அது ஒரு பிரச்சினையே இல்லை. குழந்தைகள் முக்கியம். எங்களுக்கு இருக்கிற பிரச்சினைகளை எல்லாம் ஒரு பிரச்சினையாகக் கதைக்கத் தேவையில்லை.’
‘விளங்குது. நீங்களாச் சொல்லுகிற சந்தர்ப்பம் வரேக்க சொல்லுங்க. அப்ப அதைப் பற்றிக் கதைக்கலாம். லாவண்ணியவின்ரை பிரச்சினை உங்களுக்கு ஆரம்பத்தில இருந்து தெரியும் தானே? அவள் வர வர இப்ப மோசமாகச் செய்கிறாள்.’
‘டொக்ரர் என்ன சொல்லுகிறார்?’
‘அவர் என்ன வீட்டையா வந்து இருந்து பார்க்க முடியும்?’
‘நீங்கள் கதைக்கிறது இல்லையே?’

‘கதைக்காமலா இருப்பம்? நாங்கள் கொஞ்சம் நெருக்கினாலும் வீட்டை விட்டு வெளிக்கிடுகிறன் எண்டு நிக்கிறாள். அப்பிடி வெளிக்கிட்டா இங்க நாங்கள் என்ன செய்யமுடியும் சொல்லுங்க பார்ப்பம்? இது மெல்லவும் முடியாத விழுங்கவும் முடியாத பிரச்சினை. நாங்கள் நித்தமும் அவளோடை அல்லாட வேண்டி இருக்குது.’
‘உண்மை அண்ணை. வயது வந்தவைக்கே பிரச்சினைகள் விளங்குதில்லை. அதுகள் இப்படி நடக்கிறதில அதிசயப்பட என்ன இருக்குது? நாங்கள்தான் இயலுமானதைச் செய்ய வேணும்.’
‘என்னவோ கமலா நிம்மதியே இல்லை. எங்கேயாவது போன பருவாய் இல்லை எண்டு நினைப்பன். எண்டாலும் இவளை இந்த நிலைமையில விட்டிட்டு நான் எப்பிடிப் போக முடியும்? மன நிம்மதிக்கு ஒரு வழியும் இல்லை போல இருக்குது. யோசிச்சு… யோசிச்சுக்கொண்டு காலத்தைப் போக்க வேண்டி இருக்குது.’
‘என்ன செய்கிறது? சமாளி சாந்தன்.’
‘அது தெரியும். வேறை வழி இல்லைச் சமாளிக்கத்தான் வேணும். ஆனா எங்கடை பிரச்சினையை வாய்விட்டுக் கதைக்கவும் சந்தர்ப்பம் இல்லாட்டி பயித்தியம் பிடிச்சிடும் இல்லையா?’
‘அதுதான் வந்திருக்கிறம்தானே… கதைப்பம்.’
‘ஓ அதுக்குத்தான் உங்களை வரச் சொன்னான். அதுவும் நல்லாய் மனம் விட்டுக் கதைக்க வேணும். அதுக்கு கொஞ்சம் எடுத்தம் எண்டால் நல்லாய் இருக்கும்.’
‘அதுக்கு என்ன…? எடுத்தால் போச்சுது.’
‘என்ன…? எடுத்தால் போச்சுதோ?’
‘விடு கமலா… இண்டைக்கு மட்டும்தான். நான் நிறைய மனம் விட்டுக் கதைக்க வேணும். தயவு செய்து இண்டைக்குத் தடுக்காதை கமலா.’
‘இல்லை அண்ணை…’
‘பிளீஸ் இண்டைக்கு மட்டும்.’ என்றான் சாந்தன்.
‘சரி உங்கடை நிலைமையை யோசிக்க மறுக்கவும் முடிய இல்லை. ஆனா அவருக்குக் கொஞ்சமா குடுங்க. தயவு செய்து நான் சொல்லுகிறதை மனசில வைச்சிருங்க.’
‘நான்தானே வார்க்கப் போகிறன். நான் அதைப் பார்த்துக் கொள்கிறன். நீங்க அதைப்பற்றிக் கவலைப்படாதையுங்க.’
‘சரி நான் உங்களை நம்புகிறன்.’
‘கமலாவுக்கு தேவையில்லாத பயம்.’ என்றான் மது.
‘இது தேவையான பயமா இல்லையா எண்டு எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும். நீங்கள் சாந்தன் அண்ணா சொல்லுகிறதைக் கேட்டு அளவாய் எடுங்க. சரியா?’
‘சரி… சரி… உன்ரை அற்வைஸ் காணும். போய் லதாவுக்கு ஏதும் உதவி வேணும் எண்டாச் செய்.’
‘எனக்கு ஒரு உதவியும் தேவை இல்லை. நான் சமாளிப்பன். கமலாவும் உங்களோடை இருந்து பம்பலாகக் கதைக்கட்டும். இப்ப நீங்கள் ரீயைக் குடியுங்க.’
‘கமலாவுக்கு ரீயைக் குடு. எனக்கும் மதுவுக்குமான ரீயைப் பிளஸ்க்கில ஊத்திவை. நாங்கள் பிறகு குடிக்கிறம்.’ என்றான் சாந்தன்.
‘உங்களுக்கு என்ன பிளான்? ஏன் ரீ இப்ப வேண்டாம்.’ என்றாள் லதா.
‘கொஞ்சம் மனம் விட்டுக் கதைக்க வேணும்.’
‘மனம் விட்டுக் கதைக்கிறதுக்கும் ரீ குடிக்கிறதுக்கும் என்ன சம்பந்தம். ரீயைக் குடிச்சுக்கொண்டு கதைக்கலாம் தானே?’
‘ஐயோ இவ ஒராள்… நாங்கள் பெரிசு எடுக்கப் போகிறம். எங்களுக்கு இப்ப ரீ வேண்டாம். இப்ப எண்டாலும் விளங்குதா?’
‘சரி… சரி… விளங்குது. என்ன எண்டாலும் அளவா எடுங்க.’
‘அது பிரச்சினை இல்லை. நீ கொஞ்ச முட்டை அவிச்சுக் கொண்டுவா.’
‘சரி. கமலா அவை தண்ணி அடிக்கப் போகினமாம். நீங்க வாங்க.’
‘ம்… நானும் அதைத்தான் நினைச்சன்.’

*

அதைத் தொடர்ந்து மதுவைத் தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டு இருக்குமாறு கூறிவிட்டுச் சாந்தன் உள்ளே சென்றான். சிறிது நேரத்தின் பின்பு சாந்தன் Jack Daniel’s மற்றும் குவளைகள் அத்துடன் கலந்து பருகத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களோடும் அங்கே வந்தான். அங்கே வந்தவன் தாமதியாது அதைப் பரிமாறத் தொடங்கினான். அதைப் பார்த்த மது,
‘ஓ  Jack Daniel’s குடிச்சு நிறைய நாளாகீட்டுது. எங்க இப்ப ஒண்டையும் வாயில வைக்க விடுகிறாள் இல்லை.’
‘ஆனா… நான் வேறை மாதிரிக் கேள்விப்பட்டன்.’
‘என்ன? என்ன கேள்விப்பட்டாய்?’
‘இல்லைச் சனங்கள் நீ எப்பவும் தண்ணியில மிதக்கிறாய் எண்டு சாதுவாய் கதைக்கினம். உண்மையா அது? நான் அதை முழுமையாய் நம்ப இல்லை. எண்டாலும் நாலு சனம் கதைக்கிற அளவுக்கு நீ குடிக்கிறாயா எண்டு அதிசயமா இருக்குது.’
‘அப்பிடியா என்னைப் பார்க்கத் தெரியுது?’
‘முழுசாச் சொல்ல முடிய இல்லை. எண்டாலும் உன்னில ஏதோ ஒரு மாற்றம் இருக்குது. இங்க வரமுதல்ல நீ ஒண்டும் அடிக்க இல்லையே?’
‘சத்தியமா இல்லை. அடிச்சா எப்பிடி இங்க வெளிக்கிட்டு வந்து இருப்பன்?’
‘ஏதோ கொஞ்சம் தடுமாறின மாதிரி இருந்திச்சுது. அதுதான் நான் கேட்டன்.’
‘எனக்கும் அது தெரியும். ஆனால் அந்தத் தடுமாற்றம் எப்பிடி வருகுது எண்டு எனக்குத் தெரியாது. அது நான் குடிக்கிறதால வருகிறது இல்லை. அதைப் பற்றி எங்களுக்கே தெரியாமல் இருக்க உனக்கு எதுவும் இப்ப சொல்ல முடியாது. நிச்சயம் காரணம் தெரிஞ்சால் சொல்லுவன்.’
‘ஏதாவது வருத்தமா இக்கப் போகுது? டொக்ரரோடை இதைப் பற்றிக் கதைச்சியா?’
‘இன்னும் இல்லை. கமலாவும் நச்சரிக்கிறாள். அவளுக்காக எண்டாலும் டொக்ரரைக் கெதியாப் பார்க்க வேணும்.’
‘அது நல்லதுதான். நீ கெதியாய் டொக்ரரைப் பார்.’
‘போகிறதுக்கு முடிவு செய்தாச்சுது… கட்டாயம் போவம். ம்… நீ ஊத்து.’
‘அது சரிதான். வாழ்க்கை எண்டாச் சிக்கல் இல்லாமலா இருக்கும்.’
‘என்ன சொல்ல வாறாய்?’
‘இல்லை வீட்டிலையும் அப்பிடித்தான். உலகத்திலையும் அப்பிடித்தான்.’
‘லாவண்ணியாவின்ரை பிரச்சினை உனக்குச் சங்கடம்தான். அதையே நீ சமாளிக்க முடியாமல் தவிக்கிறாய். அதைவிட வெளிப்பிரச்சினை என்ன? அதையேன் தேவையில்லாமல் மனதில போட்டுக்கொண்டு கஸ்ரப்படுகிறாய்?’ என்றான் மது.
‘அப்பிடி நான் அதை மனதில போட்டுக் கொண்டு கஸ்ரப்பட இல்லை. லாவண்ணியாதான் என்னுடைய மனமெல்லாம். இடையில உந்தச் சாவைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதைச் சொன்னன்.’ என்றான் சாந்தன்.
‘ஓ அது எதிர்பார்க்காததுதான். என்ன செய்கிறது? இழப்பு எண்டுகிறது எப்பிடி யாரைப் பாதிக்கும் எண்டு தெரியாது. அதுவும் தனக்கே உரிமையானது தன்னிடமே இல்லை எண்டுகிற நிலைமை வந்தா யார் எப்பிடி நடப்பினம் எண்டு யாருக்கும் தெரியாது இல்லையா?’
‘இழப்புக்கள் இல்லாத வாழ்க்கை இல்லை. அதுக்காக வாழ்க்கையை முடிச்சுக் கொள்கிற நிலைமைக்கு வாறது பெரிய துன்பமான நிலை.’ என்றான் சாந்தன்.

‘சில இழப்புகள் எதையும் செய்யத் தோன்றும். காதல் இழப்பு… குழந்தைகளுடைய இழப்பு… தனிமை… எண்டு அதுக்கு நிறையக் காரணம் இருக்குது.’
‘அந்த இழப்புக்களை ஏற்படுத்துகிறவையும் அதன் விளைவுகளைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சிந்திக்க வேணும்.’ என்றான் சாந்தன்.
‘மனிசன் தனக்கு எண்டு சிந்திக்கையில மிருகம். அப்பிடிச் சிந்திக்கையில பொதுவான நல்ல மனிதப் பண்புகளும் முன்னுக்கு வராது. தனக்கு எது நல்லதோ, நன்மையானதோ அதையே செய்வான்.’
‘உண்மை. எல்லாமே இருந்தும் எதுவுமே இல்லாத உணர்வு. எதற்கு உதாரணமாய் இருக்கக்கூடாதோ அதற்கே உதாரணமான நிலைமை.’ என்றான் மீண்டும் சாந்தன்.
‘நடந்தவை நடந்தவையே. அதை இனி யாரும் மாத்த முடியாது.’ என்றான் மது. குவளைகள் நிரப்பப்படவும் லதா அவித்துக் கோது நீக்கிய முட்டைக்கு மிளகும் உப்பும் இட்டுக் கொண்டு வந்து வைத்தாள். பின்பு இருவரையும் பார்த்து,
‘கொஞ்சம் அளவா எடுங்க. மதுவுக்கு இப்ப பெரிசா ஒத்துக் கொள்ளுது இல்லை எண்டு கமலா கவலைப்படுகிறா. உங்கள் இரண்டு பேருக்கும் அது விளங்கும் எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘சரி… சரி… அது எனக்கு விளங்குது. நீ சமயலைப்பார்.’
‘சரி… ஏதோ பார்த்துச் செய்யுங்க.’
என்று கூறியவள் சமையல் அறையை நோக்கிச் சென்றாள். மது அருந்த அருந்த அதை அருந்தும் வேகமும் அவர்களை அறியாது விரைவாகியது. அதன் ஏற்றத்தில் இருவரும் மனம் விட்டுக் கதைத்தார்கள்.
‘என்ன கதைக்க வேணும் எண்டாய். இப்ப அதைச் சொல்லு?’ என்றான் மது.
‘எந்நத்த நான் கதைப்பன். எல்லாம் லாவண்ணியாவைப் பற்றின கவலை. அவள் சொல்லச் சொல்லக் கேட்காமல் கையைக் கையைக் கீறுகிறாள். செய்யாத எண்டா அது தன்ரை ஸ்ரம் எண்டுகிறாள். என்னோடை அது ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை எண்டிட்டுப் போயிடுவாள். ஆனாத் தாயோடைதான் எல்லாப் பிரச்சினையும். ஆரோடை பிரச்சினைப்படுகிறாள் எண்டதைவிட என்ன செய்கிறாள் எண்டதுதான் முக்கியம். அவள் செய்கிறதைப் பார்க்க எனக்குப் பயமாகவும் நிம்மதி இல்லாமலும் இருக்குது.’
‘பிள்ளைகளோடை நேரம் செலவழிக்க வேணும் எண்டுகிறாங்கள். அதைவிட எங்கடை அறிவுக்கு நாங்கள் என்ன செய்ய முடியும்?’
‘அதுதான் என்ன செய்கிறது…? என்ன செய்கிறது எண்டு  யோசிச்சு ஒரே தலையிடி. இப்பிடி ஒரு கஸ்ரம் எங்களுக்கு வந்து இருக்கக் கூடாது. இதில இருந்து எப்பிடியாவது வெளிய வந்திட வேணும் எண்டுதான் முயற்சிக்கிறன். ஆனா அதுக்கு வழியே பிறக்குது இல்லை. அவங்கள் ஏதோ தரப்பி… தரப்பி… எண்டுகிறாங்கள். ஆனா எதுவும் பெரிசா உதவுகிற மாதிரி இல்லை.’
‘அதுகள் உடனடியாகப் பலன் தராது. தொடர்ந்து முயற்சிக்க வேணும். அதைவிட வேறை வழி இல்லை. பொறுமையா அவங்கள் சொல்லுகிறதைக் கேட்டுச் செய்கிறது புத்தி எண்டு நான் நினைக்கிறன்.’
‘ம்… நீ சொல்லுகிறதும் உண்மை. ஆனாச் சொந்தப் பிள்ளை எண்டு வருகிறபோது அந்தப் பொறுமை எல்லாம் இருக்காது. நித்தம் மனது கிடந்து துடிக்கும். ஏதாவது ஒரு வழி வருமோ எண்டு ஏக்கமா இருக்கும். அதுதான் இப்ப என்னுடைய நிலைமை.’
‘எனக்கு உன்னுடைய நிலைமை விளங்குது. ஆனா உனக்கு அதைவிட வேற வழி ஒண்டும் இல்லை. ஏன் இப்பிடி வருகுது எண்டு தெரியாது. வந்த பிறகு என்ன செய்ய முடியும்? சமாளிச்சுப் போக வேண்டியதுதான்.’
‘ம்… நீ சொல்லுகிறது சரி. இயலுமானதைச் செய்வம். ஆனாலும் அவளை நினைக்க நினைக்கக் கவலையா இருக்குது.’
‘ம் கவலைப்படாத. தயிரியமா இரு.’
‘ம்…’

*
சிறிது நேரம் கதைத்துக் கொண்டு இருந்த மது சிறிது சிறிதாகக் கதைப்பதைக் குறைக்கத் தொடங்கினான். அப்படியே சோபாவில் சாய்ந்து நித்திரை கொள்ளத் தொடங்கினான். அவனுக்கு இவ்வளவு விரைவாக ஏறும் என்று சாந்தன் சிறிதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே கமலாவும் லதாவும் எச்சரித்து இருந்தார்கள். இப்போது அவர்களிடம் கூறினால் அவர்கள் என்ன சொல்வார்களோ என்கின்ற பயம் சாந்தனுக்கு உண்டாகியது. மது அப்படியே அசையாது படுத்து இருப்பது சாந்தனுக்குப் பயத்தையும் கோபத்தையும் உண்டுபண்ணியது. அவன் எழுந்து வந்து மது அருகிலிருந்து அவனை உலுப்பினான். அவன் தொடர்ந்தும் நித்திரை கொள்வது போல இருந்தது. எழுந்திருக்கும் எண்ணமே அவனிடம் இருப்பதாய் தோன்றவில்லை. பின்பு அது நித்திரையா அல்லது மயக்கமா என்கின்ற கேள்வியும் சந்தேகமும் அவனிடம் எழுந்தது. அந்தச் சந்தேகம் அவனுக்குப் பயத்தை உண்டு பண்ணியது. சாந்தன் மேலும் மேலும் மதுவை உலுப்பி எழுப்ப முயற்சி செய்தான். ஆனால் அவன் எழுந்திருக்கவில்லை. அதற்கு மேல் சாந்தனால் அதை மறைக்க முடியும் என்று தோன்றவில்லை. ஏதாவது நடந்துவிட்டால் என்கின்ற பயம் அவனுக்குத் தோன்றியது. ஒடிச் சென்று லதாவிடமும் கமலாவிடமும் விசயத்தைக் கூறினான். அவர்கள் அதைக் கேட்டு முதலில் அதிர்ச்சி அடைந்தாலும் அடுத்த வினாடியே மதுவை நோக்கி ஓடினார்கள்.

ஆறுதலாக அரை மணித்தியாலத்தின் பின்பு அம்புலன்ஸ் வந்தது. கமலாவும் அதில் பாய்ந்து ஏறிக் கொண்டாள். அவள் மதுவின் நிலையைப் பார்த்தது தொடக்கம் தொடர்ந்து அழுது கொண்டே இருந்தாள். அப்படி அவள் அன்புலன்ஸ்சில ஏறுவதற்கு முன்பு சாந்தனுக்கு அவளை நிமிர்ந்து பார்க்க முடியாத கூச்சமாகவும் பயமாகவும் இருந்தது. தானே தேவையில்லாத பிரச்சினையை உண்டுபண்ணி விட்டதான குற்ற உணர்வ அவனை வாட்டி எடுத்தது. அம்புலன்ஸ் புறப்படவும் அவன் மிகவும் சோர்ந்து போய் உள்ளே வந்தான்.
அப்படி வந்தவனை லதா கோபமாகப் பார்த்தாள். அவன் எதுவும் சொல்லாது அமைதியாகச் சோபாவில் அமர்ந்தான். லதா போத்தலை எடுதுச் சென்று உள்ளே வைத்தாள்.
‘இது காணும் நான் சாப்பாடு எடுத்தாறன்.’ என்றாள் தொடர்ந்து.
அதைப் பார்த்த சாந்தன்,
‘நான் கொஞ்சம்கூடக் குடிக்க இல்லை. அவன் ஏன் மயங்கினான் எண்டு எனக்குத் தெரியாது.’
‘உங்களுக்குத் தேவையில்லாத வேலை. பிரச்சினையைக் கதைக்க வேணும் எண்டாச் சும்மா கதைக்கிறது தானே? அதை விட்டிட்டு உங்களுக்குப் போத்தல் ஏன்? இப்ப வினையை பாத்தீங்கள்தானே?’
‘நான் இப்பிடி நடக்கும் எண்டு எதிர்பார்க்க இல்லை.’
‘சரி வாங்க சாப்பிட.’
‘ம்…’
மதுவுக்கு ஏதும் பிரச்சினையாக இருக்கக்கூடாது என்று அவன் மனதில் பிரார்த்தித்துக் கொண்டான்.

மதுவின் இரகசியம்

2

 

லதாவுக்குத் தன்னைத் தனித்து விட்டதான ஒரு உணர்வு. திவைத்தாவில் இருக்கும் அந்த இரண்டு படுக்கையறை கொண்ட வீடு இப்போது எல்லை இல்லாது நீளும் வீடு போல அவளுக்குக் காட்சி தந்தது. இது லதாவிற்கான பயம் இல்லை. லாவண்ணியாவால் உண்டான பயம். லாவண்ணியாவை எண்ண எண்ண எதற்கும் பயப்படாத லதாவிற்கு இப்போது எதற்கு எடுத்தாலும் பயமாக இருக்கிறது. இருந்தாலும் அதை எல்லாம் அவள் வெளியே காட்டிக் கொள்ளாதே லாவண்ணியாவோடு கதைப்பாள். அவளை அதனால் ஒரு மாதிரிச் சமாளிப்பாள். இப்போதும் லாவண்ணியா வெளியே வந்து இருக்கலாம். அவளுக்கு இந்த எண்ணம் தோன்றி இருக்காது. அதனால் அவள் வெளியே வரவில்லை. அதுவே அவளைக் குழப்பியது. சிறிது சிறிதாகத் தொடங்கிய பிரச்சனை இது. இப்போது அதுவே பயத்தைத் தருகிறது. லாவண்ணியாவின் பிரச்சினை லாவண்ணியாவின் பிரச்சினை மட்டும் இல்லை. அது முழுமையான குடும்பத்தின் பிரச்சினையும் ஆகும். அதுவும் அன்பு மகள் அவஸ்தைப்படுவதை நினைக்க நினைக்க மனம் புழுங்கியது.
லாவண்ணியாவின் மனநிலை சோர்வின் உச்சக்கட்டத்தை நேற்று மாலை அடைந்திருந்ததை லதா ஏற்கனவே கவனித்தாள். அப்போது சாந்தன் வேலைக்குப் போயிருந்தான். லதாவிற்குப் பயமாக இருந்தது. அந்தப் பயத்தை வெளியே காட்டிக் கொள்ளாமல் அவளுக்குப் புத்திமதி கூறினாள். அவள் அதைக் கேட்டாலும் கேட்கமாட்டாள் என்பது லதாவுக்குத் தெரியும். இருந்தும் அவள் மேல் கொண்ட காதல் இயன்றதனைத்தையும்  செய்யச் சொல்லும். அவளும் அதைச் செய்வதிலிருந்து தவறுவதில்லை. நேற்று மாலை அவள் ஒழுங்காகவும் சாப்பிடவில்லை. தெண்டித்ததிற்காய் அரைகுறையாகச் சாப்பிட்டாள். பின்பு ஒருவித கோபத்தோடும் வெறுப்போடும் எழுந்து சென்றாள்.  அதன் பின்பு அவள் தனது கதவை அடைத்துக் கொண்டாள்.
இப்போது மணி ஒன்பதாகிறது. இன்னும் அவள் வெளியே வராதது லதாவைக் கலக்கியது. போய் கதவைத் தட்டவும் தயக்கமாக இருந்தது. சிலவேளை அவள் மிகவும் கோபமாகக் கத்துவாள். அதைச் சமாளிப்பது பெரிய பாடாகப் போய்விடும்.
லதா யோசித்தாள். என்ன செய்வது என்று அவளுக்கு விளங்கவில்லை. அவளை அப்படியே தனிமையில் இருக்கவிடக் கூடாது என்கின்ற உண்மை அவளுக்கு உறைத்தது. என்ன நடந்தாலும் நடக்கட்டும் என்கின்ற துணிவை வரவழைத்துக் கொண்டு லதா லாவண்ணியாவின் அறையை நோக்கிச் சென்றாள். மனதில் துணிவு இல்லை என்பது தெரிந்தாலும் கடமையைச் செய்ய வேண்டும் என்பது அவள் குறிக்கோளாகியது. அறைக் கதவின் முன்பு வந்து நின்ற லதாவின் கைகள் கதவைத் தட்டத் தயங்கின. அது அவள் வசப்படாது நடுங்கின. அவளுக்குத் திரும்பிப் போய்விட வேண்டும் போல் இருந்தது. இருந்தாலும் மனதை மீண்டும் தன்பிடியில் கொண்டு வந்து கதவை அமைதியாகத் தட்டினாள். உள்ளேயும் அந்த அமைதியை லாவண்ணியா கடைப்பிடித்தாள். அவள் கதவைத் திறக்காது அப்படி இருப்பது லதாவைக் கலங்க வைத்தது. சிறிது காத்திருந்த லதா மீண்டும் கதவைத் தட்டினாள். அதன் பின்பு அவள் எழுந்து வரும் சத்தம் கேட்டது. லதா காத்திருந்தாள். கதவைத் திறந்த லாவண்ணியா இடக்கையில் ஒரு துணி சுற்றி இருந்தாள். அதைப் பார்த்ததுமே லதாவிற்குப் பதட்டமாகிவிட்டது. அதைவிட லாவண்ணியா கோபமாக இருந்தாள்.
‘என்ன வேணும் உனக்கு? சும்மா என்னை இருக்க விட மாட்டியா? என்னைத் தயவு செய்து தொந்தரவு பண்ணாத எண்டு எத்தினைதரம் சொல்லுகிறது? எப்பவும் சும்மா நொய் நொய் எண்டு கொண்டு… இப்ப என்ன வேணும் உனக்கு? வந்த அலுவலைச் சொல்லிப் போட்டுக் கெதியா வெளிய போ.’
‘நீ ஒழுங்காய் இருந்தால் நான் ஏன் உன்ரை அறைக்கு வரப் போகிறன்? உது என்ன கையைப் பொத்திக் பொத்திக் கொண்டு இருக்கிறாய்? இப்பிடி மறைக்கிறதுக்கு கையில என்னடி செய்து வைச்சிருக்கிறாய்? கையைக் காட்டு.’
‘அதெல்லாம் காட்ட முடியாது. நீங்க வந்த அலுவலைப் பார்த்துக் கொண்டு வெளியால போங்க பார்ப்பம்.’
‘வர வர உனக்கு வாய் மட்டும் நீளுது. அதுவும் வீட்டுக்க மாத்திரம் நீளுது. வாய் மட்டும் நீண்டாப் பருவாய் இல்லை. ஆனா நீ செய்கிற வேலைதான் குலை நடுங்க வைக்குது. உது என்னடி கையில. அதைக் காட்டு?’
‘அது எல்லாம் காட்ட முடியாது. தயவு செய்து நீ வெளிய போ.’
‘நீ முதல்ல கையைக் காட்டு. இரண்டாவதா சாப்பிட வா. அதுவரைக்கும் நான் றுமை விட்டு வெளிய போக மாட்டன்.’
‘ஓ அப்பிடியா?’
என்றவள் வெளியே போவதற்குத் தயாராகுவது போலத் தயாராகினாள். ஆனால் கையைச் சுற்றி இருந்த துணியை மாத்திரம் அவதானமாகப் பார்த்துக் கொண்டாள். லதாவிற்கு அவளோடு எப்படிக் கதைப்பது என்றுகூட விளங்கவில்லை. எதற்குக் கோபப்படுவாள் எதற்குச் சந்தோசப்படுவாள் என்பதை இலகுவாக அறிந்து கொள்ள முடியாது. ஆனால் அதற்காக எல்லாம் விட்டுக் கொடுத்துப் பேசாது இருக்க முடியாது என்பது அவளுக்கு விளங்கியது. அவள் கையை இன்னும் லதாவிற்குக் காட்டவில்லை. அதில் என்ன செய்திருக்கிறாள் என்பது தெரியாது தலை வெடித்துவிடும் போல் இருந்தது. உடல்ரீதியாகவோ, மனரீதியாகவோ காயப்படாது பிள்ளைகளை வளர்க்க வேண்டும் என்பது இங்கு உள்ள ஏற்கப்பட்ட எண்ணப்பாடு. அப்படி வளர்த்தாலும் பிள்ளைகள் சிலவேளை மனதால் பாதிக்கப்பட்டுவிடுகிறார்கள். லாவண்ணியாவைப் பார்த்துப் பார்த்தே அவள் வளர்த்தாள். எங்கே பிழைத்தது என்பதை அவளால் சரியாக அறிந்து கொள்ள முடியவில்லை. எந்தவித அடக்குமுறையும் வீட்டில் பாவிக்காவிட்டாலும் அவள் பாதிக்கப்பட்டு இருக்கிறாள் என்பது கண்முன் கனலும் உண்மை. அது எப்படி என்பது முழுமையாகப் புலனுக்கு எட்டாவிட்டாலும் வாழ்க்கை என்பது வீட்டோடு மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை. அதன் பரப்பு விஸ்தீரணமானது. அதன் பாதிப்புகளும் அதற்கு ஏற்ப சிக்கலானவை. இவள் எங்கே பாதிக்கப்பட்டாள் என்பது லதாவிற்கு விளங்கவில்லை. அதிலிருந்து எப்படி அவளை வெளியே கொண்டு வருவது என்பதும் அவளுக்கு விளங்கவில்லை. எப்படி என்றாலும் இந்தத் துன்பகரமான வட்டத்தை உடைக்க வேண்டும் என்பதே அவளுடைய பெரும் அவா.
‘தயவு செய்து உந்தக் கையை எனக்குக் காட்டு லாவண்ணியா. அது என்ன எண்டு பார்த்து அதுக்கு மருந்து போட வேணும்.’
‘உனக்கு என்னுடைய தமிழ் விளங்காதா அம்மா?’
‘எனக்கு உன்னுடைய தமிழ் விளங்காது எண்டே நினைச்சுக்கொள். உன்ரை கையைப் பார்க்க வேணும். அதுதான் இப்ப எனக்கு வேணும். அதைக் காட்டுகிறதில உனக்கு என்ன பிரச்சினை. அதைச் சொல்லு பார்ப்பம்?’
‘ஐயோ… இந்தா பார்… நல்லாய் பார்.’
என்ற வண்ணம் அவள் தனது கையை மூடியிருந்த துணியை உருவி எறிந்தாள். அதைப் பார்த்த லதாவிற்குத் தலை சுற்றியது. அவள் இப்படி ஏதாவது செய்திருப்பாள் என்கின்ற ஒரு சந்தேகம் லதாவிற்கு இருந்தது. இருந்தும் அதைப் பார்க்கும் போது அவளுக்குத் தலை சுற்றியது. மயக்கம் வருவது போல இருந்தது. இருந்தும் அதைச் சமாளித்துக் கொண்டு,
‘என்னத்துக்கு இப்பிடிக் கையை வெட்டி வைச்சிருக்கிறாய்? உனக்கு என்ன பயித்தியமாடி? உனக்கு எத்தினை தரம் சொல்லியாச்சுது? அப்பிடி ஏதாவது எண்ணம் வந்திருந்தா எனக்காவது சொல்லி இருக்கலாம் தானே?’
‘எனக்கு என்னைக் காயப்படுத்துகிறது பிடிச்சிருக்குது. ஆதால நான் அதைச் செய்கிறன். உனக்கு இதை எல்லாம் சொல்லி என்ன பிரயோசனம்? எனக்காக நீங்க உங்கடை கையைக் கீறிக்கப் போறியளா?’
‘ஏனடி இப்பிடி விதண்டாவாதமாய் கதைக்கிறாய்? நான் உன்னை டொக்ரரிட்டைக் கூட்டிக் கொண்டு போயிருப்பன்தானே? இப்பிடிக் கீறிக் கீறி என்ன நடக்கப் போகுது? அதில் இருந்து வெளிய வரவேணும் எண்டுதானே நான் இதைச் சொல்லுகிறன். அதுதானே எல்லாருடைய விருப்பமும்.’
‘அம்மா எனக்கு நீங்க புத்திமதி சொல்லுகிறதை நிப்பாட்டுங்க. அந்த டொக்ரரால இல்லைக் கடவுளாலும் என்னுடைய பிரச்சினையைத் தீர்த்து வைக்க முடியாது. தயவு செய்து உன்னுடைய வேலையைப் பார். என்ர அலுவலைப் பார்க்க எனக்குத் தெரியும்.’
‘ஏனடி தொடர்ந்தும் விளங்காமல் கதைச்சுக் கொண்டு இருக்கிறாய்?’
‘இதில நான் விளங்கிறதுக்கு ஒண்டும் இல்லை. எனக்கு எது சுகமாய் இருக்குதோ அதை நான் செய்கிறன். அதை நான் தொடர்ந்தும் செய்வன்.’
‘என்னுடைய பொறுமையைச் சோதிக்காத லாவண்ணியா?’
‘நான் அப்பிடி ஒண்டும் செய்ய இல்லை. நீங்கள்தான் என்னுடைய விசயத்தில தேவை இல்லாமல் தலையிடுகிறியள்?’
‘உன்னோடை நான் என்நத்தைக் கதைக்கிறது?’

லதா கோபமாக வெளியே சென்றாள். சென்ற வேகத்தில் தங்கள் அறைக்குள் இருந்த முதலுதவிப் பெட்டியை எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள். லாவண்ணியாவின் எதிர்ப்பையும் பொருட்படுத்தாது அவளது காயத்தைத் துப்பரவு செய்து அதற்குக் கட்டுப்போட்டாள். லாவண்ணியா அதற்கும் தனக்கும் சம்பந்தம் எதுவும் இல்லை என்பது போல இருந்தாள். லதாவிற்குக் கோபம் இமயமலையைக்கூடத் தூக்கி எறியும் அளவிற்குப் பொங்கியது. அதை எல்லாம் வெளிப்படுத்த முடியாது. அப்படி வெளிப்படுத்தினால் லாவண்ணியாவே பாதிக்கப்படுவாள் என்பது அவளுக்கு விளங்கியது.
லாவண்ணியாவை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். ஆனால் தனியே அழைத்துச் செல்ல முடியாது. அவள் இலகுவில் லதாவின் சொற் கேட்டு வரமாட்டாள். அதனால் சாந்தன் வந்தாலே அது நடக்கும் என்பது அவளுக்குத் தெரியும். அது இன்று நடவாத கரியம். வேலையால் வந்ததும் விசயத்தைச் சொன்னால் நாளைக்கு அழைத்துச் செல்லலாம். இம்முறை தானும் செல்ல வேண்டும் என்று லதா முடிவு செய்திருந்தாள். விபரமாக அந்த மருத்துவரோடு கதைத்து இதற்கு ஏதாவது ஒரு வழி கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்கின்ற முடிவோடு லதா எழுந்து சென்றாள்.

மதுவின் இரகசியம்

1

கமலா ஒஸ்லோவிற்கு வந்து ஐந்து வருடங்கள் அனலில் விழுந்த பனியாகப் போயிற்று. இருபத்தி மூன்று வயதில் கொழும்பில் திருமணம் செய்து இருபத்து நான்கில் ஒஸ்லோவில் வலது காலை எடுத்து வைத்தாள். அத்தால் கொழும்பில் தொடங்கிய வாழ்க்கை ஓஸ்லோவில் தொடரலாகிற்று. அவள் நோர்வேக்கு வந்த தொடக்கக் காலம் பாலும் தே

னும் சேர்ந்து பாய்வதாக மிகவும் இனிமையாகவே இருந்தது. அது தொடர் கதையாக இருக்கும் என்றே அவள் முழுமையாக எண்ணி இருந்தாள். ஆனால் மாற்றங்கள் ஒன்றே மாறாதது என்பது போலக் கமலாவின் வாழ்க்கையும் விதித்த விதிக்கு ஏற்ப மாறத் தொடங்கியது. இப்போது தலை தன் விருப்பில் தலை கீழாக மாறிப் போய்விட்டது. அது ஏன் என்பதை அவளால் இன்றும் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. அவளிடம் பல ஆரூடங்கள் குறைவில்லாது உள்ளன. ஆனால் எதையும் அவளால் முழுமையாக அறிய முடியவில்லை. சிலவேளை அவளுக்கு எதுவும் விளங்குவது இல்லை. என்ன செய்வது என்றும் விளங்குவது இல்லை. மது தொடக்கத்தில் நல்ல மனிதனாகத்தான் இருந்தார். அவளுக்கு அவன்மீது ஆளக்கடல் போல அளக்க முடியாத அன்பு, காதல் நிறைந்து கிடந்தன. ஆனால் மாற்றங்கள் மலை போன்ற கடல் அலையாக அவர்கள் வாழ்வைத் திரும்பிப் பார்க்க முதல் திசை தெரியாதவாறு அடித்துச் சென்றது.

இதை மாற்றி வாழ்வைப் பழைய நிலைக்குக் கொண்டு வரவேண்டும் என்பதே அவள் இன்றைய குறிக்கோள். அதற்கு மது ஒத்துழைக்கிறான் இல்லை என்பதே அவள் பெரும் கவலையும், குறையுமாக இருக்கிறது. அதை மாற்ற வேண்டும் என்று அவள் பாடுபட்டாலும் அது நடப்பதாகத் தெரியவில்லை. மது மாறிவிடுவான் என்று அவள் எதிர்பார்த்தாள். அவள் எதிர்பார்ப்புப் பலிக்கவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லிச் சமாளிப்பது போலவே அவளுக்குத் தோன்றுகிறது. இன்று மறுபடியும் அவனிடம் கேட்க வேண்டும் என்று அவள் எண்ணி இருந்தாள். இன்றாவது அவன் உண்மையைச் சொல்வான் என்று அவள் நம்பி இருக்கிறாள். அந்த நம்பிக்கையில் அதை எப்பிடியாவது கேட்டு அறிய வேண்டும் என்று முடிவு செய்து கொண்டாள்.

மது இன்னும் வரவில்லை. வழமையாகப் பூனை போல் வந்து அமைதியாகச் சாப்பிட்ட பின்பு, ஆறுதலாகச் சோபாவில் இருப்பான். பின்பு எப்படி அதைக் குடிக்கிறான் என்பது அவளுக்கு விளங்கவில்லை. இது ஒரு வித்தியாசமான பழக்கம். மற்றவர்கள் பொதுவாக இப்படிச் செய்வது இல்லை. ஒரு நாள் அல்லது இரண்டு நாள் செய்தால் பருவாய் இல்லை. இது நித்தமும் நடக்கிறது. அதுவும் இரகசியமாக நடக்கிறது. அதன் பின்பு தான் எந்தத் தப்பும் செய்யவில்லை என்று அவன் மீண்டும் மீண்டும் சத்தியம் செய்கிறான். அவன் செய்யும் சத்தியத்தை அவளால் நம்ப முடியவில்லை. அது வெறும் பசப்பு என்பதே அவள் எண்ணம். என்றாலும் என்ன மாயம் செய்கிறான் என்பதை மட்டும் அவளால் விளங்கிக் கொள்ளவே முடியவில்லை.

ஏதோ செய்கிறான். எப்படியோ கமுக்கமாகச் சாதிக்கிறான். உண்மையை உரைக்கிறான் இல்லை. கண்டு பிடிக்க வேண்டும். அவன் மாயத்தை உடைத்தெறிய வேண்டும் என்று அவள் கடந்த மூன்று மாதங்களாக முயன்று பார்த்துவிட்டாள். இன்னும் எந்தத் துப்பும் துலங்கவில்லை. என்றோ ஒரு நாள் அது துலங்கும். உண்மைக் காரணம் நிச்சயம் வெளியே வரும் என்கின்ற நம்பிக்கை அவளிடம் இருந்தது. உண்மையை யாராலும் மறைக்க முடியாது என்பதை அவள் முழுமையாக நம்பினாள்.

மது கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே வரும் சத்தம் கமலாவின் காதில் விழுந்தது. முன்பெல்லாம் அவனை ஓடிச் சென்று பார்ப்பாள். அவளால் அப்படிப் பார்க்காது இருக்க முடியாது. இப்போதும் அந்த ஆசை அவளிடம் இருக்கிறது. இருந்தாலும் உண்மையைச் சொல்கிறான் இல்லை என்கின்ற கோபம் அவளைப் பல நேரங்களில் தடுத்து விடுகிறது. அவள் அப்படி இருந்தாலும் அவன் எதையும் கண்டு கொள்ளாது வழமை போலவே நடந்து கொள்வான். அப்படி அவன் நடந்து கொள்வதைக் கமலா பார்க்கும் போது இவன் உண்மையில் அப்பாவியோ என்றே அவளுக்கு எண்ணத் தோன்றும். ஆனாலும் அவளால் அதை முழுமையாக நம்பிவிட முடியவில்லை. இந்தப் பூனையும் பால் குடிக்குமா என்பது போலக் கண்ணைக் கட்டிக் குடித்துவிட்டு வந்து விடுவான். அதை எப்படிச் செய்கிறான்? எங்கே அதை ஒளித்து வைத்திருக்கிறான் என்பதை எண்ண எண்ணக் கமலாவிற்குத் தலை வெடிக்கும். அவள் நீண்ட காலமாகத் தேடிப் பார்த்துவிட்டாள். பயணம் செய்யும் போது வாங்கி வந்த இரண்டு போத்தல்கள் முத்திரை உடைக்காது அறைக்குள் இருக்கின்றன. அதைப் பருகி இருந்தாலும் அது சில நாட்களுக்கு மட்டுமே போதுமானதாக அவனுக்கு இருந்து இருக்கும். இது எங்கிருந்து கொண்டு வந்து எப்படி ஒவ்வொரு நாளும் பருகுகிறான் என்பது அவளுக்குத் தெரியாது. பசுமதி அரிசிச் சோற்றை இறைச்சிக் கறியுடன், அல்லது மீன்குழம்புடன் நன்றாகச் சாப்பிடுவான். அப்போது அவனில் எந்த மாற்றமும் இருக்காது. சாப்பிட்ட பின்பு அனேகமாகச் சோபாவில் இருப்பான். கமலா சுகனின் வீட்டுப் பாடங்களைக் கவனிக்கத் தொடங்குவாள். அந்த நேரத்தில் எப்படியோ எடுத்து அதை அவன் பருகுவதாய் இருக்க வேண்டும். சாப்பிட்ட பின்பு பருகுவது என்றால் நிறையப் பருகவேண்டும் என்பதை அவனே சொல்வது உண்டு. அப்படி அவன் நிறையவே பருகுவதாய் இருக்க வேண்டும். அது எப்படிச் சாத்தியம் என்பதே விளங்கவில்லை. அதன் பின்பு அவன் இரண்டு காலில் நடக்கமாட்டான். அதன் பின்பு அவனது நகைப்பும், அட்டகாசமும் கமலாவுக்குக் கோபத்தை உண்டு பண்ணும். அதுவும் பிள்ளையைக்கூடக் கவனிக்காது களவு களவாக மது செய்யும் இந்தக் காரியம் அவளுக்கு ஆத்திரத்தை உண்டு பண்ணும். இருந்தும் எதுவும் செய்ய முடியாது. ஆத்திரம் இருந்தாலும் அவனை வெறுக்க முடியாது.

காலையில் அவனோடு கோபமாகக் கதைத்தாலும் அவன் கோவப்படாது எதுவும் நடவாதது போல வெள்ளந்தியாக விழிப்பான். அதைப் பார்க்க அவளுக்கு அழுவதா சிரிப்பதா என்றே தெரிவதில்லை. அவன் அப்படி விழிப்பதைப் பார்த்தால் அவனை மன்னிக்க வேண்டும் என்றே அவளுக்குத் தோன்றும். அவளும் தனது மன்னிப்பை ஒரு புன்னகையில் கொடுத்து விடுவாள். அதன் பின்பு அவனும் எதையும் ஞாபகத்தில் வைத்திருக்காதவனாய் வேலைக்குச் சென்று விடுவான்.
கமலா வேலையால் வந்து சமைப்பாள். அவன் வரும் போது கமலா சமைத்து முடித்துவிட்டுக் குளிக்கப் போய்விடுவாள். அந்த ஊட்டிக்குள் ஏதும் செய்கிறானா என்கின்ற சந்தேகம் அவளிடம் இருந்தது. ஆனால் பல நாள் சாப்பாடு கொடுக்கும் சாட்டில் அவன் வாய் அருகே தனது மூக்கை நீட்டியது உண்டு. அவளுக்கு அப்போதெல்லாம் ஏமாற்றமே ஏற்பட்டது உண்டு. பின்பு எப்படி என்பதே அவிழ்க்க முடியாத மர்மமாக இருக்கும். அது மலைப்பை உண்டு பண்ணும்.

இருந்தும் அவளுக்கு ஒரு நம்பிக்கை உண்டு. உண்மை ஒரு நாள் வெளிவரும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள். காலம் ஓடுகிறது. அவன் செய்யும் மாயம் பிடிபடாது தொடர்கிறது. வேலைக்குக் காரிலேயே செல்கிறான். இதுவரை நாளும் அவனைக் காவல் நிறுத்தியதோ அல்லது பிடித்ததோ இல்லை. அதனால் அவன் வீட்டிற்கு வரும்வரைக்கும் அதைத் தொடுவதில்லை என்பதில் அவளுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. அதையும் செய்தான் என்றால் ஒரு ஆபத்திற்குக்கூடக் காரை எடுக்க முடியாது போய்விடும். கார் யாருக்குத் தேவைப்படாவிட்டாலும் சுகனிற்குத் தேவைப்படும். இப்போது அவனைக் கமலா மட்டுமே மது சாப்பிட்ட பின்பு எங்காவது அழைத்துச் செல்வது என்றால் அழைத்துச் செல்வாள். சனி ஞாயிறு போன்ற நாட்களிலும் மது சாப்பிட்ட பின்பு அவனைக் கார் எடுப்பதற்கு அவள் அனுமதிப்பதில்லை. அப்படி ஏதாவது விபரீதம் நடந்துவிடுமோ என்கின்ற பயம் அவள் மனதில். அதை யாரிடமும் சொல்ல முடியாது. அவளே அந்தப் பொறுப்பைத் தானாக எடுத்துக் கொண்டாள். அவனும் தள்ளாடினாலும் அவளது சொல்லை மீறுவதில்லை. அதனால் அவளுக்கு அதிலாவது சிறிய நிம்மதி ஏற்படுவது உண்டு.

இரண்டகன்?

http://www.lulu.com/shop/thiagalingam-ratnam/irandakan/paperback/product-24368366.html

இரண்டகன்?

10. அகப்பட்ட அபலைகள்

முகாமின் பிரதான வாயிலுக்கு அருகாமையில் ஒரு குடிலிருந்தது. அதில் ஒரு மனிதனைச் சமுக விரோதி என்று கூட்டி வந்து அடித்துச் சித்திரவதை செய்தார்கள். யார் சமுக விரோதிகள்? அதையா யார் எப்படித் தீர்மானிப்பது? அந்தச் சமுக விரோதி என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டவர் இன்று என்ன ஆனார் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அதற்குள் தான் இன்று கண்ணனையும் தோழர் சிவத்தையும் வாயில் சீலை அடைந்து, கைகால் கட்டிச் சித்திரவதை செய்தார்கள். அவர்களிடம் கேட்கப்பட்ட கேள்வி தோழர் சுமன் எங்கே சென்றார் என்பது மட்டுமே. அவன் மருத்துவமனைக்குச் சென்றான் என்பது மட்டுமே அவர்களுக்குத் தெரியும். அதையே அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்கள். சுமன் மருத்துவமனையிலிருந்து எங்கே போனான் என்பது அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாது என்பதை அந்தக் குள்ள மனிதனும், தடித்த சிவந்த குண்டு மனிதனும் நம்ப மறுத்தனர். இவர்கள் கழகத்தின் துப்பறியும் பிரிவின் முக்கியமானவர்கள். மனிதரைக் கொடுமையாகச் சித்திரவதை செய்வதால் துப்பறிந்து கொள்ளலாம் என்பதை நம்புபவர்கள். நல்ல வேளையாகத் தோழர் சிவத்தையும், கண்ணனையும் சித்திரவதை செய்யத் தற்போது கொட்டான் தடிகள் மட்டுமே பாவித்தார்கள். அதைவிடப் பல கொடுமையான சித்திரவதைகள் நடப்பதாகக் கேள்விப்பட்டது உண்டு. ஆனால் அதைத் தோழர் சிவமோ, கண்ணனோ நேரே பார்த்தது இல்லை. கொட்டான் தடிகளை வைத்து ஓடியவர்களை மைதானத்தில் ஓடவிட்டு மிருகத்தனமாய் தாக்குவதை பொதுவாக அனைத்துத் தோழர்களும் பார்த்து இருக்கின்றார்கள். அடித்து முறித்துவிட்டு வைத்தியம் பார்ப்பது அதைவிடக் கொடுமை. அதை உதவி என்கிறார்கள். அதன் தாற்பரியம் சிவத்திற்கு விளங்கவில்லை. தோழர் சிவத்தைப் பொறுத்தவரை இவர்கள் மனிதரே அல்ல. நினைவுகள் அறும்படி கொட்டான் தடியால் தாக்கும் சித்திரவதை தொடர்ந்தது. கண்ணனுக்கு ஒரு அடி விழுந்தால் தோழர் சிவத்திற்கு பத்து அடி என்கின்ற விகிதத்தில் அது இருந்தது. கண்ணனுக்கு அது ஏன் என்று கேட்க முடியாது. வாய் கட்டப்பட்டு இருந்தது முதல் காரணம் என்றால் கேட்டால் பதில் அல்ல அடி மட்டுமே விழும் என்பது மறு காரணம். இந்தச் சித்திரவதைகள் இரவு பன்னிரண்டு மணிக்குப் பின்பு தொடங்கும். அப்போது முகாமில் மற்றைய தோழர்கள் உறங்கி விடுவார்கள். தோழர்களை நிறுத்தி வைத்தே ஓடியவர்களுக்கு வெளிப்படையாகத் தண்டனை கொடுப்பார்கள். கண்ணனும் தோழர் சிவமும் ஓடவில்லை. ஆனால் ஓடிய சுமனுக்கு உதவி இருப்பார்கள் என்கின்ற சந்தேகம். ஒரத்தநாட்டுச் சவுக்கம் தோப்பிற்குள் தோழர்களோடு தோழராக இருக்கும் இவர்கள் எப்படித் தஞ்சாவூர் நகரத்திலிருந்த சுமனிற்கு உதவி செய்திருக்க முடியும் என்கின்ற அடிப்படை பூகோள இடைவெளிகூட அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை. இயக்கங்கள் என்பதில் கலவரத்திற்குப் பின்பு தோழர்கள் என்பவர்கள் எந்தத் தகுதியும் இன்றி எழுந்த மானமாக உள்வாங்கப்பட்டவர்களே. அதற்கான ஒரே ஒரு முதல் முக்கிய தகுதி அவர்கள் தமிழர்களாய் பிறந்து இருக்க வேண்டும். சிங்கள இராணுவத்திற்கு அவர்கள் சிங்களவராய் இருப்பது எவ்வளவு முக்கியமோ அதுபோல இயக்கங்களுக்கும் தமிழராய் இருப்பது மிகவும் முக்கிய தகமை. அதையும் தாண்டி ஒருசிலர் புறநடையாக இருந்தார்கள். தமிழ் இராணுவங்களின் ஆரம்பக் கொள்கைகள் வேறாக இருந்து இருக்கலாம். ஆனால் தோழர் சிவமும் கண்ணனும் பார்க்கும் தற்போதைய நடைமுறை இதுவாகவே இருந்தது. இதனால் இயக்கத்திற்குள் நிறையக் குற்றவாளிகள், குண்டர்கள், எந்தக் கொள்கையும் ஆற்ற ஆயுதத்தில் மோகம் கொண்ட வன்முறையாளர்கள் என்பதாக எந்த வரையறையும் அற்று அங்கத்தினர் உள்வாங்கப்பட்டார்கள். அவர்களே கழகத்தின் நிர்வாகத்திலும், துப்பறிவும் பிரிவு போன்ற முக்கிய பதவிகளிலும் அங்கத்துவம் வகித்தனர். அப்படி வந்தவர்களிடம் எப்படி மனிதாபிமானத்தை எதிர்பார்க்க முடியும்? தோழர் சிவத்திற்கும் கண்ணனுக்குமான சித்திரவதை விடியும் வரை நடந்தது. அது பல நாட்கள் தொடர்ந்தது.
ழூ
சில காலத்தின் பின் கண்ணனை வருத்தக்காரரின் குடிலில் போட்டு வைத்தியம் செய்தார்கள். தோழர் சிவத்தை இருட்டறைக்குள் போட்டிருக்கிறார்கள் என்று கண்ணன் கேள்விப்பட்டான். ஆனால் அவன் இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறும் வரைக்கும் சிவத்தை மீண்டும் உயிரோடு கண்டதே இல்லை. யாரும் கண்டதாக அவனிடம் கூறியதும் இல்லை.
கண்ணன் இயக்கம் செயலிழந்த பின்பு சென்னை சென்றான். பல மாதங்களின் பின்பு கனடாவிலிருந்த சுமனோடு தொடர்பு கிடைத்தது. அவன் உதவியோடு அவன் டென்மார்க் சென்றான்.
–முற்றும்–

பின்குறிப்பு:
இன்று கண்ணனும் சுமனும் ஆயுதமேந்திய எந்தப் போராட்டத்திலும் அல்லது அப்படி நடந்த யுத்தத்திலும் மனித உரிமைகள் மதிக்கப்பட்டதே இல்லை என்பதை வலுவாக நம்புவதோடு அப்படியான ஆயுதப் போராட்டங்களை முழுமையாக வெறுத்து, அப்படியான போராட்டங்களுக்கு, அல்லது அதைத்துத் தூண்டும் விசமிகளுக்கு எதிராகச் செயற்பட்டு வருகிறார்கள். போராட்டம், புரட்சி என்று கூறி மனிதம் வெட்கிக்கும் சித்திரவதைகளையும், மனிதவுரிமை மீறலைச் செய்வதை அல்லது அதை நியாயப்படுத்துவதை மனிதம் மதிக்கும் யாரும் ஏற்கக்கூடா என்பதே அவர்கள் இன்றைய இறைஞ்சலாக, மனமுருகும் வேண்டுகோளாக இருக்கிறது.

இரண்டகன்?

9. மருத்துவக் கல்லூரி

அடுத்த நாள் காலைப் பயிற்சி முடிந்து வந்ததும் வராததுமாய் கண்ணன் அவசரமாக மருத்துவ முகாமிற்குச் சென்றான். அவன் புறப்பட்ட வேகத்தைப் பார்த்த தோழர் சிவமும் அலுப்புப் பாராமல் அவன் பின்னே சென்றார். மருத்துவ முகாமில் இவர்கள் வருவதை ரவி புன்னகையோடு பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அவன் அப்படி நின்றதில் சிலவேளை சுமனிற்கு நன்கு குணமாகி இருக்குமோ என்கின்ற நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. என்றாலும் அதை ரவியின் வாயால் கேட்டாலே உண்மை துலங்கும் என்பது விளங்கியது.
‘என்ன ரவி? எப்பிடி இருக்குது சுமனுக்கு?’
‘ஓ… அவரை காலைமை வந்த வண்டியில ஒரத்தநாட்டிற்கு அனுப்பி வைச்சாச்சுது. கை வீக்கம் குறைய இல்லை. எலும்பு வெடிச்சதோடை இரத்தக் கசிவும் இருக்கலாம் எண்ட ஐமிச்சம். அதுதான் அனுப்பி வைச்சாச்சுது. இங்க கிடந்து அடி வேண்டுகிறதிலும் இப்படியே போய் ஏதாவது வேற திசையில தன்னை வளர்த்துக் கொள்ளட்டும். அதுக்கு இது வசதியாக இருக்கும். அதிலயாவது பிழைச்சுக் கொண்டான் எண்டாச் சரி தோழர்.’
‘என்ன தோழர். இப்பிடி எண்டா காலைமை வந்து பார்த்து இருக்கலாம். அவனைப் பார்க்க முடியாமல் போயிட்டுதே…’
‘நானும் ஐமிச்சத்தில்தான் இருந்தன். ஆனால் எதுவும் தப்பாக நடக்கக் கூடாது எண்டதால அனுப்ப வேண்டியதாய் போயிட்டுது.’
‘சரி. அதுவும் நல்லதுதான். வாங்கத் தோழர் நாங்கள் முகாமிற்குப் போவம். அவன் சுகமாகி வரட்டும் பார்க்கலாம்.’
‘ம்…’ கண்ணனுக்கு நெருங்கிய நண்பன் ஒருவனை இளந்தை தாங்க முடியாத சோகம். அதே நேரம் அவன் தற்காலிகமாகத் தப்பித்துக் கொண்டான் என்கின்ற சந்தோசம்.
ழூ
அன்று இரவு சுமன் ஒரத்தநாடு அலுவலகத்தில் தங்கினான். தோழர்களோடு சேர்ந்து சுற்றி இருந்து ரொட்டியும் பருப்பும் சாப்பிட்டான். முகாமில் சமைப்பதைவிட இங்குச் சுவையாகச் சமைத்து இருந்தது மிகவும் பிடித்துக் கொண்டது. சாப்பிட்ட பின்பு தூங்குவதற்குப் பாய் கொடுத்தார்கள். யாரோ ஒரு தோழர் போர்த்திப் படுப்பதற்குத் துப்பட்டி ஒன்றும் கொடுத்தார். பக்கத்தில் அழுக்கு நீர் தங்கி நிற்கும் இடம் இருந்தது. அதனால் நுளம்புத் தொல்லை இருந்தது. அது ஒரு பக்கம் என்றால் யோசனை மறுபக்கம் அவனைப் போட்டுப் புரட்டி எடுத்தது.
சுமனிற்கு மீண்டும் முகாமிற்குத் திரும்பிப் போவதற்குச் சற்றும் விருப்பம் இல்லை. ‘இப்போது கண்ணனும் தோழர் சிவமும் அருகில் இல்லை. இப்போது என்ன செய்தாலும் அவர்கள் மேல் பழியோ அல்லது சந்தேகமோ உண்டாகாது. ஆனால் இந்த அலுவலகத்திலிருந்து தப்ப முடியாது. அது மிகவும் ஆபத்து. இங்கே ஊனில் புழு நெளிவது போல அதிக எண்ணிக்கையில் தோழர்கள் எங்கும். இங்கு இருந்து தப்பி முதலில் தஞ்சாவூருக்கே போக வேண்டி இருக்கும். அதற்குள் அங்குத் தேடத் தொடங்கி விடுவார்கள். இங்கு எதுவும் தெரியாத அப்பாவியாக இருக்க வேண்டும். தஞ்சாவூருக்கு முதலில் போக வேண்டும். அதன் பின்பு எப்படித் தப்பிப்பது என்று யோசிக்கலாம். தப்பிக்க வேண்டும். இனி முகாமிற்குத் திரும்பிப் போகக்கூடாது. தப்பிப்பதில் கவனமாக இருக்க வேண்டும். மீண்டும் பிடிபட்டால் அடித்தே கொல்வார்கள் என்பது நிச்சயம். அப்படிப் பிடிபடும் சந்தர்ப்பம் வந்தால் எப்படியாவது தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டும். எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாது தப்பிக்க வேண்டும். தப்பித்து எப்படியாவது இங்கிருந்து மற்றாஸ் போக வேண்டும். அங்கே கவனமாக யாரோடாவது தப்பி இருக்க வேண்டும். மற்றாஸ் எப்படிச் செல்வது? கைவிரலைத் திருப்பிப் பார்த்தான். அந்த மெல்லிய தங்க மோதிரம் இன்னும் பௌத்திரமாக அவன் கைவிரலிலிருந்தது. தஞ்சாவூரில் கவனமாகச் செயற்பட வேண்டும். நிச்சயம் முடியும். அமைதியாகப் படுக்க வேண்டும். யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வராது நடந்து கொள்ள வேண்டும்.’
என்று பலவாறு எண்ணி எண்ணிப் புரண்டவனை நித்திரை அதிக நேரம் ஏமாற்றியது. கை வேறு சுண்டிச் சுண்டி வலித்தது. கடைசியாகத் தோழர்களிடம் கேட்டு வேதனை தணிய அவர்கள் கொடுத்த ஏதோ மாத்திரையை நம்பிக்கையோடு விழுங்கிவிட்டுப் படுத்தான். அதன் உதவியுடனும் இருந்த அலுப்பிலும் அந்த நுளம்புக் கடியையும் தாண்டி அவன் நித்திரையாகிப் போய்விட்டான். காலைத் தோழர் ஒருவர் உலுக்கி எழுப்பினார். சுமன் என்ன என்பதை ஊகிக்க முடியாது திகைப்பதைப் பார்த்துவிட்டு,
‘என்ன தோழர்?’ என்றான்.
‘நீங்கள் தஞ்சாவூருக்குப் போக வேணும்.’
‘அதுக்கு என்ன தோழர்?’
‘வண்டி வரப்போகுது. கெதியா எழும்பி வெளிக்கிடுங்க…’
‘ஓ… தாங்ஸ் தோழர்.’

சுமனுக்கு அலுப்பாக இருந்தது. இன்னும் சிறிது நேரம் படுத்து இருக்கலாம் போல அலுப்பு. இருந்தாலும் அவனது தற்போதைய இலட்சியத்திற்கு அது தடையானது என்பதை அவன் விளங்கிக் கொண்டான். அதனால் மெதுவாக முதலில் எழுந்து அமர்ந்தான். கைகளை முறித்துத் தனது முழிப்பை உறுதி செய்து கொண்டு எழுந்தான்.
காலைக்கடன் முடித்துவிட்டுச் சாப்பிடலாம் என்று எண்ணிய போது வண்டி வந்துவிட்டது. காலைச் சாப்பாடும் தயாராக இருக்கவில்லை. அதனால் அன்று காலைச் சாப்பாடு சாப்பிடாமலே சுமனும், குமரன் என்கின்ற யோண்டிஸ் வருத்தக் காரரும் வண்டியில் ஏறினார்கள். வண்டி தஞ்சாவூருக்குப் பொருட்கள் எடுக்கச் செல்வதால் அதில் அழைத்துச் சென்றார்கள். தஞ்சாவூரில் ஸ்ராலின் என்கின்ற தோழர் சந்தித்து அழைத்துச் செல்வார் என்பது சுமனுக்கு முதலில் தெரியாது. வண்டியிலேயே நேரடியாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்வார்கள் என்றே எண்ணி இருந்தான். வண்டி தஞ்சையின் செழிப்பையும் தணல் தழுவிய காற்றையும் கிழித்துக் கொண்டு தஞ்சாவூர் நோக்கிச் சென்றது. அந்த அழகில் இயற்கையின் இரசனையில் சுமனுக்குக் கை நோ கனவிலும் மறந்து போய்விட்டது. அந்த இரசிப்பில் ஆழ்ந்திருந்ததால் நேரம் சட்டென மாயமாகியது. யோண்டிஸ் வருத்தக்காரர் சுமனுக்குக் கை கொடுத்துச் சிரித்துவிட்டு அவரும் இயற்கையை இரசித்தார்.
வண்டி கிராமங்களைப் புறந்தள்ளி நகருக்குள் புகுந்தது. அதன் வேகமும் குறைந்தது கொண்டே சென்றது. இறுதியாக வண்டி தஞ்சாவூரில் ஒரு விடுதியின் முன்பு நின்றது. அந்த விடுதியின் முன்பு ஸ்ராலின் என்கின்ற தோழர் இவர்களுக்காகக் காத்து நின்றார். வண்டி நின்றதும் சாரதி வந்து இவர்களை இறங்குமாறு கூறினார். இறங்கிய பின்பு இவர்களை அழைத்துக் கொண்டு ஸ்ராலினிடம் சென்றார். ஸ்ராலின் சாரதியோடு சிறிது நேரம் கதைத்துக் கொண்டு நின்றார். அதைப் பார்க்கும் போது சாரதிக்கும் ஸ்ராலினுக்கும் நல்ல பழக்கம் இருக்கும் போலவே தோன்றியது. அவர்கள் கதைத்து முடிந்த பின்பு வண்டி புறப்பட்டது. வண்டி புறப்பட்டதும் ஸ்ராலின் இவர்களை நோக்கி வந்தார். வந்தவர்,
‘அப்ப நாங்கள் வெளிக்கிடுவமே?’ என்றார்.
‘வெளிக்கிடலாம் தோழர். காலைமை நாங்கள் சாப்பிடேல்ல. சாப்பிடாமலே கூட்டிக் கொண்டு வந்திட்டார். இப்ப தாகமாகவும், பசியாகவும் இருக்குது. ஏதாவது சாப்பிட முடியுமா?’
‘ஓ சாப்பிட வேணுமா?’
‘சாப்பிட்டா நல்லாய் இருக்கும் தோழர்.’ என்று அவரோடு கதைத்துச் சம்மதிக்க வைத்தார் அந்த யோண்டிஸ் தோழர்.
‘சரி வாங்க தோழர்…’  என்று அதன் பின்பு மூவரும் சென்று முன்னே இருந்த விடுதியில் இட்லி சாப்பிட்டார்கள். அது யாழ்ப்பாணத்தில் கண்டிராத புதுமையான சுவை. சாப்பிட்ட பின்பு தாமதியாது தோழர் ஸ்ராலினோடு மருத்துவக் கல்லூரிக்குப் புறப்பட்டார்கள்.
மருத்துவக் கல்லூரிக்கு அருகில் ஒரு அறை கழகத்தால் வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டு இருந்தது. அதில் ஸ்ராலினோடு மருத்துவம் பார்க்க வருபவர்களும் தங்கிக் கொள்வார்கள். மருத்துவக் கல்லூரியில் ஸ்ராலினை விடுதலைப்புலி என்று மட்டுமே தெரிந்து இருந்தது. அப்போது தமிழகத்தில் அனைத்துப் போராளிகளும் அவர்களுக்கு விடுதலைப்புலிகளே. அதற்குள் இருந்த பிரிவுகள் பற்றி அவர்கள் கவலைப்பட்டதே இல்லை. தமிழகத்தில் அப்போது விடுதலைப்புலிகள் என்பதற்காகவே பல சலுகைகள் இருந்தன. இங்கேயும் அந்தச் சலுகை தவறாது இருந்தது. யோன்டிஸ் வருத்தமாய் இருந்த தோழரைச் சோதித்து மருந்து முதலில் எழுதிக் கொடுத்தார்கள். சுமனை இன்று எக்ஸ்றே எடுத்து விட்டு நாளை வருமாறு கூறி இருந்தார்கள். அதனால் மீண்டும் திரும்பி மருத்துவக் கல்லூரிக்கு அருகிலிருந்த அறையில் சுமனைத் தங்குமாறு கூறிவிட்டு, மற்றைய தோழரை அழைத்துக் கொண்டு பேருந்தில் அவரை ஒரத்தநாடு அனுப்புவதற்கு ஸ்ராலின் சென்றார். அவர்கள் சென்றதால் கிடைத்த தனிமையும் சுதந்திரமும் சுமனுக்கு ஒருவித அதிசயமாக இருந்தது. இப்படித் தனித்து விடுவார்கள் என்று அவன் நினைத்தே இருக்கவில்லை. இதைவிட்டால் இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் ஒருபோதும் வராது என்கின்ற உண்மை விளங்கியது. சுமன் அவசரமாகப் புறப்பட்டான். கதவைச் சாத்தினான். தெருவில் வந்து நின்று ஏதாவது வாகனங்கள் வருகிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். ஒரு பாரவூர்தி வந்தது. சுமன் யோசிக்கவில்லை. கையை நிறுத்துமாறு காட்டினான். அவன் அதிஸ்ரம் வண்டி நின்றது.
‘சார் வண்டி எங்க போகுது? நானும் வரலாமா சார்?’
‘வண்டி பாண்டிச்சேரி போகுது. நீங்க பாண்டிச்சேரி வாறீங்களா சார்?’
‘இல்லை சார்… நான் மற்றாஸ் போகணும்.’
‘சரி ஏறுங்க சார். விழுப்புரம் வாங்க. அங்கிட்டு இருந்து மற்றாஸ் போகலாம்.’

‘நல்லது சார். றெம்ப நன்றி சார்.’
வண்டி ஓட்டுபவர் சராசரி உயரம் இருப்பார். ஆனால் ஐயனார் போலப் பயம் தரும் நிறமும் மீசையும் கொண்டவர். இவரைப் பார்த்துவிட்டு நிச்சயமாகப் பெண்கள் மறந்தும் இவர் வண்டியில் ஏறமாட்டார்கள் என்று சுமனுக்குத் தோன்றியது. சுமன் ஏறியதும் வண்டி புறப்பட்டது. சாரதி வண்டியை வேகமாக ஓட்டிய வண்ணம் கதைக்கத் தொடங்கினார்.
‘சார் நீங்க கேரளாவா?’ என்று தனது முதலாவது கேள்விக் கணையைச் சுமனைத் தடுமாற வைப்பதாகத் தொடுத்தார்.
‘இல்லையே… ஏன் கேட்கிறியள்?’
‘இல்லை நீங்கள் பேசுகிறது ஒரு மாதிரி இருக்குது சார்.’
‘இல்லை சார். நான் விடுதலைப்புலி. அவசரமா மற்றாஸ் போகணும். அதுதான் உங்களுடைய உதவி எனக்குத் தேவைப்பட்டது.’
‘அப்பிடீங்களா…? முதன்முறையா நம்ப வண்டியில ஏறின விடுதலைப்புலி நீங்கள்தான் சார். சிலோன்ல தொடர்ந்தும் கொடுமையா இருக்குதா? நம்மளுக்கு அங்க நடக்கிறதைக் கேள்விப்பட்டாக் கவலையா இருக்கும். கோவம் வரும். வாத்தியாரைத்தான் நம்பி இருக்கிறம் சார். நம்பள் அதைவிட என்ன செய்ய முடியும்?’
‘ஆமா சார். அங்க தொடர்ந்தும் பிரச்சினையாகத்தான் இருக்குது. வாத்தியார்தான் உதவ வேணும்.’
வண்டி தஞ்சாவூரைப் பின் தள்ளி விழுப்புரம் நோக்கிப் பயணித்தது. சுமனுக்குத் தற்போது மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தது. என்றாலும் இந்தியாவில் இருக்கும் வரைக்கும் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். விழுப்புரத்தில் மெனக்கெடாது சென்னை சென்றுவிட வேண்டும் என்று மனதிற்குள் எண்ணிக் கொண்டான். எப்படி என்பது தொடர்ந்தும் அவனுக்கு விளங்கவில்லை. அவன் கையில் பணம் இல்லை. பணம் இல்லாது பேருந்தில் பயணிக்க முடியாது. தொடர்ந்தும் அவன் பாரவூர்தியை நம்ப வேண்டும். அது சிலவேளை ஆபத்தில் முடியலாம். கையில் ஒரு மோதிரம் இராசி மோதிரம் என்று சொல்லி மன்றாடிக் கழற்றாது இருக்கிறது. அதை விற்றால் பணம் வரும் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். இருந்தாலும் எப்படி விற்பது, எங்கே விற்பது என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை.
‘என்ன சார் அமைதியாகீட்டியள்?’
‘ஒண்டும் இல்லை சார். ஊர் நினைவுகள்…’
‘உங்களுக்கு அப்பா அம்மா இருக்கிறாங்களா?’
‘இருக்கிறாங்கள் சார்.’
‘அவங்களை யார் பார்த்துக் கொள்ளுவாங்க? பாவம் இல்லையா சார்?’
‘பாவம்தான் சார். நாட்டிற்காக நாங்கள் வெளிக்கிட வேண்டியதாகீட்டுது. அவங்கடை நினைவு அடிக்கடி வருகுது.’
‘நீங்க விரைவா வெற்றி பெறணும். உங்க அப்பா அம்மாவோடை விரைவாகச் சேர்ந்து வாழ வேணும். எல்லாம் நல்லபடியா நடக்க வேணும் எண்டு கடவுளைப் பிராத்திக்கிறன் சார்.’
‘றெம்ப நன்றி சார். உங்களைப் போல நல்ல இதயம் உள்ள மனிசர்கள் இருக்கிறவரை எங்கடை போராட்டம் வெற்றி பெறாமல் விடமாட்டுது. திரும்பவும் தாங்ஸ் சார்.’
‘நாம எல்லாம் ஒரே இனம். நமளே உதவி செய்யாமல் நம்பிக்கை வைக்காமல் வேற யார் செய்ய முடியும் சார். ஈழத்தமிழருக்காய் பலகோடி உறவுகள் தமிழ்நாட்டில இருக்கிறம் சார். நாங்கள் எப்பவும் குரல் கொடுப்பம். உங்களுக்காகப் போராடுவம் சார்.’
‘உங்க அன்புக்கு எப்பிடி நன்றி சொல்லுகிறது எண்டே எனக்குத் தெரிய இல்லைச் சார். இந்த ஆதரவுதான் எங்களை வெற்றிபெற வைக்கும்.’
‘இது எங்கடை கடைமை சார். ரீ சாப்பிடுவமா சார்?’
‘இல்லைப் பருவாய் இல்லை.’
‘ஒரு விடுதலைப்புலிக்கு ரீ வாங்கிக்கொடுத்த பாக்கியத்தை எனக்குத் தாங்க சார்.’
சுமனிற்குப் தேநீர் அருந்தப் பணம் இல்லையே என்கின்ற ஏக்கம் மாறியது. ஓ… இப்பிடியும் மனிதர்கள் இருப்பார்களா என்கின்ற மலைப்பு உண்டாகியது. தேநீர் அருந்த வேண்டும் என்கின்ற தவனம் அவனிடம் நீண்ட நேரமாகத் தவித்தது. ஆனால் கையில் பணம் இல்லாததால் அதை யாருக்கும் தெரியாது அடக்கி வைத்திருந்தான். அந்த அவஸ்தைக்கு இப்போது விடை கிடைத்ததாக அவனுக்குத் தோன்றியது.
‘உங்க அன்பை மறுக்க முடியுமா? சரி வாங்க போவம்.’
இருவரும் இறங்கி அந்தத் தேநீர்க்கடையை நோக்கிச் சென்றார்கள். அவர் தேநீரோடு விட்டுவிடவில்லை. அத்தோடு சாம்பார் வடையும் வாங்கிக் கொடுத்தார். சுமன் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவனுக்குப் பசிக்கத் தொடங்கி இருந்தது. அவன் கூச்சத்தைவிட்டுச் சுவைத்துச் சாப்பிட்டான். சாப்பிட்டு முடியவும் சாரதி பீடி பற்றினார். சுமனுக்கும் வேண்டுமா என்று கேட்டார். சுமன் அதற்கு வேண்டாம் என்று மரியாதையாகக் கூறிவிட்டு நின்றான்.
வண்டி மீண்டும் புறப்பட்டது.
‘உங்களுக்கு அலுப்பா இருந்த படுங்க சார். நான் விழுப்புரம் வந்த உடன உங்களை எழுப்பி விடுகிறன்.’
‘ஓ றெம்பத் தாங்ஸ் சார்.’
சுமனுக்குக் குற்ற உணர்வாய் இருந்தது. இயக்கத்தைவிட்டு ஓடுவது தெரிந்தால் இவர் இப்படி உதவி செய்வாரா என்பது அவனுக்கு விளங்கவில்லை. விடுதலைப் புலிகள் என்கின்ற இந்தச் சிகரமான நம்பிக்கை ஒருநாள் நொறுங்கிப் போய்விடும். அன்று இவர்களே எங்களை அடித்துக் கலைத்தாலும் வியப்படைவதற்கு ஒன்றும் இல்லை. அது நடப்பதற்கு முன்பு இங்கு இருந்து வெளியேறிவிட வேண்டும். விழுப்புரத்தில் என்ன செய்வது என்று யோசிக்க வேண்டும். அங்கிருந்து எப்படி மற்றாஸ் செல்வது என்பதைக் கண்டு பிடிக்க வேண்டும். மோதிரத்தை விற்றால் பிரச்சினை இல்லை. சென்னை சென்றுவிட்டால் கொழும்பிற்குத் தொடர்பு கொள்ளலாம். அப்படித் தொடர்பு கொண்டால் மண்ணடியில் பணம் எடுக்கலாம். அதன் பின்பு கவனமாக இருந்து இப்படியே எங்காவது சென்றுவிட்டால் சரி. இந்த விபரீதமான வெளியேற்றத்திற்கு அது முற்றுப் புள்ளியாக இருக்கும். எல்லா நல்லபடியாக நடக்க வேண்டும். இறைவன் அதற்கு அருள் புரிய வேண்டும்.
‘ஏன்ன சார் நித்திரை வரலையா?’
‘இல்லை சும்மா யோசினை.’
‘சரி… சரி…’
என்ன நடந்தது என்று தெரியாது. சிறிது நேரத்தில் சுமன் தன்னை மறந்து கண்ணயர்ந்து போய்விட்டான். விழுப்புரம் வந்ததும் சாரதி அவனை எழுப்பினார். மாலை ஆறுமணி போல இருந்தது. விழுப்புரம் வந்துவிட்டதாக அவனிடம் கூறினார். சுமன் மீண்டும் மீண்டும் நன்றி கூறிவிட்டு இறங்கினான். சுமனக்குத் தனது கையில் இருக்கும் மோதிரத்தை விற்பதற்கு உண்மையில் விருப்பம் இருக்கவில்லை. இருந்தாலும் வேறு வழி இல்லை என்பது அவனுக்கு நன்கு விளங்கியது. அதனால் அவன் நகைக் கடை ஒன்றிற்குள் சென்றான். தனது விரலிலிருந்த மோதிரத்தைக் காட்டி இதை விற்க வேண்டும் என்று கூறினான். அவன் விரலிலேயே இருந்ததினால் அவர்களுக்கு நம்பியீனம் ஏற்படவில்லை. கழற்றித் தருமாறு கேட்டார்கள். சுமன் கழற்றிக் கொடுத்தான். உரைத்துப் பார்த்துவிட்டு இரண்டாயிரம் ரூபாய் தரலாம் என்றார்கள்.
‘போட்டுத் தாங்க சார்’ என்றான் சுமன்.
‘கட்டுபடியாகாது சார். நூறு ரூபா போட்டுத் தரலாம்.’ என்றனர்.
‘சரி தாங்க சார்.’
அவர்கள் பணத்தை எண்ணிக் கொடுத்தார்கள். சுமன் வாங்கிக் கொண்டு மற்றாசிற்கு செல்லும் பேருந்தை நோக்கிச் சென்றான்.

இரண்டகன்?

8. தொடர்ந்த சோதனை

ஆற்று நீர் ஓடும் போது அதன் துளிகள் அதன் ஒட்டத்தைத் தடுப்பதில்லை. அதைப் போன்றதே முகாமில் இருக்கும் ஒவ்வொரு தோழர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையும் இருக்க வேண்டும். ஒரு தோழரின் எந்த நடவடிக்கையும் கழகத்தின் இயக்கத்திற்கு எந்த விதத்திலும் பங்கம் விளைவிப்பதாக இருக்கக் கூடாது. அப்படி இயக்கத்தின் ஓட்டத்திற்குப் பங்கமாக யாரும் பொதுவாக நடந்து கொள்வதில்லை. அதற்கு விதிவிலக்காக சுமன் இருப்பது கண்ணனுக்குச் சங்கடத்தையும் மனவருத்தத்தையும் தந்தது. அவனை அந்த மனவோட்டத்திலிருந்து விடுவித்து விடலாம் என்கின்ற எண்ணத்தில் அவன் செய்த முயற்சிகள் அனைத்தும் தோல்வி அடைந்ததில் அவனுக்குக் கவலையாகவும் வேதனையாகவும் இருந்தது. அவன் மனது முழுவதும் சுமனைச் சுற்றிவரக் கால்கள் மைதானத்தை நோக்கி நடந்தன.
மைதானத்தில் இறங்கிய பின்பு சுமனை நினைக்கும் அவகாசங்கள் கண்ணனுக்குக் கிடைக்கவில்லை. இப்போதாவது தனது நிலைமையை உணர்ந்து இருப்பான் என்கின்ற ஒரு நம்பிக்கையில் கண்ணன் பயிற்சியைக் கவனித்தான். இன்று பயிற்சி வழமையைவிடக் கடுமையாக இருந்தது. காலம் செல்லச் செல்ல பயிற்சி கடுமையாக இருக்கும் என்று ஏற்கனவே கண்ணன் கேள்விப்பட்டு இருந்தான். அது உண்மையாக இருக்கிறது என்பதைக் கண்ணன் அன்றைய பயிற்சியில் கண்டு கொண்டான். அதன் மூர்க்கத்தில் அவனால் அதிகம் சிந்திக்க முடியவில்லை. இருந்தும் மின்னல் போல அவன் நினைவு வந்து போயிற்று. கண்கள் அத்தினை தோழர்களையும் துழாவியது. இருந்தும் அவன் கண்ணில்படவில்லை. நிச்சயம் எங்காவது பயிற்சி செய்வான் என்பதைக் கண்ணன் நம்பினான். அவனுக்கு அதைவிட வேறு வழி இருக்கவில்லை.
காலைப் பயிற்சிகள் ஒருவாறு முடிவடைந்தன. இறுதியாக மகாமிற்குச் செல்லும் நேரம் வந்தது. அத்தால் கண்ணன் முழுமூச்சாகச் சுமனைத் தேடி வலம் வந்தான். இன்றும் வழமை போல அவனைக் காண முடியவில்லை. அவனைக் காண முடியவில்லை என்பதால் கண்ணனுக்குச் சற்றுப் பயம் உண்டாகியது. இன்றும் அப்படி நடந்து இருக்குமோ என்கின்ற எண்ணம் வந்த போது உடல் குளிர்ந்து மயக்கம் வந்துவிடுமோ என்பது போல ஒரு அவஸ்தை சில கணங்கள் உண்டாகின. அப்படி இருக்காது என்று அவன் தனக்குத் தானே சமாதானம் சொல்லிய வண்ணம் முகாமை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினான். அலுத்துப்போய் நடந்து வந்த தோழர்கள் கண்ணன் வேகமெடுத்து முகாமை நோக்கி ஓடுவதை விசித்திரமாகப் பார்த்தார்கள். அவர்கள் பார்ப்பது பற்றி அவன் கவலைப்படவில்லை. அவன் தனது வேகத்தைச் சற்றும் குறைக்காது முகாமை நோக்கி ஓடினான்.
ஓடி வந்த கண்ணன் சற்றும் தாமதியாமல் விரைவாக தங்கள் குடிலுக்குச் சென்று அங்கே சுமன் இருக்கிறானா என்று பார்த்தான். அங்கு வேறு சில தோழர்கள் ஏற்கனவே வந்து இருந்தார்கள். ஆனால் சுமனைக் காணவில்லை. கண்ணன் அவர்களிடம் சுமனைப் பற்றிக் கேட்டான். அவர்கள் அதற்குத் தங்களுக்கு அவனைப் பற்றித் தெரியாது என்று கூறிவிட்டார்கள். கண்ணன் அதற்கு மேல் அங்கு நிற்கவில்லை. அவன் மனது பதைபதைத்தது. அப்படி இருக்கக் கூடாது என்று கழகத்தின் கொள்கையையும் மீறி இரகசியமாக இறைவனை வேண்டிக் கொண்டான். பின்பு தாமதியாது வருத்தக்காரர்கள் தங்கும் முகாமை நோக்கி ஓடினான். வழியில் தோழர் சிவம் அவனை இடைமறித்தார். அவரிடம் விடையத்தைக் கூற அவரும் அவனோடு சேர்ந்து வருத்தக்காரர்கள் தங்கும் முகாமிற்கு வந்தார்.
கண்ணனுக்கு மனது பதைபதைத்தது. இங்குச் சுமனைக் காணக் கூடாதே என்பது அவன் அவாவாக இருந்தது. தோழர் சிவத்திற்கும் அதே கவலையாக இருந்தது. தொடர்ந்தும் சுமன் இந்த நிலைமைக்குள் அகப்படுவது தோழர் சிவத்திற்குக் கவலையையும், மனவருத்தத்தையும் தந்தது.
இருவரும் அவசரமாக மருத்துவ முகாமிற்குள் சென்றார்கள். இவர்கள் அவசரமாக வருவதை மருத்துவர் ரவி பார்த்துக் கொண்டு நின்றார். அவருக்கு இவர்கள் இப்படி விழுந்தடித்துக் கொண்டு வருவது பிடிப்பதில்லை. ஒரு விபத்தில் சிக்கிக் காயப்பட்டிருந்தால் இப்படி வருவதில் அர்த்தம் இருந்து இருக்கும் என்பது அவர் எண்ணம். இவனோ பயிற்சிக்குக் கள்ள மடித்ததால் அடி வாங்கி வந்து இருக்கிறான். அவனை தியாகி போல இவர்கள் அவசரமாகப் பார்க்க வருவது அவனுக்குக் கோபத்தை உண்டு பண்ணியது. தோழர் சிவத்தை அவனுக்கு ஏற்கனவே தெரியும். அவர் அனுபவம் உள்ள நீண்டகாலத் தோழர் என்பதால் அவரை அவமதிக்க அவனால் முடிவதில்லை. கண்ணன் ஒரு பொருட்டாக இல்லை என்றாலும் தோழர் சிவத்தோடு வரும்போது அவனைமட்டும் கடுமையாகச் சாட முடியாத அவஸ்தை தோழர் ரவிக்கு. தோழர் சிவம் உள்ளே சென்று,
‘ரவி… சுமன்?’
‘ஓ…’ என்று கண்ணைக் காட்டினான்.
‘என்ன நடந்தது?’
‘என்னக்கு என்ன தெரியும் தோழர்? வந்தவரைப் பார்த்தன். இடக்கையில சாதுவா வெடிப்பு இருக்குமோ எண்டு ஒரு ஐமிச்சம். மட்டை வைச்சுக் கட்டி இருக்கிறன். வீக்கம் தொடர்ந்து இருந்தால் தஞ்சாவூருக்கு அனுப்ப வேணும். மாறீடும் எண்டு நினைக்கிறன். தோழர் ஒழுங்காப் பயிற்சியைச் செய்திருக்கலாம்தானே? அதை ஒழுங்காச் செய்யாமல் எதுக்கு இவர் இப்பிடி அடி வாங்குகிறார்? பிறகேன் இங்க இயக்கத்துக்கு வந்தவர்?’
‘அவை அவையின்ரை பிரச்சனை அவை அவைக்கு. நாங்கள் எப்பிடி அதை முழுமையா உணரமுடியும்? பயிற்சி செய்ய முடிஞ்சால் ஏன் இப்படி அடி வாங்கிறான் எண்டும் யோசிச்சுப் பார்க்கலாம் தானே? ஏதோ அவனால முடியாமல் இருக்கலாம். அதை எல்லாராலும் விளங்கிக் கொள்ள முடியாது எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘ம்… நீங்கள் சொல்லுகிறதிலையும் ஒரு அர்த்தம் இருக்குது. எண்டாலும் பயிற்சிக்கு எண்டு வந்தால் உயிரைக் கொடுத்து எண்டாலும் அதைச் செய்ய வேணும் என்டு நான் நினைக்கிறன். பயிற்சிதானே முக்கியம். அதையே செய்யாமல் விட்டால் அவங்கள் எப்பிடி விடுவாங்கள்?’
‘சரி தோழர் ரவி. எங்களுக்கும் விளங்குது. நாங்கள் இதைப் பற்றிப் பிறகு கதைப்பம். இப்ப தோழர் சுமனோடை கதைக்கலாமே?’
‘ம்…. கதையுங்க.’
அவ்வளவு துணிவாகக் கதைத்த சுமன் கண்ணனையும் தோழர் சிவத்தையும் கண்டவுடன் தேம்பித் தேம்பி அழுதான். அவனைப் பார்க்கக் கண்ணனுக்கும் தோழர் சிவத்திற்கும் பரிதாபமாக இருந்தது. அவனது முதுகில் தடவிய வண்ணம் அவனைத் தன்னோடு கண்ணன் அணைத்துக் கொண்டான். அப்படி இருந்தும் அவன் தொடர்ந்தும் தேம்பித் தேம்பி அழுதான்.
‘அழுகிறதை நிப்பாட்டும் தோழர் சுமன். நீங்கள் என்ன குழந்தைப் பிள்ளையா? நீங்களே உங்கடை இந்த நிலைமையை மாத்த வேணும். வேறை யாரும் அதுக்கு ஒண்டும் செய்ய முடியாது.’ என்றார் தோழர் சிவம்.
‘என்னால முடியல்லத் தோழர். முடிஞ்சால் நான் செய்யாமலா இருப்பன். என்னை வேறை எதுக்காவது விடச் சொல்லிக் கேட்டுப் பாக்கிறீங்களா தோழர்? எனக்குக் கேட்கச் சங்கடமாய் இருக்குது.’
‘அதையும் நீங்கள் கேட்கிறதுதான் சரியாய் இருக்கும் தோழர். நான் கேட்டா அதுக்கு என்ன சொல்லுவினமோ தொரியாது. நான் முயற்சி செய்கிறன். நீங்களும் பொறுப்பாளரிட்டை கேட்க முயற்சி செய்யுங்க. இல்லாட்டி நீ யார் இடையில தரகர் எண்டு கேட்டாலும் கேட்பினமோ தெரியாது.’
‘எனக்குக் கை வலி தாங்க முடியுதில்லை. குறையவிட்டிப் பொறுப்பாளர் இருக்கேக்க போய் கேட்கிறன்.’
‘அது புத்திசாலித்தனமான வேலை.’
‘கண்ணன் நீயும் கேட்கிறியா?’
‘அதேதான்… நான் கேட்டா உனக்கு வாய் இல்லையோ எண்டு கேட்டாலும் கேட்பினம். எதுக்கும் முயற்சி செய்து நீயே கேள். அதுதான் நான் நல்லது எண்டு நினைக்கிறன். தோழர் சிவம் நீங்கள் என்ன சொல்லுகிறியள்?’
‘தோழர் கண்ணன் நீங்கள் சொல்லுகிறது சரி. எதுக்கும் தோழர் சுமன் முதலில கேட்கிறதுதான் புத்தி. அதில ஏதும் சிக்கல் வந்தால் பிறகு கதைச்சுப் பார்க்கலாம்.’
‘சுமன் உது நல்ல மாற்றம்.’ என்றான் கண்ணன்.
‘அப்பிடி இல்லை. என்னால யாரும் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படக் கூடாது எண்டு நினைக்கிறன்.’
‘சரி எதுவெண்டாலும் நன்மையா முடிஞ்சால் சரி.’
‘சரி அப்ப நாங்கள் வெளிக்கிடுவம் தோழர். சுமன் கையைப் பார்த்துக் கொள்ளும். இரவைக்கு வந்து பார்க்க இயலும் எண்டா வந்து பார்க்கிறம். ரவி சுமன்ரை கைக்குப் பெரிய பிரச்சினை ஒண்டும் இல்லைத் தானே?’
‘அது தெரியாது தோழர். பின்னேரம் அல்லது இரவைக்குத்தான் சரியாய் தெரியும். அப்பிடி வீக்கம் வத்தாட்டி நாளைக்கு வாற வண்டியில ஒரத்தநாடு அனுப்பி வைப்பன். பிறகு அவை தஞ்சாவூருக்கு அனுப்பி வைப்பினம். அங்க மெடிக்கல் கொலேஜ்சில வைத்தியம் பார்ப்பாங்கள்.’
‘ஓ அப்பிடியே தோழர்.’
‘ம்… எதுக்கும் வெயிற் பண்ணித்தான் பார்க்க வேணும்.’
‘சரி. தாங்ஸ் தோழர். அப்ப நாங்கள் வாறம்.’
‘சரி.’
கண்ணனும் எழுந்தான். சுமன் ஏக்கத்தோடு பார்த்தான். ஆனாலும் தொடர்ந்து அவனோடு இருக்க முடியாது. வந்த காரியத்தை ஒரு கணம்கூட மறவாது செய்து முடிக்க வேண்டும். அதிலிருந்து சற்றும் தவறுவதாகக் கண்ணனுக்கோ தோழர் சிவத்திற்கோ எந்த எண்ணமும் இருக்கவில்லை.

%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this:
%d bloggers like this: